အခန်း ၁၀၃

အခန်း (၁၀၃)

ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ တည်ထောင်ခြင်း၊ ပုတီးခုံနှင့် ဂဏန်းတွက်စက်

သယံဇာတပြဿနာမှာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြေလည်သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်၏။

ဖန်းဟန်သည် မည်သည့်နှောင့်နှေးမှုမျှမရှိဘဲ လျိုရှီးရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် နေ့တွင်ပင် သူ အချိန် ကြာမြင့်စွာ စီစဉ်ထားခဲ့သော ‘ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ’ တည်ဆောက်ရေးစီမံကိန်းကို ချက်ချင်း စတင် လိုက်လေသည်။

သေချာစွာ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ၏ တည်နေရာကို လျိုရှီးရွာ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းရှိ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်သော သဘာဝထုံးကျောက်ဂူများအတွင်း၌ တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

ဤထုံးကျောက်ဂူများ၏ အဝင်ပေါက်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်မူ ကျယ်ဝန်းကာ တစ်ခုနှင့် တစ်ခု ဆက်သွယ်နေသော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေပေသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ကျောဘက် တွင် တောင်ကမ်းပါးယံရှိပြီး မျက်နှာစာတွင် ရေကန်နက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေကာ ဝင်ထွက်ရန်အတွက် ကျဉ်းမြောင်း သော လမ်းကလေးတစ်လမ်းသာ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤသည်မှာ သဘာဝက ဖန်တီးထားသော စစ်ရေးခံတပ်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ပြီး ကာကွယ်ရန် လွယ်ကူကာ တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲသည့်အပြင် အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်လုံခြုံလှပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ထိုနေရာမှ ငါးမိုင်ပတ်လည်အတွင်းရှိ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို အမြင့်ဆုံးအဆင့် စစ်ရေးတားမြစ် နယ်မြေအဖြစ် ချက်ချင်း သတ်မှတ်လိုက်လေ၏။

ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ချဉ်းကပ်လာသူ မည်သူ့ကိုမဆို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ရန် အမိန့်ထုတ်ထားလေသည်။

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နျူအာသည် အသစ္စာအရှိဆုံးသော လူတစ်ရာပါဝင်သည့် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ခွဲ၍ နေ့ညမပြတ် ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်စေခဲ့ရာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ပင် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိစေရန် သေချာစေခဲ့ပေသည်။

အစကတည်းကပင် ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံတစ်ခုလုံးမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး တင်းကျပ်သော အငွေ့ အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်နှင့်အတူ လျိုရှီးရွာတစ်ခုလုံးသာမက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လက်နက်ချအညံ့ခံထားသော ထောင် ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များနှင့် အရပ်သားများပါ အပြည့်အဝ လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြလေသည်။

ယခင်က မကြုံစဖူးသော ဧရာမ အခြေခံအဆောက်အအုံ စီမံကိန်းကြီးတစ်ခုကို အရှိန်အဟုန် အပြည့်ဖြင့် စတင် လိုက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သတ္တုရိုင်းများ သယ်ယူပို့ဆောင်သည့် အဖွဲ့များ၊ လမ်းဖောက်လုပ်နေသော အလုပ်သမားများ၊ ဂူများကို တူးဖော် နေကြသည့် လက်မှုပညာရှင်များ... စသဖြင့် သောင်းနှင့်ချီသော လူများမှာ ကြီးမားပြီး တိကျသော စက်ယန္တရား ကြီးတစ်ခုပေါ်ရှိ ဂီယာများကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ အလိုဆန္ဒအတိုင်း ထိရောက်စနစ်ကျစွာ လည်ပတ်နေခဲ့ကြ လေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားလှသော စီမံကိန်းကြီးတစ်ခုမှာ သဘာဝကျစွာပင် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးအပိုင်းတွင် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော ဖိအားများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။

ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သော ဖန်းမိသားစု၏ အိမ်ရှင်မ ပိုင်ကျီရို သည် အတွင်းဆောင်မှ ထွက်လာကာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လူအများရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူမအား စီမံကိန်းတစ်ခုလုံး၏ စာရင်းကိုင်ချုပ် အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ပြီး ဝန်ထမ်းများ စီမံခန့်ခွဲခြင်း၊ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်း၊ ရိက္ခာခွဲဝေခြင်းနှင့် လုပ်အားခ ရှင်းလင်းခြင်းစသည့် ကိစ္စရပ်များအားလုံးအတွက် အပြည့်အဝ လုပ်ပိုင်ခွင့် ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ ဖန်းမိသားစု၏ အတွင်းဆောင်ရှိ လူအယောက်ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ စားဝတ်နေရေးနှင့် နေ့စဉ်လိုအပ် ချက်များကိုသာ စီမံခန့်ခွဲခဲ့ဖူးသော ပိုင်ကျီရိုအတွက်တော့ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှ သည့် စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

အတွင်းဆောင်ရှိ စာကြည့်ခန်းကို ယာယီ စာရင်းကိုင်ရုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်၏။

ရှည်လျားသော စားပွဲခုံအချို့ကို ပူးကပ်ထားပြီး ၎င်းတို့အပေါ်တွင် စာရင်းစာအုပ်များနှင့် ဝါးရွက်စာလိပ်များမှာ တောင်ပုံရာပုံ ထပ်နေခဲ့လေသည်။

ပိုင်ကျီရိုသည် ရိုးရှင်းသော သာမန်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။ သူမ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြင်နာယုယမှု အပြည့်ရှိနေတတ်သော မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါတွင် သူမရှေ့၌ အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေသော ပုတီး ခုံတန်းများအပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်လျက် ရှိနေပေသည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင်မူ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှ ငှားရမ်းလာသော အတွေ့အကြုံရှိ စာရင်းကိုင်ငါးဦး သို့မဟုတ် ခြောက်ဦးခန့် ရှိနေပြီး သူတို့မှာ ချွေးများ သံတမဏိကျကာ ပုတီးစေ့များကို အလျင်အမြန် ရွှေ့လျက် ရှိနေ ကြလေသည်။

ထိုသို့ပင် ဖြစ်လင့်ကစား သူတို့မှာ အလွန်အမင်း အလုပ်များနေကြဆဲပင် ဖြစ်၏။

“သခင်မပိုင်... အနောက်ဘက် ကျောက်ခွဲရုံက အလုပ်သမား (၃၂၇) ယောက်အတွက် ဒီနေ့ စားနပ်ရိက္ခာ (၃၀) ကျင်း လိုနေပါသေးတယ်...”

“သခင်မ... မြောက်ဘက်က လမ်းဖောက်တဲ့အဖွဲ့မှာ ဂေါ်ပြား အခု (၂၀) ကျိုးသွားလို့ အရေးပေါ် ဖြည့်တင်းပေးဖို့ လိုနေပါတယ်...”

“သခင်မ... ဝမ်မိသားစုရွာကနေ အခုလေးတင် စုဆောင်းလာတဲ့ ပြည်သူ့စစ် အယောက် (၂၀၀) ရောက်လာပါပြီ... သူတို့ရဲ့ လုပ်အားခကို ဘယ်စံနှုန်းနဲ့ တွက်ချက်ပေးရမလဲ...”

အမျိုးအစားပေါင်းစုံသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ပြဿနာများမှာ ရေလှိုင်းကြီးများကဲ့သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက် လာခဲ့လေသည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများ၏ စားဝတ်နေရေးနှင့် နေ့စဉ်အသုံးစရိတ်များ၊ ရာနှင့်ချီသော ပစ္စည်းများ၏ ကုန်ကျစရိတ်များနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများ၊ မတူညီသော အလုပ်အမျိုးအစားများအတွက် လုပ်အားခ တွက်ချက်မှုများ... ဤအရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသဖြင့် မည်သည့် ရှေးခေတ်စာရင်းကိုင်ကိုမဆို ရူးသွပ်သွား စေလောက်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေနိုင်ပေသည်။

ပိုင်ကျီရို၏ သိမ်မွေ့လှသော မျက်ခုံးလေးများမှာ တင်းကြပ်စွာ တွန့်ချိုးနေပြီး သူမသည် လုံးဝကို စိတ်ရှုပ်ထွေး ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို မျှဝေထမ်းဆောင်ပေးလိုသော်လည်း အလွန်များပြားလှသော အချက်အလက်များနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ကိစ္စရပ်များမှာ သူမ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ထက် များစွာ သာလွန် နေခဲ့ပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ အသံတစ်သံက သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။

“ကိုယ်တော့်ရဲ့ ကျီရိုလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မျက်မှောင်တွေလည်း ကြုတ်ထားပါလား...”

ဖန်းဟန်သည် မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ အခန်းအတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ သည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ခေါင်းမာသော အသွင်အပြင် ရှိနေသည့် သူ၏ဇနီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်း များတွင် နာကျင်မှုနှင့် ချစ်မြတ်နိုးမှုတို့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပေ၏။

“ခင်ပွန်း...”

ဖန်းဟန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ကျီရိုသည် သူမ၏ အားကိုးရာ တိုင်တိုက်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်မ အသုံးမကျလို့ပါ... ဒီလောက် ကိစ္စသေးသေးလေးကိုတောင် မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး... စာရင်းတွေကလည်း ရှုပ်ပွနေတာပဲ... ကျွန်မ...”

“ကိုယ်တော့်ရဲ့ ကျီရိုလေးက အသုံးမကျဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ...”

ဖန်းဟန်က ပြုံးလျက် သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီးနောက် မှော်ပညာပြလိုက်သည့်အလား သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိ 'အနက်ရောင်ကျောက်ပြား' တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ အမည်းရောင် ဖြစ်ပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေသော 'ကျောက်စိမ်း' ခလုတ်တန်းများ ပါရှိလေသည်။

ဤသည်မှာ အားအပြည့်သွင်းထားသော နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး ဂဏန်းတွက်စက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“လာပါ ကျီရို... ခင်ပွန်းက မင်းအတွက် လုပ်ပေးထားတဲ့ ဒီ 'အင်မော်တယ် တွက်ချက်ရေးကိရိယာ' လေးကို စမ်းသုံးကြည့်ရအောင်...”

ဖန်းဟန်သည် ထိုဂဏန်းတွက်စက်ကို ပိုင်ကျီရို၏ ရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ချထားပေးလိုက်လေ၏။

သူသည် အရှုပ်ထွေးဆုံးစာရင်းဖြစ်သည့် အမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းကုန်ကျစရိတ်များ မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ကျီရို၏ ရှေ့တွင်ပင် သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ 'အနက်ရောင်ကျောက်ပြား' ပေါ်တွင် အလျင်အမြန် နှိပ်လိုက်လေသည်။

“ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...”

ခလုတ်နှိပ်သံ ပြတ်ပြတ်သားသားများက တိတ်ဆိတ်နေသော စာကြည့်ခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် သူမ၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ စာရင်းကိုင်အိုကြီးများအားလုံးမှာ ဖန်းဟန်၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ဆယ်ကြိမ်ခန့် အသက်ရှူချိန်သာ ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး 'အနက်ရောင်ကျောက်ပြား' ပေါ်ရှိ မျက်နှာပြင်ကို ပိုင်ကျီရို အား ပြသလိုက်လေ၏။

သေးငယ်သော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ဂဏန်းတန်းတစ်ခုက ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“စုစုပေါင်း ကုန်ကျစရိတ်က ငွေ (၁,၃၂၇) နဲ့ (၃၅၀) ပြား ရှိတယ်...”

ဖန်းဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် ပုတီးခုံဖြင့် စာရင်းတွက်ချက်မှု ပြီးစီးသွားခါစဖြစ်သော စာရင်းကိုင်အိုကြီးမှာ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

“တစ်... တစ်ပြားမှတောင် မလွဲပါလား...”

စာရင်းကိုင်ရုံးတစ်ခုလုံး လုံးဝကို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေပြီ။

အားလုံးမှာ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ဖန်းဟန်၏ လက်ထဲရှိ သေးငယ်သော 'အနက်ရောင်ကျောက်ပြား' လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိကြလေ၏။

*ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...*

စာရင်းကိုင်အိုကြီးနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ငါးဦး၊ ခြောက်ဦးတို့မှာ နောက်ဆုံးစာရင်းကို ရရှိရန်အတွက် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူ တွက်ချက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ဤသခင်လေးက... ခလုတ်အနည်းငယ် နှိပ်ရုံဖြင့် အသက် ဆယ်ကြိမ်ရှူစာ အချိန်အတွင်း ပြီးစီးသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား...။

ပိုင်ကျီရို၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်း လေးများမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားကာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားခဲ့ရလေသည်။

သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးကို ကိုင်တွယ်နေသည့်အလား ထို ဂဏန်းတွက်စက်ကို ဂရုတစိုက် ယူလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ စိတ်ရှည်လက်ရှည် လမ်းညွှန်ပြသမှုဖြင့် သူမသည် ရိုးရှင်းသော ဂဏန်းအနည်းငယ်ကို စမ်းနှိပ်ကြည့် လိုက်ပြီးနောက် ညီမျှခြင်းခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။

မှန်ကန်သော အဖြေက မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်လာသောအခါ...၊

ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သော ရှေးခေတ်အလှပိုင်ရှင်လေးမှာ သူမ၏ လောကအမြင် တစ်ခုလုံး ယခင်က မကြုံဖူးလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

“ခင်ပွန်း... ဒါ... ဒါက တကယ်ကို နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ပစ္စည်းပဲ...”

ပိုင်ကျီရိုသည် ထိုဂဏန်းတွက်စက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး အနှိုင်းမဲ့ ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် ချစ် မြတ်နိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဖန်းဟန်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဤအရာမှာ အဆင်ပြေစေသော ကိရိယာတစ်ခုထက်များစွာ ပိုပေသည်။

ဤသည်မှာ သူမအတွက်သာမက ဤခေတ်ကာလရှိ ဉာဏ်ပညာနှင့် လုပ်အားအားလုံးကို အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤ 'အံ့ဖွယ်ပစ္စည်း' ၏ အကူအညီဖြင့် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး စာရင်းကိုင်ဌာနတစ်ခုလုံး၏ လုပ်ငန်းခွင် စွမ်း ဆောင်ရည်မှာ အဆတစ်ရာကျော်အထိ တိုးတက်သွားခဲ့လေပြီ။ ပိုင်ကျီရိုသည် ရှုပ်ထွေးလှသော စာရင်းများအား လုံးကို သူမကိုယ်တိုင် အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သွားခဲ့ပြီး ပစ္စည်းများ ခွဲဝေချထားမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ရန်ပင် အချိန်ရလာခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ တားမြစ်နယ်မြေ၏ အဓိကဗဟိုချက်အဖြစ် သတ်မှတ် ထားသော ထိုဧရာမ ထုံးကျောက်ဂူကြီးထဲတွင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သတ္တုရောင် တလက်လက် တောက်ပနေသော အခြေခံ တိကျသော စက်ကိရိယာ ကို ကျောက်တုံး ကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် အောက်ခံခုံပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တည်ငြိမ်စွာ ချထားလိုက်လေ၏။

သူသည် လျိုရှီးရွာမှ မျိုးဆက်သုံးဆက်တိုင်တိုင် ပန်းပဲဆရာအဖြစ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခဲ့ကြပြီး သစ္စာရှိ ကာ ကျွမ်းကျင်သော ပန်းပဲဆရာအချို့ကို ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ၏ ပထမဆုံး အလုပ်သင်အဖွဲ့အဖြစ် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။

တစ်သက်တာလုံး တူများနှင့် မီးဖိုများကိုသာ ကိုင်တွယ်လုပ်ကိုင်လာခဲ့ကြသော ထိုပန်းပဲဆရာအိုကြီးများသည် သူတို့ရှေ့ရှိ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့သော ဤ 'စက်မှုသားရဲကြီး' ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရ သောအခါ...၊ သူတို့၏ လောကအမြင်များမှာလည်း ပြိုလဲသွားခဲ့ရလေ၏။

ဖန်းဟန်၏ စက်မောင်းနှင်မှုအောက်တွင် စက်ကိရိယာကြီးက စတင် လည်ပတ်လာခဲ့လေသည်။

ခပ်တိုးတိုး မြည်ဟည်းသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းသော သံတုံးတစ်တုံးကို နေရာချထားလိုက်ပြီး အလွန်လျင် မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော ဖြတ်တောက်ရေးခေါင်းက ၎င်းကို တိကျစွာ ဖြတ်တောက်လိုက်လေ၏။

မီးပွားများ လွင့်စင်သွားပြီး သံမှုန်များမှာ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့လေသည်။

နားကွဲမတတ် ဆူညံသော ထုနှက်သံများ မရှိခဲ့ပေ။

ချွေးများ ရွှဲနစ်သွားစေလောက်အောင် ခါးနာရသည့် ကြမ်းတမ်းသော လုပ်အားများ မရှိခဲ့ပေ။

ခဏအကြာတွင်မူ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့သော မျက်နှာပြင်နှင့် တိကျသော အတိုင်းအတာရှိသည့် သေသပ်လှ သော ဂီယာတစ်ခုကို အလွယ်တကူ 'ထွင်းထု' လိုက်နိုင်လေပြီ။

“ဒုန်း...”

“ဒုန်း...”

အသက်အကြီးဆုံး ပန်းပဲဆရာက ဦးဆောင်ကာ လက်မှုပညာရှင်အားလုံးမှာ မြည်ဟည်းနေဆဲဖြစ်သော စက်ကိရိ ယာကြီးနှင့် ၎င်း၏ဘေးတွင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသော ဖန်းဟန်ကို ဒူးထောက်၍ ပြင်းထန်စွာ ဦးညွှတ်ခစားလိုက်ကြလေ၏။

“အံ့ဖွယ်ပါပဲ... ဒါက တကယ်ကို အံ့ဖွယ်ပါပဲ...”

“ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ပန်းပဲဆရာအဖြစ် အလုပ်လုပ်လာခဲ့တာ... အခုမှပဲ သံကို... ဒီလိုမျိုး အသုံးပြုလို့ရမှန်း သိတော့တယ်...”

“ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ အရှင်သခင်ကို သေတဲ့အထိ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်... အကယ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခွန်းကိုများ ပေါက်ကြားသွားစေခဲ့မယ်ဆိုရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရ ပြီး ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးရပါစေ...”