အခန်း ၁၀၆

အခန်း (၁၀၆)

အရုဏ်ဦး၏အလင်းရောင်၊ တံလျှပ်

ရေကာတာ ပြီးစီးသွားသော နေ့တွင် လျိုရှီးရွာတောင်ကြားတစ်ခုလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆူညံလျက် ရှိနေ ခဲ့လေ၏။

နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားရွှံ့စေးများကို လောင်းချလိုက်သောအခါ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် ရေကာတာကြီးတစ်ခုသည် လှိုင်းထန်နေသော မြစ်ရေပြင်ကို ဖြတ် သန်းကာ ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်သွားပြီး ဤမြေပြင်၏ သွေးကြော ခုန်နှုန်းကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။

စစ်သည်များနှင့် ပြည်သူ ထောင်ပေါင်းများစွာထံမှ အရှင်မင်းကြီး ဘုန်းတော်တိုးပါစေ ဟူသော မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟစ်ကြွေးသံများကြားတွင် ဖန်းဟန်မှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက ကြီးမားလှသော ရေကာတာကြီးကို ဖောက်ထွင်းကာ သူ ကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းဆွဲထားသည့် ရေကာတာအောက်ရှိ အကွယ်ဝှက်ဆုံး ရေတံခါးတစ်ခုထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုနေရာတွင် ခေတ်သစ်စက်မှုလုပ်ငန်း၏ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် သေးငယ်သော ရေအားလျှပ်စစ်ထုတ်စက်အုပ်စုကို သူ လျှို့ဝှက်စွာ တပ်ဆင်ထားခဲ့ပြီး နိုးထလာမည့် အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသော သံမဏိနှလုံးသားတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

"ရေတံခါးတွေ ဖွင့်လိုက်တော့..."

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်အရ နျူအာသည် လေးလံသော ရစ်လုံးကြီးကို ကိုယ်တိုင် လှည့်ပတ်လိုက်လေသည်။

"ဝုန်း..."

လေးလံသော သံမဏိတံခါးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ဆို့ခံထားရကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်များ စုဆောင်းထားသည့် မြစ်ရေများသည် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါက် တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့လေပြီ။

၎င်းသည် ဒေါသတကြီး ဟောက်သံပေးနေသော ရေနဂါးဖြူကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကျဉ်း မြောင်းသော ရေလွှဲလိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ မိုးကြိုးကဲ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး တာဘိုင်ဒလက်များကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားလေတော့သည်။

“ဝီ...”

ရေကာတာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ နက်ရှိုင်းပြီး အားကောင်းသော ညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ရှေးဟောင်းမြစ်ကြီး၏ တွန်းအားကြောင့် ခေတ်သစ် ရေအားလျှပ်စစ်ထုတ်စက်ကြီးသည် တည်ငြိမ်ပြီး ထိ ရောက်သော လည်ပတ်မှုကို စတင်လိုက်လေပြီ။ ကြိုတင်သွယ်တန်းထားပြီး နွယ်ပင်များအဖြစ် အသွင်ပြောင်း ထားသော ကာကွယ်မှုပါရှိသည့် ကေဘယ်ကြိုးများကို လိုက်၍ စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသော လျှပ်စစ် စီးကြောင်းများသည် တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ စီးဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ၊ အဓိက စွမ်းအင်အလုပ်ရုံ။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များ ဖြူဖွေးနေပြီဖြစ်သော သက်ကြီး ပန်းပဲဆရာအချို့သည် ကြီးမားလှသော ရေအားသုံး ပန်းပဲတူကြီး၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းရံနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ တင်းမာနေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ လေသည်။

သူတို့၏ ဘေးတွင်မူ ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ အနီရောင်ခလုတ်တစ်ခုသာ ပါရှိသော ထူးဆန်းသည့် ပုံစံရှိသည့် သစ်သားသေတ္တာတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

ဤသည်မှာ အရှင်က မိုးကြိုးအမိန့်တော် ဟု ခေါ်ဆိုသော အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား..."

ဖန်းဟန်၏ အသံက တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"အရှင့်ကို အစီရင်ခံပါတယ်... အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ..."

အုပ်စုကို ဦးဆောင်နေသော ပန်းပဲဆရာကြီးက အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တက်သွားကာ အနီရောင်ခလုတ်ကို သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ညင်သာစွာ နှိပ်လိုက်လေသည်။

“ကလစ်...”

တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံး အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"ဝီ..."

ယခင်က မြင်းကောင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနှင့် လူရာပေါင်းများစွာ အားယူမှသာ သီသီလေး ရွေ့လျားနိုင်သော ကြီးမားသည့် ရေရဟတ်မောင်းတံကြီးမှာ ယခုအခါ ဖန်းဟန် တပ်ဆင်ထားသည့် စွမ်းအားမြင့် လျှပ်စစ်မော် တာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားလေပြီ။

စွမ်းအင်များ စီးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းသော ဟောက်သံတစ်ခုကို ထုတ် လွှတ်လိုက်ကာ မကြုံစဖူး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမြန်နှုန်းသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ တော့သည်။

"ချွမ်... ချွမ်... ချွမ်..."

ပေါင် တစ်ထောင်ကျော် အလေးချိန်ရှိသော ရေအားသုံး ပန်းပဲတူကြီးသည် အဆုံးအစမဲ့သော သက်စွမ်းအင်များ ဖြည့်ဆည်းခံထားရသကဲ့သို့ အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှသော နှုန်းဖြင့် အတက်အကျ ပြုလုပ်နေလေသည်။ ရိုက်ချက် တိုင်းက မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေပေသည်။ နီရဲနေသော သံပူတုံးကို မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန် နှုန်းဖြင့် ထုနှက်ပုံဖော်နေစဉ် မီးပွားများ လွင့်စင်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း လေပြင်းဖိုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ရေအားသုံး လေမှုတ်စက်များက ကျယ်လောင် စွာ ဟောက်သံပေးနေလေသည်။ အားကောင်းသော လေစီးကြောင်းများကို မီးဖိုအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် တွန်း ပို့ပေးနေပြီး မီးဖိုပေါက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးတောက်များမှာ မူလ လိမ္မော်ရောင်မှသည် မျက်စိကျိန်းလောက် အောင် တောက်ပသော အပြာရောင်သန်းသည့် အဖြူရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ မီးဖို၏ အပူချိန်မှာ လည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်တက်လာနေပေသည်။

ထိရောက်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ယခင်က လူနှင့် တိရစ္ဆာန်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုရသည့် နည်းလမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ မတည် ငြိမ်သော ရေအားနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဆတစ်ရာကျော် တိုးတက်လာခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လူတို့၏ နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်တော့ဘဲ နတ်ဘုရားများသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် ဖန်တီးနိုင် စွမ်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အံ့ဖွယ်ပဲ... နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဖန်တီးမှုပဲ..."

အုပ်စုကို ဦးဆောင်နေသော သက်ကြီး ပန်းပဲဆရာမှာ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ပန်းပဲထုလာသဖြင့် အသားမာတက်နေသော သူ၏ လက်များကို ဆန့်တန်းကာ တုန်ရီနေရင်း ဝီအသံမြည်နေသော လျှပ်စစ်မော်တာ ၏ အခွံကို ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။

ထိုအေးစက်နေသော သံခွံကြီးမှာ ယခုအချိန် သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ အပူပြင်းဆုံး သန့်စင်သော အရာဝတ္ထု ထက်ပင် ပို၍ ပူလောင်နေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ရှိုက်ငိုနေမိတော့သည်။

"ဒီအဘိုးကြီး... တစ်သက်လုံး ပန်းပဲဆရာ လုပ်လာခဲ့တာ... ဒီနေ့မှပဲ နတ်ဘုရားတွေရဲ့လက်မှုပညာ နဲ့ သာမန် ထက်လွန်ကဲတဲ့စွမ်းအား ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို တကယ် နားလည်သွားခဲ့ရပြီ..."

"ဒုတ်... ဒုတ်..."

သူ့နောက်ရှိ လက်မှုပညာရှင်အားလုံးမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး ဟောက်သံပေး နေသော စက်ယန္တရားများနှင့် လက်နောက်ပစ်ကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည့် သခင်လေးကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေတော့သည်။

...

ညအချိန်၊ ဖန်းမိသားစုခြံဝင်း။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ဇနီးခြောက်ဦးဖြစ်သော ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်း၊ လျူရူမေ၊ နန်ကုန်းယွင်ရှု၊ ရှောင်ရူရွှီနှင့် ဇီယင်း တို့ကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်ယူလိုက်လေ၏။

"ခင်ပွန်း... ဘာတွေများ လျှို့ဝှက်နေတာလဲ..."

ပိုင်ရွှီကျန်းက ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ယမ်းရင်း သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် စူးစမ်းလိုစွာ မေးလိုက် လေသည်။

"မလောပါနဲ့... ဒီည မင်းတို့ကို တကယ့် ရတနာတစ်ခု ပြမယ်..."

ဖန်းဟန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိမ်လိုက်လေ၏။

သူက အားလုံးကို အခန်းများထဲသို့ ပြန်ဝင်စေပြီး ပြတင်းပေါက် တစ်ပေါက်ကိုသာ ဖွင့်ထားရန် ပြောလိုက်လေ သည်။ ထို့နောက် ခြံဝင်းအလယ်ရှိ သတိမထားမိလောက်သော ကျောက်တုံးစင်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ပင်မခလုတ်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လျှပ်စစ်မီးကို ရုတ်တရက် ပိတ်ပစ်လိုက်လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလင်းရောင်များ ကျဆင်းလာခဲ့ပေသည်။

မူလက အမှောင်ကျနေသော အခန်းများအတွင်း နန်းတွင်းမီးအိမ်များနှင့် ဇာပုဝါများဖြင့် အဖုံးအကာ ပြုလုပ်ကာ အလွန်ကြီးမားသော ညလင်းပုလဲများအဖြစ် အသွင်ပြောင်း တပ်ဆင်ထားသည့် မီးသီးများမှ နူးညံ့ပြီး တောက်ပကာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် လင်းလက်သော အလင်းရောင်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းတစ်ခုလုံး နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"အာ..."

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ အခန်းထဲမှ အံ့အားသင့်သွားသော အော်သံတိုလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူမသည် အဆုံးမရှိသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် အမိုးပေါ်မှ ညလင်းပုလဲကို ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြင့် ကြောင်ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက် နေခဲ့ပေသည်။

ဘေးအခန်းမှ ပိုင်ကျီရိုနှင့် လျူရူမေတို့ကလည်း ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ ခြံဝင်းတစ် ခုလုံး ဤမကြုံစဖူး သန့်စင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦး စလုံးမှာ နှုတ်ခမ်းများကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိကြပြီး လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက် သွားခဲ့ကြလေ၏။

ဤသည်မှာ အလွန်စျေးကြီးသော ဖယောင်းတိုင် အတောင့်တစ်ရာ၊ တစ်ထောင်ထက်ပင် အဆတစ်ရာ ပို၍ လင်းထိန်နေပေသည်။

အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံးမှာ လူတို့ ဖန်တီးထားသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ကောင်းကင်မှ လမင်းကြီးကဲ့သို့ သန့်စင်ပြီး နွေးထွေးသော အလင်းရောင်စစ်စစ်သာ ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။

ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသော၊ တော်ဝင်မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့၏ ခမ်းနားမှုများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သည့် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုမှ ယခင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီးဖြစ်သူ နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာမူ လုံးဝကို အံ့အားသင့် သွားခဲ့ရပေသည်။

အမှောင်ထုအားလုံးကို နှင်ထုတ်ပစ်လိုက်သော အလင်းရောင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အသိအမြင်များ ရုတ်တရက် ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်သော အရာတစ်ခု ဟုတ်ပါသလားဟု တွေးတောမိ လေသည်။

ရှောင်ရူရွှီနှင့် ဇီယင်းတို့၏ အခန်းထဲတွင်လည်း မီးများ လင်းလာခဲ့လေ၏။

ယခင်က ဘုရင်မဖြစ်ခဲ့သူသည် ဤအံ့ဖွယ်အလင်းရောင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ကြည်လင်ပြီး အေးစက်သော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် နားမလည်နိုင်မှုများ ရေးရေးမျှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။

အမှောင်ထုနှင့်သာ အဖော်ပြုလေ့ရှိသော ဤထိပ်တန်းလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဇီယင်းမှာလည်း ညအချိန်တွင် ပုန်းအောင်းစရာနေရာ မရှိတော့လောက်အောင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရလေတော့ သည်။

"ခင်ပွန်း... ရှင်... ကောင်းကင်ပေါ်က လမင်းကြီးကို ခူးဆွတ်လာတာလား..."

ပိုင်ကျီရိုသည် ဤအရာအားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့သော ခြံဝင်းထဲရှိ အမျိုးသားကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ကြယ်ပွင့်လေးများ တောက်ပနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်က ပြုံးလိုက်၏။ အံ့သြစရာများက ပြီးဆုံးရန် ဝေးသေးပေသည်။

သူသည် ဘေးရှိ သေတ္တာတစ်ခုထဲမှ အနက်ရောင် သံတုံး ပရိုဂျက်တာ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးများ၏ စပ်စုပြီး နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များကြားတွင် သူက ပရိုဂျက်တာကို ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ထုံးသုတ်ထားသော နံရံတစ်ခုဆီသို့ ချိန်ရွယ်ကာ ဖွင့်လိုက်လေ၏။

အားကောင်းပြီး အထီးကျန်ဆန်ကာ ရှေးကျသော သီချင်းဆိုသံတစ်ခုနှင့်အတူ အလင်းတန်းတစ်ခုက သံတုံးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင်နံရံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြီးမားပြီး အသက်ဝင်နေသော နေမင်းနီနီကြီးတစ်ခု မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးစုံဖြစ်သည့် ဆင်များ၊ သစ်ကုလားအုတ်များ၊ ဒရယ်များမှာ အရပ်လေးမျက်နှာမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုအောက်တွင် စုရုံးရောက် ရှိလာကြလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အသက်ဝင်နေပေသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ လှုပ်ရှားနေပေသည်။ ဤသည်မှာ ဗီဒီယိုနှင့် အသံတို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အာ... မိစ္ဆာတွေ..."

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ လန့်ဖျပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွဲ ဆောင်ခံလိုက်ရကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

အမျိုးသမီးများအားလုံး အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး ခြံဝင်းအတွင်း စုရုံးကာ နံရံပေါ်ရှိ အသက်ဝင်နေသော ပန်းချီကားကို တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်နေသကဲ့သို့ ငေးကြောင်ကြည့်နေကြလေ၏။

"ဒါ... ဒါက တံလျှပ်ပဲ..."

နန်ကုန်းယွင်ရှုက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ဒဏ္ဍာရီလာ တံလျှပ်များမှာ ဤမျှ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ဤ မျှ စွဲမက်ဖွယ် မကောင်းနိုင်ကြောင်း သူမ သိနေလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက တံလျှပ်မဟုတ်ဘူး... ဒါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့စွဲမက်ဖွယ်မြင်ကွင်း ပဲ..."

ရှောင်ရူရွှီက တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် မြင့်မားစွာ မြှောက်ကိုင်ထားသော ခြင်္သေ့ပေါက်လေးနှင့် သားရဲအားလုံး ခယဦးညွှတ်နေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တစ်ခဏမျှ မိန်းမောသွားခဲ့ရလေသည်။

အမျိုးသမီးများမှာ အမူအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ဘဲ ဖန်းဟန်ကို မှီခိုကာ သို့မဟုတ် ဖက်တွယ်ထားကြ ရင်း သူတို့အား အဆုံးအစမဲ့ လုံခြုံမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပေးစွမ်းနိုင်သော အမျိုးသားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင် ထားကြလေသည်။ ဤမကြုံစဖူး နတ်ဘုရားမှော်ပညာကို ကြည့်ရှုနေကြစဉ် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကလေး ငယ်များကဲ့သို့ သန့်စင်သော အံ့သြမှု၊ စွဲမက်မှုနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပျော်ရွှင်မှုများ တောက်ပနေခဲ့ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ ခင်ပွန်းနှင့် မှီခိုရာ ဟူသော အရာများထက် လုံးဝ သာလွန်သွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် ကျောက်ခဲကို ရွှေဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ကောင်းကင်မှ ကြယ်များကို ခူးဆွတ်နိုင်ကာ အံ့ဖွယ်များ နှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို အမြဲတမ်း ဖန်တီးပေးနိုင်သော စစ်မှန်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။

စနစ်၏ နောက်ကွယ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားမှု စွမ်းအင်များ တိုးပွားလာသည်ကို ခံစားရင်း ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ဇနီးများ ကို ဖက်ထားကာ နှုတ်ခမ်းတွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေတော့သည်။