အခန်း ၁၀၇

အခန်း (၁၀၇)

မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ လှံတံ၊ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု မွေးဖွားလာခြင်း

ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံအတွင်း၌ တည်ငြိမ်ပြီး အစွမ်းထက်သော လျှပ်စစ်စွမ်းအင် ထောက်ပံ့မှုရှိလာ သည်နှင့်အမျှ တစ်ခုလုံးသော စခန်း၏ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာ ပေါက်ကွဲမတတ် တိုးတက်လာခဲ့လေ၏။

ခေတ်ကာလ၏ စံနှုန်းများထက် များစွာသာလွန်သော အရည်အသွေးမြင့် သံမဏိများကို တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် အဆက်မပြတ် အရည်ကျိုနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ဂိုဒေါင်ထဲတွင် တောင်လိုပုံနေသော သံမဏိတုံးများကို ကြည့်ရင်း ဤခေတ်ကာလ၏ အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးသော စစ်လက်နက်ကို ထုတ်လုပ်ရန် အချိန်ကျရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဖန်းဟန် သိလိုက်လေသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော လျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ သော့ခတ်ထား လိုက်လေ၏။

သူမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ထိုလျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပေ။

သူသည် အသင့်ပြုလုပ်ထားသော လက်နက်ပုံစံကြမ်းများကို စနစ်စတိုးဆိုင်မှ တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက စွမ်းအင်များကို အလွန်အမင်း ဖြုန်းတီးရာကျပေလိမ့်မည်။

အဆင့် (၆) [အခြေခံစက်မှုလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ အသိပညာပြမျဉ်း] ကို ရရှိပြီးနောက်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်ကိုယ် တိုင်က ရွေ့လျားစစ်ရေးအချက်အလက်သိုလှောင်ရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် စားပွဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ရာ သေနတ်များနှင့် ပတ်သက်သော မရေမတွက်နိုင်သည့် အသိပညာများက သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်၊ တိုက်မိပြီး ပေါင်းစပ်သွားကြ လေ၏။

ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ၏ လက်ရှိ လုပ်ဆောင်နိုင်သော တိကျမှုနှင့် ပစ္စည်းအရည်အသွေးအဆင့်အရ ထိုရှုပ်ထွေးလှသော တစ်ပိုင်းအလိုအလျောက်နှင့် အပြည့်အဝအလိုအလျောက် လက်နက်များကို လတ်တလော တွင် ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အလုံခြုံဆုံးနှင့် ကုန်ကျစရိတ် အသက်သာဆုံးသော ရွေးချယ်မှုမှာ ဂန္ထဝင်မြောက် နောက်မှကျည်ထည့်ရသော တစ်တောင့်ထိုး ရိုင်ဖယ်သေနတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အတော်လေး ရိုးရှင်းပြီး ခိုင်ခံ့ကာ တာရှည်ခံလေသည်။ ထို့အပြင် ကြီးမားသော စွမ်းအားနှင့် အံ့မခန်းဖွယ် ပစ်ခတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးတို့ကြောင့် ဤခေတ်ကာလရှိ မည်သည့်စစ်တပ်ကိုမဆို မျိုးဆက် တစ်ဆက်စာမျှ အပြတ်အသတ် သာလွန်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဦးတည်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ မီးသွေးခဲကို ယူ၍ ကြီးမား သော ပုံဆွဲစက္ကူပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပုံကြမ်းဆွဲရန် စတင်လိုက်လေတော့သည်။

သူသည် ရိုင်ဖယ်သေနတ်၏ အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ထားသော ပုံစံကြမ်းကို ရေးဆွဲခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ထိုသို့ရေးဆွဲပါက သူတို့၏ခေတ်ကာလထက် ကျော်လွန်နေသော ဖန်တီးမှုကို နားမလည်နိုင်သည့် ပန်းပဲဆရာ အိုကြီးများကို ရှုပ်ထွေးသွားစေပြီး ထိတ်လန့်သွားစေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ဖန်းဟန်သည် ပို၍ ထက်မြက်ပြီး လမ်းညွှန်မှုပေးနိုင်သော ချဉ်းကပ်နည်းကို ရွေးချယ်ခဲ့လေ၏။ သူသည် ရိုင်ဖယ် သေနတ်တစ်လက်လုံးကို သီးခြားအစိတ်အပိုင်း ပုံကြမ်းများစွာအဖြစ် ခွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ သေနတ်ပြောင်းဝဖြစ်လေသည်။ ဤသည်မှာ သော့ခတ်ရန် တာဝန်ရှိသော မောင်းတုံးဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ ပစ်ခတ်ရန် တာဝန်ရှိသော မောင်းခလုတ် အစိတ်အပိုင်းဖြစ်လေသည်။

ပုံကြမ်းတိုင်းတွင် အတိကျဆုံးသော အတိုင်းအတာများကို မှတ်သားထားပြီး အသေးစိတ်တိုင်းကို ပြသထားလေ သည်။

သူသည် ဤခွဲထုတ်ထားသော ပုံစံကြမ်းများကို သူ့အား နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ မှတ်ယူထားကြပြီး သစ္စာစောင့် သိမှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြသော အဓိက ပန်းပဲဆရာအိုကြီးများထံသို့ ပေးအပ်လိုက်လေ၏။

“ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ ဒါက ဘာလဲဆိုတာကို သိစရာမလိုသလို ဘာအတွက်သုံးလဲဆိုတာကိုလည်း မေးစရာမ လိုဘူး...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာစက်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

“ခင်ဗျားတို့ လုပ်ရမှာက ကိုယ့်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို အကုန်ထုတ်သုံးပြီး ပုံစံကြမ်းပေါ်က အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို အမှားအယွင်းမရှိဘဲ ဖန်တီးပေးဖို့ပဲ...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်...”

နတ်ဘုရား၏ အမိန့်တော်ကို ခံယူလိုက်ရသည့်အလား ပန်းပဲဆရာအိုကြီးများသည် ပြင်းပြသော မျက်ဝန်းများ ဖြင့် ဤမွန်မြတ်လှသော ဖန်တီးမှုထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ နစ်မြုပ်သွားကြလေတော့သည်။

သို့သော် ဖန်တီးမှုလမ်းကြောင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ ဖြောင့်ဖြူးနေလေ့မရှိပေ။

တိကျမှုမြင့်မားသော စက်ကိရိယာများနှင့် ခေတ်မီသော ပုံစံကြမ်းများ ရှိနေသော်ငြားလည်း ပြဿနာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ပထမဆုံး အခက်အခဲမှာ သေနတ်ပြောင်းအတွင်း၌ ရိုင်ဖယ်ကျည်ပတ်လမ်း ကျည်ဆန်လမ်းကြောင်းများ ဖော်ခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ပန်းပဲဆရာအိုကြီးများသည် သံမဏိပိုက်၏ အတွင်းနံရံတွင် ကျည်ဆန် လမ်းကြောင်းများ ဖော်ရန် အထူးပြုလုပ်ထားသော ကိရိယာတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် သံမဏိ ကို ပုံသွင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်အား သေချာစွာ မကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ပထမဆုံးအသုတ် ပြောင်းဝများမှာ မာကျော မှု မညီမညာ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။ စမ်းသပ်ပစ်ခတ်စဉ်အတွင်း သေနတ်ပြောင်းမှာ “ဒိုင်း” ဟူသော ကျယ်လောင် သည့် အသံကြီးနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးက ပန်းပဲဆရာအိုကြီးများကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ဒုတိယမြောက် စိန်ခေါ်မှုမှာ ကျည်ဆန်များ ထုတ်လုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ရှေ့ပိုင်းချွန်ပြီး နောက်ပိုင်းခွက်နေကာ ကျည်ထည့်ရလွယ်ကူစေမည့် ဂန္ထဝင်မြောက် မီနီယယ် ကျည်ဆန်ကို ပုံစံထုတ်ခဲ့လေသည်။ ပစ်ခတ်လိုက်သောအခါ အမြီးပိုင်းရှိ အနားစွန်းမှာ အလိုအလျောက် ကျယ်ထွက်လာပြီး ကျည်ဆန်လမ်းကြောင်းများနှင့် တင်းကျပ်စွာ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သွားကာ လေလုံမှုကို သေချာစေ လေသည်။

သို့သော် ပုံစံခွက်များ အသုံးပြု၍ သွန်းလောင်းထားသော ပထမဆုံး ခဲကျည်ဆန်အသုတ်မှာ အတိုင်းအတာကို လုံလောက်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မှုမရှိခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ညပ်နေသည့် ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ကျည် အိမ်ထဲသို့ ချောမွေ့စွာ တွန်းထည့်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ခေတ္တမျှ လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း၌ ကျရှုံးမှု၏ ညှိုးနွမ်းသော လေထုက ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

လက်မှုပညာရှင်များသည် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေလျက် အရှင်သခင်၏ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးမိကာ ဤမွန်မြတ်လှသော ဖန်တီးမှုကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့ပြီဟု ယုံကြည်ကာ ခွင့်လွှတ်မှုရရန် ဖန်းဟန်၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ခဲ့ကြလေသည်။

“အားလုံး ထကြပါ...”

ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ဒေါသ သို့မဟုတ် စိတ်မရှည်မှုမျိုးကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

ကျရှုံးမှုသည် အောင်မြင်မှုဆီသို့သွားရာ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ခြေလှမ်းတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေ သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ကျည်ဆန်များဆိုသည်မှာ အလွယ်တကူ ထုတ်လုပ်နိုင်သည့်အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။

သူသည် ပေါက်ကွဲသွားသော သေနတ်ပြောင်း၏ အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သယ်ဆောင်ရလွယ် ကူသော သတ္တုစမ်းသပ်ကိရိယာ အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

သတ္တုပါဝင်မှုနှင့် ဖိအားပျံ့နှံ့မှုဆိုင်ရာ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် ဖော်ပြပေးလိုက်လေ၏။

“ပြဿနာက အပူပေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ရှိနေတာပဲ...”

ဖန်းဟန်က အဓိက အကြောင်းရင်းကို ထောက်ပြလိုက်လေသည်။

“အပူပြန်ပေးတဲ့အချိန် မလုံလောက်တာက အတွင်းပိုင်းဖိအားကို အလွန်အမင်း များပြားစေပြီး ပစ္စည်းရဲ့ ခိုင်ခံ့မှု ကို မလုံလောက်စေဘူး...”

ထို့နောက် သူသည် ညပ်နေသော ကျည်ဆန်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး တိကျမှုမြင့်မားသော ဗာနီယာကယ်လီ ပါ ဖြင့် တိုင်းတာလိုက်လေသည်။

“အချင်း ကွာဟချက်က သုည ဒသမ သုညငါး မီလီမီတာလောက် ပိုများနေတယ်...၊ ပုံစံခွက်ကို ပြန်ပြီး ချိန်ညှိဖို့ လိုတယ်...”

သူသည် “အတွင်းပိုင်းဖိအား” သို့မဟုတ် “ကွာဟချက်” ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟူသည့် ဝေဝါးသော ရှင်းပြမှု မျိုးကို မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူသည် ဤလက်မှုပညာရှင်များအား “နတ်ဘုရားတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှု” ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း အတိုက်ရိုက်ဆုံးနည်းလမ်းဖြင့် ပြသရန် ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။

သူကိုယ်တိုင် စက်ကိရိယာဆီသို့ သွားကာ ကန့်သတ်ချက်များကို ပြန်လည်သတ်မှတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် သူတို့၏ မျှော်မှန်းချက်များထက် များစွာသာလွန်သော အံ့မခန်းစွမ်းရည်များဖြင့် အပြစ်အနာအဆာကင်းသည့် ကျည်ဆန်ပုံစံခွက်အသစ်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ပြုပြင်ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် ရေချခြင်းနှင့် အပူပြန်ပေးခြင်းတို့၏ အပူချိန်နှင့် အချိန်ကို အတိအကျ မည်သို့ထိန်းချုပ် ရမည်ကို သူတို့အား ကိုယ်တိုင် ညွှန်ကြားပြသခဲ့လေသည်။

အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်း၊ ခဲမှ ရွှေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးခြင်းနှင့် ပြဿနာအားလုံး၏ အဓိကအကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်းရှာဖွေကာ စုံလင်စွာ ဖြေရှင်းပေးနိုင်သော ဤ “နတ်ဘုရားတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှု” က လက်မှုပညာရှင်များအား ဖန်းဟန်အပေါ် ပို၍ပင် ရိုသေလေးစားသွားစေခဲ့ပေသည်။

နည်းပညာဆိုင်ရာ အခက်အခဲအားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့လေသည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်တွင် ဒီဇိုင်းစံနှုန်းများအားလုံးနှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီသော ပထမဆုံး ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ဂရုတစိုက် တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

၎င်းသည် အနီရောင်ကတ္တီပါစ ဖုံးအုပ်ထားသော သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေလေသည်။ သေနတ်၏ အနက်ရောင်ပြောင်းဝမှာ အေးစက်သော သတ္တုရောင်လက်မှုဖြင့် တောက်ပနေလေ၏။

ရှည်လျားပြီး ချောမွေ့သော မျဉ်းကြောင်းများက ရိုးရှင်းသော်လည်း သေစေနိုင်လောက်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

အေးစက်သော သတ္တုအသွင်အပြင်သည် နွေးထွေးပြီး ချောမွေ့သော သစ်ကြားသီးသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထား သည့် သေနတ်ဒင်နှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားကာ အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်နေသော အလှတရားတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားလေသည်။

ပန်းပဲဆရာအိုကြီး အများအပြားမှာ စားပွဲတစ်ဝိုက်တွင် စုဝေးနေကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့ကြ လေသည်။

သူတို့သည် ၎င်းကို ထိတွေ့လိုသဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ သာမန်လူသားအငွေ့အသက် များက ဤနတ်ဘုရားတို့၏ ပစ္စည်းကို ညစ်ညမ်းသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်ကာ မထိဝံ့ကြချေ။

ဖန်းဟန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး အဖြူရောင်လက်အိတ်များကို ဝတ်ဆင်ကာ ရိုင်ဖယ်သေနတ် ကို ညင်သာစွာ မယူလိုက်လေ၏။

သူသည် စက်ကိရိယာဖြင့် တိကျစွာ ပုံဖော်ထားသော ကြေးဝါကျည်ခွံပါသည့် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကို ယူလိုက် ပြီး ကျက်သရေရှိကာ ကျွမ်းကျင်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ကျည်အိမ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

“ကလစ်...”

မောင်းတုံးကို အပြည့်အဝ သော့ခတ်လိုက်ချိန်တွင် ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး သာယာသော သတ္တုမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဤစက်မှုဖွဲ့စည်းပုံ၏ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ဖန်းဟန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိန်းချုပ်၍မရသော ပြင်းပြမှုတစ်ခုက လင်းလက်သွားခဲ့ပေသည်။

သူသည် ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သစ္စာရှိကာ ပြင်းပြသော မျက်ဝန်းများရှိသည့် လက်မှုပညာရှင်များ ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရင်း လေးနက်စွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

“ဒီအရာက ကောင်းကင်ဘုံက မိုးကြိုးစွမ်းအားတွေနဲ့အတူ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ဝေးတဲ့ ရန်သူတွေကို သတ်ဖြတ် နိုင်တယ်...”

“ဒီနေ့ကစပြီး ၎င်းကို ‘မိုးကြိုးနတ်ဘုရားရဲ့ လှံတံ’ လို့ အမည်ပေးလိုက်မယ်...”

မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ လှံတံပင်တည်း။

လက်မှုပညာရှင်များသည် ဤလွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အမည်နာမကို သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ကြလေ၏။

သူတို့သည် ဤထူးဆန်းသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသည့် နတ်ဘုရားလက်နက်၏ စွမ်းအားက တကယ်တမ်းတွင် မည်မျှအထိ ကြီးမားကြောင်းကို နားမလည်ကြသေးပေ။

သို့သော် အရှင်သခင်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်း၏စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမား ကြောင်း သိသာလှပေသည်။