အခန်း ၁၀၈

အခန်း (၁၀၈)

ပစ်ကွင်းအတွင်းမှ ပျော်ရွှင်မှု၊ လက်နက်များနှင့် အလှပန်းလေးများ

ဖန်းဟန်က အဆင့်မြင့် တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော တောင်တန်းနောက်ဘက် အနက်ရှိုင်းဆုံး

ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်ပင် စနစ်ကျလှသော ပစ်ကွင်းတစ်ခုကို နျူအာနှင့် သူ၏ အသစ္စာအရှိဆုံး အစောင့်များ က တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့ ပစ်ကွင်းသို့ ဖန်းဟန်သည် မည်သည့် အစောင့်ကိုမျှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့ တို့ကိုပင် ပြန်လွှတ်လိုက်လေ၏။

သူသည် လူနှစ်ဦးကိုသာ သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ဦးမှာ အရာအားလုံးအပေါ် အဆုံးအစမရှိသော စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် တက်ကြွရွှင်လန်းသော သမင်ပေါက်လေးကဲ့သို့ ပိုင်ရွှီကျန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ အရိပ်များနှင့် သွေးများကြားတွင် ကျင်လည်ကျက်စားလေ့ရှိသည့် ဤခေတ်ကာလ၏ ထိပ်တန်းလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဇီယင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

တစ်ဦးက အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် ရိုမန်တစ်ဆန်မှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး အခြားတစ်ဦးကမူ အလွန်အမင်း ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်မှုကို ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။

လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော စရိုက်လက္ခဏာများရှိကြသည့် ဤအလွန်တင့်တယ်လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဤပစ်ကွင်းပေါ်တွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာသောအခါ ထူးဆန်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ချေသည်။

“ခဲအို...၊ ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းတွေတုန်းက ခဲအို တိတ်တဆိတ် လုပ်နေခဲ့တဲ့ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ လှံတံ ဆိုတာ လား...”

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းသည် စူးစမ်းချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော ကြောင်ပေါက်လေး တစ် ကောင်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သစ်သားစင်ပေါ်တွင် ဖန်းဟန် တပ်ဆင်ထားသော သေနတ်ကို ပတ်ချာလှည့်ကာ ကြည့်ရှုနေလေရာ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ စူးစမ်းချင်စိတ်များဖြင့် အရောင်လက်နေခဲ့ လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ အေးစက်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝကို သတိထား၍ ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် မည်းမှောင်နေသော ပြောင်းဝကို လက်ဖြင့်ထိုးကြည့်ကာ အပြစ်ကင်းစ င်သော မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာလေးဖြင့် ခေါင်းကိုစောင်းလျက် မေးလိုက်လေ၏။

“ကြည့်ရတာ ထူးဆန်းလိုက်တာ...၊ ပြောင်ရှင်းနေတာပဲ...၊ လေးကြိုးလည်းမပါ...၊ မြားလည်းမပါဘူး...၊ ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမှာလဲ...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဇီယင်းမှာမူ တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေလေသည်။

သူမသည် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး အေးခဲနေသော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်း လှသည့် သူမ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများက ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် လက်နက်အပေါ်သို့ စူးစိုက် ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

ထိပ်တန်းလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး၏ အလိုအလျောက်သိစိတ်ဖြင့် ထိုအနက်ရောင် သံပိုက်လုံးထံမှ ထွက် ပေါ်နေသော ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည့် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားမှုကို သူမ ခံစားသိရှိ နေလေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အန္တရာယ်မျိုးမှာ ဓားများ၏ ထက်မြက်မှု၊ အဆိပ်များ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတို့နှင့် ကွဲပြား ခြားနားလှပေသည်။

၎င်းမှာ သက်ရှိအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့်အလား သန့်စင်ပြီး အေးစက်လှသော အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်သည့် အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဟားဟား...၊ ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သိချင်လို့လား...၊ အခုပဲ ပြပေးမယ်...”

ဖန်းဟန်သည် မတူညီသော မျက်နှာအမူအရာ အသီးသီးရှိကြသည့် သူ၏ ဇနီးနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်ခြင်း၊ ကျည်ဆန်ထည့်ခြင်းနှင့် ပစ်ခတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အခြေခံနည်းစနစ် များကို အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် တောက်ပသော အဝါရောင် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူတို့ရှေ့တွင်ပင် သေနတ်မောင်းတံကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲချလိုက်ကာ ကျည်ဆန်ကို အခေါင်း ပေါက်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်လေ၏။

“ကလစ်...”

ထိုပြတ်သားသောအသံကြောင့် ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် ဇီယင်းတို့၏ နားရွက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သေနတ်ဒင်ကို သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ တပ်ထားလိုက်ပြီး မီတာတစ်ရာခန့် အကွာတွင် လူပုံ ရေးဆွဲထားသော သစ်သားပစ်မှတ်တစ်ခုကို အရှေ့နှင့် အနောက် ချိန်မှတ်များမှတစ်ဆင့် ချိန်ရွယ်လိုက်လေ၏။

“သေချာကြည့်ထား...”

သူသည် နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သေနတ်မောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲလိုက်လေသည်။

“ဒိုင်း...”

မြေပြန့်တွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော ကျယ်လောင်လှသည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

ကျယ်လောင်သော သေနတ်သံနှင့် ကျည်ဆန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများကြောင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင် မထားသော ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားခဲ့ပြီး “အား...” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကာ အလိုအလျောက်ပင် နားကိုပိတ်၍ ဝပ်ချလိုက်လေသည်။

ဇီယင်းကဲ့သို့သော ခိုင်မာပြတ်သားသည့် သူပင်လျှင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ကျယ်လောင်သည့် အသံ ကြီးကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ယင်သွားကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

“ဝါး...”

ထိုကျယ်လောင်သောအသံကြီးကြောင့် လန့်ဖျပ်နေမှုမှ သတိပင် မပြန်လည်နိုင်သေးမီ ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ပထမဆုံး ခုန်ထလာခဲ့လေသည်။

သူမသည် အဝေးမှ သစ်သားပစ်မှတ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ထူထဲသော သစ်သားပစ်မှတ်၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ပြာနှမ်းနှမ်း အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည့် ချောမွေ့သော အပေါက်ဝိုင်းဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

မီတာ (၁၀၀) အကွာမှနေ၍ပင်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ သစ်သားပစ်မှတ်တွင် အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားမျိုး ဖြစ်ပါသနည်း။

“ခဲအို...၊ ညီမလည်း ဆော့ချင်တယ်...၊ ညီမလည်း ဆော့ချင်တယ်...”

ပထမဆုံး အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်တွင် ပိုင်ရွှီကျန်း၏ စူးစမ်းချင်စိတ်နှင့် ဆော့ကစားချင်စိတ်များမှာ အပြည့် အဝ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့လေပြီ။ သူမသည် ဖန်းဟန်၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ သူ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းပြသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူမကို မငြင်းဆန်နိုင်သဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ကိုယ်တိုင်ကူညီပေးမှုဖြင့် ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ဖန်းဟန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အတုခိုးကာ လေးလံ သော ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ချိန်မှတ်များမှတစ်ဆင့် ပစ်မှတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ချိန်ရွယ်လိုက် လေ၏။

“ခဲအို...၊ ညီမ... သေချာမမြင်ရဘူး...”

“မလောနဲ့...၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ထား...၊ ဟုတ်ပြီ...၊ ဒီလိုမျိုး...”

“ညီမ ဆွဲလိုက်ပြီနော်...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မှိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားခဲ့ပြီး သေနတ်မောင်းကို ရှိသမျှအင်အားဖြင့် ဆွဲလိုက်လေသည်။

“ဒိုင်း...”

နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်လေ၏။

“အိုး...”

ကြီးမားလှသော သေနတ်၏ နောက်ကန်အားမှာ သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးအတွက် အလွန်ပင် ပြင်းထန် လွန်းလှပေသည်။ ပိုင်ရွှီကျန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နောက် သို့လန်ကျသွားကာ မြက်ခင်းပေါ်သို့ ပျော့ပျောင်းစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် သူမသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိဖြင့် ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ကာ အဝေးသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ပစ်မှတ်၏ အလယ်တည့်တည့်သို့ မထိခဲ့သော်လည်း ပစ်မှတ်၏ အစွန်းကို ပွတ်ကာသီကာ ထိသွားခဲ့ပြီး မြေပြင် ပေါ်တွင် ဖုန်လုံးကြီးတစ်ခု ထသွားစေခဲ့လေ၏။

သို့တိုင်အောင် ၎င်းမှာ သူမကို ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောသွားစေရန် လုံလောက်နေခဲ့လေပြီ။

“ညီမ ပစ်တာ ထိသွားပြီ...၊ ခဲအို... ကြည့်စမ်း...၊ ညီမ ပစ်တာ ထိသွားပြီ...၊ ဟားဟားဟား...၊ ဒီ မိုးကြိုး နတ်ဘုရားရဲ့ လှံတံက သိပ်ပျော်စရာကောင်းတာပဲ...”

ပစ်ကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ဆည်းလှည်းသံလေးကဲ့သို့ ချိုသာလှသော သူမ၏ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား ခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဇီယင်းထံသို့ အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်လေ၏။

“ဇီယင်း...၊ မင်းလည်း တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ပါလား...”

ဇီယင်းသည် ဖန်းဟန်ကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက် ကာ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ယူလိုက်လေသည်။

သူမသည် မည်သို့သော အနေရခက်သည့် လက္ခဏာမျိုးကိုမျှ ပြသခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

အေးစက်နေသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်က သူမ၏ လက်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ အမူအရာ တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

သူမထံမှ အလွန်အမင်း ထက်မြက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သင်ကြားပေးရန် လိုအပ်သည့် ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် မတူဘဲ သူမသည် အလွန်ပင် အံကိုက်ဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်သော နည်းဗျူဟာပိုင်းဆိုင်ရာ ကိုယ်နေဟန်ထားကို အသုံးပြုကာ သေနတ်ဒင်ကို သူမ၏ ပခုံးနှင့် မြဲမြံစွာ ဖိကပ်ထား လိုက်လေ၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် စူးရှထက်မြက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမနှင့် သေနတ်မှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည့်အလားပင်။

အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ သူမသည် သေနတ်မောင်းကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

“ဒိုင်း...”

ကျည်ဆန်သည် လေကိုခွင်းကာ ထွက်ပေါ်သွားပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် လိုက်ကြည့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားသွားကာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော တိကျမှုဖြင့် မီတာတစ်ရာအကွာရှိ အခြားပစ်မှတ်တစ်ခု၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားခဲ့လေ၏။

အလယ်တည့်တည့်ပင်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံသော ပစ်ခတ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်လေးမှာမူ ဂါထာမန္တန် ရွတ်ဆိုခံလိုက်ရသည့်အလား ထိုနေရာတွင်ပင် လုံးဝ အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် ပခုံးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းထက်သည့် တုန်ခါမှုကို ခံစားရင်း အံ့အားသင့်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး နောက် အဝေးမှ သေးငယ်သော ကျည်ရာပေါက်လေးကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်က အရိပ်များကြားတွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုစွမ်းရည်များကို ပြီးပြည့်စုံသည် အထိ သွေးကြွခဲ့ဖူးသော ဤထိပ်တန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဟောင်းမှာ ဤသေနတ်သံတစ်ချက်ကြောင့် သူမ၏ သိုင်းပညာဆိုင်ရာ လောကအမြင်တစ်ခုလုံး အလုံးစုံ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရလေပြီ။

သူမ၏ စိတ်အစဉ်မှာ ဗလာကျင်းသွားခဲ့လေ၏။

မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ အလွန်မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ ရှောင်တိမ်းရန် နည်းလမ်းမရှိနိုင်လောက်အောင်ပင် အလွန်မြန်ဆန်လွန်းလှချေသည်။

သူတို့ တန်ဖိုးထားဂုဏ်ယူရသော လျင်မြန်မှုဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အမြန်နှုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရယ်စရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသော ဓားသိုင်းပညာများမှာ ဤဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း၏ ရှေ့မှောက် တွင် မည်သို့မျှ အသုံးမဝင်တော့ချေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသူ တစ်ဦးနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျကာ ယုံကြည်မှုများ ပြိုလဲ လျက် ကြောင်အစွာ ရပ်နေသော အခြားတစ်ဦးတို့ကို ဖန်းဟန် စောင့်ကြည့်နေရင်း သူသည် ဤအရာအားလုံးကို အလွန်ပင် ရယ်မောဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ယူဆမိလေတော့သည်။