အခန်း ၁၀၉

အခန်း (၁၀၉)

တပ်တော်တစ်ရပ်လုံးကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း - မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာတော့မည်

ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ၏ အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေသော အသံများကြားတွင် အချိန်တို့သည် တိတ် ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုများအားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို စံသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ရာ ‘မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ လှံတံ’ ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းရည်မှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပေသည်။

လဝက်ခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံသည် အသစ်စက်စက် ‘မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ လှံတံ’ (၁၀၀) နှင့် ကြေးဝါကျည်ဆန်ခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော မီနီယယ်ကျည်ဆန် သောင်းချီတို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဂိုဒေါင်ထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော ရိုင်ဖယ်သေနတ် အလက်တစ်ရာကို ကြည့်ရှုရင်း ဖန်းဟန်သည် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေ၏။

သူ၏ လက်အောက်ရှိ ယခင်နန်းတွင်းအစောင့်တပ်သားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ‘သူပုန်နှိမ်နင်းရေး ရှေ့တန်း တပ်တော်’ သည် လေ့ကျင့်မှုများနှင့် ရက်ရောသော ထောက်ပံ့မှုများ ရရှိပြီးနောက် သူ၏အပေါ်တွင် ကျေးဇူး တင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။

သူသည် ဤတပ်တော်ကို ယခုအချိန်တွင် မည်သူ့အပေါ် သစ္စာစောင့်သိရမည်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘော ပေါက်စေချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းမှ ဖန်းဟန်၏ အေးစက်စက်အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“ငါ့အမိန့်ကို ဆင့်ဆိုလိုက်စမ်း...”

“နောက်သုံးရက်အကြာမှာ တပ်တော်တစ်ရပ်လုံး အရှေ့ဘက်ဆင်ခြေဖုံးက စစ်ရေးပြကွင်းကြီးမှာ ကြီးမားတဲ့ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရေး စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုအတွက် စုဝေးကြရမယ်...”

အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျိုရှီးရွာ၏ စစ်ရေးစနစ်တစ်ခုလုံး လှုပ်ရှားလာခဲ့လေတော့သည်။

သုံးရက်အကြာ၊ အရှေ့ဘက်ဆင်ခြေဖုံးရှိ စစ်ရေးပြကွင်းကြီး၌။

အလံများ လွင့်ပျံနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များက ကောင်းကင်ယံအထိ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကျယ်ဝန်းသော စစ်ရေးပြကွင်းပေါ်တွင် တူညီသော အနက်ရောင်စစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်နက်ချစစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ ခံ့ညားထည်ဝါသော လေးထောင့်ပုံစံ တပ်ဖွဲ့များ အဖြစ် ခန့်ညားစွာ ရပ်နေကြလေ၏။

ယခင်မင်းဆက်၏ နန်းတွင်းအစောင့်တပ်မှာ တကယ်ကို ခိုင်မာသော အခြေခံရှိသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ခေတ်သစ်စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများကို တစ်ခေတ်တာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နေ့စဉ် အသားများ ထောက်ပံ့ပေးမှု နှင့်အ တူ သူတို့သည် ယခင်က စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့ကြလေပြီ။ သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီမှာ အရပ်မောင်းကောင်းကာ ခံ့ညားထည်ဝါနေကြပြီး အထက်တန်းလွှာ စစ်သည်များနှင့်ပင် တူနေ ကြပေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင် ဖန်းဟန်သည် အလယ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ဘေးတွင်မူ အလှပဆုံး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်ရူရွှီအပြင် ပိုင်ကျီရို၊ လျူရူမေနှင့် အခြားအမျိုး သမီးများပါ ရှိနေကြလေသည်။

ရှောင်ရူရွှီ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ သံချပ်ကာအထူကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တည်ကြည်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိ သည့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူလတ်ပိုင်း စစ်သူကြီးတစ်ဦးက အောက်ဘက်ရှိ အသက်ဝင်နေသော တပ်မ တော်ကြီးကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုနေလေ၏။

သူသည် ယခင်နန်းတွင်းအစောင့်တပ်၏ တပ်မှူး လောင်ရှန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

စစ်စစ်မှန်မှန် စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် လောင်ရှန်းသည် ဖန်းဟန်၏ တပ်တော်ကို အုပ်ချုပ်သည့် နည်းလမ်း များကို အလွန်ပင် လေးစားမိပေသည်။ ရှုံးနိမ့်ထားသော တပ်တော်တစ်ရပ်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ခြင်းမှာ သာမန်လူတစ်ဦး လုပ်နိုင်သည့် အရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လေးစားမိသော်ငြားလည်း... သူ၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာမှနေ၍ စစ်ပွဲဆိုသည်မှာ အဆုံးတွင် စစ်သည် များ၏ အသက်နှင့် ဓား၊ လှံများဖြင့် သွေးထွက်သံယို တိုက်ခိုက်မှုများပေါ်တွင်သာ မူတည်ပြီး နောက်ဆုံးရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်မည်ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထားဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်ကို ‘သက်ရှိအင်မော်တယ်’ ဟူသော ဒဏ္ဍာရီများကို သူကြားဖူးခဲ့သော်လည်း အမြဲလိုလို သံသယဝင်နေခဲ့ မိပေသည်။

“သခင်ကြီး ကြွချီလာပါပြီ...”

ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်ရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ အသံများမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ တုန် ဟီးသွားခဲ့လေသည်။

“သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ဧကရီကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ဖန်းဟန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များက စင်အောက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော လူအုပ်ကြီးအပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ရှည်လျားသော မိန့်ခွန်းများ မပြောကြားခဲ့ပေ။ သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့ကို ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

“ယူလာခဲ့စမ်း...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့သည် အမိန့်ကို လက်ခံပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

ခဏအကြာတွင် လူအားလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်၌ လူတစ်ရာပါဝင်သော တပ်ဖွဲ့တစ် ဖွဲ့သည် တပ်တန်း၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ ရှေ့ဘက်သို့ ညီညာပြီး အားပါသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ချီတက်လာ ခဲ့ကြလေသည်။

ဤလူတစ်ရာမှာ ဖန်းဟန်၏ လျှို့ဝှက်သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်မှုကို ခံယူထားသော ဖန်းမိသားစုအစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ ထိပ်တန်း တပ်ဖွဲ့ဝင်များပင် ဖြစ်ကြပေသည်။

သူတို့တစ်ဦးချင်းစီသည် နက်မှောင်ပြီး ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် သံပိုက်လုံးကို လက်ထဲတွင် အလျား လိုက် ကိုင်ဆောင်ထားကြလေ၏။

သူတို့သည် အခြားသူများထက် သာလွန်နေသည့်အလား ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်အားလုံးနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြား နားသော ထူးခြားသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေကြပေသည်။

ဤအဖွဲ့၏ ပေါ်ထွက်လာမှုက စင်အောက်ရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လက်နက်ချစစ်သည်များအကြားတွင် ချက်ချင်းပင် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ထိုအရာများက ဘာများနည်း။

“အပြင်ပန်းပုံစံကို ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးမျိုးသော သေနတ်အသစ်စက်စက်နဲ့ တူတယ်နော်...”

“ဟက်... သေနတ် ဟုတ်လား... အပြင်ပန်းပဲ လှပြီး ဘာမှသုံးစားမရပါဘူး... ပစ်နိုင်တဲ့အကွာအဝေးက တို တယ်... ကျည်ပြန်ဖြည့်ဖို့ကလည်း ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် နှေးတယ်... မိုးရွာတဲ့နေ့ဆိုရင် မီးကလော် တဲ့တုတ်လောက်ပဲ အသုံးဝင်တာ... ဒူးလေးကမှ ပိုပြီး လက်တွေ့ကျသေးတယ်...”

ယခင်အလယ်အလတ်နှင့် အထက်တန်းအဆင့် စစ်သူကြီးများစွာသည် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ‘မိုးကြိုး နတ်ဘုရား၏ လှံတံ’ များကို သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော အထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ကြည့် ရှုနေကြလေ၏။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သေနတ်ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း အရန်လက်နက်များသာဖြစ်ပြီး ပြောပလောက်သည့် အရာ မဟုတ်ပေ။ စစ်မြေပြင်၏ အဆုံးအဖြတ်ကို အမှန်တကယ် ပေးနိုင်သည်မှာ မြင်းတပ်များ၏ ထိုးစစ်ဆင်မှုနှင့် အကြီးစား ခြေလျင်တပ်များ၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီများသာ အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင် လောင်ရှန်းကလည်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေ၏။

ထိုအရာမှာ သေနတ်အမျိုးအစားတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီး ဖန်းဟန်၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော သခင်ကြီး၏ အကောင်းဆုံးသော လှို့ဝှက်လက်နက် ဆိုသည်မှာ အပြင်ပန်းသာ လှပပြီး လက်တွေ့မကျသည့် လှည့်ကွက်လေးများ သာ ဖြစ်နေမည်လား။

ဖန်းဟန်သည် စင်အောက်ရှိ လူတိုင်း၏ အမူအရာများကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

ထိုစစ်သူကြီးများ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အထင်အမြင်သေးမှုများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူတို့၏ တီးတိုးပြောဆိုသံ များကိုလည်း ကြားခဲ့ရပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ အတိအကျ လိုချင်နေသော အထင်အမြင်သေးမှုမျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သင်သည် ပို၍ မြင့်မားစွာ ရပ်တည်လေလေ၊ ပြုတ်ကျလာသည့်အခါ ပို၍ နာကျင်ရ လေလေ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် ပို၍ အထင်သေးလေလေ၊ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အပြောင်းအလဲများက ပို၍ နက်ရှိုင်း ပြီး မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာလေလေပင် ဖြစ်ပေမည်။

ပုရွက်ဆိတ်များကို ငုံ့ကြည့်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခဲယဉ်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ မီတာ ရှစ်ရာအကွာတွင် ပစ်မှတ်များကို တန်းစီချထားပြီးဖြစ်သည့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အဆုံးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ထိုနေရာရှိ ပစ်မှတ်များမှာ အလွန်ပင် ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် မှုန်ဝါးဝါး အနက်ရောင်အစက်လေးများကဲ့သို့ သေး ငယ်စွာ မြင်နေရလေ၏။

သူသည် ကျယ်လောင်စွာ စကားပြောလိုက်လေ၏။ သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ခုလုံးသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

“ဒီနေ့... မင်းတို့အားလုံးကို ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ပြသပေးမယ်...”

“ဘယ်အရာက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းလဲ ဆိုတာကိုပေါ့...”