အခန်း ၁၁၀

အခန်း (၁၁၀)

မီတာရှစ်ရာအကွာ၊ ထောင်ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအား

"ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း..."

ဖန်းဟန်က ဤမျှ မောက်မာလွန်းလှသော စကားများကို ဆိုလိုက်သောအခါ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုနောက် ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော ပိုမိုကြီးမားသည့် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

"မီတာရှစ်ရာ... ငါ ကြားတာ မှန်ရဲ့လား..."

"ဟားဟားဟား၊ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ... သူက မီတာရှစ်ရာအကွာကို လက်ညှိုးထိုးပြနေတာ မဟုတ်လား... ထိုအကွာအဝေးဆိုလျှင် သေသေချာချာတောင် မမြင်ရသည်ကို သူက ယမ်းသေနတ်နဲ့ ပစ်ချင် နေတာလား..."

"သူ့ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ယမ်းသေနတ်ကို ထည့်တောင် မပြောနဲ့ဦး... စစ်တပ်ထဲမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ နတ်ဘုရား လက်မောင်းဒူးလေး တောင် အကောင်းဆုံး မြားပစ်သမား ပစ်ရင်တောင် မီတာ (၄၀၀) ကို မရောက်နိုင်ဘူး... မီတာရှစ်ရာ... သူ ရူးသွားပြီလား..."

လက်နက်ချထားသော စစ်သူကြီးများထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဆက်လက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်လေတော့၏။ သူ့ဘေးရှိ စစ်သူကြီးအချို့ကလည်း ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ ထက်တွင် အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ လေ့ကျင့်မှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ လုံးဝကို ရယ်စရာပြဇာတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေ တော့ပေသည်။

မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ လောင်ရှန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ပင် တွန့်ချိုးသွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်အပေါ် သူ ခံစားခဲ့ရသော အနည်းငယ်မျှသော လေးစားမှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်း သော စိတ်ပျက်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်၏ လုပ်ရပ်များမှာ အလွန်ပင် မောက်မာလွန်းလှပြီး အရှက်ခွဲခံရရန် ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းသာဖြစ် သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

မီတာရှစ်ရာ အကွာအဝေးကို မီးလက်နက်များဖြင့် ပစ်ခတ်မည် ဟုတ်လား။ ဤသည်မှာ ခေတ်ကာလ၏ မည်သည့်စစ်သူကြီးမဆို နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝကို ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီး လုံးဝကို စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာမူ စင်မြင့်အောက်ရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများ၏ ဆွေးနွေးမှုများနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများကြောင့် လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် သက်ရှိအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ပုရွက်ဆိတ်များ ၏ ဆူညံသံများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလေသည်။

သူသည် မြားပစ်သမား တစ်ရာကို အမိန့်တစ်ခုသာ ပေးလိုက်လေ၏။

"အသင့်ပြင်..."

"ပစ်..."

ယမ်းကြိုးကို မီးညှိရသည့် ရှုပ်ထွေးသော အဆင့်များ မရှိခဲ့ပေ။

ယမ်းမှုန့်များနှင့် ကျည်ဆန်များကို ပြောင်းတံဖြင့် ထိုးသိပ်ထည့်ရသည့် ရှည်လျားသော လုပ်ငန်းစဉ်များလည်း မရှိ ခဲ့ပေ။

သေနတ်သမား တစ်ရာသည် ပြီးပြည့်စုံစွာ ညီညာပြီး အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုကိုသာ တညီတညွတ်တည်း ပြုလုပ်ခဲ့ကြလေသည်၊ မောင်းဆွဲသည်၊ သေနတ်ကို မြှောက်သည်၊ ချိန်ရွယ်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့ပြီး မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မျက်စိကျိန်းမတတ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

"ပစ်..."

ဖန်းဟန်၏ ဒုတိယမြောက် အမိန့်မှာ သေဒဏ်ပေးသည့် အမိန့်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒိုင်း… ဒိုင်း… ဒိုင်း… ဒိုင်း… ဒိုင်း..."

လေးလံပြီး ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံ တစ်ရာမှာ တစ်ဦးချင်းစီ၏ သေနတ်သံများ မဟုတ်တော့ဘဲ မိုးခြိမ်းသံ ကြီးများ ပေါင်းဆုံသွားသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးကြောင်းကြီး တစ်ခုအလားပင် ဖြစ်ချေသည်။

မိုးခြိမ်းသံကြီးက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ နားစည်များတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစား လိုက်ရပြီး နှလုံးခုန်ပင် ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးပေသည်။

မြေကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို လူတိုင်း တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်မီမှာပင်၊ မီတာရှစ်ရာ အကွာ တွင် မျှော်လင့်မထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အကောင်းဆုံး အထက်တန်းစား သံချပ်ကာမြင်းတပ်ကြီး၏ အင်တိုက်အားတိုက် ဝင်တိုက်မှုကိုပင် ခံနိုင်ရည် ရှိသည့် အထူစား ဒိုင်းလွှားများနှင့် သံချပ်ကာ သုံးထပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခိုင်မာသော တပ်ဖွဲ့ဝင် ပစ်မှတ်များ မှာ၊ ငရဲပြည်မှ မမြင်နိုင်သော ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ရာက တံခါးဖွင့်သစ်တုံးကြီးများဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုနှက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

“ဝုန်း...”

သစ်သားစများနှင့် သတ္တုစများမှာ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့လေသည်။

ကြီးမားလေးလံသော ဒိုင်းလွှားကြီးများမှာ စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့်အလား တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အပိုင်း ပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားခဲ့လေ၏။

ခိုင်ခံ့သော သံချပ်ကာသုံးထပ်မှာလည်း မီးရဲရဲတောက်နေသော သံပူဖြင့် ထိုးခံရသည့် ထောပတ်ကဲ့သို့ လွယ် ကူစွာပင် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အပေါက်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့လေသည်။

အချိန်တစ်ခဏလေးသာ ကြာလိုက်ပေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်လေ၏။

လူတိုင်းက ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော ပစ်မှတ်တန်းကြီးမှာ မီတာရှစ်ရာ အကွာမှ လာသော ဤဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားကြောင့် လုံးဝ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရချေသည်။

တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်ကမှ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောနေခဲ့သော လက်နက်ချ စစ်သူကြီးမှာ ယခု အခါ တွင်မူ သူ၏ ပါးစပ်မှာ ဥကြီးတစ်လုံး ဝင်ဆံ့နိုင်လောက်အောင်ပင် ကျယ်ဟနေခဲ့လေ၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ သွေးရောင်များ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး တစ္ဆေသရဲကဲ့သို့ လွန်ကဲသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှု များသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေတော့သည်။

စစ်သည်များ အားလုံးမှာလည်း ဝိညာဉ်နုတ်ယူခံလိုက်ရသော ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ နေရာတွင်ပင် အေးခဲရပ် တန့်နေခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

*ဒါက ဘယ်လိုအရာမျိုးလဲ… *

*ဒါက မိစ္ဆာမှော်ပညာ လား…*

*ဒါက တာအိုဆရာသခင်တွေပဲ လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ တရားဝင် မိုးကြိုးငါးသွယ်ကျင့်စဉ် လား…*

သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သူတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ရပေသည်။ ထို အနက်ရောင် သံပိုက်လုံးနှင့် သူတို့ရှေ့ရှိ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းအားတို့ကို သူတို့ လုံးဝ ဆက် စပ်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအရာမှာ စစ်ပွဲ၏ နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ ဖန်းဟန် ဆိုလိုခဲ့သည့်... ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအားကြောင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်နေကြစဉ်မှာပင်၊ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဖန်းဟန်က လှုပ်ရှားလိုက် လေ၏။

သူသည် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့ပြီး အစောင့်တစ်ဦးထံမှ ရိုင်ဖယ်သေနတ် တစ်လက်ကို ယူလိုက် လေသည်။

သူသည် မည်သည့် ပစ်မှတ်ကိုမျှ မချိန်ရွယ်ဘဲ ကောင်းကင်သို့ ကျပန်း ချိန်ရွယ်ကာ မောင်းဆွဲလိုက်လေ၏။

"ဒိုင်း..."

သေနတ်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြားပစ်သမား တစ်ရာသည်လည်း အမိန့်ရရှိထားသော စက်ရုပ်ကြီးများကဲ့သို့ ထိုလုပ်ဆောင်ချက်ကိုပင် ထပ်မံ လုပ်ဆောင်လိုက်ကြလေသည်။

အိတ်ဖွင့်...(ငယ်ငယ်က သေနတ်ပစ်တိုင်းဆော့တဲ့ ကဘေးကဗျာထည့်)

“ကျည်ထည့်...”

“မောင်းဆွဲ...”

“ချိန်ရွယ်...”

“ပစ်...”

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့ပြီး အဆင်ပြေလွန်းလှပေသည်။ ပထမအကြိမ် ပစ်ခတ်မှု ပြီးဆုံးချိန်မှ ဒုတိယ အကြိမ် ပစ်ခတ်မှု စတင်ချိန်အထိ အသက်ရှူဆယ်ကြိမ်စာ အချိန်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ကောင်းကင်ယံတွင် နောက်ထပ် လူးလှိမ့်နေသော မိုးခြိမ်းသံ တစ်ခု ထပ်မံ ပေါက်ကွဲ သွားသောအခါ၊ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသော စစ်သူကြီးများ အားလုံး၏ နှလုံးသားထဲမှ နောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေးမျဉ်းမှာ လုံးဝ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့လေတော့သည်။

ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားလှသော ပစ်ခတ်မှုနှုန်းကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ...။

ကမ္ဘာမြေကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော ထိုဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားကို ခံစားကြည့်လိုက်စမ်းပါ...။

သိုင်းပညာစွမ်းရည်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုများအပေါ် ယုံကြည်ချက်များ အားလုံးမှာ...

ဤအချိန်တွင်မူ လုံးဝကို ချေမှုန်းဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။

“ဘုန်း...”

မည်သူက စတင်လိုက်သည်ကို မသိရသော်လည်း ထိုနောက်တွင်မူ နေရာအနှံ့မှ ဒူးထောက်ကျသံများ ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

လောင်ရှန်းက ဦးဆောင်၍ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ရပ်နေကြသော လက်နက်ချ စစ်သည်များနှင့် စစ်သူကြီးများ အားလုံးမှာ ဒူးနှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေတော့သတည်း။