အခန်း ၁၉၅

အခန်း။ ၁၉၅

"မမျှော်လင့်ဘဲ အကြီးအကဲယွင်က ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့တိုက်ပွဲကို ကြည့်ပြီးတာနဲ့ ရင်ထဲမှာ အတွင်းအားတွေ ပွင့်ထွက်လာပြီး ဒီနေရာတင် သွေးကြောတံခါးကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လှစ်လိုက်နိုင်တာပဲ"

"ငါတို့ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ နောက်ထပ် နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် တိုးလာတော့မယ်ဟေ့"

လူတိုင်းက မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။

သို့သော်လည်း တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ အသံများမှာ အလွန်တရာ တိုးညှင်းလှပြီး နားရွက်နားကပ်၍ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသကဲ့သို့ပင်။

"အားလုံး ဒီကနေ ထွက်သွားကြ မြောင်ယင်း... မင်းပဲ အကြီးအကဲယွင်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ဒီမှာ နေခဲ့"

ဝမ်ပင်းက လျှောက်လှမ်းလာပြီး ရန်လီလီ အပါအဝင် လူအုပ်ကြီးကို လူစုခွဲပေးလိုက်ကာ သူ၏ အကြည့်တို့က ယွင်လျောင်ထံတွင် ခေတ္တမျှ ဝဲပျံနေခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

မြောင်ယင်းသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ရှန်းနှင့် ယွီမိုတို့သည်လည်း သတင်းကြားကြားချင်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း ဝမ်ပင်းက သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းသည် ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။

လမ်းလျှောက်နေရင်းနှင့် သူသည် ကျိုးပဲ့နေသော သစ်ကိုင်းများကို ရင်ပြင်ဆီသို့ သယ်ဆောင်လာသည့် ဟေးကျီနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးသည်။

ရင်ပြင်အစွန်းတွင် ဟေးကျီသည် သစ်စည်းနှစ်စည်းကို ချထားပြီးဖြစ်ကာ ဝမ်ပင်းကို မြင်သော်လည်း နှုတ်ဆက်ခြင်းမပြုဘဲ သူမ၏အလုပ်ကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေခဲ့၏။

ဝမ်ပင်းက အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟေးကျီက မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဒီသစ်ကိုင်းတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှုပ်ပွစေလို့ပါ။ ဒါတွေကို ထင်းအဖြစ် သယ်သွားရင် ရေချိုးဖို့အတွက် ရေနွေးအိုး အနည်းငယ် ပိုရနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

ဟေးကျီသည် တောင်အောက်သို့ ထပ်မံဆင်းရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အခန်းကဏ္ဍထဲကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဝင်ရောက်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဒီမှာ ထင်းမရှို့ဘူး။ ဒါတွေကို နောက်မှ ရှင်းလင်းလိုက် အခု ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

"ထင်းမရှို့ဘူး ဟုတ်လား"

ဟေးကျီသည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသော်လည်း ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ချေ။

သူမသည် သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ကောင်းစွာနားလည်ထား၏။

မည်သည့်အရာကို မေးမြန်းသင့်ပြီး မည်သည့်အရာကို မေးမြန်းခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း မည်သည့်အရာကို ပြောဆိုသင့်ပြီး မည်သည့်အရာက ပြဿနာတက်စေနိုင်ကြောင်းကို သူမသည် အစကတည်းကပင် ဂရုတစိုက် ဆင်ခြင်နေခဲ့ခြင်းပင်။

သူမအတွက်မူ ဝေချန်းကျွင်းအတွက် ကလဲ့စားချေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ဆက်လက်အသက်ရှင်နေရပေမည်။

ဝမ်ပင်းက သူမကို အသက်နှစ်သုံးရာရှိ သစ်ပင်များကို အမှန်တကယ် ခုတ်ခိုင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမယုံကြည်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် နက်နဲသောအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးပင်။

သူမသည် အခုထိ တစ်ဦးတည်းသော ဟေးကျီပင်။

သူမ၏ အကူအညီဖြင့် ဝမ်ပင်း၏ အစွမ်းက အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့်ရှိသူကိုပင် နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ ရင်ဆိုင်စိန်ခေါ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ပင်းသည် ဤအချက်ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားပြီး သူမကို သစ်ပင်ခုတ်ခိုင်းခြင်းမှာ သာမန်စကားစမြည် ပြောဆိုရုံမျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထား၏။

ဝမ်ပင်းက လှည့်ထွက်သွားရာ သူမကလည်း နောက်မှ အမြန် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

တောင်ကုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ပင်းသည် ကျင်းတစ်ခုကို ပင်ပင်ပန်းပန်း တူးဆွနေသော လင်ယွန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အထူးပြုလုပ်ထားသော သံတူးရွင်း ရှိနေလင့်ကစား မြူမှုန်ကင်းစင်မြေကို တူးဆွရခြင်းမှာ အလွန်တရာ အားစိုက်ထုတ်ရသည်။

နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် ကျင်းတစ်ကျင်းသာ တူးရသေး၏။

မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးကမူ ဘေးတွင် အေးအေးလူလူ အနားယူနေခဲ့သည်။

၎င်းသည် သစ်နွယ်ပင်ပတ်ကြိုးတစ်ချောင်းကိုပင် ပြုလုပ်ထားပြီး ရံဖန်ရံခါ လင်ယွန်းကို ထိုကြိုးဖြင့် ရိုက်နှက်တတ်သေး၏။

ရိုက်နှက်နေစဉ်မှာပင် ၎င်းက "မြန်မြန်တူးစမ်း မင်းအသက်အရွယ်နဲ့ သစ်ပင်စိုက်ဖို့ ကျင်းတစ်ကျင်းတောင် မတူးနိုင်ရတာလဲ" ဟု ငေါက်ငမ်းနေခဲ့သည်။

"မင်း တော်တော်လေး အေးဆေးနေပါလား"

ဝမ်ပင်း၏ အသံက ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီး၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ့လက်ထဲရှိ သစ်နွယ်ကြိုးကို အလိုအလျောက် အကြည့်ရောက်သွားသဖြင့် ၎င်းကို အမြန် လွှင့်ပစ်လိုက်ရင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခဏလေးပဲ နားနေတာပါ။ ဒီမိန်းကလေးက ကျွန်တော် အလုပ်ရှုပ်နေတုန်း ပျင်းနေလို့ ဆုံးမစာ ပေးနေတာပါ"

ဝမ်ပင်းက "ဒါပေမဲ့ မင်းက သာမန်သစ်နွယ်ကြိုးနဲ့ ရိုက်ရင် သူ့အတွက် အာနိသင် ရှိပါ့မလား" ဟု ဆိုလိုက်၏။

မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ ရိပ်မိသွားကာ "ဟုတ်သားပဲ... ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း နှစ်နာရီလောက် ရိုက်တာတောင် သူ ဘာအသံမှ မထွက်တာကိုး။ သူက စင်ကြယ်သောခန္ဓာပိုင်ရှင်ဆိုတာ ကျွန်တော် မေ့သွားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးက ဝမ်ပင်း၏နောက်က ဟေးကျီထံသို့ ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို မှေးစိုက်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစား ပြုံးလျက် "ဟေး... တကယ့် ဟေးကျီလေးပါလား" ဟု တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းက ၎င်း၏စကားကို လျစ်လျူရှုကာ "မျက်လုံးနီ... သူ့ကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား။ သူကလည်း မင်းလိုပဲ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ အနှစ်သုံးရာကြာ သစ်ပင်စိုက်ဖို့ ရောက်လာတာ" ဟုသာ ပြောလိုက်၏။

မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ဟဲဟဲ... ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ စောစောက သူဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက တော်တော်လေးကို အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဖြစ်သွားတာပဲ" ဟု အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

နောက်ထပ် အနှစ်သုံးရာတဲ့ ဟားဟား..ရ.

အခုဆိုရင် သူ့မှာ အဖော်နှစ်ယောက် ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်မနေတော့ချေ။

မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးသည် ဟေးကျီကို ချက်ချင်းပင် လှမ်း၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဟေးကျီလေး... ဒီကိုလာခဲ့"

ထိုခဏတွင် ဟေးကျီသည် မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မှင်သက်အံ့ဩခြင်းကြီးစွာ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ဒါ... ဒါက မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးတစ်ပါး ပါလား။

၎င်း၏ အရှိန်အဝါအရ မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးသည် အလယ်အလတ် နက်နဲသောအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သူမ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူမ သေချာရေရာမှု မရှိခဲ့သော်လည်း ထိုမျောက်လွှဲကျော်ကြီးက သူ့ကိုယ်သူ့ ဤဘုရင်ဟုသာ တောက်လျှောက် သုံးနှုန်းနေခဲ့၏။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွင် ဘုရင်တစ်ပါး မဟုတ်ပါက မည်သည့်မိစ္ဆာကြီးကမျှ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဤကဲ့သို့ ခေါ်ရဲကြသည်မဟုတ်ချေ။

မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်အစဉ်တို့ ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိသွားခဲ့ရသည်။

စောစောကမူ ဝမ်ပင်းသည် သူမကို သစ်ပင် ဆက်လက်ခုတ်ခိုင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးတစ်ပါးကိုယ်တိုင်ကပင် ဤနေရာ၌ အနှစ်သုံးရာကြာ သစ်ပင်စိုက်ပျိုးနေရခြင်းပင်။

သူမသည် ထူးခြားဆန်းပြားသူတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား မိစ္ဆာဘုရင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ များစွာ ကွာဟလွန်းသည်။

မိစ္ဆာဘုရင်တိုင်းတွင် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီးများ၏ သွေးပါရှိကြပြီး အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြ၏။

သူမအနေဖြင့်မူ အသက်ရှင်လျက် မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာမည့်နေ့သို့ ဘယ်တော့မှ ရောက်ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

သူမ၏ နက်မှောင်သော မြူခိုးများမှာလည်း မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးအရှေ့တွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်လှပေ။

အကြောင်းမူကား မိစ္ဆာဘုရင်များသည် သွေးကြောအတွင်းအားကို အသုံးမပြုကြသောကြောင့်ပင်။

ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသက်သက်ကိုသာ အားပြုရုံဖြင့်ပင် သူမကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိကြ၏။

ဝမ်ပင်းအတွက်မူ သူမကို အားကိုးခြင်းထက် ဤမိစ္ဆာဘုရင်ကြီးကို အသုံးချခြင်းက အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုထိရောက်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာက တကယ့်ကို အနှစ်သုံးရာကြာ သစ်ပင်ခုတ်ပြီး သစ်ပင်စိုက်ရမယ့် အလုပ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုခဏတွင် မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးသည် သံတူးရွင်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဟေးကျီထံသို့ ခက်ထန်စွာ ကမ်းပေးရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"တွေဝေမနေနဲ့တော့... ဒါကိုယူပြီး ဟိုမိန်းကလေးနဲ့တူတူ ကျင်းသွားတူးစမ်း"

ဟေးကျီသည် အတွန်းခံလိုက်ရမှပင် ထိတ်လန့်အံ့ဩရာမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တော့သည်။

သို့သော် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်လည်း ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားရပြန်၏။

သူမကား ကုန်းလင်တောင်မှ လင်ယွန်း ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် ဤလူကို သိရှိထားပြီး ဝေချန်းကျွင်းနှင့်အတူ ဆယ်ကြိမ်ထက်မနည်း မြင်တွေ့ဖူးခဲ့ကာ သူမသည်လည်း လေးစားဖွယ်ကောင်းသော အလယ်အလတ် နက်နဲသောအဆင့် ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သောသူက မမျှော်လင့်ဘဲ ဤနေရာတွင် ထိုင်၍ သစ်ပင်စိုက်ရန် ကျင်းတူးနေရခြင်းပင်။

လင်ယွန်းသည် ဟေးကျီကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "မိန်းကလေး... ဟို ဝေချန်းကျွင်းဆိုတဲ့အဘိုးကြီးကော ဘယ်လိုနေလဲ"

ဟေးကျီက လေးလံသောလေသံဖြင့် "အဘိုး ကွယ်လွန်သွားပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်ယွန်းသည် ဤအဖြေကို ကြိုတင်သိရှိထားသည့်အလား မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ကျင်းကိုသာ ဆက်လက်တူးဆွနေခဲ့၏။

သို့သော် ဟေးကျီကမူ သူမကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး လင်ယွန်းသည် အဘယ်ကြောင့် မသေမျိုးဂိုဏ်းတွင် သစ်ပင်စိုက်နေရတာလဲဆိုသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ပင်းက စကားစလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဝါးကို ဖြန့်ကာ ကျန့်မုသစ်စေ့ သုံးစေ့ကို ထုတ်ယူ၍ မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒီသစ်စေ့သုံးစေ့ကို စိုက်ပျိုးရမယ်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ ကြာချိန်တိုင်းမှာ ရေတစ်ကြိမ် လောင်းပေးရမယ်။ အညှောက်ထွက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အသက်ရှူကြိမ် တစ်ရာတိုင်းမှာ ရေတစ်ကြိမ် ထပ်လောင်းပေးရမယ်။ သူတို့တွေ ကြီးထွားလာတဲ့အခါကျမှ မင်း စားလို့ရလိမ့်မယ်"

မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ကျန့်မုသစ်စေ့များကို အမြန်လှမ်းယူပြီး လက်ထဲတွင် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ဝမ်ပင်းက ထပ်မံ၍ သတိပေးလိုက်၏။

"ရေကိုတော့ မီးဖိုချောင်ထဲက ရေတွင်းကနေပဲ ခပ်ယူရမယ်"

မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီးက သေချာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"စိတ်ချပါ... ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို သူတို့... မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ဆောင်သွားပါ့မယ်"

မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီး၏ ကတိကဝတ်ကို ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ပင်းသည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းကို ချန်ထားခဲ့၏။

"ငါ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။ မျက်လုံးနီ... အကယ်၍ အရွက်တွေ ထွက်မလာဘူးဆိုရင်တော့ မင်းကို နဂါးကြီးဆီ ပစ်ချပြီး အစာကျွေးပစ်မယ်"

နဂါးကြီးဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးနီမျောက်လွှဲကျော်ကြီး၏ အမူအရာမှာ ရုတ်ချည်း ပျက်ပြားသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် "ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာစေရပါဘူး" ဟု အာမခံလိုက်တော့သည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဝမ်ပင်းသည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ပင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူသည် စာကြည့်ဆောင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ယွင်လျောင် ရှိနေသည့်နေရာ၌ ထပ်မံ၍ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အထပ်တစ်ထောင်အလွှာကို ဖွင့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီပဲ။

လက်ရှိတွင် မသေမျိုးဂိုဏ်းအတွင်း၌ ရှိနေသောသူများမှာ သစ္စာဖောက်မည့်သူများ မဟုတ်ကြတော့သည့်အပြင် မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဓားသည်လည်း မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော နှစ်ထပ်ကွမ်း ကာကွယ်ရေးစနစ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဆင့်ဆယ်ဆင့်မျှော်စင်ပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် အစွမ်းထက်ဆုံးဖြစ်သော ဤကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင်ကြီးကို ဖွင့်လှစ်ရန် အချိန်တန်ပြီဟု ဝမ်ပင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။