အခန်း ၁၉၈

အခန်း။ ၁၉၈

"မင်းက ဖိတ်မခေါ်ရင်တောင် ငါကတော့ အတင်းလာမှာပဲ"

ပိယွဲ့ပိုင်လင်က တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မသေမျိုးဂိုဏ်းသို့ ယခင်ကပင် ရောက်ဖူးနေသည့်အလား ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော်လည်း စဉ်းစားနေရုံဖြင့် ဘာမှထူးလာမည်မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် သူသည် ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန် သွက်လိုက်ကာ ပိယွဲ့ပိုင်လင်ကို တင်းယွီခန်းမဆီသို့ ကြိုဆိုခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး သူ ပုံမှန်သောက်နေကျ ရေနွေးကြမ်းကို ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ပိယွဲ့ပိုင်လင်သည် ထိုရေနွေးကြမ်းကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ခြင်းမပြုဘဲ တစ်ငုံမျှ သောက်လိုက်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ထိုအရသာကို ဇိမ်ခံခံစားနေခဲ့၏။

"အစပိုင်းမှာ ခါးပေမဲ့ နောက်မှ ချိုမြိန်သွားတာပဲ... တကယ့်ကို လက်ဖက်ရည်ကောင်းတစ်ခွက်ပါပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပိယွဲ့ပိုင်လင်သည် ရေနွေးကန်တော့ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်လည်ချထားရင်း ပြုံးလျက် "ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်တော့ အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့် ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် လာလည်တဲ့အခါ ဒီလိုရေနွေးကြမ်းမျိုးနဲ့ မဧည့်ခံပါနဲ့ဦး။ လူတိုင်းက ဒီလိုနက်နဲတဲ့ အရသာကို ခံစားတတ်ကြတာ မဟုတ်ဘူးကွ"

အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့် ရှိသူတစ်ဦးကို သာမန်ရေနွေးကြမ်းသက်သက်ဖြင့် ဧည့်ခံသည်ကို သူ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်းပင်။

အခြားသော ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများဆိုပါက သူ မြည်းစမ်းနိုင်ရန်အတွက် သူတို့၏ အကောင်းဆုံးသော ပစ္စည်းများကို အလုအယက် ထုတ်ဖော်၍ ဧည့်ခံကြမည်မှာ အမှန်ပင်။

ဝမ်ပင်းကမူ သူ၏စကားကို စိတ်ထဲမထားချေ။

ရေနွေးကြမ်းက ကောင်းသည်ဖြစ်စေ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ သူ သိချင်သည်မှာ ပိယွဲ့ပိုင်လင် ဒီနေရာကို ဘာကြောင့် ရောက်လာရတာလဲဆိုသည့် အချက်ပင်။

သူက... သူ့ရဲ့ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...

ဒါဆို သူက သေဆုံးမယ့်ရက်ကို စောင့်ဆိုင်းဖို့အတွက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို လာပြီး ရှာဖွေနေတာမျိုး ဖြစ်နေမလား...

ဝမ်ပင်းက ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ... စီနီယာ့ပုံစံက တော်တော်လေး ကျန်းမာပုံရပါတယ်။ ဘာရောဂါဝေဒနာမှ ခံစားနေရတဲ့ပုံလည်း မပေါက်ဘူး"

ပိယွဲ့ပိုင်လင်က ပွင့်လင်းစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း "အပြင်ပန်း သဏ္ဍာန်ကိုကြည့်ပြီး ဘာတွေ သိနိုင်မှာလဲဗျာ။ ငါ့အသက်က ၁၉၀ ရှိပြီကွ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အသားအရေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်လို့လား။ ထားပါတော့... ဒါတွေအကြောင်း မပြောကြေး။ မင်း ဝေချန်းကျွင်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်လဲဆိုတာပဲ ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါဦး"

ဝမ်ပင်းက "ဒီသတင်းက ဟွမ်းလီမြို့အထိတောင် ပျံ့နှံ့သွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ပိယွဲ့ပိုင်လင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသောလေသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါ ဒီကိုလာတဲ့ လမ်းမှာ ဆန်းဝူမြို့ကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့လို့ သူက ပြောပြတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါထင်တယ်... ဒီသတင်းက နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဟွမ်းလီမြို့ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မကြာခင်မှာပဲ အရှေ့အိုင် ပတ်ပတ်လည်က လူတိုင်း သိရှိသွားကြလိမ့်မယ်။ ဝေချန်းကျွင်း သေဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ရှန်လုံ ပေးထားတဲ့ အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ ၅၀ ရဲ့ ဆုကြေးကို ဘယ်သူမှ ယူရဲကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ လတ်တလောမှာတော့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရမှာပါ"

ပိယွဲ့ပိုင်လင်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ပင်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့အတွက် ရေနွေး ထပ်မံငှဲ့ပေးလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရေနွေးငှဲ့နေစဉ် လမ်းပိတ်လျက် ပိယွဲ့ပိုင်လင်က သူ့ကို တားမြစ်လိုက်သည်။

"ဒီလက်ဖက်ရည်ကို အများကြီးသောက်ရင် လျှာဖန်တတ်တယ်ကွ"

ဝမ်ပင်းသည် ရေနွေးကန်တော့အိုးကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "စီနီယာ... စီနီယာက ပိယွဲ့မျှော်စင်ကို ရောင်းချပစ်ခဲ့ပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ဘယ်ကို ဆက်သွားဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲခင်ဗျာ"

"ပထမဆုံးမှတ်တိုင်ကတော့ ဒီနေရာပေါ့။ ဒုတိယမှတ်တိုင်ကတော့ ဘယ်လဲမသိသေးဘူး။ ရောက်တဲ့နေရာ သွားရုံပဲ... လမ်းခုလတ်မှာ သေချာပေါက် သေရင်လည်း သေသွားနိုင်တာပဲ။ ဘယ်မှ သီးသန့်သွားနေဖို့ မလိုပါဘူး"

ပိယွဲ့ပိုင်လင်က လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော သေခြင်းတရားဟူသည့် စကားလုံးမှာ သာမန် ငှက်မွေးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလွန်းသည်။

ဝမ်ပင်းအနေဖြင့်မူ သေခြင်းတရားကိုတောင် မကြောက်မရွံ့ဘဲ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နှလုံးက အခုအချိန်မှာ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုး ရှိနေမလဲဟု တွေးတောမိသွားသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင်မူ သေခြင်းတရားကို မရင်ဆိုင်နိုင်သေးသကဲ့သို့ မတွေးရဲသေးပေ။

သူ၏ ဘဝမှာ ယခုမှ စတင်ကာစပဲ ရှိသေးသောကြောင့်ပင်။

စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သဖြင့် ဝမ်ပင်းက မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ... စီနီယာ့မှာ ဘာရောဂါ ရှိနေလို့လဲ"

"သိချင်လို့လား"

ပိယွဲ့ပိုင်လင်က မျက်လုံးများကို မှေးစိုက်လျက် ဝမ်ပင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

ယင်းမှာ ဝမ်ပင်းကို ဆက်လက်မေးမြန်းရန် ဆွဲဆောင်နေသည့်အလား ရှိသည်။

သို့သော် ဝမ်ပင်းက ထိုအကွက်ထဲသို့ မဝင်ဘဲ ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"အော်... ကျွန်တော်လည်း သိပ်ပြီးတော့ စိတ်မဝင်စားပါဘူး"

"ဟားဟား"

ပိယွဲ့ပိုင်လင်က အားရပါးရ ရယ်မောရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ အပြုံးက ခါးသက်သက်နိုင်လှပေ၏။ တင်းယွီခန်းမ၏ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပသို့ ငေးမောကြည့်ရှုရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ဖော်ပြမတတ်သော ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသည်။

ယင်းမှာ အုပ်စုနောက်သို့ မှီအောင်မလိုက်နိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တောငန်းရိုင်းတစ်ကောင် နောက်ပြန်ပျံသန်းနေရသည့်အလားပင်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် မည်သူကမျှ မကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အနှစ်တစ်ရာ ကျင့်ကြံခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ မြေကြီးတစ်ဆုပ်သာ ဖြစ်ရချေတော့မည်။

ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ သင်္ချိုင်းအဆိပ်ကို ကုသပေးနိုင်မှာလဲ။

သူ့အနေဖြင့် သေရမှာကို မလိုလားဘူးဟု ပြောဆိုခြင်းကလည်း အမှန်တရားအချို့ ပါဝင်နေသည်။

အကယ်၍ ထိုသင်္ချိုင်းအဆိပ်သာ သူ၏ နတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်မှုကို အဟန့်အတား မပြုခဲ့ပါက သူသည် သူ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးမည့်ရက်ကို ထိုင်စောင့်ရင်း သေဆုံးရမည့် ဘဝမျိုး ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ချေ။

ဝမ်ပင်းကမူ ဘာမှမပြောဘဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

သူသည် ပိယွဲ့ပိုင်လင်အပေါ် ကောင်းသော အမြင်မျိုး မရှိသကဲ့သို့ မကောင်းသော အမြင်မျိုးလည်း မရှိချေ။

ဤကဲ့သို့ဖြင့် သူတို့ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်မှာ တစ်နာရီနီးပါးခန့် ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ပင်းသည် ဖက်ထုပ်များ ကျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု တွေးတောလိုက်မိသကဲ့သို့ ပိယွဲ့ပိုင်လင်အတွက်လည်း ဤနေရာ၌ နေထိုင်ခွင့်ပြုထားသည့် နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုခဏတွင် ဟွမ်ယီသည် တင်းယွီခန်းမပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

တံခါးကို ခေါက်ပြီးနောက် သူက အစီရင်ခံတင်ပြလာ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်... အကြီးအကဲယွင် နက်နဲသောအဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ခြင်း အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ"

ဝမ်ပင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး တံခါးကို ထ၍ မဖွင့်ဘဲ အတွင်းမှနေ၍သာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း... မင်း သွားလို့ရပြီ။ လူတိုင်းကို ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးအရှေ့မှာ လူစုခိုင်းထားလိုက်ဦး။ ငါ ကြေညာစရာ ရှိတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဟွမ်ယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ထို့နောက်တွင် ပိယွဲ့ပိုင်လင်၏ ထုံးစံအတိုင်း ရွှတ်နောက်နောက်နိုင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ဂိုဏ်းထဲမှာ နောက်ထပ် နက်နဲသောအဆင့်ရှိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက် တိုးလာပြန်ပြီပေါ့"

ဝမ်ပင်းသည် ပိယွဲ့ပိုင်လင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပထမဦးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ကာ "စီနီယာပိယွဲ့... ဒီနေ့အတွက် ငါတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းကို ဒီတင်ပဲ ရပ်နားကြရအောင်။ ငါ စီနီယာ့ကို တောင်အောက်အထိ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ အကယ်၍ မနက်ဖြန်အထိ စီနီယာ ဒီမှာ ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့တွေ ထပ်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့"

"အာ... ထမင်းစားချိန်ကျမှ လူကို နှင်ထုတ်တဲ့အမိန့် ထုတ်ပြန်တာပဲ။ ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူ ဟုတ်လို့လားဗျာ"

ပိယွဲ့ပိုင်လင်က မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။

သူသည် ဝမ်ပင်းကို သာမန်ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်နှင့် လုံးဝမတူဟု တွေးတောမိလိုက်၏၊ အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့် ရှိသူတစ်ဦးကို ဧည့်ခံနေပြီးမှ အလုပ်အကျွေးပြုမည့်သူလည်းမရှိသလို ကောင်းမွန်သော ရေနွေးကြမ်းလည်း မရှိချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော အလုပ်အကျွေးပြုမှုမျိုးကို မနှစ်သက်သည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း ထမင်းစားချိန်ကျမှ လူကို နှင်ထုတ်သည်ကမူ အနည်းငယ် လွန်လွန်းသည်။

ဒါက အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့် ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိတဲ့ သဘောထားမျိုး ဟုတ်လို့လား။

ဝမ်ပင်းကမူ ဤသို့သာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ပြင်ပလူတွေအနေနဲ့ ဒီမသေမျိုးဂိုဏ်းထဲမှာ တစ်နာရီထက်ပိုပြီး မနေရဘူးဆိုတာ ဂိုဏ်းရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုပါ"

"ဒီလို စည်းကမ်းမျိုးလည်း ရှိသေးတာလား"

ပိယွဲ့ပိုင်လင်က ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ထပ်မံ၍ အငြင်းပွားမနေတော့ဘဲ တင်းယွီခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် လေကောင်းလေသန့်ကို ဝဝလင်လင် တစ်ချက် ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် "ငါ ဝန်ခံရမယ်ဆိုရင် ဒီမသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေက တကယ့်ကို စင်ကြယ်တာပဲ။ ဒီနေရာမှာ မတ်တတ်ရပ်နေရုံတင်နဲ့တင် စိတ်နှလုံးကို လန်းဆန်းသွားစေတယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ပင်းက ခပ်ဖွဖွ မျှသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

သူက ရှေ့သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်ရင်း "စီနီယာ... ကြွပါခင်ဗျာ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ပိယွဲ့ပိုင်လင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး တောင်အောက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ်

အတွင်း "ဒီဘဝမှာတော့ ဒီသင်္ချိုင်းအဆိပ်က ငါ့ရဲ့အသက်ကို နှုတ်ယူသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဘဝမှာတော့ ဒါမျိုး သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်မှုကတော့ နောက်ဘဝကျမှပဲ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာရတော့မယ့်ပုံပဲ" ဟု ပြောလာခဲ့သည်။

"အင်း..."

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်တွင်မူ ဝမ်ပင်းသည် ပိယွဲ့ပိုင်လင်၏ စကားကို ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် သူ့ကို မိတ်ဆွေတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ရန်သက်သက်အတွက်သာ ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်လိုက်မိ၏။

သူ့ကို တောင်အောက်သို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးနေစဉ်အတွင်း ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ စနစ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"စနစ်... ဒီသင်္ချိုင်းအဆိပ်ဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲ"

စနစ်က အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလာ၏။

"ဒါက... မွေးဖွားစဉ်ကတည်းက ပါလာပြီး လူကို သင်္ချိုင်းဂူထဲအထိ ပို့ဆောင်ပေးမယ့် ကျိန်စာတစ်မျိုးပါ။ ဒီအဆိပ်မျိုး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူက အရမ်းရှားပါးလှသလို... အဲဒီအဆိပ်ကြောင့် သေဆုံးရတဲ့သူကလည်း ပိုပြီးတော့တောင် ရှားပါးပါသေးတယ်။

မွေးရာပါ စနစ်တစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်တာကြောင့်... သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ အချက်ကတော့ သူက အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့်ကနေ နတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့်ဆီကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်မယ့် လမ်းကြောင်းကို အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့ထားတာပါပဲ။

အဆင့်မြင့်နက်နဲသောအဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားနက်နဲသောအဆင့်ကို တက်လှမ်းခွင့် ပိတ်ပင်ခံလိုက်ရရင် သူ့ရဲ့ အသက်သက်တမ်းက အနှစ် ၁၈၀ ကနေ ၁၉၀ ဝန်းကျင်အထိပဲ ရှိတော့မှာမို့လို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သေဆုံးရမယ့် ကံကြမ္မာကို မလွဲမသွေ လက်ခံရမှာ"

ဝမ်ပင်းက မတတ်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

"ဒါက တကယ့်ကို ရင်နာစရာကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာပဲ"

သက်ပြင်းချပြီးနောက် သူသည် ပိယွဲ့ပိုင်လင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အထပ်တစ်ထောင်အလွှာ လှေကားထစ်များအတိုင်း အောက်သို့ ဆက်လက်ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

သူက ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလင့်ကစား စနစ်ကမူ စကားစလာပြန်သည်။

"သခင်... သခင်အနေနဲ့ ဒီသင်္ချိုင်းအဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကိုကော စူးစမ်းချင်စိတ် မရှိဘူးလား"

ဝမ်ပင်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါက ဘာကိစ္စ အဲဒါကို စူးစမ်းနေရမှာလဲ။ ငါ့ကိုယ်ထဲမှာ သင်္ချိုင်းအဆိပ် ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ"

စနစ်က "ဒါပေမဲ့ သခင်ရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာတော့ အဲဒီအဆိပ် ရှိနေတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။