အခန်း (၂၆၁-၂၆၂)

အပိုင်း(၂၆၁)

ဒင် - အတွေ့အကြုံမှတ် +၄။

ဒင် - အတွေ့အကြုံမှတ် +၄။

ဒင် - အတွေ့အကြုံမှတ် +၄။

...

ကျန်းလျိုသည် နဂါးမြင်းဖြူ၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း အနောက်အရပ်သို့ ခရီးဆက်နေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေသောကြောင့် သူ၏ အတွေ့အကြုံမှတ်များသည်လည်း တရိပ်ရိပ် တက်လာခဲ့လေသည်။

ဤကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ၏ စတုတ္ထအဆင့်သည် တတိယအဆင့်ထက် အတွေ့အကြုံမှတ်များ ရရှိနှုန်းကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

နှစ်သစ်ကူးလွန်မြောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် လဝက်ခန့်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျန်းလျိုသည် အတွေ့အကြုံမှတ် ငါးသိန်း ကို အောင်မြင်စွာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး အဆင့် ၃၁ သို့ အဆင့်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွား မှတ်တမ်း ဇာတ်လမ်းကမ္ဘာ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် သတ်မှတ်ချက်များအရ ယခုအခါ ကျန်းလျိုသည် ဥပဒေသထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့် သို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဥပဒေသထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကျန်းလျို၏ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်မှာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှတ် ၂ မှတ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပြီး ၎င်းက ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်စဉ်ကို စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အသုံးပြုသည့်အခါ စတုတ္ထအဆင့် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ သည် ပိုမိုပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိနေပေသည်။

ကျန်းလျို အလေးထားဆုံးအရာမှာ အတွေ့အကြုံမှတ် ရရှိသည့် အမြန်နှုန်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ တစ်ကြိမ်လျှင် ၄ မှတ်အထိ တိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဇာတ်ကောင် အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ လက်ရှိတွင် သူသည် အဆင့် ၃၁ သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ လက်ဝယ်တွင် အတွေ့အကြုံမှတ် ၈၀,၀၀၀ ခန့် ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း အဆင့် ၃၁ မှ ၃၂ သို့ တက်ရန်အတွက် အတွေ့အကြုံမှတ် ၇၀၀,၀၀၀ အထိ လိုအပ်မည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ထင်သလောက် လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

"ဆရာတော်... ကောင်းကင်ကြီးကိုလည်း ကြည့်ပါဦး… မိုးချုပ်နေပြီ... ကျွန်တော်တို့ ခဏလောက် နားကြမလား..."

နေဝင်စပြုလာချိန်တွင် ကျူးပါကျဲက ရုတ်တရက် ထွက်ဆိုလာပြီး ကျန်းလျိုအား အကြံပြုလိုက်၏။

"လက်တွေ့ကမ္ဘာက အချိန်နဲ့ တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် အခုမှ ညနေ လေးနာရီလောက်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကောင်းကင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလျို၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ ကျူးပါကျဲသည် အချိန်ဆွဲရန်အတွက် သူ့ထက်ပင် ပို၍ လောဆော်နေပုံရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ညနေ လေးနာရီလောက်မှာတင် ရပ်နားဖို့ စီစဉ်နေသည်လား။ ကျန်းလျိုကိုယ်တိုင်လည်း တတ်နိုင်သလောက် အချိန်ဆွဲချင်သည့်တိုင် ဤသည်မှာ အနည်းငယ်တော့ လွန်လွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။

"ဒုတိယ အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား မာဂျောင် ထပ်ကစားချင်နေပြန်ပြီ မဟုတ်လား... အလုပ်မလုပ်ဘဲ ဆော့ကစားနေတာက တပည့်ပျင်းတွေရဲ့ အလုပ်ပဲ... ကျွန်တော်တို့တွေ အနောက်အရပ်ကို ခရီးဆက်နေတာက သတ္တဝါတွေအားလုံး ကောင်းကျိုးအတွက် ကျမ်းစာပင့်ဆောင်ဖို့ သွားနေကြတာလေ… အပန်းဖြေဖို့ သွားနေတာ မဟုတ်ဘူး..."

သူတို့အနားတွင် ရပ်နေသော ရှာဝူကျင်းသည် ကျူးပါကျဲ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အပြည့်အဝ နားလည်နေပြီး တရားသဘောဖြင့် မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ခဏနေ မာဂျောင် ကစားတဲ့အခါကျရင် မင်းက ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား..."

ရှာဝူကျင်းအား စွေကြည့်လိုက်ရင်း ကျူးပါကျဲက မေးလိုက်၏။

"အာ... အဲဒါကတော့ ဒုတိယ အစ်ကိုကြီးရယ်… ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်နေသင့်တဲ့သူက ခင်ဗျားပါ... ခင်ဗျားနဲ့ ကစားရတာ ဘာမှပျော်စရာ မကောင်းဘူး… ပိုက်ဆံတွေကို ခင်ဗျားချည်းပဲ အမြဲနိုင်နေတာကိုး..."

ရှာဝူကျင်းမှာ ခဏမျှ စကားထစ်အသွားပြီးနောက် ကျူးပါကျဲ၏ စကားကို ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

"အင်း... အဲဒါကိုတော့ ငါလည်း သဘောတူတယ်... ပါကျဲကို ဝိုင်းထဲကနေ ထုတ်ပစ်သင့်တယ်..."

ရှာဝူကျင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ စွန်ဝူခုန်းသည် ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ကာ သဘောတူထောက်ခံလိုက်၏။

"ဒါကတော့ မတရားဘူးလေ... ရှုံးနေလို့ ဆက်မကစားတော့ဘူး ဆိုတာမျိုး လုပ်လို့မရဘူးလေ..."

စွန်ဝူခုန်းနှင့် ရှာဝူကျင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့က မာဂျောင်ဝိုင်းတွင် သူ့ကို ပါဝင်ခွင့်မပြုတော့မည့်ဟန် ပေါက်နေသဖြင့် ကျူးပါကျဲတစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် ပူပန်လာတော့သည်။

"ဒါတော့ မဟန်ဘူး..."

နဂါးမြင်းဖြူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူ၏ တပည့်သုံးဦး အပြန်အလှန် ငြင်းခုန်ပြောဆိုနေကြသည်ကို နားထောင်ကာ ကျန်းလျို၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားရလေတော့သည်။

သူတို့ကို မာဂျောင်ကစားနည်း စတင်သင်ပေးခဲ့သည့် ညတုန်းက အထင်သေးခဲ့သော ဤလူဆိုးလေးများသည် ယခုအခါ ပို၍ပို၍ စွဲလမ်းလာကြပုံရသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူတို့၏ ပြောစကားတိုင်းသည် မာဂျောင်အကြောင်းချည်းသာ ဖြစ်နေတော့၏။

"နေဦး တပည့်တို့... ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်စမ်း… ဟိုးမလှမ်းမကမ်းက ဘုရားကျောင်းတစ်ခု မဟုတ်လား..."

နဂါးမြင်းဖြူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေရင်း ကျန်းလျိုသည် အနီးရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခုဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်၏။

အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အလွန် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကျုပ်…စွန်းဝူခုန်း ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ စွန်ဝူခုန်းသည် ကျူးပါကျဲနှင့် ငြင်းခုံနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော တောင်ကြီးအား လှမ်းကြည့်ရန် သူ၏ လက်ကို နဖူးရှေ့တွင် ကာလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ မီးတောက်များ တလက်လက် တောက်ပသွားခဲ့၏။

ခဏအကြာတွင် စွန်ဝူခုန်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်... မှားနေပြီ… အဲဒါ ဘုရားကျောင်း မဟုတ်ဘူး… တာအိုကျောင်းတော်ကြီးဗျ... ဝူကျွမ်ကျောင်းတော် လို့ ခေါ်ပုံရတယ်..."

"ဝူကျွမ်ကျောင်းတော် တဲ့လား... ငါတို့ ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့..."

စွန်ဝူခုန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျို၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားခန့်အပ်ခြင်းနှင့် မူလအစ ခေတ်ကာလများက အကြောင်းအရာများကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် မူရင်း အနောက်အရပ်သို့ သွားရောက်ခြင်း ဇာတ်လမ်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်မှ မဟာနတ်မင်းကြီး ကျန်းယွမ်သည် စွန်ဝူခုန်းအား လက်တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်သော ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ မဟာနတ်မင်းကြီး ကျန်းယွမ်၏ ဇာတ်ကောင် အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို သေချာလေ့လာကြည့်ရှုရန် သူ၏အတွက် အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေမည်။

"ဟင်... ဆရာတော်… ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ဆရာတော်က ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်ကို သိလို့လား..."

ကျန်းလျို၏ မျက်နှာပေါ်မှ တွေဝေစဉ်းစားနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စွန်ဝူခုန်းက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်၏။

"ငါ မကြားဖူးပါဘူး... သွားကြည့်သင့်… မကြည့်သင့် စဉ်းစားနေတာပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က မဟာယနဂိုဏ်းကလေ… တာအိုဂိုဏ်းနဲ့က လမ်းစဉ်ချင်းမှ မတူတာ..."

စွန်ဝူခုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဆရာတော်... သွားကြရအောင်ပါ… မဟာနတ်မင်းကြီး ကျန်းယွမ် က တကယ့်ကို မဟာ သဘာဝလွန်စွမ်းရည် ကျွမ်းကျင်သူ ကြီးပါ... ကျွန်တော်တို့ သွားရောက် ဂါရဝပြုတာက ယုတ္တိလည်းရှိသလို… သင့်လျော်လည်း သင့်လျော်ပါတယ်..."

စွန်ဝူခုန်းက ကျန်းယွမ်ကို မသိသော်လည်း ကျူးပါကျဲကမူ သူမည်သူဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး သိနေပေရာ ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။

ကျန်းယွမ်၏ အဆင့်အတန်းအရဆိုလျှင် တာအိုနှင့် မဟာယနဂိုဏ်း ဟူသော ခွဲခြားမှုမျိုး မရှိတော့ချေ။ မည်သူမဆို သူ၏ မျိုးဆက်သစ်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်ပေသည်။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားနေပြီဖြစ်ရာ၊ ဝင်ရောက်ဂါရဝမပြုလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ရိုင်းပျရာ ကျပေလိမ့်မည်။

"အဲဒီလိုဆိုမှတော့ သွားကြတာပေါ့..."

ကျန်းလျို ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ကျူးပါကျဲ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပုံပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ကျူးပါကျဲက မပြောခဲ့လျှင်တောင်မှ ကျန်းလျိုက ထိုနေရာသို့ သွားရန် စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

အခြားအရာများကို ထည့်မပြောလျှင်တောင်မှ လူသစ်သီးသည် တကယ့်ကို အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။ မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် ကျန်းယွမ်ဆရာကြီး သည် သူ့အတွက် အရသာခံနိုင်ရန် အဆိုပါ သစ်သီး နှစ်လုံးကို သီးသန့် ခူးဆွတ်ပေးရန် သူ၏ တာအိုတပည့်လေးကိုပင် ညွှန်ကြားခဲ့သေးသည်။

လူသစ်သီးများ ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိနေပါလျက် ကျန်းလျိုက မည်ကဲ့သို့ မသွားဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် လူသစ်သီး သည် အသက်ရှည်စေသော အာနိသင်ကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ပုံရသည်။ ထန်ဆရာတော်၏ အသားသည်လည်း အလားတူ အာနိသင်မျိုး ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ လူသစ်သီးကို စားခြင်းက သူ့အတွက် ဘာအကျိုးကျေးဇူး ရှိနိုင်မည်နည်းဟု ကျန်းလျို အမှန်တကယ် တွေးတောမိနေသည်။

ထို့အပြင် မဟာနတ်မင်းကြီး ကျန်းယွမ်က နှစ်လုံးတိတိကို သူ့အတွက်ဟု ညွှန်ကြားခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းလျိုသည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လူသစ်သီးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ရမည့်အချိန်အထိ စောင့်ကြည့်ရန်က အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်လေတော့၏။

***

အပိုင်း(၂၆၂)

တောင်တစ်လုံး၏ ကျော်ကြားမှုသည် အမြင့်အပေါ်တွင် မမူတည်ဘဲ ၎င်း၌ နေထိုင်သော နတ်မင်းများအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည် ဆိုသည့်အတိုင်း ဝူကျွမ်ကျောင်းတော် တည်ရှိရာ ဝမ်ရှို့တောင်သည် သိပ်မမြင့်လှသဖြင့် တက်ရသည်မှာ မခက်ခဲလှချေ။

ကောင်းကင်ယံ အနည်းငယ် မှောင်စပျိုးလာချိန်တွင် ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ဝူကျွမ်ကျောင်းတော် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အနီးကပ် လေ့လာကြည့်သောအခါ ဝူကျွမ်ကျောင်းတော် သည် ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားသော်လည်း ခမ်းနားထည်ဝါလွန်းခြင်း မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ၎င်းသည် အလွန် ရိုးရှင်းပြီး တာအိုသဘာဝဆန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။

ပင်မတံခါးမကြီးတွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် "ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်" ဟူသော စာလုံးများကို အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော လက်ရေးဟန်ဖြင့် ရေးသားထားရာ မြင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."

စွန်ဝူခုန်းသည် စိတ်မရှည်တတ်သူဖြစ်ပြီး မဟာနတ်မင်းကြီး ကျန်းယွမ်ကိုလည်း လုံးဝ သိရှိထားခြင်း မရှိပေ။ ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်၏ ပင်မတံခါးမကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် တည့်တည့်မတ်မတ် သွားရောက်၍ တံခါးကို မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထုနှက်လေတော့သည်။

"လာပါပြီဗျာ..."

တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အထဲမှ လူတစ်ဦးက ပြန်လည် ထူးပြောလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် တံခါးကြီးသည် ဟသွားပြီးနောက် နူးညံ့ချစ်စရာကောင်းသော ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်ရှိသည့် တာအိုတပည့်လေး တစ်ဦးက အထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာကာ ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ တံခါးကို လာထုနေရတာလဲ..."

"မင်းက တော်တော် ရယ်ရတာပဲ တာအိုတပည့်လေးရဲ့... မင်းတို့ တံခါးကို ခေါက်ခွင့်မရှိဘူးလို့ ထုံးစံရှိလို့လား..."

တာအိုတပည့်လေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ စွန်ဝူခုန်းသည် ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"တာအိုတပည့်လေး ဟုတ်လား... ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်လည်း အသက် သိပ်ကြီးပုံမရပါဘူး... ဒီ နတ်တပည့်လေး ရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဆရာကြီး လာလုပ်ရဲရတာလဲ..."

တာအိုတပည့်လေးသည် စွန်ဝူခုန်း၏ စကားကို လှောင်ပြောင်ကာ ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။

"မင်းလို တာအိုတပည့်လေးက ထိုက်ရှန်းတောင်ကြီးကိုတောင် မျက်စိရှေ့မှာတင် မမြင်နိုင်ဘူးပေါ့... ဒီ စွန်းအိုကြီး ကျောက်တုံးထဲကနေ ခုန်ထွက်လာကတည်းက လူ့ပြည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာတောင် ရှိနေပြီ မဟုတ်လား... မင်းရဲ့ ဘိုးဘိုးစွန်းဝူခုန်းက အခုဆို အသက် တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ရှိနေပြီကွ..."

စွန်ဝူခုန်းသည် တာအိုတပည့်လေး၏ စကားကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ မသိသာဘူးနော်... ခင်ဗျားလို မျောက်ငယ်လေးက တကယ်ပဲ အသက် တစ်ထောင့်နှစ်ရာတောင် ရှိနေပြီပေါ့..."

တာအိုတပည့်လေးသည် စွန်ဝူခုန်း၏ အသက်အရွယ်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် အံ့ဩတကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဟွန့် ဟွန့် ဟွန့်... အခုတော့ မင်းဘိုးဘိုးစွန်းဝူခုန်းရဲ့ အသက်ကို သိသွားပြီ မဟုတ်လား... ငါ့ရှေ့မှာ ဆရာကြီး လာလုပ်ရဲသေးလား..."

တာအိုတပည့်လေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့ဩသွားသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စွန်ဝူခုန်းသည် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နေပါဦး... ငါ့အသက်ကို သိသွားတာတောင်မှ မင်းက ငါ့ကို မျောက်ငယ်လေးလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့..."

"စိတ်မကောင်းပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က မဟာနတ်မင်းကြီး ကျန်းယွမ်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီနှစ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အသက်က တစ်ထောင့်သုံးရာနှစ်ဆယ်တောင် ရှိနေပြီ... တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားထက် အသက်တစ်ရာကျော်တောင် ပိုကြီးသေးတယ်ဗျ... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို 'နတ်ဘိုးဘိုး' လို့ ခေါ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

နူးညံ့သော ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်ရှိသည့် တာအိုတပည့်လေးက ရယ်မောကာ စွန်ဝူခုန်းအား ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ကျွိ... ကျွိ... ကျွိ..."

"ငါ စွန်းဝူခုန်းကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေပါလား... မင်းလို တာအိုတပည့်လေးက အသက်ကို လိမ်ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့... အသက် တစ်ထောင့်သုံးရာကျော် ဟုတ်လား... မင်းလို ရုပ်မျိုးနဲ့ ဘယ်နေရာကများ အသက်တစ်ထောင့်သုံးရာကျော် ရုပ်ပေါက်နေလို့လဲ..."

ဤတာအိုတပည့်လေးသည် သူ့အား အဘိုးဟုပင် ခေါ်စေချင်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ စွန်ဝူခုန်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ သွားဖြီးရင်း ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် စွန်ဝူခုန်းသည် တာအိုတပည့်လေး၏ အသက်ကို မယုံကြည်ပေ။ သူသည် အသက်အရွယ် ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် နိုင်လိုဇောဖြင့် လိမ်လည်ပြောဆိုနေသည်ဟု ထင်မြင်နေခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားလို မျောက်လေးက တော်တော်လေး အသိပညာ ခေါင်းပါးတာပဲ..."

စွန်ဝူခုန်း၏ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဒေါသထွက်နေမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာအိုတပည့်လေးသည် ရယ်မောလှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး စွန်ဝူခုန်း စောစောက ပြောခဲ့သော တကယ့်လူစွမ်းကောင်းကြီးကို မသိဘူးဆိုသည့် စကားကို ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

"ဝူခုန်း... ဒေါသမထွက်နဲ့..."

စွန်ဝူခုန်းသည် ဒေါသများ တစ်ဆို့နေပြီး သူ၏ လက်နက်ကိုပင် ထုတ်ယူတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းလျိုက ချက်ချင်းပင် သူ့အား လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ဆရာတော်... ဒီတာအိုကျောင်းတော်ထဲက ကောင်တွေ အကုန်လုံးက လူလိမ်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်... ကျွန်တော်တို့ မဝင်တာပဲ ကောင်းမယ်..."

ကျန်းလျို၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသော်လည်း အသက်အရွယ် ယှဉ်ပြိုင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် တစ်ဖက်လူသည် တမင်တကာ လိမ်လည်နေကြောင်း စွန်ဝူခုန်း ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းက ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်ရှိ လူအားလုံးအပေါ် သူ၏ အမြင်များကိုပါ ထိခိုက်သွားစေခဲ့သည်။

"ရိုင်းစိုင်းလှတဲ့ မျောက်... ငါတို့ ဝူကျွမ်ကျောင်းတော်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရမ်းကားပြီး စော်ကားရဲရတာလဲ..."

မိမိ၏ အိမ်တံခါးဝတွင်ပင် လူလိမ်များဟု အခေါ်ခံရခြင်းကို တာအိုတပည့်လေးသည် သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ သူက လုံးဝ အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အောမိတော်ဖော… နတ်တပည့်လေး ပြောတာ သဘာဝကျပါတယ်... ငါကိုယ်တော်က အရှေ့တိုင်း တာ့ထန်ပြည် ကနေ အနောက် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျမ်းစာပင့်ဆောင်ဖို့ သွားရင်းနဲ့ ဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ နေရာကို ဖြတ်သွားမိလို့ သောက်ရေတစ်ခွက်လောက် တောင်းချင်လို့ပါ..."

တာအိုတပည့်လေးနှင့် စွန်ဝူခုန်းတို့ကို ဆက်လက်၍ စကားများ အပြန်အလှန် ရန်ဖြစ်ခွင့် မပြုရဲတော့ဘဲ ဒေါသကြီးသော ထိုနှစ်ဦး ရန်ပွဲစတင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ကျန်းလျိုသည် အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုကာ သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဖွင့်ဟလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားလား... ခင်ဗျားက အရှေ့တိုင်း တာ့ထန်ပြည် က ထန်ဆရာတော် လား…”

တကယ်တော့ မဟာနတ်မင်းကြီး ကျန်းယွမ် သည် မထွက်ခွာမီက အတိအကျ မှာကြားခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တာအိုတပည့်လေးသည် စွန်ဝူခုန်းနှင့် ဆက်လက် ငြင်းခုန်နေရန် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျန်းလျိုအား အလေးအနက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုတွင်ပင် တာအိုတပည့်လေးနှင့် စွန်ဝူခုန်းတို့သည် အဝင်ပေါက်ဝ၌ပင် ပြဿနာတက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တစ်ယောက်က ထင်ရှားကျော်ကြားလှသော မဟာနတ်မင်းကြီး ကျန်းယွမ် ၏ လက်အောက်မှ တပည့်လေးဖြစ်သည်။ သူ သာမန် ခရီးထွက်လာလျှင်ပင် တာလော့ရွှေနတ်မင်း များကပါ အတန်အသင့် လေးစားမှု ပေးကြရပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရဟန်းကို မကြည်ညိုလျှင်တောင်မှ ဘုရားကို ကြည်ညိုရမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း သာမန် မျောက်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်က ဝူကျွမ်ကျောင်းတော် ရှိ လူအားလုံးကို လူလိမ်များဟု ပြောရဲမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ရာ ဤသည်က တာအိုတပည့်လေးအား အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့၏။

ထိုနည်းတူစွာပင် စွန်ဝူခုန်းသည်လည်း သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးနေသူဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးရာက ကောင်းကင်ဘုံကို မွှေနှောက်ခဲ့သော သူ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ဘုံသုံးပါး တစ်ခွင်တွင် နာမည်ကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဟု ယုံကြည်ထားလေသည်။

သို့ပါလျက်နှင့် တောင်ခြေတွင် ပုန်းအောင်းနေသော တာအိုကျောင်းတော် တစ်ခုမှ သာမန် ကလေးတစ်ယောက်က သူ့အား လာရောက် လိမ်လည်လှည့်စားရဲသည် ဟုဆိုကာ ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဝူကျွမ်ကျောင်းတော် မှ လူများအပေါ် စွန်ဝူခုန်း၏ အမြင်သည် အတော်လေး ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တာအိုတပည့်လေးသည် တံခါးဝရှိ လူများကို အသိပညာ ခေါင်းပါးသူများဟု ထင်မြင်ကာ အထင်သေးနေသော်လည်း ဆရာဖြစ်သူ မထွက်ခွာမီက အထူးမှာကြားခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်များကိုမူ လျစ်လျူမရှုရဲပေ။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက အနောက်ကမ္ဘာ ကို ကျမ်းစာပင့်ဆောင်မယ့် ထန်ဆရာတော်ပေါ့... ဒါဆိုရင်လည်း အထဲကို ကြွပါ... ဆရာသခင်က မထွက်သွားခင်မှာ တာ့ထန်ပြည် က ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ဒီကို ဖြတ်သွားလိမ့်မယ်… သူ့ကို သေချာ ဧည့်ခံပြုစုပါလို့ မှာသွားခဲ့တယ်..."

ကျန်းလျို မည်သူဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် တာအိုတပည့်လေးက ပြောလိုက်ပြီး တံခါးကြီးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ဝူကျွမ်ကျောင်းတော် အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် အခြား တပည့်လေးတစ်ဦး ထွက်လာပြီး သူတို့ကို ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လေသည်။ တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သူမှာ ချင်းဖုန်း ဖြစ်ပြီး နောက်မှ ထွက်လာသူမှာ မင်ယွဲ့ ဖြစ်ပေသည်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲကအတိုင်းပင် တာအိုတပည့်လေး နှစ်ဦးဖြစ်သော ချင်းဖုန်းနှင့် မင်ယွဲ့တို့က သူတို့၏ ဆရာသခင်သည် ယွမ်ရှီ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး သူ့ထံသို့ တာအိုတရား ဆွေးနွေးရန် သွားရောက်နေကြောင်း ပြောပြလေသည်။

ထိုစကားများကြောင့် စွန်ဝူခုန်းမှာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောမိသွားပြီး ဤတာအိုကျောင်းတော်မှ လူများသည် လေလုံးထွားရာတွင် တကယ်ကို တော်ကြပါပေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ယွမ်ရှီ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနည်း။ သူတို့၏ ဆရာက ယွမ်ရှီ ကောင်းကင်အရှင်သခင် နှင့် သွားရောက် ဆွေးနွေးနိုင်သည် ဟုတ်သလော။

ထို့အပြင် “ဝူကျွမ်ကျောင်းတော် က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကိုပဲ ကိုးကွယ်တယ်” လို့ သူတို့က ပြောသေးသည်။

ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရား အများစုက သူတို့ဆရာနှင့် ယှဉ်လျှင် နောက်မှ ပေါ်လာတဲ့သူတွေတဲ့လော။

သန့်စင်သော နတ်မင်းကြီးသုံးပါး ကတောင် သူတို့ဆရာ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေတဲ့လော။

သူတို့ပြောပုံအရဆိုလျှင် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကတောင် သူတို့ဆရာကို ဂါရဝပြုရမည့် သဘောများ ဖြစ်နေသလော။

***