အခန်း ၁၃

Ch-13

ရှဲ့ချင်စုန်နှင့် ဝူဖုန်းရောင်တို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နက်ရှိုင်းလှသော မိဘမေတ္တာကိုပုံဖော်သည့် ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို စတင်ကပြတော့သည်။

သူတို့က ရှဲ့လီကိုဖက်တွယ်ကာ လှိုက်လှဲဟန်ပါသော စကားလုံးများဖြင့် စည်းရုံး၏။

“ရှောင်လီ သမီးက ကလေးလိမ္မာလေးဆိုတာ အဖေနဲ့အမေ သိပါတယ်၊ အဖေတို့အတွက် သမီးက အမြဲတမ်း လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး သိတတ်တယ်၊ ယောက္ခမတွေအပေါ်မှာလည်း အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းပီသပြီး စာနာနားလည်ပေးခဲ့တာပဲ စိတ်ချပါ၊ သမီးက အဖေတို့ရဲ့ သွေးရင်းသားရင်းသမီးအရင်းလေ၊ အဖေတို့က သမီးကို ဘယ်လိုလုပ်ဆိုးဆိုးရွားရွားဆက်ဆံရက်မှာလဲ၊ သမီး မသိလောက်ဘူး၊ သမီး ဖေ့မိသားစုနဲ့ရှိနေတုန်းက မြို့တော်ကလူတိုင်း သမီးရဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းပီသမှုနဲ့ လိမ္မာသိတတ်မှုကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ကြဘူး၊ သမီးက အဖေတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ပူအောင်မလုပ်ခဲ့ဘူး၊ သမီးက အဖေတို့ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာသမီးလေးပါ”

ရှဲ့လီ ရင်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့ပြောသော ‘အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းပီသပြီး လိမ္မာသိတတ်သည်’ ဟူသော ဂုဏ်သတင်းအတွက် မူလပိုင်ရှင်မှာ တောက်ပလှပသင့်သော သူမဘဝကို အစေခံတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စတေးခဲ့ရ၏။ လူတစ်ယောက်သည် သူတစ်ပါး၏ ချီးမွမ်းမှုကိုရယူရန်မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်ကျေနပ်မှုနှင့် ရည်မှန်းချက်များအတွက်သာ ရှင်သန်သင့်သည်။

ထို့ကြောင့် ‘လိမ္မာသိတတ်ခြင်း’ နှင့် သူတစ်ပါးထံမှ ချီးကျူးခံရခြင်းတို့မှာ ရှဲ့လီမျက်လုံးထဲတွင် လေလည်လိုက်သည့်အသံလောက်ပင် တန်ဖိုးမရှိချေ။

ကျယ်လောင်သော လေလည်သံကြီးတစ်ခုအလား အသံသာကျယ်ပြီး အနှစ်သာရမရှိသော အရာတစ်ခုသာပင်။

“ရှောင်လီ၊ အဖေနဲ့အမေ စောစောကပဲ စီလင်းနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးသွားပြီ၊ ဒီလက်ကောက်ကို အဖေတို့ ခဏသိမ်းထားမယ်၊ အထဲမှာပါတဲ့ ပိုက်ဆံတစ်ဝက်ကို သမီးကိုပေးပြီး ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကိုတော့ သမီးအတွက် အဖေနဲ့အမေက လုံခြုံအောင်သိမ်းထားပေးမယ်၊ အဖေနဲ့အမေက တစ်သက်လုံး သမီးလေးတို့အတွက်ပဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဖေတို့ပိုင်တာက သမီးတို့ပိုင်တာပါပဲ၊ နောက်ဆုံးကျရင် အရာအားလုံးက သမီးတို့အတွက်ချည်းပါပဲ”

ရှဲ့ချင်စုန် လှိုက်လှဲဟန်အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။ ရှဲ့လီ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသည်ကိုမြင်သောအခါ သူဆက်ပြောလေ၏။

“ဖေဖေတို့ မြေအောက်ခန်းထဲက အရာအားလုံးကိုလည်း သမီးကိုပေးပါ့မယ်”

ရှဲ့လီ ခေါင်းညိတ်ကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဒါဆို သမီးကို အခုချက်ချင်း မြေအောက်ခန်းဆီခေါ်သွားပေးပါ”

ဘေးနားရှိ ဝူဖုန်းရောင်၏သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမက ရှဲ့လီကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုရန်ပြင်လိုက်စဉ် ရှဲ့စီလင်းမှာ သူမကိုဆွဲထားပြီး တိုးတိုးလေးသတိပေးလိုက်သည်။

“အမေ၊ ခဏလေးပဲ ထပ်သည်းခံလိုက်ပါဦး”

ဝူဖုန်းရောင် လက်မြှောက်ကာ ရှဲ့စီလင်းခေါင်းလေးကို သပ်ပေးလိုက်၏။ သူမကိုယ်တိုင်ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ဤကလေးကသာ သူမနှလုံးသားနှင့် အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်သည်။

တောမှရောက်လာသော ဤရှဲ့လီကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူမရင်ထဲတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် ခံစားချက်မျှမရှိချေ။ ရှဲ့ချင်စုန်မှာ ရှဲ့လီကို မြေအောက်ခန်းသို့ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

မြေအောက်ခန်းတံခါးမှာ ဥရောပမှတင်သွင်းထားသော စကားဝှက်ဖြင့် ကာကွယ်ပေးထားသည့် သံမဏိပြားဆယ်ထပ်ပါသော တံခါးကြီးဖြစ်၏။ စကားဝှက်မပါဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင်လျှင် ဖျက်ဆီးဖွင့်လှစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

မြေအောက်ခန်းအတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သော သေတ္တာများနှင့် ဗီရိုများရှိနေသည်။ ရှဲ့လီက စစ်ဆေးရန် သေတ္တာအချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။ အထဲတွင် ရွှေချောင်းများ၊ ဇိမ်ခံနာရီများ၊ လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် ပိုးသားလိပ်များ အစီအရီရှိနေသည်။

အရာအားလုံးက အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားလှသည်။ ၎င်းသည် ရှဲ့ချင်စုန်၊ ဝူဖုန်းရောင်နှင့် ရှဲ့စီလင်းတို့အတွက် ဘဝပေါင်းများစွာသုံးစွဲရန် လုံလောက်သော ပမာဏဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမနေရာလွတ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက ပင်လယ်ထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာ။ ရှဲ့လီက တံခါးပေါ်ရှိစကားဝှက်ကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။

သူတို့တစ်စု အနောက်တိုင်းစတိုင်အိမ်ငယ်လေးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရှဲ့လီက အနည်းငယ်နစ်နာကြေးရလိုက်သကဲ့သို့သော မျက်နှာအမူအရာကို ဟန်ဆောင်ဖန်တီးကာ စကားစလိုက်လေ၏။

“အဘိုးမဆုံးခင်က ဒီလက်ကောက်အကြောင်းအချို့ကို ပြောပြသွားခဲ့တာ အမှန်ပဲ၊ လက်ကောက်က ပိုင်ရှင်ကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ သွေးတစ်စက်လိုအပ်တယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ လက်ကောက်က တစ်ချိန်မှာ ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ကိုပဲ လက်ခံနိုင်တယ်၊ လက်ရှိပိုင်ရှင်မသေမချင်း နောက်တစ်ယောက်ကို လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူးတဲ့၊ ဒါ့အပြင် လက်ကောက်က တစ်ခါတလေပြဿနာနည်းနည်း ရှိတတ်တယ်”

ရှဲ့ချင်စုန်၊ ဝူဖုန်းရောင်နှင့် ရှဲ့စီလင်းတို့ အားလုံး နားစွင့်သွားကြသည်။

ရှဲ့လီက ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကြပ်မြိုသိပ်ထားရင်း ရှင်းပြနေသည်။

“တစ်ခါတလေ သွေးတစ်စက်ချရုံနဲ့ အသက်မဝင်လာတတ်ဘူး၊ အဲဒီလိုဆိုရင် လက်ကောက်ကို နှလုံးသွေးနဲ့စိမ်ပြီး လေးဆယ့်ကိုးရက်တိုင်တိုင် အာဟာရဖြည့်တင်းပေးဖို့လိုအပ်တယ်”

ရှဲ့စီလင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

‘ဒါကြောင့်ကိုး’

ရှဲ့ချင်စုန်မှာ သူ၏အရိုင်းဆန်သော ဝမ်းသာပီတိကို ဖိနှိပ်ထားရ၏။ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် စကားအနည်းငယ်ထပ်ပြောပြီးနောက် ဝူဖုန်းရောင်၊ ရှဲ့စီလင်းတို့နှင့်အတူ သူထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့မျက်လုံးထဲ၌ ရှဲ့လီမှာ စွန့်ပစ်ခံနယ်ရုပ်လေးတစ်ရုပ်ဖြစ်နေချေပြီ။

သူတို့က ရှဲ့မိသားစုငွေတစ်ပြားတစ်ချပ်ကိုမျှ ရှဲ့လီအား ယူဆောင်ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ချေ။ နေရာလွတ် အသက်ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မြေအောက်ခန်းထဲရှိ အရာအားလုံးကို ထိုနေရာလွတ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ပစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ထိုမိသားစုသုံးယောက်မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသဖြင့် တစ်ညလုံးအိပ်ပင်မအိပ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

နေရာလွတ်ကို မိမိကိုယ်တိုင်လျင်မြန်စွာ ချိတ်ဆက်နိုင်ရန်အတွက် ရှဲ့စီလင်းက နှလုံးသွေးဖြင့် အာဟာရဖြည့်တင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူမက ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက်ထိုးစိုက်ချလိုက်ရာ သွေးများ စတင်စီးကျလာတော့သည်။

သူမ နာကျင်မှုကို လုံးဝမခံစားရချေ၊ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းကိုသာ ခံစားရလေသည်။ သူမခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အက်ဒရီနယ်လင်းဟော်မုန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အာရုံခံစားမှုကို ထိုင်းမှိုင်းသွားစေသည်။ အကယ်၍ ယနေ့သာ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို အောင်မြင်စွာ ချိတ်ဆက်နိုင်မည်ဆိုပါက သူမကိုယ်သူမ အကြိမ်လေးဆယ့်ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် ချက်ချင်းထိုးစိုက်ရန်ပင် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

ရှဲ့ချင်စုန်နှင့် ဝူဖုန်းရောင်တို့က သူမအပေါ် ကောင်းမွန်သည်ဆိုသော်လည်း သူမက သွေးသားရင်း၊ သမီးအရင်း မဟုတ်သည်ကတော့ အမှန်ပင်။ ရှဲ့စီလင်းတွင် သူမကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်အစီအစဉ်များရှိနေသည်။

သူမ ရဲရဲဝင့်ဝင့်ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် ပစ္စည်းများကို သူမလက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားမှဖြစ်ပေမည်။ ချိတ်ဆက်ပြီးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမက လက်ကောက်ကို နေရာလွတ်ထဲတွင် ဖွက်ထားမည်ဖြစ်ရာ သူတို့လည်း သူမကို ထိရဲတော့မည်မဟုတ်ချေ။