အခန်း ၁၀၆

Ch-106

ရှန်ဟွိုင်နျန်၏မျက်နှာထက်တွင် လေးနက်တည်ကြည်သော အငွေ့အသက်တို့ အထင်းသားပေါ်လွင်နေ၏။ မျက်ဝန်းနက်များထဲတွင် ခိုင်မာသောဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

“ယဲ့မိသားစုရဲ့ကိစ္စတွေကို ငါဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားလို့မရဘူး”

သူသည် ရှဲ့လီ၏နူးညံ့သွယ်လျသော လက်ကလေးများကို တယုတယ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူ့အသံထဲတွင် ရိုးသားမှုနှင့်အတူ ချစ်မြတ်နိုးမှုတို့ ရောယှက်နေလျက်ရှိ၏။

“ဒါပေမဲ့၊ ဒါက တော်တော်လေးကြီးလေးတဲ့ ပြဿနာပဲ၊ ငါ့သဘောနဲ့ ငါ ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး၊ အထက်လူကြီးတွေဆီက ညွှန်ကြားချက်တောင်းခံဖို့ လိုအပ်တယ်၊ အခုလောလောဆယ် ဌာနချုပ်နဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်လို့မရသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် အရင်ဆုံးပြန်ကြတာပေါ့၊ ခေါင်းဆောင်တွေပဲ ဆုံးဖြတ်ကြပါစေ”

ရှောင်ချီသည် လှိုင်းပုတ်သံများနှင့်အတူ ဝမ်းသာအားရလက်ခုပ်တီးလိုက်ကာ ခေါင်းကိုတဆက်ဆက်ညိတ်ပြလေသည်။

“အာ ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ လှေပေါ် မြန်မြန်တက်ကြ အိမ်ပြန်ကြမယ် အိမ်ပြန်ကြမယ်”

ရှန်ဟွိုင်နျန်သည် ကျေနပ်ပီတိဖြာလျှက် ရှဲ့လီလက်လေးကိုဆွဲကာ အိမ်အပြန်လမ်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်လေသည်။ ပင်လယ်လေပြည်ညင်းလေးက သူတို့နှစ်ဦးကိုဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး သူ့ရင်ထဲတွင်ချစ်ရသူနှင့်အတူ အေးချမ်းသောအနာဂတ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန်ဟူသော ကြီးမားသည့် ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေခဲ့လေပြီ။

“မင်း ယဲ့ရှုဟွာဆိုတာလောင်ယဲ့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးကွ၊ မင်းက သူ့ကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ရက်တယ်ပေါ့လေ”

ဝူချန်ကျွင်းမျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့်နီရဲနေပြီး အသက်ရှူသံများပင်ပြင်းထန်နေ၏။ သူသည် ရှန်ဟွိုင်နျန်၏မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ချင်စိတ်များတဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ဒဏ်ရာရထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုမြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ ထိုဆန္ဒကိုမျိုသိပ်လိုက်ရလေသည်။

ရှန်ဟွိုင်နျန်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားပြီး အေးစက်စက်လှောင်ပြုံးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များက စူးရှထက်မြက်နေ၏။

“ရန်သူတွေက သေတဲ့လူသေ၊ ထွက်ပြေးတဲ့လူပြေးကုန်ကြပြီ၊ ယဲ့ရှုဟွာက နောက်ဆုံးမှာရှိနေတာ၊ သူ့ကို ဘယ်သူကများ ဖမ်းခေါ်သွားပြီး စာလေးတစ်စောင်တောင် ချန်ထားခဲ့နိုင်မှာလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို လာလှည့်စားနေတာလဲ၊ ရက်အနည်းငယ်လောက် ငတ်နေရုံနဲ့တော့ သူမသေပါဘူး၊ အခုလူလွှတ်ပြီးသွားရှာရင် အရှင်လတ်လတ်ပြန်တွေ့ရဦးမှာပါ၊ စစ်ဆင်ရေးတာဝန်ဆိုတာ ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူး၊ ယဲ့ရှုဟွာက စည်းကမ်းကိုပြင်းပြင်းထန်ထန် ချိုးဖောက်ခဲ့တာ၊ တပ်မှူးဝူ ခင်ဗျားဘာသာပဲရှင်းလိုက်တော့”

ထိုစကားများဆိုအပြီးတွင် ရှန်ဟွိုင်နျန်သည် မေးမော့ကာဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် သူ့ချစ်ဇနီးလေးကို ငေးကြည့်လိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော့်မိန်းမကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုပြန်ကြည့်လိုက် ကျစ်”

ရှန်ဟွိုင်နျန်လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် လေထုထဲတွင် တင်းမာမှုများကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ဝူချန်ကျွင်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုသာ ချလိုက်ရတော့သည်။ ဤယဲ့ရှုဟွာမှာ တကယ့်ကိုပြဿနာရှာနေခြင်းပင်။ ဤမျှအရေးကြီးလှသော အခြေအနေမျိုးတွင် သူမသည် ဦးနှောက်မရှိသည့်အလား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုမူရသနည်း။

ယဲ့ရှုဟွာကို ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိချိန်တွင် အစာရေစာငတ်မွတ်မှုကြောင့် ဝမ်းဗိုက်နှင့် ကျောကုန်းကပ်လုမတတ် ပိန်ချုံးနေပြီဖြစ်သည်။ ပါးစပ်မှထွက်ပေါ်လာသော အသက်ရှူသံသဲ့သဲ့လေးသာကျန်ရှိတော့၏။

သူမမျှော်လင့်ထားသည့် ရှန်ဟွိုင်နျန်၏ ကယ်ဆယ်မှုကိုမရရှိခဲ့ဘဲ ဤလူသူကင်းမဲ့သောကျွန်းကြီးပေါ်တွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် တစ်ကိုယ်တည်းပစ်ထားခံခဲ့ရသည်။ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော လေရိုင်းများနှင့် ရက်စက်သောမိုးဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သောက်သုံးရန်ရေချိုမရှိ၊ စားစရာအစာမရှိသည့် အခြေအနေတွင် သူမမျက်လုံးထဲတွင် သေမင်း၏အရိပ်အယောင်များကိုပင် မြင်ယောင်လာခဲ့ရ၏။ သူမသေရတော့မည်ဟုပင် ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမကိုလာရောက်ခေါ်ဆောင်သွားချိန်၌ မျှော်လင့်ထားသော ဂရုစိုက်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအစား ရာထူးမှဆိုင်းငံ့ခြင်းခံရကြောင်း အသိပေးစာကိုသာ လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။ သူမသည် စစ်တပ်မှတာဝန်ရပ်ဆိုင်းခြင်းခံလိုက်ရလေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုခွေးမရှဲ့လီမှာမူ တစ်တပ်လုံး၏ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုကိုခံနေရကာ တပ်ချုပ်မှူးကျိုးကိုယ်တိုင် ဂုဏ်ပြုဆုတံဆိပ်တပ်ဆင်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ တလက်လက်တောက်ပနေသော ထိုဆုတံဆိပ်သည် ရှဲ့လီ၏အောင်မြင်မှုကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ရှိ၏။

သူမသည် စစ်တပ်ဝင်းတစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်းက ကောင်းချီးပေးချီးမွမ်းရသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး၊ သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

“ရှောင်ရှဲ့ စျေးသွားဝယ်မလို့လား”

ရှဲ့လီနှင့် ယန်ဝမ်ယန်တို့ခြင်းတောင်းလေးများကိုယ်စီဆွဲကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လေပြည်အဝှေ့တွင် သစ်ရွက်များ တရှဲရှဲမြည်နေသော ပေါ့ပလာသစ်ပင်ကြီးအောက်ရှိ စစ်သည်ဇနီးအုပ်စုနားသို့ ဖြတ်လျှောက်သွားချိန်၌ သူမတို့အားလုံးသည် ရှဲ့လီအနီးသို့ ဝိုင်းအုံလာကာ ရင်းနှီးဟန်ပြလာကြလေသည်။

အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ ယခုအခါ ရှဲ့လီသည် တပ်ချုပ်မှူးကျိုးကိုယ်တိုင်ဆုချီးမြှင့်ခြင်းခံရသော ပါရမီရှင်သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်နေပြီလေ။

ရှဲ့လီသည် ရေတပ်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စစ်မြေပြင်တွင် ကြီးကြီးမားမားစွမ်းဆောင်ပြနိုင်ခဲ့သည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါးဖြစ်လာခဲ့၏။ သူမက တကယ့်ကိုထူးချွန်လွန်းလှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် စစ်တပ်ဝင်းတစ်ခုလုံး၌ သူမအကြောင်းကို မကောင်းပြောရဲသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ချေ။ သူမသည် စစ်တပ်ဝင်း၏စံပြစစ်သည်ဇနီးတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့ပြီပင်။ စစ်တပ်ဝင်းတစ်ခုလုံး၏ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာလည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမရင်ထဲတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များကို အသုံးချကာ နိုင်ငံတော်နှင့် တပ်မတော်အတွက် ပိုမိုကြီးမားသောအောင်မြင်မှုများဆွတ်ခူးနိုင်ရန် ရည်မှန်းချက်များ တောက်လောင်လျက်ရှိသည်။

ရှဲ့လီသည်လည်း ရှက်ရွံ့နေခြင်းမရှိဘဲ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။ သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဝယ်ယူရန် သွားနေခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် ရှန်ဟွိုင်နျန်အတွက်ကြက်ပေါင်းရည်တစ်အိုး ပြုလုပ်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ ရှန်ဟွိုင်နျန်သည် ဒဏ်ရာရထားပြီး သူ့ညာဘက်လက်မောင်းမှာ လှုပ်ရှား၍မရဖြစ်နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ရှုဟွာသည် သူတို့ရှိရာသို့လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမခန္ဓာကိုယ်မှာ အတော်လေးပိန်ချုံးသွားခဲ့၏။ မူလကပင် သွယ်လျရှည်လျားသော သူမမျက်နှာသည် ယခုအခါ ပို၍ပင်ရှည်လျားသွားကာ ဆီးသီးစေ့တစ်စေ့နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

“အိုး သူရဲကောင်းကြီးပြန်လာပြီဟေ့”

ဝမ်ရှို့လီက ခနဲ့တဲ့တဲ့လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

“ရှောင်ယဲ့တစ်ယောက် စာအုပ်အဟောင်းတွေ အဖတ်လွန်ပြီး တပ်ရင်းမှူးရှန် လာကယ်အောင်များ ပြန်ပေးဆွဲခံရသလို ဟန်ဆောင်နေတာလားမသိပါဘူး ဟားဟားဟားဟား”

“နောက်ဆုံးကျတော့လည်း သူမကိုမကယ်တဲ့အပြင် ဝမ်းသာအားရနဲ့ အိမ်ကိုတောင်ပြန်သွားလိုက်သေးတယ် ဟားဟားဟား”

“တကယ့်ကို ဇာတ်လမ်းဆန်တာပဲ”

စစ်သည်ဇနီးအားလုံး ပွဲကျသွားကာ ဝိုင်းဝန်းရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ဤအမျိုးသမီးများသည် တစ်နေ့ကုန်ဘာအလုပ်မှမရှိကြသဖြင့် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ကြလေသည်။ ယနေ့တွင် တစ်ယောက်အကြောင်း၊ မနက်ဖြန်တွင် အခြားတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောဆိုတတ်ကြစမြဲပင်။

ယခုအခါတွင်မူ ရှဲ့လီသည် ကြီးမြတ်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ယဲ့ရှုဟွာမှာမူ လူရွှင်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်ခံနေရလေပြီပင်။ ယဲ့ရှုဟွာ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးမှုများ ကိန်းအောင်းနေပြီး ရှဲ့လီကို စူးစူးဝါးဝါးစိုက်ကြည့်နေ၏။ တစ်ဖက်တွင်မူ ရှဲ့လီသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားသည်အထိ ပြုံးရွှင်နေကာ ဤပြဇာတ်ကို အရသာခံ ကြည့်ရှုနေလေသည်။

ယဲ့ရှုဟွာသည် အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ကာ ခေါင်းမော့ပြီး အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရှဲ့လီ အရမ်းကြီးလည်းဝင့်ကြွားမနေနဲ့ဦး”

ရှဲ့လီအပြုံးများက ပို၍တောက်ပလာပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။

“ငါက ဝင့်ကြွားနေတာပဲလေ”

‘နင် နင် ခွေးမ'