အခန်း ၁၅၉
Vol. 16 Ch. 159
Ch-159
ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို နိုင်ငံရေးမှူးကသာကိုင်တွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။ ထို့အပြင် တပ်မှူးရှန်ကိုယ်တိုင်ကပင် ဘာမျှမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်ကို သူက ဘာဖြစ်လို့ ဝင်ပူပန်ပေးနေရသနည်း။
သူ ထိပ်ပြောင်နေသည်မှာလည်း အဆန်းမဟုတ်ပေ။ တစ်နေ့လုံး မိမိနှင့် မဆိုင်သောကိစ္စများတွင် လိုက်လံစွက်ဖက်နေပါက ထိပ်မပြောင်လျှင်သာ အံ့ဩစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် မရီးများသည် ထိုစကားများကို ရင်ထဲတွင်သာ ကြိတ်ပြောရဲကြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် တပ်စုမှူးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လော။
ရှဲ့လီ၏တုန်ယင်မှုများ ပိုမိုပြင်းထန်လာရာ ယန်ဝမ်ယန်ပင် ကြောက်လန့်သွားလေသည်။
သူမ ဟန်ဆောင်နေပုံနှင့်မတူတော့ပေ။
ယန်ဝမ်ယန်က ရှဲ့လီကိုလှုပ်ယမ်းကာ စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။
“ရှဲ့လီ ရှဲ့လီ နင် အဆင်ပြေရဲ့လား”
ရှဲ့လီသည် မျက်ဖြူလန်ကာခေါင်းကို ဟိုယိမ်းဒီယိုင်လုပ်နေပြီး တောကြောင် ဝင်ပူးခံထားရသူတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေလေတော့သည်။
ရှဲ့လီက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရောဂါထလာရင် ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ထိန်းလို့မရတော့ဘူး၊ အဖေ့ကိုလည်း ရိုက်မယ်၊ အမေ့ကိုလည်း ဆဲမယ်၊ လူတောင် သတ်ပစ်နိုင်တယ်၊ အား နောက်ဆုတ်ကြ ကျွန်မ ရူးသွပ်တော့မယ် ဟား ဟား ဟား”
သူမသည် ယန်ဝမ်ယန်ကို ဘေးသို့တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး မှင်တက်နေသော ဝူချန်ကျွင်းထံသို့ တဟုန်ထိုးပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။
ဤအဘိုးကြီးသည် သူမလျောင်းနင်ပြည်နယ်သို့ရောက်ကတည်းက သူမကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေခဲ့သည်။ ယခု သူ့ဇနီးကပါ သူမခေါင်းပေါ်အထိ တက်နင်းချင်နေသေးသည်ပင်။
ယနေ့ သူမ သူ့ကိုချေးထွက်သည်အထိ မရိုက်နှက်ပစ်နိုင်ပါက သူ စောစောကတည်းက ၀မ်းသွားထား၍သာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူမသည် ဝူချန်ကျွင်းခေါင်းကိုဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ကိုင်းညွတ်ကာ နားနားကပ်၍ တီးတိုးမေးမြန်းလိုက်သည်။
“ရှင့်ကို တူအကြီးနဲ့ ထုရမလား၊ တူအသေးနဲ့ ထုရမလား”
ဝူချန်ကျွင်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။
“….”
သူ အကြိမ်အနည်းငယ်ရုန်းကန်ကြည့်သော်လည်း လုံးဝရုန်းမထွက်နိုင်ပေ။
ရှဲ့လီက သူ့ခေါင်းကိုမုန်လာဥနုတ်သကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည့် ထိုနေ့က မြင်ကွင်းကို သူ ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။ သူ့နှလုံးသားမှာ ရင်ဘက်ထဲမှ ခုန်ထွက်မတတ်ဖြစ်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။
“နေဦး နေပါဦး၊ တူအကြီးက ဘာလဲ၊ တူအသေးက ဘာလဲ”
ရှဲ့လီက မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ဖြေလိုက်သည်။
“တူအကြီးက အချက်ရှစ်ဆယ်၊ တူအသေးက အချက်နှစ်ဆယ်လေ”
ဝူချန်ကျွင်း ဆွံ့အသွားသည်။
“….”
ဝူချန်ကျွင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ ရှဲ့လီက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်၏။
သူမက ဝူချန်ကျွင်းခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နံရံနှင့် ဘုန်းခနဲနေအောင် ဆက်တိုက် ဆောင့်ချလိုက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရေတွက်နေလေသည်။
“ရှစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်”
အကူတပ်သားလေးသည် တံတွေးကို ဂလုခနဲမျိုချလိုက်ပြီး မရီးများ၏ အနောက်သို့ တိတ်တဆိတ်ရွှေ့ပြောင်းသွားလေသည်။
မရီးများအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် သူတို့ပါးစပ်လေးများကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားကြလေ၏။
ဝူချန်ကျွင်းကမူ နာကျင်စွာအော်ဟစ်နေသည်။
“အား အား”
ရှဲ့လီက ‘ရှစ်ဆယ်’ ဟု အော်လိုက်တိုင်း ဝူချန်ကျွင်းထံမှ နာကျင်စွာအော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ဝူချန်ကျွင်းက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။
“နေဦး နေပါဦး၊ တူအသေး တူအသေး ပြောင်းပေးပါ”
သူ တကယ်ကို ဆက်ပြီးသည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ အရမ်းကို နာကျင်လွန်းလှသည်။
ရှဲ့လီဆိုသောမိန်းမတွင် မည်သည့်နေရာမှ ဤမျှလောက်ကြီးမားသော ခွန်အားများရရှိနေသည်ကို သူနားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူ လုံးဝ ရုန်းထွက်၍မရနိုင်သည်ကား အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ရှဲ့လီက ဝူချန်ကျွင်းခေါင်းကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ကာ နံရံနှင့် ဆောင့်ချရင်း ပြောင်းအော်လိုက်သည်။
“နှစ်ဆယ်၊ နှစ်ဆယ်”
ဝူချန်ကျွင်းမှာ ဆောင့်ခံရမှုကြောင့် မျက်စိထဲတွင် ကြယ်မီးပွားများပင်လွင့်စင်သွားလေ၏။ သူ သေရတော့ပေမည်။
ရှဲ့လီသည် မျက်ဖြူလန်နေဆဲ အနေအထားဖြင့် ဝူချန်ကျွင်းကို ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်နေလေသည်။
“ကျီးကန်း တောင်ပံခတ်သိုင်းကွက်”
ဝူချန်ကျွင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အား”
ရှဲ့လီက ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်၏။
“သေမင်းတမန် စီရင်ချက်သိုင်းကွက်”
ဝူချန်ကျွင်းမှာ ဆက်လက်အော်ဟစ်နေရသည်။
“အီး”
ရှဲ့လီက ဆက်တိုက်ရိုက်နှက်နေလေ၏။
“မျောက်ဝံ သစ်ကိုင်းချိုးသိုင်းကွက်”
ဝူချန်ကျွင်းက ညည်းညူလိုက်သည်။
“အူး အူး”
ရှဲ့လီက နောက်ဆုံးသိုင်းကွက်ကိုထုတ်သုံးလိုက်သည်။
“မျောက်မင်းမက်မွန်သီးခူးသိုင်းကွက်”
ဝူချန်ကျွင်းက စူးစူးဝါးဝါးအော်ဟစ်လိုက်ရတော့၏။
“အိုး ဘုရားရေ ကျွန်တော်တော့ ဆက်သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး”
ဝူချန်ကျွင်းမျက်စိရှေ့တွင် အလင်းတန်းဖြူကြီးများ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ သူ သေဆုံးသွားပြီဟုပင် ခံစားလိုက်ရလေ၏။
ထိုအချိန်တွင် အခန်းအပြင်ဘက်မှ နတ်သိကြားတစ်ပါး၏အသံကဲ့သို့သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“တပ်မှူးရှန် ရောက်လာပြီဟေ့”
ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့လီသည် ဝူချန်ကျွင်း၏လက်တစ်ဖက်နှင့် လည်ပင်းကို သူမခြေထောက်များဖြင့် ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်ထားလေသည်။
၎င်းမှာ အလွန်စံကျသောတြိဂံချုပ်ကွက်ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်၏လည်ပင်းသွေးလွှတ်ကြောကိုဖိနှိပ်ကာ သတိလစ်သွားစေနိုင်သော အစွမ်းရှိလေ၏။
ဝူချန်ကျွင်းက မြေပြင်ကိုလက်ဖြင့် ဆက်တိုက်ရိုက်ချကာ အရှုံးပေးလေသည်။
“အရှုံးပေးပါပြီ အရှုံးပေးပါပြီ”
*ဝုန်း*
ရှန်ဟွိုင်နျန် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။ သူက တံခါးကိုခြေဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ ရှေ့တက်သွား၏။
ထို့နောက် ဝူချန်ကျွင်းခေါင်းကို တွန်းဖယ်ကာ ဘေးသို့တွန်းပစ်လိုက်ပြီး ရှဲ့လီကို စိုးရိမ်တကြီးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှောင်လီ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ တစ်ခုခု ထိခိုက်သွားသေးလား”
ဝူချန်ကျွင်းမှာ ဆွံ့အသွားသည်။
“…..”
သူ တကယ်ကို ငိုချင်သွားလေပြီ။ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားသူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာပင်။
ရှဲ့လီမျက်လုံးလေးများမှာ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများမှာ ပုတီးစေ့များအလား ပေါက်ခနဲ ပေါက်ခနဲ ကျဆင်းလာလေတော့သည်။
“အားနျန် ကျွန်မ အိမ်ပြန်ချင်တယ်”
‘အိုး ဘုရားရေ’
တကယ့်ကို ပြင်းထန်လှသော ထိုးနှက်ချက်ပါတကား။
ဤသည်မှာ ရှန်ဟွိုင်နျန်အတွက် အလွန်တရာ ကြီးမားပြင်းထန်လှသော ထိုးနှက်ချက်ကြီးတစ်ခုပင်။ သူ့ရှောင်လီလေးမှာ အလွန်တရာကြီးမားလှသော မတရားမှုကြီးကို ခံစားလိုက်ရရှာပေမည်။
ဝူချန်ကျွင်းက သူ့လည်ပင်းသူဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တိုင်လိုက်လေသည်။
“ဟွိုင်နျန် မင်းရဲ့ဇနီး သူက ငါ့ကိုရိုက်တယ်ကွ”
ရှန်ဟွိုင်နျန်သည် အေးစက်စက် မြေခွေးမျက်ဝန်းများဖြင့် ဝူချန်ကျွင်းကို စူးရဲရဲစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဝူချန်ကျွင်းခမျာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင်ထသွားလေတော့သည်။
အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူသည် သရုပ်ဆောင်မှုထဲတွင် အပြည့်အဝနစ်မျောပျော်ရွှင်နေသော ရှဲ့လီကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ခံရတာ နည်းတောင်နည်းသေးတယ်”