အခန်း (၆၁၁-၆၁၂)

အပိုင်း (၆၁၁)

“ဒါပေမဲ့... ငါ မင်းတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကို သိမ်းပိုက်ပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းကျမှပဲ ဒီအကြောင်းကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့...” လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး - “စီနီယာ... စီနီယာ ပြောတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲဟင်...” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ လင်းပိုင်ဖန်က သူမအား ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူပင် ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာသည် မိမိကိုယ်မိမိ မူလကမ္ဘာတွင် မရှိတော့ဘဲ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟူသော အချက်ကို အိပ်မက်ပင် မက်မထားခဲ့မိချေ။

ဤကမ္ဘာသည်လည်း ကျင့်စဉ်လောကတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ ကျင့်ကြံသည့်အရာမှာ ဒိုချီ မဟုတ်ဘဲ ‘အစစ်အမှန်ချီ’ ဟု ခေါ်သည့် ချီ ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် ဤကမ္ဘာရှိ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များသည်လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် စွမ်းပကားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ဤအချက်က သူမ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကို လုံးဝ ဥဿုံ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ရသည်။

သူမသည် ကလေးဘဝကတည်းက မိမိတို့၏ ကမ္ဘာသည်သာ စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးဟု ယုံကြည်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏ ကမ္ဘာ့ပြင်ပတွင် အခြားသော ကမ္ဘာလောကများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးချေ။

၎င်းအပြင် သူမ၏ရှေ့မှ လူသည် သူမအား အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှနေ၍ ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ယင်းမှာ ‘သိုင်းနတ်ဘုရား’ တစ်ပါးပင်လျှင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။

သူမရှေ့မှ စီနီယာကြီးမှာ သူမ ထင်ထားခဲ့သည်ထက်ပင် ပိုမို နက်နဲဆန်းကြယ်လွန်းနေပါတကား။

“စီနီယာ... ရှင် ပြောတာ တကယ်ပဲလား။ ဒါက တကယ်ပဲ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုလား...” ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာက လောတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး - “ဒါပေါ့... ငါက မင်းကို ဘာလို့ ညာရမှာလဲ။ ဥပမာပြောရရင်... ခုနက မင်းစားလိုက်တဲ့ ဆန်ဇူးဆေးပဲစေ့ဆိုတာ ငါ အခြားကမ္ဘာကနေ ယူလာခဲ့တာလေ။ မင်းရဲ့ မူလကမ္ဘာမှာ အဲဒီလိုမျိုး မရှိဘူး မဟုတ်လား...”

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - “ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မတို့ဆီမှာ မရှိပါဘူး။ အကယ်၍ ဒီလိုမျိုး ထူးဆန်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ အရာသာ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်မ သေချာပေါက် သိမှာပါ...”

လင်းပိုင်ဖန်က ဆက်လက်၍ - “မင်းကို အခြားအရာတစ်ခု ပြရသေးတာပေါ့...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မြေအောက်နက်ရှိုင်းလှသော နေရာတစ်ခုရှိ နဂါးဂူအတွင်းသို့ ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာသည် သူမ၏ရှေ့မှဧရာမ နဂါးကြီးကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အသွားပြီး - “ဒါ... ဒါက...”

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် - “ဒါက ငါ အခြားကမ္ဘာကနေ ဖမ်းဆီးလာခဲ့တဲ့ ဧရာမနဂါးကြီးလေ။ သူ့ရဲ့ အခုလက်ရှိ ခွန်အားက မင်းတို့ကမ္ဘာရဲ့ ‘သိုင်းဘိုးဘေး’ အထွတ်အထိပ် အဆင့်နဲ့ ညီမျှပြီး၊ သာမန် ‘သိုင်းအရှင်သခင်’ တွေလည်း သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာမှာ အတိုင်းထက်အလွန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

နဂါးဆိုသည်မှာ သူမ၏ ကမ္ဘာတွင်လည်း ထိပ်တန်း အထွတ်အထိပ် သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။ မိမိရှေ့မှ စီနီယာကြီးက ဧရာမနဂါးကြီးတစ်ကောင်ကိုပင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးမွေးမြူထားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

“သခင်... ဘာများ စေခိုင်းစရာ ရှိလို့လဲခင်ဗျာ...” ဧရာမနဂါးကြီးက ကျိုးနွံသော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး - “ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး... မင်း ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ လာကြည့်တာ...”

“သခင်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ထို့နောက် ဧရာမနဂါးကြီးသည် ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ဦးခေါင်းကြီးကို အံ့ဩနေသည့် ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် - “သခင်... ဒီ လှပပြီးညို့ယူစရာကောင်းလှတဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ အမျိုးသမီးက သခင်ရဲ့ မိန်းမလား...” ဟု မေးလိုက်တော့သည်။

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာ၏ မျက်နှာမှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး မည်သို့ ပြန်လည်ရှင်းပြရမှန်း မသိဖြစ်သွားရသည်။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နဂါးကြီးမှာ ပို၍ပင် အထင်လွဲသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ဖားယားကာ - “နဂါးလေးက ‘သခင်မ’ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... မင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံပါစေ...” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နီမြန်းလာခဲ့ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ - “ မှားနေပြီ... ငါက စီနီယာ့ရဲ့ မိန်းမ မဟုတ်ပါဘူး...” ဟု ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူးလား...”

နဂါးကြီးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး - “ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီးအတွင်းမှာ သခင်က မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဒီနေရာကို ခေါ်လာခဲ့တာလေ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အလွန်နီးစပ်တာ ထင်ရှားနေတာပဲကို။ ဒါတင်မကသေးဘူး... မင်းမှာ ရုပ်ရည်ကော၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကော၊ ခွန်အားကော ရှိတာပဲ။ မင်းလိုလူမျိုးကပဲ သခင်နဲ့ ထိုက်တန်တာ...”

“ငါ...”

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ လင်းပိုင်ဖန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမအနေဖြင့် စိတ်ပျက်သွားမိသလား သို့မဟုတ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားမိသလား ဆိုသည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။

အတန်ကြာလျှင် လင်းပိုင်ဖန်က လက်ကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ကဲ... အခုဆို ငါပြောတာကို မင်း ယုံပြီလား...”

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး - “စီနီယာ... ရှင်က တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းပါတယ်။ မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာတွေကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်တယ်ဆိုတော့... ရှင်က ဒဏ္ဍာရီလာ ‘သိုင်းနတ်ဘုရား’ အဆင့်များလားဟင်...”

‘သိုင်းနတ်ဘုရား’ ဆိုသည်မှာ သူမ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သမျှ အမြင့်မားဆုံးသော စွမ်းအားအဆင့်အတန်း ဖြစ်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး - “သိုင်းနတ်ဘုရားလား... အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ ငါ သိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်လာတော့မှာ...”

လင်းပိုင်ဖန်၏ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် ရဲရင့်ပြတ်သားသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စွဲမက်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အလှနတ်ဘုရားမများသည် သူရဲကောင်းများကို စွဲလန်းတတ်ကြရာ သူမသည်လည်း မလွတ်ကင်းနိုင်ပေ။

လင်းပိုင်ဖန်ကဲ့သို့ အသက်ငယ်ရွယ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသည့်အပြင် လောကတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်လောက်သော ထူးခြားသည့် စွမ်းအားမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူမအတွက်မူ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။

“မင်း ဒီနေရာမှာပဲ နေခဲ့မလား... ဒါမှမဟုတ် အပြင်ကို လိုက်ခဲ့မလား...” လင်းပိုင်ဖန်က မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးကို လေ့လာကြည့်ချင်ပါတယ်... ခွင့်ပြုပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် စီနီယာ...” ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာက ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - “ရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ မြွေလူသားမျိုးနွယ်စု ဆိုတာ မရှိတဲ့အတွက် မင်းရဲ့ မြွေလူသား လက္ခဏာတွေကို ဘယ်တော့မှ အပြင်မထုတ်ပြရဘူး။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ နောက်ခံ၊ မင်းရဲ့ အထောက်အထားနဲ့ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားတွေလိုမျိုး ဖုံးကွယ်ထားရမယ့် အရာအချို့လည်း ရှိသေးတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းအပေါ်မှာ ‘ဝိညာဉ်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်း’ တစ်ခု ပြုလုပ်ရလိမ့်မယ်...”

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာက - “စီနီယာ... ကျွန်မ သဘောတူပါတယ်...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်သည် ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာအနေဖြင့် မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်ကိုမျှ ပေါက်ကြား၍မရစေရန် ဝိညာဉ်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်းကို ချက်ချင်းပင် လုပ်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

သူမကိုယ်တိုင် ထုတ်မပြောနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အခြားသူများကလည်း စုံစမ်းထောက်လှမ်း၍ မရနိုင်ချေ။ ဤသည်ကသာ သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို စိတ်ချရမည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ လင်းပိုင်ဖန်က ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာအား အပြင်လောကသို့ စေလွှတ်ကာ သူမဘာသာ စူးစမ်းလေ့လာခွင့် ပေးလိုက်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်မူ နန်းတော်သို့ ပြန်ကာ အင်ပါယာ မြေပုံကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

အင်ပါယာ မြေပုံ (အဆုံးစွန် အဆင့်)

ပိုင်နက်နယ်မြေ ဧရိယာ: စတုရန်းလီ ၅၂ သန်း (စိုက်ပျိုးနိုင်သောမြေ စတုရန်းလီ ၂၈.၅ သန်း)

ပြည်တွင်း သယံဇာတ: ငွေတေး ၈.၅ ဘီလီယံ (ရွှေတွင်း ၁၈ တွင်း၊ ငွေတွင်း ၃၀၊ ကြေးတွင်း ၅၀၊ သံတွင်း ၁၂၀ အပါအဝင်)

လူဦးရေ: သန်း ၅၉၀ ( လူချမ်းသာ ၁%၊ သာမန်ပြည်သူ ၄၀%၊ ဆင်းရဲသား ၅၉%)

စစ်အင်အား: ၈.၁ သန်း (မဟာကောင်းကင်အဆင့် ၂ ဦး၊ ကောင်းကင်အဆင့် ၉ ဦး၊ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၂၂၀ ဦး၊ ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့် ၅၀,၀၀၀ )

စုစုပေါင်း နိုင်ငံတော်အင်အား: ၉၅,၀၀၀ ( နတ်ဘုရားအင်ပါယာ အဆင့်)

ပိုင်နက်နယ်မြေနှင့် ပြည်တွင်းသယံဇာတများတွင်မူ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှု မရှိချေ။

လူဦးရေအပိုင်းတွင်မူ ဒုက္ခသည် အမြောက်အမြားကို ပေါင်းစည်းလိုက်ခြင်းကြောင့် သန်း ၆၀၀ နီးပါးအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လူဦးရေ အလွန်များပြားသော်လည်း ယင်းက အင်ပါယာအတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်စေနိုင်ချေ။

မဟာရှနိုင်ငံတော်တွင် သန်း ၈၀၀ သော လူဦးရေကို ထောက်ပံ့ရန် လုံလောက်သော ရိက္ခာအထောက်အပံ့များ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် လူဦးရေ သန်း ၆၀၀ မျှသာ ရှိခြင်းက အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်သော အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် လာမည့်နှစ်တွင်လည်း နောက်ထပ် ကောက်ပဲသီးနှံများ ဖြစ်ထွန်းအောင်မြင်ရန် မျှော်လင့်နိုင်သဖြင့် စားနပ်ရိက္ခာအတွက် ဘာပြဿနာမှ ရှိမည်မဟုတ်ချေ။

စစ်အင်အားပိုင်းတွင်မူ အဓိက ပြောင်းလဲမှုအနေဖြင့် မဟာကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဦး ထပ်မံတိုးပွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာ မဟာရှနိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းက သယ်ဆောင်လာပေးသည့် အကျိုးကျေးဇူးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး၊ နိုင်ငံတော်အင်အားကို ၁၀,၀၀၀ နီးပါး တိုးတက်စေခဲ့ကာ စုစုပေါင်း နိုင်ငံတော်အင်အားမှာ ၉၅,၀၀၀ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၁၀၀,၀၀၀ မှတ်တိုင်သို့ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတော်အင်အား တိုးတက်လာခြင်း၏ အထင်ရှားဆုံးသော ပြောင်းလဲမှုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်မှာ - သူ၏ ခွန်အားက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် တိုးတက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ရှိခွန်အား၊ သူ၏ ဝှက်ဖဲများအားလုံးနှင့် ကံတရားတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ မြင့်မြတ်သော သားရဲကြီးလေးကောင်ကို အလွယ်တကူပင် ခုခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ သူ၏ခွန်အားမှာ သားရဲကြီးလေးကောင်ကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း လတ်တလောတွင်မူ သူ လှုပ်ရှားမှု မပြုလုပ်ချင်သေးချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ပါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အထိအခိုက်များသော ရလဒ်သာ ရရှိမည်ဖြစ်သဖြင့် ယင်းမှာ မလိုအပ်သောအရာ ဖြစ်သည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မိမိ၏ ခွန်အားကို ဆက်လက်ပျိုးထောင်ရန် စီစဉ်ထားပြီး၊ သူ၏ စွမ်းအားက ထိုသားရဲကြီးများထက် လုံးဝ သာလွန်သွားသည့် အချိန်ကျမှသာ ၎င်းတို့ကို တစ်စစီ ချေမှုန်းပစ်မည် ဖြစ်သည်။

“အဲဒီနေ့က သေချာပေါက် မဝေးတော့ဘူး...” လင်းပိုင်ဖန်က အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာသည် လူသားအသွင်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ မဟာရှနိုင်ငံတော်အတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေလေသည်။

အပိုင်း (၆၁၂)

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာသည် ဤကမ္ဘာသစ်ကြီးအပေါ် အလွန်ပင် စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြနေမိပြီး အရာအားလုံးကို သိရှိနားလည်နိုင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤနေရာသည် သူမ၏ မူလကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသော လောကတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့် လူနေမှုပုံစံများကအစ အားလုံး ထူးခြားဆန်းသစ်နေ၏။

ပထမဦးစွာ လူအင်အား စီမံခန့်ခွဲမှုအပိုင်းတွင် သူမ၏ ကမ္ဘာ၌ ဂိုဏ်းဂဏများနှင့် နာမည်ကြီး မျိုးနွယ်စုကြီးများကိုသာ အဓိက အမှီသဟဲပြုကြသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင်မူ နိုင်ငံတော်အစိုးရကိုသာ အခြေခံထားကြသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် နိုင်ငံပေါင်းမြောက်မြားစွာ ရှိနေပြီး နာမည်အတိအကျ သိရှိရသည့် နိုင်ငံကြီးများတင်ပင် ၅၀၀ မှ ၆၀၀ နီးပါးအထိ ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် အမည်မတွင်သော တိုင်းပြည်ငယ်လေးများလည်း အမြောက်အမြား ရှိနေသေးရာ၊ စုစုပေါင်းလိုက်ပါက တိုင်းနိုင်ငံ အရေအတွက်မှာ ၁,၀၀၀ ကျော်အထိ ရှိနေလေသည်။

၎င်းအပြင် ၎င်းတို့တွင် တိုင်းပြည်များ၏ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုကိုလည်း သေသေချာချာ သတ်မှတ်ထားကြသည်။ ယင်းတို့မှာ - တိုင်းပြည်ငယ်၊ ကြီးမြတ်သောနိုင်ငံ၊ မင်းဆက်နိုင်ငံနှင့် အင်ပါယာဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထိုနိုင်ငံများထဲတွင် သူမ၏ စီနီယာကြီး အုပ်ချုပ်သော ‘မဟာရှနိုင်ငံတော်’ မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ တိုင်းနိုင်ငံအားလုံးက ရိုသေခန့်ညားကာ ‌လေးစားရသည့် တစ်ခုတည်းသော ‘နတ်ဘုရားအင်ပါယာ’ ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော နိုင်ငံကြီးများကသာ ဤလောကတစ်ခုလုံး၏ ပုံမှန်လည်ပတ်မှုကို ထိန်းကျောင်းပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာတွင် သိုင်းလောကဟူ၍ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ဦးဆောင်သည့် အခန်းကဏ္ဍတွင် မရှိကြချေ။ သိုင်းလောက၌ ဩဇာအရှိဆုံး ဂိုဏ်းကြီးများမှာ ‘တာအိုဂိုဏ်း’၊ ‘ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း’ နှင့် ‘မိစ္ဆာဂိုဏ်း’ တို့သာ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မိမိတို့ဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာ အမွေအနှစ် ဆက်ခံရေးကိုသာ အဓိကထားကြပြီး တိုင်းပြည်နှင့် ပြည်သူများကို စီမံခန့်ခွဲသည့် အပိုင်းတွင်မူ အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိကြချေ။

ယင်းအပြင် ဤကမ္ဘာရှိ ကျင့်စဉ်လမ်းမှာ သူမ၏ မူလကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်ကိုလည်း သူမ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤနေရာရှိ ကျင့်စဉ်များမှာ အတွင်းအားနှင့် အစစ်အမှန်ချီကို အခြေခံထားပြီး ၎င်းကို စုပေါင်း၍ ‘သိုင်းပညာ’ ဟု ခေါ်ဆိုကြကာ စွမ်းအား အဆင့်အတန်းများကိုလည်း ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့်၊ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်၊ ကောင်းကင်အဆင့်၊ မဟာကောင်းကင်အဆင့် နှင့် မြင့်မြတ်ကောင်းကင်အဆင့်ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။

ထိုအဆင့်များထဲတွင် ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဦး၏ ခွန်အားမှာ သူမတို့ကမ္ဘာ၏ ‘သိုင်းဧကရာဇ်’ အဆင့်နှင့် ညီမျှပြီး၊ မဟာကောင်းကင်အဆင့်မှာ ‘သိုင်းဘိုးဘေး’အဆင့်၊ မြင့်မြတ်ကောင်းကင်အဆင့်မှာ ‘သိုင်းအရှင်သခင်’ အဆင့်တို့နှင့် အသီးသီး ညီမျှကြသည်။

ဤကမ္ဘာ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ သူမ၏ မူလကမ္ဘာလောက် မမြင့်မားလှသော်လည်း၊ သူမ၏ ခံစားချက်အရ ဤနေရာမှ ကျင့်စဉ်များက ပိုမိုသိမ်မွေ့နက်နဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများနှင့် အကြောမှတ်များကို အပြည့်အဝ ပွင့်လင်းစေသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်အဆင့်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် မိမိကိုယ်ပိုင် သိုင်းလမ်းစဉ်ကို စတင်ဆင်ခြင်နိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကြသည်။

ဤအချက်က သူမ၏ မူလကမ္ဘာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသာလွန်နေသည်။ သူမ၏ ကမ္ဘာတွင်မူ သိုင်းပညာ၏ အနှစ်သာရကို အမှန်တကယ် နားမလည်ဘဲ ‘သိုင်းဧကရာဇ်’ အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားသူများ ရှိသလို၊ အခြားသူ အမြောက်အမြားမှာလည်း သိုင်းပညာအစစ်အမှန်ကို မသိရှိကြချေ။ ၎င်းတို့သည် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းကွက်များကို ကျင့်ကြံရန် သို့မဟုတ် ခွန်အားတိုးတက်စေမည့် ဆေးလုံးများနှင့် ကောင်းကင်အရင်းအမြစ်များကို မှီဝဲရန်လောက်သာ သိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ သဘာဝနိယာမကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာက စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်မိသည် - “စီနီယာကြီး ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ... ကမ္ဘာတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်လည်ပတ်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေရှိပြီး အဲဒီကမ္ဘာက လက်ခံနိုင်တဲ့ အကန့်အသတ်လည်း ရှိတာကိုး...”

“ရေတိမ်မှာ နဂါးကို မမွေးနိုင်သလို၊ သာမန်ငှက်အသိုက်ကလည်း ဖီးနစ်ငှက်ကို မပျိုးထောင်နိုင်ဘူး။ ဒီကမ္ဘာက သေးငယ်လွန်းလို့ သူတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို ကန့်သတ်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ရှိနေခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အလျင်အမြန် ပြသနိုင်ကြမှာ သေချာတယ်...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာလောကများ၏ အတားအဆီးကိုပင် ချိုးဖျက်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားလှသော စီနီယာကြီးအား ဤကမ္ဘာရှိ လူတိုင်းက ခွန်အားမဲ့သော ဧကရာဇ်ငယ်လေးတစ်ပါးအဖြစ်သာ မြင်နေကြခြင်းပင်။ သူသည် တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ရေးတွင် အံ့မခန်း ပါရမီရှိသော်လည်း ကိုယ်ပိုင်သိုင်းပညာ ခွန်အားမူ လုံးဝ မရှိဟု အားလုံးက ထင်မှတ်နေကြသည်။

“စီနီယာကြီး... ရှင်ကတော့ တကယ်ကို လူမသိသူမသိ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်လွန်းတာပဲ...” ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

ဤမျှလောက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ယခုလို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိချေ။ အကယ်၍ သူမသာ ဆိုပါက တစ်ကမ္ဘာလုံး သိအောင် သေချာပေါက် ကြေညာမိမည် ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ အနည်းငယ် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားရခြင်းမှာ ဤကမ္ဘာတွင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် သာ၍ အစွမ်းထက်သော ရန်သူများ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရပေမည်။ ထို့ကြောင့် စီနီယာကြီးက သူမအပေါ်တွင် ‘ဝိညာဉ်တံဆိပ်’ ခတ်နှိပ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း အခြားသူများက ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို မရိပ်မိစေရန်အတွက်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည့်အခါ သူမသည် ဤကမ္ဘာအပေါ် အထင်သေးစိတ်များကို လုံးဝ ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။ ဤလောကသည် အပေါ်ယံ မြင်တွေ့နေရသလောက် မရိုးရှင်းသည်မှာ သေချာလှသဖြင့် သူမအနေဖြင့်လည်း အမှားအယွင်း မရှိစေရန် အရာရာကို ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာ၏ ယေဘုယျ အခြေအနေကို နားလည်ပြီးနောက် သူမသည် မဟာရှနိုင်ငံတော်ကြီးကို စတင် လေ့လာစူးစမ်းတော့သည်။

မဟာရှနိုင်ငံတော်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် နံပါတ်တစ် အင်ပါယာကြီးပီပီ ကျယ်ပြောလှသော နယ်ပယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံတင်မကဘဲ လူဦးရေ အများပြားဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။ စစ်အင်အားနှင့် သယံဇာတအပိုင်းတွင်လည်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ ဤမျှလောက် ကြီးမားခမ်းနားလှသော အင်ပါယာကြီးကို စီနီယာကြီးက နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ယင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“စီနီယာကြီးရဲ့ နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေး ပါရမီက သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာပါရမီလိုပဲ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်...” ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာက ရင်ထဲကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးကျူးမိလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဆိုပါက တစ်သက်လုံး ကြိုးစားလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူမ၏ မူလကမ္ဘာတွင်ပင် ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မဟာရှနိုင်ငံတော်ရှိ ပြည်သူများမှာ အလွန်အမင်း သာယာဝပြောစွာ နေထိုင်နေကြရသည်ကို သူမ သတိပြုမိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းနီးပါးတွင် စားစရာရိက္ခာ၊ အလုပ်အကိုင်နှင့် အိုးအိမ် အခြေတကျ ရှိနေကြပြီး အေးချမ်းပျော်ရွှင်စွာ ဆင်ယင်နေထိုင်နေကြရသည်။

ဆင်းရဲသား အမြောက်အမြား ရှိနေသေးသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်များဖြင့် တောက်ပနေကြပြီး၊ မိမိတို့သာ လုံလောက်အောင် ကြိုးစားပါက လိုချင်သော လူနေမှုဘဝကို ရရှိနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြပုံရသည်။ ယင်းမှာ သူမ၏ မူလကမ္ဘာတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော စည်ပင်ဝပြောမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကမ္ဘာတွင်မူ အစွမ်းထက်သူများသာ ကြီးစိုးပြီး သာမန်ပြည်သူများမှာမူ ခွေး၊ ဝက်ကဲ့သို့ အောက်ကျနောက်ကျဘဝဖြင့်သာ ကျွန်ပြု ခံနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ ၎င်းတို့သည် လူပီသစွာဖြင့် သိက္ခာရှိရှိ နေထိုင်နိုင်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာသည် ကျယ်ပြောလှသော စိုက်ပျိုးရေးမြေကွက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အံ့မခန်းလှပသော ရုပ်ရည်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ သူမထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

“ဘယ်လိုတောင် လှပတဲ့ အမျိုးသမီးလဲ...”

“သူမက ကောင်းကင်က ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်သမီးများလား...”

“ငါတော့ ရင်ခုန်မိသွားပြီ ထင်တယ်...”

လူအများအပြားမှာ သူမကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း မိမိတို့၏ အလုပ်များကိုပင် မေ့လျော့နေကြသည်။

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာမှာမူ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘေးနားရှိ လယ်သမားအိုကြီးတစ်ဦးထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး - “အဖိုး... ကျွန်မ မေးစရာ အနည်းငယ် ရှိလို့ပါ၊ အမှန်အတိုင်း ဖြေပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ရတာပေါ့... ရတာပေါ့... မေးပါကွယ်၊ သိတာ အကုန်ဖြေပါ့မယ်...” လယ်သမားအိုကြီးက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိပြီး၊ မိမိရှေ့မှ အမျိုးသမီးမှာ အိမ်က မိန်းမထက် အဆပေါင်းသန်းချီ၍ ပိုမိုလှပနေသည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် - “အခုတလော အဖိုးတို့ရဲ့ လူနေမှုဘဝက ဘယ်လိုရှိပါသလဲ...” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဘဝက ဒီထက်မက ကောင်းဖို့ မရှိတော့ပါဘူးကွယ်...” လယ်သမားအိုကြီးက မရပ်မနား ရေရွတ်တော့သည်။ “မိန်းကလေးကို ပြောပြရရင်... အဖိုး ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တာ တစ်လကို ဝမ် ၂၀၀ ရတယ်၊ အရမ်းကို တည်ငြိမ်ပါတယ်။ အိမ်မှာလည်း နောက်ထပ် နှစ်နှစ်စာ လောက်ငတဲ့အထိ ဆန်စပါးတွေ သိုလှောင်ထားနိုင်ပြီ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... ဘိလပ်မြေအိမ်တစ်လုံးရယ်၊ အဝတ်အထည်ကောင်းတွေရယ်၊ အခြောက်လှန်းထားတဲ့ အသား ပိဿာပေါင်း ၅၀၊ ၆၀ လောက်လည်း ရှိသေးတယ်...”

သူသည် မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ထုတ်ကြွားချင်နေပုံရသည်။

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာက ဆက်လက်၍ - “ဒါဆို အရင်အတိတ်က ဘဝနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်ရော ဘယ်လိုရှိလဲ...” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အတိတ်အကြောင်းတော့ မပြောပါနဲ့တော့ဗျာ... အဲဒီတုန်းက လူမဆန်တဲ့ အချိန်တွေပေါ့...” လယ်သမားအိုကြီးက ချက်ချင်းပင် ရင်ဖွင့်ညည်းတွားတော့သည်။ “မိန်းကလေးကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... အဖိုးက ဘေးဒုက္ခကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတဲ့ ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်ပါ။ ဒုက္ခသည်အဖြစ် ဒီနေရာကို စရောက်တုန်းက ဘာမှမရှိဘဲ အသက်တောင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သနားကရုဏာသက်ပြီး အဖိုးတို့ကို စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေ ပေးသနားခဲ့လို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အသက်ရှင်ဖို့ နေနေသာသာ အခုလို အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး...”

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူပြောသမျှ အရာအားလုံးမှာ အမှန်တရားများ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သော လယ်သမားအိုကြီးမှာ ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာ ထွက်ခွာသွားရာ နောက်ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ငေးမောကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားသူတစ်ဦးက ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို ပုတ်နှိုးကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး - “အိပ်မက်မက်မနေနဲ့တော့... အဲဒီလို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးက ငါတို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာ...”

လယ်သမားအိုကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပေါက်ပြားကို ကောက်ကိုင်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် - “ကဲ... အားလုံးပဲ ငေးမနေကြနဲ့တော့၊ အလုပ် ပြန်လုပ်ကြစို့...” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာသည် ကြည်နူးစရာကောင်းသော စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ မူလက သူမသည် လင်းပိုင်ဖန်ထံတွင် ခိုလှုံရင်း သူ၏ အကာအကွယ်ကို ရယူရန်သာ ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမ၌ ပိုမိုကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မြွေလူသား မျိုးနွယ်စုဝင်များလည်း မဟာရှနိုင်ငံတော်၏ ပြည်သူများကဲ့သို့ သာယာဝပြောပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝများကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိစေရန် သူမ မျှော်လင့်မိတော့သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူမသည် မဟာရှနိုင်ငံတော်မှ ထွက်ခွာကာ ပြင်ပလောကကြီးကို လေ့လာရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ အံ့ဩသွားရသည်မှာ မဟာရှနိုင်ငံတော်၏ ပြင်ပရှိ လောကကြီးသည် အထဲက အခြေအနေနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

မဟာရှနိုင်ငံတော်အတွင်း၌ အရာရာ တိုးတက်စည်ပင်ပြီး ပြည်သူများ အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်နေကြရသော်လည်း၊ ပြင်ပလောကတွင်မူ လူများမှာ မနည်းရုန်းကန်နေကြရပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူမ ရောက်ရှိနေသည်မှာ အခြားအင်ပါယာတစ်ခု၏ မြို့တော်ဖြစ်နေသော်လည်း ဤမျှလောက် အခြေအနေဆိုးရွားနေပါက အခြားသော တိုင်းပြည်ငယ်လေးများ၏ အခြေအနေမှာ မည်မျှပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေမည်ကို သူမ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့တော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင်ပင် မင်းစိုးရာဇာ အသိုင်းအဝိုင်းမှ သခင်လေးတစ်စု လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး၊ ဘုရင်မ မယ်ဒူဆာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ သူမအား ချက်ချင်း ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး -

“ဘယ်လိုတောင် လှပတဲ့ မိန်းကလေးလဲ... ၊ နှမလေးရဲ့ အမည်နဲ့ ဘယ်အရပ်က လာသလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား...”

“မိန်းကလေး... မင်းက တကယ်ကို လှလွန်းတယ်။ အိမ်ထောင်ပြုပြီးပြီလား... အကယ်၍ မပြုရသေးရင် ကျုပ်လို လူမျိုးကိုရော စဉ်းစားပေးလို့ ရမလား...”