အခန်း ၈၇

အခန်း (၈၇) မှတ်ထားပါ... ဒီနေရာမှာ သေဆုံးမှု သတ်မှတ်ချက် မရှိဘူး

အချိန်များသည် အိမ်သာရေဆွဲချလိုက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ဤငါးလတာစက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းနယ်မြေ ပြီးဆုံးရန် တစ်လသာ ကျန်ရှိတော့၏။

လေးလတိုင်တိုင် အဆက်မပြတ် ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ခြင်း၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းနှင့် တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ခြင်းများအပြီးတွင် ကစားသမားများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်များသည် အောင်မြင်စွာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သ​ည် တည်ငြိမ်ပြီး ထိရောက်ကာ လုံးလုံးလျားလျား မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ပုံစံတစ်ခုအဖြစ်သို့ အခိုင်အမာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းပေါ်တွင် ထုတ်လုပ်ထားသော အရည်အသွေးမီ အစိတ်အပိုင်းများကဲ့သို့ သူတို့ကြားရှိ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ သေးငယ်ပြီး တိုင်းတာ၍ရသော ကွဲလွဲမှုများသာ ဖြစ်ပေ၏။ သူတို့သည် တက်ကြွမှုများအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ယခုချိန်တွင် အလုပ်ရုံအတွင်း၌....

စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်း နှစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ဧရာမ သံမဏိ စပါးကြီးမြွေ နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့လျှောတိုက်သွားနေပြီး ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ကြချေ။

လိုင်းများပေါ်ရှိ ကစားသမားများသည် လူများနှင့် သိပ်မတူကြတော့ချေ။ သူတို့သည် တိကျစွာ ပရိုဂရမ်ရေးဆွဲထားသော စက်ရုပ်လက်တံများနှင့် ပို၍တူညီနေသည်။

သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များ ရှေ့သို့ညွတ်ကိုင်းနေပြီး လည်ပင်းများသည် တူညီလုနီးပါး ထောင့်များဖြင့် ကွေးနေကာ ရွေ့လျားစက်ခါးပတ်ပေါ်တွင် စီးဆင်းသွားသော အစိတ်အပိုင်းများကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

သူတို့၏မျက်လုံးများ ထိုင်းမှိုင်းနေပြီး မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များသည် သေးငယ်သော စတုရန်းလက်မတစ်ခုပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားကာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသည် ထိုသတ္တုရောင်ပြန်ဟပ်မှုလေး တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပထမဆုံးနေ့က သူတို့၏ အဆင်မပြေ နှေးကွေးပြီး မသေချာမရေရာသော အခြေအနေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများသည် ယခုအချိန်၌ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားနေသည်။

သူတို့၏လက်ချောင်းများ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် နောက်ချန်ပုံရိပ်များပင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။ အစိတ်အပိုင်း ကောက်ယူခြင်း၊ နေရာချခြင်း၊ တပ်ဆင်ခြင်း၊ ချထားခြင်းစသည့် ဆက်တိုက်လှုပ်ရှားမှုများသည် ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းနေပြီး အသက်ရှူခြင်းကြားရှိ ကွက်လပ်တိုင်းတွင် တိကျစွာ မြှုပ်နှံထားကာ အလကားဖြစ်သွားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု သို့မဟုတ် တခဏမျှ ရပ်တန့်ခြင်းပင် မရှိချေ။

လုပ်ငန်းထိရောက်မှုမှာ ယုတ္တိမတန်လောက်အောင် မြင့်မားနေပေ၏။

သူတို့သည် ယခင်နှင့် လုံးလုံးလျားလျား ခြားနားသော လူများ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ထံတွင် တွေးခေါ်မှု သို့မဟုတ် စိတ်ခံစားမှုများ မရှိဘဲ အခြေအနေအရ တုံ့ပြန်မှုများနှင့် ကြွက်သား မှတ်ဉာဏ်များကိုသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် လူသားပုံစံ ကိရိယာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

အသက်ရှူမွန်းကြပ်စေပြီး ထင်မှတ်မထားသော သဟဇာတဖြစ်မှုတစ်ခုက အလုပ်ရုံအတွင်း၌ ပြည့်နှက်နေသည်။

ညည်းညူသံများ မရှိ၊ စကားပြောသံများ မရှိ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် လေးလံစွာ အသက်ရှူသံများကိုပင် မကြားရချေ။ သူတို့၏ အသက်ရှူ စည်းချက်သည်ပင် ထုတ်လုပ်မှု အရှိန်အဟုန်နှင့် ကိုက်ညီစေရန် တူညီစွာ ထိန်းညှိထားပုံ ရလေ၏။

အစိတ်အပိုင်းများနှင့် သတ္တုထိခတ်သံဖြစ်သည့် သိပ်သည်းပြီး စည်းချက်ကျသော 'ကလစ်' အသံများနှင့် ရွေ့လျားစက်ခါးပတ်၏ မြည်သံများသာ ရှိနေတော့သည်။

အရာအားလုံး အလွန်အမင်း ထူးဆန်းနေသော်လည်း အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လူသုံးယောက်သည် စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းတွင် ပျောက်ဆုံးနေလေ၏။

ကျိုးထျန်ချန်၏ နံဘေးရှိလူ မလာခဲ့ချေ။ သူ အံ့အားသင့်မနေဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤလူသည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ပထမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရခဲ့ဖူးဘဲ အမြဲတစေ အောက်ခြေတွင်သာ ရှိနေကာ ပိုက်ဆံများကိုလည်း အလွန်အကျွံ သုံးစွဲလေ့ရှိသည်။ သူ့တွင် ပိုက်ဆံများစွာ မကျန်လောက်ရာ သူ ဘာလို့ အလုပ်မလာသနည်းဟု ကျိုးထျန်ချန်က တွေးတောလိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်၌ အလုပ်ရုံတံခါးပွင့်သွားသံကို လူတိုင်း ကြားလိုက်ရပြီး အလောတကြီးခြေသံများ နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲနှင့် အလုပ်ရုံမှူး ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ကြ၏။

"အားလုံး ရပ်လိုက်..."

အလုပ်ရုံမှူးက ရုတ်တရက် အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွေ့လျားစက်ခါးပတ် ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားသည်။ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို ကပျာကယာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

အလုပ်ရုံမှူး၏ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်သလောဟု သူတို့ တွေးတောလိုက်ကြသည်။

အလုပ်ရုံမှူး၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အကြည့်များသည် အခန်းကို ဝေ့ကြည့်သွားပြီး ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော နေရာသုံးခုပေါ်တွင် တခဏကြာမျှ ရပ်တန့်သွားကာ ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို သတိပေးလိုက်မယ်..."

သူ၏အသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အလုပ်ရုံအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး စကားလုံးတိုင်းတွင် လေးလံသော ဖိအားများ ပါဝင်နေပေ၏။

"သေဖို့ ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားနဲ့..."

သေဖို့လား....

ထိုစကားလုံးက ကစားသမားများအားလုံးကို ကြက်သေသေသွားစေခဲ့သည်။

"သေခြင်းတရားက အဆုံးသတ်ပဲလို့ မထင်နဲ့..." အလုပ်ရုံမှူး၏အသံ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး လှောင်ပြောင်မှုများ ရက်စက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်းတို့က ရိုးအလွန်းတယ်... အသုံးမကျဘူး... ငါ မင်းတို့ကို ပြောမယ်... ဒီနေရာမှာ သေဆုံးမှု သတ်မှတ်ချက် မရှိဘူး..."

သေဆုံးမှု သတ်မှတ်ချက် မရှိဘူးလား... ဒါဆို မလာခဲ့တဲ့ သုံးယောက်က...

ကျိုးထျန်ချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏နံဘေးရှိ လွတ်နေသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူက တကယ်ပဲ...

"ဒီနေ့ မလာတဲ့ သုံးယောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့..." အလုပ်ရုံမှူးက လွတ်နေသော နေရာများကို ညွှန်ပြကာ သူ၏လေသံမှာ ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းနေလေ၏။

"ငါ ထပ်ပြီး အများကြီး မပြောတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့လိုမျိုး ဘဝရဲ့ 'ဖြတ်လမ်း' ကို ယူမယ်လို့ မစဉ်းစားနဲ့..."

သူ၏နှုတ်ခမ်းများက ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။

"အလုပ်မလာတဲ့ အဲ့ဒီသုံးယောက်စလုံးကို တစ္ဆေဒင်္ဂါးပြားတစ်ထောင်စီ ဒဏ်ငွေတပ်မယ်... ဒါ့ပြင် သူတို့ ပြန်လာတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ အလုပ်နေရာတွေကို 'မသန်မစွမ်း အထူးနေရာ' အဖြစ် ပြောင်းလဲသတ်မှတ်မယ်..."

"ဒီနေရာမှာ သေခြင်းတရားဆိုတာ လွတ်မြောက်မှု မဟုတ်ဘဲ ငရဲဆီကိုရောက်ဖို့ ပိုမြန်တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆိုတာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ခံစားပါစေ..."

သူ၏စကားအဆုံးတွင် အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက အလုပ်ရုံအတွင်း၌ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ကစားသမားများသည် ထိုလူသုံးဦး ပျောက်ဆုံးနေခြင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အမှန်တရားကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြ၏။ သူတို့သည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် ဘဝများကို အဆုံးသတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်းပင်။

ထို့ပြင် စက်ရုံသည် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ရပ်၏ အချည်းနှီးဖြစ်မှုနှင့် သနားစရာကောင်းမှုကို တိုက်ရိုက်အကျဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ကြေညာလိုက်ခြင်းပင်။

ကျိုးထျန်ချန်သည် သူ၏နံဘေးရှိ လွတ်နေသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနာဂတ်၏ တစ်ချိန်ချိန်တွင် ထိုစိတ်ဓာတ်ကျနေသော လူငယ်လေးသည် 'မသန်စွမ်း အထူးနေရာ' ဟုခေါ်သော ငရဲထဲမှ ငရဲဖြစ်နိုင်သည့် နေရာတစ်ခုတွင် အဆုံးမရှိ အလုပ်လုပ်ရန် ပို၍ပျက်စီးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တရွတ်တိုက်ဆွဲလာမည့် ပုံရိပ်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်သည့်အလားပင်။

...

ဆယ့်တစ်နာရီခွဲ၌...

အချိန်မှန် အလုပ်ဆင်း​ချိန်...

အချိန်အတော်ကြာကတည်းက အခြေအနေအရ တုံ့ပြန်မှုများ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ပြီဖြစ်သော ကစားသမားများသည် ခလုတ်အပိတ်ခံလိုက်ရသော အရုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။ သူတို့သည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်သွားသော စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းကို ဒုတိယအကြိမ်ပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အလုပ်ရုံထဲမှ အမြင့်ဆုံးအမြန်နှုန်းဖြင့် အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြရာ လုယက်ပြေးလွှားနေသည်နှင့်ပင် တူညီနေသည်။

သူတို့သည် အသက်ရှူမွန်းကြပ်သော ဖုန်ကာဝတ်စုံများကို ချွတ်ပြီး သူတို့၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ကိုယ်ပိုင်ဖိနပ်များကို စီးလိုက်ကြသည်။ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး လျှင်မြန်ကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် ဆင်တူသော အလျင်စလိုဖြစ်မှုတစ်ခုဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြ၏။

သို့သော် သူတို့၏ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော အစာအိမ်များနှင့် ပို၍ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်များကို အစားအသောက်များဖြင့် ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ထုံးစံအတိုင်း ကန်တင်းထဲသို့ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ဝင်ရောက်သွားကြချိန်၌ လူတိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် ကန်တင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာဆီသို့ တပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် လူသုံးယောက် ထိုင်နေလေ၏။

သူတို့သည် ယနေ့ စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းတွင် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော လူသုံးယောက်ပင်။

သို့သော် သူတို့၏ လက်ရှိ အသွင်အပြင်မှာ လူတိုင်း မှတ်မိနေသောအရာနှင့် များစွာကွာခြားနေသည်။ ဤသည်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းပြီး သူတို့၏ ကျောရိုးများမှတဆင့် အအေးဓာတ်များ စိမ့်ဝင်သွားစေသည်ဟုပင် ပြောနိုင်ပေ၏။

သူတို့၏တစ်ကိုယ်လုံး ခေါင်းထိပ်မှ ခြေကျင်းဝတ်အထိ မီးခိုးရောင်ရှိပြီး အနည်းငယ် ညစ်ပတ်နေသော ပတ်တီးများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားပြီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တူးဖော်ထားသော မံမီသုံးကောင်ကဲ့သို့ ထုပ်ပိုးထားသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများ၊ နှာခေါင်းပေါက်များနှင့် ပါးစပ်များအတွက် အပေါက်ငယ်လေးများသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူတို့၏ အောက်တွင် အလွန်ဟောင်းနွမ်းပြီး သံချေးပင် တက်နေပုံရသော ဘီးတပ်ကုလားထိုင်သုံးစီး ရှိနေလေ၏။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် သူတို့နှင့် အနည်းငယ် ရင်းနှီးသော သို့မဟုတ် ပိုမှန်အောင် ပြောရလျှင် ဤထုံကျင်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကိုယ်ချင်းစာတရား အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသော ကစားသမား အနည်းငယ်သည် ထိုဘီးတပ်ကုလားထိုင်သုံးစီးကို အပြေးအလွှား ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။

"နင်တို့... ဘာလို့ သေချာ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ကြတာလဲ..."

အမျိုးသမီး ကစားသမားတစ်ဦးသည် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသော သူမ၏ ယခင် အသင်းဖော်များကိုကြည့်ကာ သူမ၏အသံတွင် ရှိုက်ငိုသံများနှင့် ဝေဝါးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီနေရာမှာ နာကျင်ရတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ဒီလို ပြန်လမ်းမရှိတဲ့ လမ်းကို ရွေးချယ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားခဲ့ဘူး...

"ဒါဆို မင်းတို့ မလာခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက..."

တခြားအမျိုးသား ကစားသမားတစ်ဦးသည် သူ၏ စကားကို တစ်ဝက်သာ ပြောလိုက်နိုင်ပြီး ထူထဲသော ပတ်တီးများကို ကြည့်ရင်း ကျန်သည့်အရာများကို သူ ဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။ ထိုစကားလုံးများသည် လေးလံသော သက်ပြင်းချသံတစ်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ခန့်မှန်းချက်များအားလုံးသည် သူတို့၏ရှေ့ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။

ထိုလူသုံးယောက်ထဲတွင် ကျိုးထျန်ချန်၏နံဘေး၌ ထိုင်လေ့ရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ပတ်တီးများအောက်မှ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားကာ သဲစက္ကူ ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ အလွန်အက်ရှရှ အသံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"သည်းမခံနိုင်... သည်းမခံနိုင်တော့လို့ပါ... အဆုံးသတ်ကို... မမြင်ရတော့ဘူး..."

ပတ်တီးများ၏ အပေါက်များမှတစ်ဆင့် မြင်ရသော သူ၏အကြည့်များသည် အာရုံစူးစိုက်မှုကင်းမဲ့စွာ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ သူ၏မျက်လုံးအတွင်း၌ ဘာမှ မရှိတော့ဘဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုပင် မရှိချေ။ ဤသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော အခြေအနေတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် မေးမြန်းရန် ရောက်လာခဲ့သော အနီးအနားရှိ ကစားသမားတစ်ဦးသည် ထိုစကားများကြောင့် သူ့စိတ်နှလုံးသားများ၏ ထိရှလွယ်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းကို ထိမိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် စိတ်ခံစားမှု အနည်းငယ် လွတ်ထွက်သွားကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဟူး... ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်လည်း ပြိုလဲနေပြီ... တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက်နဲ့ လေးလ ကုန်သွားပြီ... ဒါတောင် ငါ တစ္ဆေဒင်္ဂါးငါးရာ မစုနိုင်သေးဘူး... နေ့တိုင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်း မျက်လုံးမမှိတ်ခင်လည်း စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းပဲ... ဒါက တကယ့်ကို အရမ်း နာကျင်ရတယ်...အရမ်းကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရတယ်..."

ဤစကားများသည် ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည့် ကျောက်စရစ်ခဲလေး တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုစကားလုံးများသည် ပေါ့ပါးသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကစားသမား အများအပြား၏စိတ်နှလုံးသားများတွင် လှိုင်းဂယက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။

လူအများအပြားသည် မသိစိတ်မှ ခေါင်းငုံ့သွားကြပြီး သူတို့၏ အလုပ်သမားကတ်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

တစ္ဆေဒင်္ဂါးငါးရာ...

သူတို့ထဲမှ အများအပြားသည် အမျိုးမျိုးသော ဒဏ်ငွေများနှင့် အခြေခံ ရှင်သန်ရေး ကုန်ကျစရိတ်များကို နုတ်ပယ်ပြီးနောက် သူတို့၏အကောင့်ထဲတွင် တစ္ဆေဒင်္ဂါးသုံးရာအောက်သာ ရှိလောက်မည်ဟု တွေးတောမိကြသည်။

ထိုအသက်ရှူကြပ်သော ခံစားချက်၊ မည်မျှထိ ကြိုးစားပါစေ အခက်အခဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်သော ခံစားချက်က ဤနေရာရှိ လူတိုင်းအတွက် ပုံမှန် အခြေအနေတစ်ခုပင်။