အခန်း ၉၀

အခန်း (၉၀) တောင်ပေါ်မှာ ကျားရှိမှန်းသိရက်နဲ့ ကျားတွင်းထဲ ဝင်သွားခြင်း

နယ်မြေကမ္ဘာ၌....

နေ့စဉ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အဆုံးသတ်သွား​ကာ မနက် ၃နာရီအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ကစားသမားများသည် စိတ်ဝိညာဉ် ဆွဲထုတ်ခံထားရသော ရုပ်သေးရုပ်များအလား ခေါင်းငုံ့ကာ ခါးကုန်းကာ ခဲများဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ သူတို့သည် ချွေးနံ့များ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများနှင့် ဟောက်သံများ ပြည့်နှက်နေသော အဆောင်သို့ ပြန်သွားရန် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မှောင်မိုက်သော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ရောနှောသွားကြ၏။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြချေ။

လေးလတိုင်တိုင် အလွန်အမင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမှုက ဆက်သွယ်ပြောဆိုခြင်းကို အထူးကိစ္စတစ်ခု အပို စွမ်းအင်လိုအပ်သည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအဖြစ်ပင် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အလုပ်လုပ်ရခြင်းနှင့် အသံတိတ် ဖိနှိပ်မှုများကြားတွင် ကစားသမားတချို့၌ စကားပြောနိုင်စွမ်း တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်းလာခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှု မလိုအပ်ဘဲ အကောင်အထည်ဖော်မှုသာ လိုအပ်ပေ၏။

အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မြင်ကွင်းမှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ညစ်ပတ်မှုကို မသိစိတ်မှ ခုခံနိုင်စွမ်း ကျန်ရှိနေသေးသော ကစားသမား အနည်းစုလေးကသာ သူတို့၏ ထုံကျင်နေသော မျက်နှာများကို ရေအေးဖြင့် ခေတ္တမျှ ဆေးကြောရန် ရေချိုးခန်းဆီသို့ သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို စက်ရုပ်ဆန်ဆန် တရွတ်တိုက်ဆွဲသွားကြခြင်းမှလွဲ၍...

ကစားသမားအများစုသည် သူတို့၏ ကုတင်များပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ခွေကျသွားကြသည် သို့မဟုတ် ပြိုလဲသွားကြသည်။

သူတို့သည် အဝတ်အစားများချွတ်ရန် သို့မဟုတ် ဖိနပ်များချွတ်ရန်ပင် ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။ သူတို့သည် နေရာတွင် တောင့်တင်းစွာ လှဲနေပြီး အစက်အပြောက်များနှင့် မှိုတက်နေသော မျက်နှာကြက်ကို ခံစားချက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့ထံတွင် မျက်လုံးဖွင့်ထားရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့ချေ။

သူတို့သည် လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်းကိုပင် မလှုပ်ရှားချင်တော့ပေ။

သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားမျှင်တိုင်းသည် ညည်းတွားနေပြီး သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တစ်လက်မတိုင်းတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေလေ၏။

သူတို့၏အသက်ရှူသံသည် အားနည်းပြီး ရှည်လျားနေကာ ရှင်သန်ရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ လုံးလုံးလျားလျား မရပ်တန့်သေးသည့် ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ အလေ့အထ တစ်ခုခုကြောင့်သာ ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

သေခြင်းတရားထက် ပို၍စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက အဆောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသော ဟောက်သံများသည် ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး နားကလော်စရာကောင်းနေလေ၏။

ကျိုးထျန်ချန်က အေးစက်သော နံရံကို မှီထားသည်။ သူ ချက်ချင်းမလဲလျောင်းဘဲ သူ၏ အကြည့်များသည် အရည်ညှစ်ခံရပြီး စွန့်ပစ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဤအကာအကွယ်အခွံများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ထျန်ယွီက သူ့ထံသို့ အကြည့်တစ်ချက် ပို့လွှတ်လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအကြည့်သည် ထပ်တူညီစွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ရှင်းလင်းမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးကာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အလွန်သိမ်မွေ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။

"တစ်ယောက်ယောက်က တကယ်လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားခဲ့ဘူး..."

အမျိုးသမီး ကစားသမားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမ မည်သည့်ကိစ္စအကြောင်းပြောနေသည်ကို လူတိုင်း နားလည်သွားကြသည်။ ယနေ့ ဖြစ်ရပ်များမှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ချေ။

ယနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထိုလူသုံးယောက်အကြောင်းကို သူမ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သေခြင်းတရားမှတစ်ဆင့် လွတ်မြောက်မှုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ပို၍အရှက်ရဖွယ်ကောင်းပြီး နာကျင်ရသော ပုံစံဖြင့် စက်ရုံ၏ ပြန်လည်အသက်သွင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ ဤငရဲထဲသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ဆွဲခေါ်ခံခဲ့ရသော ထိုအသင်းဖော်သုံးဦးပင်။

ဤစကားများသည် သော့တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး "ကြောက်ရွံ့မှု" နှင့် "တခြားလူများအတွက် ဝမ်းနည်းမှု" ဟု အမည်ရသော ကစားသမားများအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲရှိ တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သ​ည်။

အချိန်တခဏကြာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အမှောင်ထုထဲမှ အက်ရှရှ အမျိုးသား အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ လေးလံသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် တိုးညှင်းသော ရှိုက်ငိုသံလေးတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ... မနေ့က အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေကို ငါ ကြည့်ပြီး တွက်ကြည့်လိုက်တယ်... ငါ ထမင်းမစား ရေမသောက်ဘူး ဆိုရင်တောင် နောက်လရောက်ရင် ငါ့ရဲ့ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်က အရှေ့ကလူတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ ဒီနေရာကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

ကြိုးစားအားထုတ်မှုက မျှော်လင့်ချက် မပေးနိုင်တော့ချိန်၊ ရှင်သန်ခြင်း ကိုယ်တိုင်က အဆက်မပြတ် ပြစ်ဒဏ်တစ်ခု ဖြစ်လာချိန်တွင် "အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်လိုက်မယ်" ဟူသော အတွေးသည် အဆိပ်ကဲ့သို့ နေရာတိုင်းတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

"သူတို့ အခု ဘာဖြစ်နေပြီလဲ..."

တခြားအသံတစ်ခုက ဝင်ပြောလိုက်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဝေဝါးမှုများ ပြည့်နှက်နေသ​ည်။

"ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ပြီး ပတ်တီးတွေ ပတ်ထားရတာ... အဲ့ဒါကို အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရသေးလား... စက်ရုံက ငါတို့ကို သေခွင့်တောင် မပေးဘူး..."

ဤစကားသည် လူတိုင်း၏စိတ်နှလုံးသားထဲရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံး အေးစိမ့်မှုကို ဖော်ထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။

သေခွင့် မရှိခြင်းသည် မည်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုထက်မဆို ကျော်လွန်သော အဆုံးစွန် ထိတ်လန့်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ နာကျင်မှုကို အဆုံးသတ်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံး ရွေးချယ်ခွင့်ကိုပင် ငြင်းပယ်ခံရပြီး ဤအောက်ခြေမရှိသော ငရဲထဲသို့ ထာဝရ နစ်မြုပ်နေစေရန် ချန်ထားခံရခြင်းပင်။

"ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး...."

ထောင့်တစ်နေရာမှ တိုးညှင်းသော ရှိုက်ငိုသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမျိုးသမီး ကစားသမားတစ်ဦးသည် မှိုနံ့နံနေသော ခေါင်းအုံးထဲတွင် မျက်နှာအပ်ကာ သူမ၏ ပခုံးများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေလေ၏။

"ငါ တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး... နေ့တိုင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရင် စက်အစိတ်အပိုင်းတွေ အစိတ်အပိုင်းတွေ အစိတ်အပိုင်းတွေချည်းပဲ... ငါ့သမီးလေး မျက်နှာ ဘယ်လိုပုံစံလဲ ဆိုတာတောင် ငါ မေ့တော့မယ်..."

သူမ၏ ငိုကြွေးသံသည် အလွန်ကူးစက်မြန်သော ဗိုင်းရပ်စ်တစ်ခုကဲ့သို့ လူအများအပြား ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းသိမ်းထားရသော တည်ငြိမ်မှုကို ချက်ချင်းရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

လေးလတိုင်တိုင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ မတရားခံရမှုနှင့် အဝေးမှ ချစ်ရသူများအပေါ် လွမ်းဆွတ်မှုများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထုံကျင်မှုရေကာတာကို ရေလွှမ်းမိုးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖောက်ထွက်လာပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

လူတချို့က အသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်ကြပြီး စက်ရုံကို ကျိန်ဆဲကာ အလုပ်ရုံမှူးကို ကျိန်ဆဲ၍ သောက်ရေးမပါသော ကံကြမ္မာကို ကျိန်ဆဲကြသည်။

တခြားသူများသည် သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်များ အဝေးသို့ လွင့်မျောသွားပြီဖြစ်သည့်အလား ခံစားချက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ငေးငိုင်စွာ ထိုင်နေသည်။

ကျိုးထျန်ချန်နှင့် ဟန်ထျန်ယွီတို့သည် ဤခံစားချက်ကို အကောင်းဆုံး နားလည်နိုင်သူများပင်။ သူတို့သည် အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်တွင် အလားတူ အဖြစ်အပျက်မျိုးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးပြီး သေ၍မရဘဲ အဆုံးမရှိသော နာကျင်မှုကိုသာ သည်းခံခဲ့ရလေ၏။

ကျိုးထျန်ချန်နှင့်ဟန်ထျန်ယွီတို့သည် သေ၍မရဘဲ အဆုံးမရှိသော နာကျင်မှုကိုသာ သည်းခံရခြင်း၏ အရသာကို ဤအဆောင်ရှိ လူများထဲတွင် အကောင်းဆုံး ခံစားနိုင်သူများ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့သည် အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် ဟူသော ငရဲကဲ့သို့ နေရာမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် "ဝါရင့် ကစားသမားများ"ပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းတွင် နာကျင်မှုသည် နှစ်ဆဖြစ်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုမှာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေလေ၏။

အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်တွင် အဆုံးမရှိသော စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများ၊ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျလုမတတ် ဖိအားများဖြင့် အလားတူ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသော်လည်း အနည်းဆုံး... အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ပြင်ပကမ္ဘာကို ရံဖန်ရံခါ ဖုန်းခေါ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

ဖုန်းလိုင်း၏တခြားတစ်ဖက်တွင် မိဘများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မေးမြန်းမှုများ၊ ဇနီးသည်၏ နူးညံ့ပြီး အားပေးသော စကားများ သို့မဟုတ် ကလေးတစ်ယောက်၏ ဗလုံးဗထွေး ပြောသံများပင် ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအရာများသ​ည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ချောက်ကမ်းပါးထဲတွင် သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့သော အားနည်းသည့် ကောက်ရိုးမျှင်လေးများ ဖြစ်ခဲ့ပေ၏။

ထိုအသံများသည် အပြင်ဘက်တွင် "အစစ်အမှန်" ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်း၊ သူတို့တွင် "အိမ်" တစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်းနှင့် ဆက်လက်တောင့်ခံရန် အကြောင်းပြချက်များ ရှိနေသေးကြောင်း သူတို့ကို သတိပေးခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ယခုကမူ...

လေးလတိတိ ကြာမြင့်သွားခဲ့လေပြီ။

သူ့ဇနီး၏အသံကို နောက်ဆုံး ကြားခဲ့ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်ပေါင်း ၁၂၀အကြာက ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏သားလေးကို နောက်ဆုံးမြင်ခဲ့ရသော မှတ်ဉာဏ်သည်ပင် စတင်၍ ဝိုးတဝါး ဖြစ်နေလေပြီ။

လုံးလုံးလျားလျား ပိတ်လှောင်ထားသော ဤသတ္တုလှောင်ချိုင့်ထဲတွင် ပြတင်းပေါက်များမရှိ ဖုန်းလှိုင်းမရှိသလို ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်ရန် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မရှိချေ။

ဖုန်းတစ်ကောလ်ပင် သူတို့ မခေါ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးထျန်ချန်သည် အေးစက်သော ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေးနေရင်း အဆုံးမရှိသော နောင်တများသည် အဆိပ်ပြင်းသော ပုရွက်ဆိတ်များအလား သူ၏နှလုံးသားကို ကိုက်ဖြတ်နေသည်။

သူ နောင်တရနေလေပြီ။

အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်၏ အိပ်မက်ဆိုးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်တွင်ပင် ဤသောက်ရေးမပါသော နယ်မြေထဲသို့ မဆင်မခြင် ထပ်မံ၍ ဝင်ရောက်ခဲ့မိသည်ကို သူ နောင်တရနေသည်။

"တောင်ပေါ်မှာ ကျားရှိမှန်းသိရက်နဲ့ ကျားတွင်းထဲ ဝင်သွားခြင်း"ဟူသော ဆိုရိုးစကားသည် သူ၏လက်ရှိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖော်ပြရန် အသင့်တော်ဆုံးအရာပင်။

သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်သည်းခံနိုင်စွမ်းကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့လေ၏။ ကန့်သတ်ချက်များကို စိန်ခေါ်နိုင်ပြီး ဆုလာဘ်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ရယူကာ ထွက်ခွာနိုင်မည့် ဘဝ၏အောင်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ တွေးထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်၌ သူ မှားသွားကြောင်း သိလိုက်ရလေပြီ။ ယခုချိန်၌ သူ ဤနယ်မြေမှ ထွက်ခွာပြီး အိမ်ပြန်ချင်ရုံသာ ရှိတော့ကာ နောက်ထပ်နယ်မြေထဲသို့ ဘယ်တော့မှ မဝင်တော့ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

ဒါက အရမ်းကို နာကျင်ရလွန်းတယ်...

အကယ်၍ အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်နိုင်မည် ဆိုပါက သူ ဤနေရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝခြေချတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် "အကယ်၍" ဆိုသည်မှာ မရှိချေ။

ထို့ပြင် ယခုအချိန်၌ ကျိုးထျန်ချန်ကို အစွမ်းအစအမဲ့ဆုံးဟု ခံစားရစေသည့်အရာမှာ ဤနေရာရှိ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်သည် အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်တွင် ရှိခဲ့သကဲ့သို့ "ထူးချွန်ခြင်း" လုံးဝမရှိတော့ခြင်းပင်။

အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်တွင် ထူးခြားသော ဇွဲလုံ့လနှင့် ကံကောင်းမှု အနည်းငယ်တို့ဖြင့် သူသည် အမြဲတစေ ထိပ်ဆုံးနေရာများသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး အဆင့်ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေးကို ခိုင်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤစက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းတွင်မူ အလုပ်နေရာများ၏ အေးစက်သော အခက်အခဲရှေ့၌ တစ်သီးပုဂ္ဂလ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် အလွန် အရေးမပါပုံရသည်။

သူ့ကို ခွဲဝေပေးထားသော အလုပ်နေရာသည် အမြဲတစေ အခက်အခဲ မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံထားရလေ၏။

စက်လည်ပတ်မှုများသည် ရှုပ်ထွေးကာ တိကျမှု လိုအပ်ချက်များမှာ အလွန်အမင်း မြင့်မားပြီး ရွေ့လျားစက်ခါးပတ်၏အမြန်နှုန်းမှာလည်း သူ၏ဦးရေပြား ထုံကျင်သွားလောက်အောင် မြန်ဆန်သည်။

သူ မည်မျှပင် အာရုံစိုက်စေကာမူ သို့မဟုတ် သူ၏ အလားအလာများကို ညှစ်ထုတ်စေကာမူ သူ၏ အမှားအယွင်းနှုန်းမှာ ရိုးရှင်းသော အလုပ်နေရာများရှိ ကစားသမားများထက် အမြဲတစေ ပို၍မြင့်မားနေခဲ့သည်။

ငါ... တကယ်ပဲ ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်...

Book 9 end.