အခန်း (၅၉၃-၅၉၄)

အပိုင်း (၅၉၃)

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းမှသာ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဤရေတပ်ကြီး၏ အပြည့်အစုံကို သေချာစွာ မြင်တွေ့ရတော့၏။

စုစုပေါင်း စစ်သင်္ဘော အစင်း ငါးဆယ်ခန့် ရှိပြီး ဧရာမ စစ်သင်္ဘောကြီး ဆယ်စင်းခန့်၊ အလတ်စား စစ်သင်္ဘော အစင်း နှစ်ဆယ်နှင့် အသေးစား စစ်သင်္ဘော အစင်း နှစ်ဆယ် တို့ ပါဝင်သည်။

“ရေတပ် တစ်ခုလုံးမှာ လူအင်အား သုံးသောင်းခွဲ ရှိတယ်။”

လီဟွာမေက ရှင်းပြလိုက်၏။ “အဓိက ရေတပ်ကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး နည်းပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီရေတပ်က အမြဲတမ်း စစ်တိုက်နေရတာပါ။ ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် လဝက်လောက် နေတိုင်း မိုင်သောင်းချီ ကင်းလှည့်ပြီး ပင်လယ်ဓားပြတွေကို နှိမ်နင်းရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် တခြား နိုင်ငံတွေရဲ့ ရေတပ်တွေနဲ့ စစ်တိုက်ရတယ်။ ဒါကြောင့် စစ်ရေး အတွေ့အကြုံကတော့ အရမ်းကို မြင့်မားတယ်။”

“ဒါက ဘာလဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။

“ရေနံဗုံးတွေပါ။” လီဟွာမေက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ စူးရှသော ရေနံစိမ်း အနံ့နှင့် ကျောက်မီးသွေး အနံ့များကို ရရှိလိုက်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤရေနံဗုံးများကို ရေနံစိမ်းနှင့် ကျောက်မီးသွေး တို့ကို ရောစပ်ပြီး လုံးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာများ၏ အဖျက်စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှ၏။

သာမန် ကျောက်ခဲဗုံး များနှင့် ယှဉ်လျှင် ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း နည်းပါးသော်လည်း သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာမူ ပိုမို ကြီးမား၏။ ရေနံဗုံးများသည် တစ်ကြိမ် မီးလောင်ကျွမ်းသွားပါက ငြိမ်းသတ်ရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။

“လူတွေ အများစု ထင်ကြတာက ကျောက်ခဲဗုံးတွေက စစ်သင်္ဘောတွေကို ပိုပြီး ထိခိုက်စေနိုင်တယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း ကြီးမားလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။”

လီဟွာမေက ရှင်းပြလိုက်၏။ “အလတ်စား စစ်သင်္ဘော တစ်စင်းဟာ ဧရာမ ကျောက်ခဲဗုံး ရာချီလောက် အထိမှန်မှသာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကျဆင်းသွားတတ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျောက်ခဲပစ်စက်တွေရဲ့ တိကျမှုက ဘယ်လောက်နည်းလဲ ဆိုတာ ရှင်လည်း သိမှာပါ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်တွေ့ စစ်ရေး အတွေ့အကြုံတွေအရဆိုရင် ဧရာမ ရေနံဗုံး ဆယ်ခုကျော်လောက် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်သွားတာနဲ့ စစ်သင်္ဘော တစ်စင်းကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေနိုင်တယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရေနံဗုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းဆုံး ပေါင်ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ်ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရပြီး အားလုံးက စွမ်းအင်မြင့် လောင်စာများ ဖြစ်သောကြောင့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

“သာမန်အားဖြင့် ကျောက်ခဲပစ်စက် တစ်ခုရဲ့ တိကျမှု နှုန်းထားက ဘယ်လောက် ရှိလဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။

လီဟွာမေက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ပေခြောက်ရာလောက် အကွာအဝေးမှာဆိုရင် တိကျမှု နှုန်းထားက သုံးရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါကတောင် ကျွန်မတို့က အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေလို့ ဒီလောက် တိကျမှု နှုန်းထား ရတာပါ။”

ဤတိကျမှု နှုန်းထားမှာ အလွန် မျှော်လင့်ချက် မဲ့စရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလွန် မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်၏။

၁၉ ရာစု မတိုင်မီက ရေတပ်တိုက်ပွဲ အများအပြားတွင် အမြောက်များ အသုံးပြုသည့် ခေတ်တွင်ပင် နာမည်ကြီး ရေတပ်တိုက်ပွဲ အများအပြား၏ တိကျမှု နှုန်းထားမှာ ဂဏန်း တစ်လုံးတည်းသာ ရှိခဲ့သည်။ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှသာ တိကျမှု နှုန်းထား ပိုများလေ့ ရှိသည်။

ကျောက်ခဲပစ်စက်၏ တိကျမှု နှုန်းထား သုံးရာခိုင်နှုန်း ဆိုသည်မှာ မီတာ နှစ်ရာကျော် အကွာအဝေးတွင်ပင် အလွန် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

“ဒါကြောင့် ဒီဧရာမ ကျောက်ခဲပစ်စက်တွေက ခြိမ်းခြောက်မှု သက်သက်ပါပဲ။”

လီဟွာမေက ပြောလိုက်သည်။ “တကယ့် ကြီးမားတဲ့ ရေတပ် တိုက်ပွဲတွေမှာ သူတို့က အဓိက တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက် မဟုတ်ဘဲ အထောက်အကူပြု တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက်တွေ သက်သက်ပါပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ဒီဧရာမ မြို့သိမ်းဒူးလေးကြီးတွေက အဓိက တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက်တွေပေါ့။”

လီဟွာမေ၏ ဧရာမ စစ်သင်္ဘော ဆယ်စင်းတွင် ကုန်းပတ် သုံးထပ် ပါဝင်ပြီး ဧရာမ မြို့သိမ်းဒူးလေးကြီး အလက် ငါးဆယ်ကျော် ရှိသောကြောင့် ပြင်ဆင်ထားမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည်။

ဤဖျက်ဆီးရေး ဧရာမ ဒူးလေးကြီးများသည် စုန့်ခေတ်က ရှန်ပိ ဒူးလေး ထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်ပြီး ပိုမို ကြီးမားသည်။ အကြောင်းမူ ၎င်းတို့ကို စစ်သင်္ဘောများပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသောကြောင့် ရွှေ့ပြောင်းရန် ထည့်သွင်း စဉ်းစားစရာ မလိုသောကြောင့်ပင်။

လီဟွာမေက ပြောပြသည်မှာ ဖျက်ဆီးရေး ဧရာမ ဒူးလေးကြီးများ၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်းမှာ မီတာ ခြောက်ရာကျော်အထိ ရှိပြီး ထိုထက်ပင် ပိုဝေးနိုင်ကြောင်းပင်။ မီတာ နှစ်ရညအတွင်း ဆိုလျှင် ဧရာမ ဒူးလေးကြီးများ၏ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပြီး သင်္ဘော၏ သစ်သား နံရံများကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဖျက်ဆီးရေး ဧရာမ ဒူးလေးကြီးများ၏ မြားများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ရာ လှံရှည် တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ရှည်လျားပြီး မြားထိပ်ဖျားကို သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ အလွန် မာကျောလှကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် စစ်ပွဲ စတင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရေတပ် တစ်ခုလုံးရှိ ဧရာမ ဒူးလေးကြီး ထောင်ချီက ရူးရူးမူးမူး ပစ်ခတ်လာမည်ဆိုပါက မည်ကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်လာမည်နည်း ဆိုသည်ကို စဉ်းစားကြည့်နိုင်သည်။

လီဟွာမေက ပြောလိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူး... တကယ့် အဓိက တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက်ကတော့ လူတွေပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားတော့၏။

လီဟွာမေက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ရဲ့ စစ်သင်္ဘောတွေက ပိုကြီးတယ်၊ ပိုမြင့်တယ်၊ ပိုမြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲကို အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ ရန်သူ့ သင်္ဘောပေါ်ကို ခုန်တက်ပြီး ဓားချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်တာပဲ။”

‘ဟူး... ဒီလို ရေတပ် တိုက်ပွဲမျိုးကတော့ စိတ်ကူးယဉ်လည်း မဆန်သလို၊ ခေတ်မီ တိုးတက်မှုလည်း မရှိဘူးပဲ။’

“ကျွန်မတို့ ရေတပ်ရဲ့ သင်္ဘောဦးပိုင်းက ထိုးထွက်နေတဲ့ အရာကို တွေ့လား။” လီဟွာမေက မေးလိုက်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤဧရာမ သင်္ဘောကြီး၏ သင်္ဘောဦးပိုင်းမှာ အလွန် ကြီးမားပြီး အလွန် ထူထဲကာ အပေါ်တွင် အလွန် မာကျောပြီး ထက်မြက်သော သံမဏိပြားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လီဟွာမေက ပြောလိုက်၏။ “ဒီသံမဏိ သင်္ဘောဦးပိုင်းကလည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ် ရှိလောက်တဲ့ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းပါပဲ။ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ရွက်လွှင့်လာပြီး ရန်သူ့ သင်္ဘော တစ်စင်းရဲ့ ခါးလယ်ကို ဝင်တိုက်လိုက်မယ် ဆိုရင်၊ ကံကောင်းရင် ရန်သူ့ သင်္ဘော တစ်စင်းကို တိုက်ရိုက် နှစ်မြှုပ်ပစ်နိုင်တယ်။ သေချာပေါက် ကျွန်မတို့ရဲ့ သင်္ဘောတွေ အတိုက်ခံရပြီး မနစ်မြုပ်သွားအောင် ကျွန်မတို့ ဧရာမ စစ်သင်္ဘောကြီးတွေရဲ့ အတိုက်ခံရနိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ သံမဏိ အကာအကွယ်တွေ တပ်ဆင်ထားတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လီဟွာမေ၏ စစ်သင်္ဘောများသည် ဤကမ္ဘာလောကရှိ ရေတပ်အများစုနှင့် ယှဉ်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် မျိုးဆက် တစ်ခုထက်မက ပိုမို တိုးတက်နေကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ စစ်သည်များနှင့် သင်္ဘောသားများထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ လူတစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းသည် အလွန် ကျန်းမာကြံ့ခိုင်ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ သံတုံးများ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

“သူတို့ အားလုံးက နုဧကရာဇ်ရဲ့မျိုးဆက်တွေလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး။”

လီဟွာမေက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဘယ်မှာ ဒီလောက်များတဲ့ နုဧကရာဇ်ရဲ့မျိုးဆက်တွေ ရှိမှာလဲ။ ဒီလူတွေက ကျွန်မတို့ ရွေးချယ်ထားတဲ့ အသန်စွမ်းဆုံး လူတွေကို အထူး နည်းလမ်းတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ပေးထားတာပါ။ လူတိုင်းက တိုက်ပွဲ အများအပြား ဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူတွေချည်းပါပဲ။

တာ့ကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ပင်လယ်ပြင်က အရမ်းကို အေးချမ်းလွန်းတယ်။ တိုက်ပွဲတွေကလည်း သိပ်မပြင်းထန်ဘူး။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတွေမှာမှ ပင်လယ်ဓားပြတွေက အကြမ်းတမ်းဆုံး ဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲတွေ ကလည်း အပြင်းထန်ဆုံးပါပဲ။ အဲဒီကနေမှ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ရေတပ်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မှာပါ။

ဒါကြောင့် ကျွန်မက ဒီလို အေးချမ်းတဲ့ ပင်လယ်ပြင်တွေမှာ မနေချင်ဘဲ အန္တရာယ် အများဆုံး ပင်လယ်ပြင်တွေကို အမြဲတမ်း သွားနေတာပါ။”

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ အော်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ ထို့နောက် ရွှေ့ပြောင်းငှက် တစ်ကောင်က လျင်မြန်စွာ ထိုးဆင်းလာပြီး လီဟွာမေ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ဆင်းကာ နားလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ လီဟွာမေ၏ အဖိုးတန် ရတနာဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း ငါးကောင်ရှိကာ သုံးကောင်မှာ ပိုင်ဖေးဖေး၏ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

ဤရွှေ့ပြောင်းငှက်၏ သစ္စာရှိမှုမှာ အလွန် မြင့်မားပြီး သခင်၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံကာ သီးသန့် လူတစ်ယောက် ကျွေးသော အသားကိုသာ စားလေ့ ရှိသည်။ အခြားလူများ ကျွေးပါက ငတ်သေလျှင်တောင် တစ်လုတ်မှ စားမည် မဟုတ်ချေ။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ အလျင်အမြန် အမဲသား တစ်တုံး ထုတ်ယူကာ ရွှေ့ပြောင်းငှက်၏ အရှေ့တွင် ချထားပေး လိုက်သည်။

အမှတ်(၂၅) စိတ်ကျန်းမာရေး လူနာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာချိန်မှာတော့ ထိုရွှေ့ပြောင်းငှက်၏ အကြည့်များ ချက်ချင်း နူးညံ့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးများလည်း ထောင်မတ် မနေတော့ချေ။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် အလွန် ရိုင်းစိုင်းပြီး မည်သူမဆို အနားကပ်လာသည်ကို သတိထားကာ နှုတ်သီးဖြင့် ပေါက်ရန် ပြင်ဆင်နေလေ့ ရှိသည်။ သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကျွေးသော အမဲသားကိုတော့ ၎င်းက မစားခဲ့ချေ။

လီဟွာမေက အမဲသား တစ်တုံး ထုတ်ယူပေးလိုက်ရာ ရွှေ့ပြောင်းငှက်က ချက်ချင်း နှုတ်သီးဖြင့် ကိုက်ယူကာ တိုက်ရိုက် မျိုချလိုက်တော့၏။

ထို့နောက် လီဟွာမေသည် ရွှေ့ပြောင်းငှက်ကို သီးသန့် ပြုစုယုယပေးပြီး အမွေးများကို ဖြီးသင်ပေးကာ အသားများကို တစ်တုံးချင်းစီ ကျွေးမွေးနေတော့သည်။

ပင်လယ်ပြင်သည် အဆုံးအစ မရှိလောက်အောင် ကျယ်ပြောလှပြီး ရန်သူကို ရှာဖွေရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှကာ တစ်ခါတစ်ရံ ပင်လယ်ထဲတွင် အပ်ရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သို့ပေမည့် ဤရွှေ့ပြောင်းငှက်သည် မီတာ ထောင်ချီ မြင့်သော ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နိုင်ပြီး မိုင်ရာချီအထိ ပျံသန်းနိုင်သည်။

ဤ ရတနာလေး ရှိနေသောကြောင့် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ရန်သူကို ရှာဖွေရသည့် အခက်အခဲမှာ ချက်ချင်း ဆိုသလို အဆပေါင်း ဆယ်ချီ၊ ရာချီခန့် လျော့ကျသွားတော့၏။

ကျိုးလီ နှင့် ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်းတို့၏ စစ်ပွဲသည် တစ်လနီးပါးခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကျိုးလီ၏ တာဝန်မှာ ထွက်ပြေးရန်နှင့် ပြောက်ကျား စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲရန် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ သူတို့ အတိအကျ မည်သည့် နေရာတွင် ရှိနေသနည်း ဆိုသည်ကို ရှာဖွေရန်မှာ အမှန်တကယ် ပင်လယ်ထဲတွင် အပ်ရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ရက်အတော်ကြာ နေ့ရောညပါ ရွက်လွှင့်ပြီးနောက် လီဟွာမေ၏ ရေတပ်သည် တာ့ကျိုးအင်ပါယာ၏ ပင်လယ်ပြင် နယ်နိမိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း တိုက်ပွဲဝင်နေသော ရေတပ် နှစ်ဖွဲ့ကို မတွေ့ရှိသေးချေ။

ဤသည်မှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားစေတော့၏။ ‘စစ်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားပြီလား။ ကျိုးလီရဲ့ ရေတပ်က အကုန်အစင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီလား။’

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လီဟွာမေတွင် ရွှေ့ပြောင်းငှက် နှစ်ကောင်သာ ကျန်ရှိတော့သောကြောင့် တစ်ကြိမ်လျှင် တောင်နှင့်မြောက် နှစ်ဖက်ကိုသာ စူးစမ်းနိုင်သည်။

ဤသို့ဖြင့် လီဟွာမေ၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ရေတပ်သည် ဧရာမ ပင်လယ်ပြင်ကြီးပေါ်တွင် လှည့်ပတ် ရွက်လွှင့်နေပြီး အဖိုးတန် ရွှေ့ပြောင်းငှက် နှစ်ကောင်သည်လည်း အမြင့်ဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် အလုပ ်လုပ်နေကာ နေ့စဉ် နှစ်ကြိမ်ခန့် ပျံသန်းပြီး ကျိုးလီ နှင့် စီးပြန်း တို့၏ ရေတပ်ကို ရှာဖွေနေကြ၏။

“မလောပါနဲ့... ကိစ္စတော်တော်များများက ကံကြမ္မာက အစောကြီးတည်းက သတ်မှတ်ထားပြီးသားပါ။”

စစ်သေနာပတိချုပ် လီဟွာမေက ပြောလိုက်သည်။ “အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံက ရှင်တို့ကို နိုင်စေချင်ရင် ကျွန်မတို့ တစ်နေ့နေ့ကျရင် ကျိုးလီရဲ့ ရေတပ်ကို ရှာတွေ့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ရှင်တို့ကို ရှုံးစေချင်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အလကားပါပဲ။”

ဤစကားက အရမ်းကို အဆိုးမြင်လွန်းပြီး လီဟွာမေ ပြောသည့် စကားနှင့် လုံးဝ မတူချေ။

လီဟွာမေက ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မဘဝရဲ့ အချိန်အများစုကို ပင်လယ်ပြင်ပေါ်မှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။ လောကဓံရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို အများဆုံး ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ ကံကြမ္မာကို ပိုပြီး ယုံကြည်လာတာပါ။ ရှင် ကျွန်မကို လာကယ်တာလည်း ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပါပဲ။

လူတွေ လုပ်နိုင်သလောက် လုပ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အစီအစဉ်ကို နားထောင်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့။ ရှင်လည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ။ အသက်အန္တရာယ်ကိုတောင် အကြိမ်ကြိမ် စွန့်စားခဲ့ပြီးပြီပဲ။”

အပိုင်း (၅၉၄)

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးရမယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံက မတရားရင် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်မယ် ဆိုတဲ့ စကားကို ခင်ဗျား ကြားဖူးလား။”

လီဟွာမေက ပြောလိုက်၏။ “ဘယ်သူ ပြောတဲ့ စကားလဲ။ ရှင် ပြောတာလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ် မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်က အဲဒီလောက် အစွမ်းမထက်ဘူး၊ အဲဒီလောက်လည်း မရိုင်းစိုင်းဘူး။ ကျုပ်လည်း ခင်ဗျားလိုပဲ ကံကြမ္မာကို ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ပေးတဲ့ အကောင်းဆုံး ရလဒ်ကို ရအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့ကိုလည်း ပိုပြီး ယုံကြည်တယ်။”

လီဟွာမေ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ချုပ်ကိုင်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ လူတစ်စုက ချုပ်ကိုင်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ရှင် တွေးဖူးလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ပြောတာ သန့်စင်သော ကျောင်းတော်ကို ပြောတာလား။”

လီဟွာမေက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ သန့်စင်သော ကျောင်းတော်ပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒီကိစ္စက အရမ်း ဝေးကွာလွန်းလို့ ကျုပ် တွေးတောင် မတွေးချင်တော့ဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စကားပြောနေရင်း လက်ထဲရှိ ရွှေငါး ကျောက်စိမ်း ဆွဲပြားကို ဆော့ကစားနေပြီးနောက် နေရောင်ခြည်ကို ချိန်ကြည့်လိုက်သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ် လီဟွာမေ... ဒီရွှေငါး ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားထဲမှာ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလောက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား ယုံကြည်လား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်တောင်မှ စဉ်းစားလို့ မရနိုင်တဲ့ အံ့ဩတုန်လှုပ်စရာ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး တစ်ခုပါပဲ။”

လီဟွာမေက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။”

ထို့နောက် လီဟွာမေသည် စားပွဲပေါ်ရှိ သေတ္တာကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်၏။ “ရှင် ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်ဖို့ နည်းလမ်း မစဉ်းစားရသေးဘူးလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါက စက်ယန္တရားသော့ တစ်မျိုးပါ။ တွက်ချက်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ပြီးမှသာ ဖွင့်လို့ ရမှာပါ။”

နုဧကရာဇ်၏ ရတနာသေတ္တာမှာ အမှန်တကယ် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ထိုသေတ္တာ၏ သော့မှာ အတွင်းပိုင်း၌ တပ်ဆင်ထားသည့် အလွန်သိမ်မွေ့သော စက်ယန္တရားတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ သီးသန့်ပြုလုပ်ထားသည့် သော့ဖြင့်သာ ဖွင့်လှစ်နိုင်မှာဖြစ်၏။

လီဟွာမေက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို ရိုက်ခွဲပေးရမလား။ ဒီရတနာသေတ္တာက အရမ်း ခိုင်မာတယ် ဆိုပေမယ့် ရိုက်ခွဲလို့ မရတာတော့ မဟုတ်ဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “မလိုဘူး။ အကယ်၍ ဒီသေတ္တာထဲမှာ စက်ယန္တရားတွေ ပါနေပြီး အတင်းအကျပ် ရိုက်ခွဲလိုက်ရင် အထဲက ပစ္စည်းတွေ ပျက်စီးသွားမှာ စိုးရိမ်ရတယ်။”

ထိုအချိန်တွင်ပင် အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ ရွှေ့ပြောင်းငှက်၏ အော်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန် မြင့်မားသော အသံဖြစ်သည်။

လီဟွာမေ ချက်ချင်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့၏။

ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ရွှေ့ပြောင်းငှက်သည် ချက်ချင်း ထိုးဆင်းမလာဘဲ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲနေကာ သခင်ကို ကြီးမားသော ရေတပ်ကြီးတစ်ခု တွေ့ရှိထားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါ သေချာပေါက် ကျိုးလီ ဒါမှမဟုတ် စီးပြန်းရဲ့ ရေတပ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။” လီဟွာမေက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

အကြောင်းမူ ဤကာလအတွင်း ပင်လယ်ပြင်တွင် ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားနေသောကြောင့် ကုန်သွယ်ရေးနှင့် မှောင်ခို ရောင်းချမှုများ အားလုံး ရပ်တန့်သွားကာ ကုန်သည်သင်္ဘောများ လုံးဝ မရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီဟွာမေ၏ ရေတပ်သည်လည်း ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကုန်သည်သင်္ဘော တစ်စင်းကိုမှ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် ရွှေ့ပြောင်းငှက်သည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသောကြောင့် ကုန်သည်သင်္ဘောနှင့် ရေတပ်ကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

ကုန်သည်သင်္ဘောများသည် များသောအားဖြင့် တစ်စင်း၊ နှစ်စင်းခန့်သာ ရှိပြီး အများဆုံး သုံးစင်း၊ ငါးစင်းခန့်သာ ရှိသော်လည်း ရေတပ်မှာမူ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန် ကြီးမားသော အတိုင်းအတာ ရှိသည်။

သခင်ကို သတိပေးပြီးနောက် ရွှေ့ပြောင်းငှက်သည် အောက်သို့ ထိုးဆင်းမလာတော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံတွင် ဆက်လက် ပျံသန်းကာ ရေတပ်ကြီးအတွက် လမ်းပြပေးနေတော့၏။

လီဟွာမေ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ရေတပ်ကြီး တန်းစီ... တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံ ပြင်ဆင်ပြီး အမြန်ဆုံး အရှိန်နဲ့ ရှေ့ကို ချီတက်တော့။”

ချက်ချင်းပင် ရွက်တိုင်များပေါ်ရှိ အလံကိုင်များသည် အလံများကို ဝှေ့ယမ်းကာ စစ်သေနာပတိချုပ် လီဟွာမေ၏ အမိန့်များကို ပေးပို့နေကြသည်။

ပင်လယ်ပြင် တစ်နေရာတွင်...

ဤနေရာသည် လန်ကျိုးနှင့် မိုင်ကိုးထောင်ကျော် ကွာဝေးပြီး ရေတပ်နှစ်ဖွဲ့သည် အရူးအမူး လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသည်မှာ တစ်လ တိတိ ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

စစ်ပွဲ စတင်တည်းက ကျိုးလီ ဦးဆောင်သော လန်ကျိုး ရေတပ်သည် တစ်ကြိမ်မှ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ သူသည် လူမိုက် တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

လူအင်အား တစ်သောင်းသုံးထောင်ဖြင့် တစ်သိန်းရှစ်သောင်းကို မည်သို့ တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်း။ အရေး အကြီးဆုံးအချက်မှာ လန်ကျိုးရေတပ်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ စီးပြန်း၏ရေတပ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

လန်ကျိုးရေတပ်မှာ ယခုအချိန်တွင် သက်တမ်းနှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး၊ အဓိကကျသော ရေတပ် တိုက်ပွဲမျိုးကို တစ်ကြိမ်မှ ဆင်နွှဲဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

စီးမိသားစု၏ ရေတပ်မှာမူ သက်တမ်းရာချီ ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ဓားပြအငယ်စားဘဝမှသည် တစ်နယ်လုံးကို အုပ်ချုပ်နိုင်သည့် အရှင်သခင်အဖြစ် ရောက်ရှိလာသည်အထိ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် လန်ကျိုးရေတပ်အနေဖြင့် မည်သို့မှ နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် စစ်ပွဲစတင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရလဒ်တစ်ခုတည်းသာ ပေါ်ပေါက်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုအရာမှာ ကျိုးလီ၏ရေတပ်မှာ အချိန်ဝက်မျှပင် မခံဘဲ လုံးဝအကုန်အစင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ပွဲ မစတင်မီက ဧကရာဇ်ဟောင်းသည် ကျိုးလီထံသို့ လျှို့ဝှက် အမိန့်တော် အချို့ ပေးပို့ခဲ့သည်။ “ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ဂရုစိုက်ပါ။ လုံးဝ မျက်နှာချင်းဆိုင် မတိုက်ခိုက်ပါနဲ့။ ဆက်တိုက် ပြေးပါ... ဆက်တိုက် ပြေးပါ။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲ ဆိုတာကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါ။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် အောက်ယွီက သေချာပေါက် အစွမ်းထက်တဲ့ ရေတပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး လာရောက် ကယ်တင်ကာ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပေးပါလိမ့်မယ်။”

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီသည် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ အမိန့်ကို အပြည့်အဝ လိုက်နာခဲ့ပြီး စစ်ပွဲ စတင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အရိပ်အယောင်တောင် မရှိအောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်း၏ ပူးပေါင်း ရေတပ်ကြီးနှင့် တူပုန်းတမ်း ကစားနေခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ဒုတိယမင်းသားနှင့် စီးပြန်း တို့ကို အလွန် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ ‘ချီးတဲ့မှ... ဘယ်သူက ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းနေတာလဲ။ ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း ဒီလိုထွက်ပြေးနေတာ ဘာသဘောလဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ပြေးလို့လည်း အသုံးမဝင်ဘူး။ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ပြေးနိုင်မှာလဲ။’

ဒုတိယမင်းသား ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး ပိုင်ယွင်မြို့မှ ပင်လယ်ပြင် ရွှေ့ပြောင်းငှက် နှစ်ကောင်ကို ငှားရမ်းကာ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ကျိုးလီ၏ ရေတပ်ကို ရှာဖွေစေခဲ့၏။

ရွှေ့ပြောင်းငှက်များ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ငါးရက်မျှသာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ကျိုးလီ၏ ရေတပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ကျိုးလီသည် အရူးအမူး ထွက်ပြေးတော့သည်။ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရွက်များကို အပြည့်အဝ ဖြန့်ကာ၊ လူအင်အား အပြည့်အဝ အသုံးပြုပြီး ထွက်ပြေးနေရုံသာ ရှိတော့၏။

လန်ကျိုး ရေတပ်၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်သည် မကောင်းသော်လည်း စစ်သင်္ဘောများမှာ အသစ်များ ဖြစ်သောကြောင့် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

ဤကဲ့သို့ အရူးအမူး ထွက်ပြေးနေမှုအောက်တွင် စီးပြန်း၏ ရေတပ် အနေဖြင့် လိုက်မီရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးလီ၏ ရေတပ်သည် အမြဲတမ်း ထွက်ပြေးနေပြီး စီးပြန်း၏ ရေတပ်က အမြဲတမ်း အရူးအမူး လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေရခြင်း ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ကျိုးလီ အနေဖြင့် အရှေ့ဘက်သို့ အမြဲတမ်း ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ချေ။ အကြောင်းမူကား ထိုသို့ ပြုလုပ်ပါက ပိုင်ယွင်မြို့၏ ရေပိုင်နက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားမှာဖြစ်ပြီး သေလမ်းကို ရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် တောင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရမည် ဖြစ်သော်လည်း တောင်ဘက်သို့ ရောက်လေလေ စီးပြန်း၏ ဩဇာခံ နယ်မြေ ဖြစ်လေလေပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးလီသည် အရှေ့တောင်ဘက်သို့သာ ထွက်ပြေးရမည်ဖြစ်ပြီး လိုအပ်ပါက ပင်လယ်ပြင်တွင် လှည့်ပတ် နေရမှာဖြစ်၏။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် ရေတပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် တစ်လတိတိ အရူးအမူး ထွက်ပြေးနေခဲ့ပြီး မိုင်သုံးသောင်းခန့်အထိ ရွက်လွှင့်ခဲ့ရသည်။

စီးပြန်း သိရှိထားသည်မှာလည်း ဤကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေ၍ မရဘဲ အရပ်လေးမျက်နှာမှနေ၍ ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့ရမည် ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က စီးပြန်း၏ ပူးပေါင်း ရေတပ်သည် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ ပိုက်ကွန်ကြီး တစ်ခုကို ဖြန့်ချထားခဲ့ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာစေခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် ဤကဲ့သို့ ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့နေမှုများ ကြားထဲမှ ကျိုးလီသည် လေးငါးကြိမ်ခန့် အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့၏။

ကျိုးလီ၏ ရေတပ်သည် ငါးရှဉ့် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန် သေးငယ်သော အပေါက်လေးမှနေ၍ပင် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်လတာ အရူးအမူး ထွက်ပြေးနေမှုအောက်တွင် လန်ကျိုး ရေတပ်သည် အရင်က မရှိခဲ့ဖူးသော တိုးတက်မှုများကို ရရှိခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းပညာများ မဟုတ်ဘဲ ရေကြောင်း သွားလာရေး နည်းပညာနှင့် သင်္ဘော ထိန်းချုပ်ရေး နည်းပညာများ အလုံးစုံ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်းပင်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ရေပါ။” အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုး ဟောက်မုသည် ရေတစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျိုးလီ ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ရာ ပျားရည်ထည့်ထားသောရေ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ “ဒီအချိန်မှာတောင် ပျားရည် ရေ ရှိနေသေးတယ် ဟုတ်လား။”

“နောက်ဆုံး နည်းနည်းလေးပါပဲ။”

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုး ဟောက်မုက ပြောလိုက်သည်။ “ပျားရည်ကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ရေချိုတောင်မှ ကုန်တော့မယ်။ စားစရာ ဆန်လည်း ကုန်တော့မယ်။ ပစ္စည်းတွေ အားလုံး ကုန်ခမ်းတော့မယ်။”

တစ်လကျော်ကြာအောင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေခဲ့ရပြီး မည်သည့်ထောက်ပံ့မှုမှ ရရှိခြင်းမရှိသောကြောင့် ပစ္စည်းရိက္ခာများမှာလည်း မကြာမီ ကုန်ခမ်းတော့မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။

မူလက လူအင်အား တစ်သောင်းသုံးထောင် ရှိသော ရေတပ်သည် ယခုအခါ ကိုးထောင်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ရေတပ်၏ လေးပုံတစ်ပုံမှာ ဖောက်ထွက်ရာတွင် ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီသည် ဤရေတပ်ဖွဲ့များ ဝိုင်းရံခံရပြီး နှစ်မြှုပ်ခံရကာ သင်္ဘောပေါ်ရှိ ရေတပ် စစ်သည်များ အားလုံး သတ်ဖြတ်ခံရသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုနေခဲ့ရသည်။ သူသည် ကယ်တင်ရန် အမိန့်မပေးခဲ့ဘဲ ဆက်လက်၍သာ ထွက်ပြေးနေခဲ့ရ၏။

ဤစစ်ပွဲတွင် အင်အား ကွာဟမှုမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် စစ်တိုက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးရန်သာ ရှိတော့သည်။

ဤသည်မှာ သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အရှက်ရဆုံး စစ်ပွဲ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။

ထိုစဉ်က ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတွင် သူသည် မြောက်ပိုင်း စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်ခဲ့ပြီး တပ်တော် ငါးသိန်းကို အုပ်ချုပ်ကာ အလွန် ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး အချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ သေဆုံးမှုကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံး အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီး ဆင်နွှဲ ခဲ့ရသော်လည်း ထိုစစ်ပွဲမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှ၏။

ထိုစစ်ပွဲတွင် တာ့ကျိုးအင်ပါယာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း သေကြေဒဏ်ရာရမှု အပိုင်းတွင် တာယင်အင်ပါယာ သည်လည်း အများကြီး ပိုမကောင်းခဲ့ချေ။

ထိုစစ်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း လူအများအပြား၏ အမြင်တွင် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ စစ်ပွဲသည် တာ့ကျိုး အင်ပါယာ၏ အအောင်မြင်ဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။

ထိုစစ်ပွဲတွင် တာ့ကျိုးသည် အကောင်းဆုံး စစ်တပ်များနှင့် အကောင်းဆုံး စစ်သူကြီးများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထိုစစ်ပွဲသည် တာ့ကျိုး၏ ဩဇာတိက္ကမကို ပြသနိုင်ခဲ့ပြီး တာ့ကျိုး၏ စစ်တပ် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်သည် တာယင်အင်ပါယာထက် မနိမ့်ကျကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့၏။

“ဟောက်မု... အကယ်၍ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ စစ်ပွဲမှာ ကျုပ်တို့ နိုင်ခဲ့ရင် ဒီကနေ့ မြင်ကွင်းမျိုး ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ကျိုးလီက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ် အတွင်းမှာ ကျုပ်တို့ တာ့ကျိုးအင်ပါယာဟာ ပိုပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလာပြီး အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးလာတာဟာ တကယ်တော့ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ စစ်ပွဲ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့ အကြွေးတွေကို ပြန်ဆပ်နေရတာပါပဲ။”

ကျိုးလီ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ စစ်ပွဲ ရှုံးနိမ့်မှုသည် ထိုအချိန်က ကြီးမားသော အကျိုးဆက် များကို မပြသခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အကျိုးဆက်များသည် ပို၍ပို၍ သိသာလာပြီး တာ့ကျိုး၏ အင်အားကြီးမားသော ဟန်ဆောင်မှုကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

“ကျုပ်ကော ဧကရာဇ်ဟောင်းပါ သိတယ်။ ဒီရေတပ် တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက် ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းနဲ့ ကျုပ်က ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးကို ပုံအောပြီး လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တယ်။”

ကျိုးလီက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီစစ်ပွဲမှာ ရှုံးသွားရင် ကျုပ် ပြီးပြီ၊ ဧကရာဇ်ဟောင်းလည်း ပြီးပြီ၊ တာ့ကျိုးလည်း အခြေခံအားဖြင့် ပြီးသွားပြီပဲ။”

.............................