အခန်း ၁၀၉၅

အခန်း ၁၀၉၅ ပြန်လည်ကုသခြင်း

ကျိချင်းနှင့် မင်ယုတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် တဲအိမ်အတွင်းသို့ အသစ်ဝင်ရောက်လာသော လူစိမ်းဆီသို့ ဦးတည်လျက် သူမတို့၏ ဓားများကို ချိန်ရွယ်ထားကြဆဲ ဖြစ်သည်။

​သူမ၏ အိမ်အတွင်း၌ လက်နက်များဖြင့် ချိန်ရွယ်နေကြသော သူစိမ်းနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အိမ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ မိန်းကလေးသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ပစ္စည်းများအား အောက်သို့ လွှတ်ချပစ်လိုက်တော့၏။

​"မင်းတို့ လိုချင်တာ အကုန်ယူသွားပါကွယ်။ ငါ့ကိုတော့ မသတ်ပါနဲ့" သူမသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ရင်း မျက်နှာဖြူလျော်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ပစ္စည်းများကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ၎င်းတို့မှာ သူ့အဝတ်အစားများ ဖြစ်နေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ ဖီးနစ်သွေးဝတ်ရုံမှာလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

​သူသည် ထိုသူကို ကြည့်ရန် အမြင်အာရုံအား မြှင့်တင်လိုက်သောအခါ အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သော အဘွားအိုတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

​လုံချန်းသည် ရွှင်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

​"နင်က ဒီအသက်ခုနစ်ဆယ်အရွယ် အဘွားအိုကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းကလေးလို့ ခေါ်နေတာလား။ နင်ကတော့ ငါ့ကို အံ့သြအောင် လုပ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ လက်မနှေးဘူးပဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခနဲ့တဲ့တဲ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းကလေးလဲ" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူ့အား သံသယဝင်သလို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

​"ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းကလေး ဟုတ်လား။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါပြောတာက နင်တို့ လက်နက်တွေကို အောက်ချလိုက်ပါဦး။ အပြစ်မရှိတဲ့ အဘွားအိုကို မခြောက်လှန့်ပါနဲ့လို့။ သူက ငါအန္တရာယ်ကြုံနေတုန်းက ကူညီပေးခဲ့တဲ့လူပါ" လုံချန်းက သူ၏ယခင်စကားလုံးများကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ရသည်။

​"သြော်... နင်က ငါတို့ရဲ့ အကာအကွယ် လိုအပ်တယ်ဆိုလို့ ရန်သူ့နယ်မြေထဲ ရောက်နေတယ် ထင်နေတာ" ကျိချင်းက သူမ၏ ဓားကို အောက်သို့ နှိမ့်ချရင်း ဆိုလိုက်၏။

​သူမနှင့် မင်ယုတို့သည် ဒဏ်ရာရနေသော လုံချန်းကို ကူညီခဲ့သည့် အဘွားအိုထံသို့ ခြေလှမ်းမလှမ်းမီ သူတို့၏ ဓားများအား ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်ကြသည်။

​"အဘွား... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မတို့က ဓားပြတိုက်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့က သူ့ရဲ့ ဇနီးတွေပါ။ အဘွားကို လက်နက်တွေနဲ့ ချိန်ရွယ်မိတဲ့အတွက် အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်။ အဘွားကို ရန်သူလို့ ထင်မှတ်မှားသွားလို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" မင်ယုက အဘွားအိုကို ညင်သာစွာ ပြောကြားလိုက်၏။

​"အာ... မင်းတို့က သူ့ရဲ့ ဇနီးတွေလား။ သူ နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာတာကိုပဲ ငါ အလွန်ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်။ သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးမလာတော့ဘူးလားဆိုပြီး စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ သူ့ကို ကူညီဖို့ ငါ တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို စမ်းသပ်ခဲ့တာပဲ။ တကယ်လို့ သူ ဒီနေ့သာ နိုးမလာဘူးဆိုရင် ငါ မြို့ထဲကိုသွားပြီး သမားတော်တစ်ယောက် ခေါ်လာမိမှာ သေချာတယ်" အဘွားအိုက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး သူမ လွှတ်ချလိုက်သော အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်ကောက်ယူရင်း ဆိုလိုက်သည်။

​"အဘွား... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ကယ်တင်ခဲ့တာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဝတ်အစားတွေကို ဘယ်ကို ယူသွားတာလဲ ခင်ဗျာ" လုံချန်းက အဘွားအိုကို မေးလိုက်၏။

​"မင်းကို ကယ်ခဲ့တာလား။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ ရေခပ်ဖို့ သွားခဲ့တဲ့ ရေကန်နားမှာ မင်း လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့ခဲ့လို့လေ။ မင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားပေမယ့် အသက်ရှင်နေသေးတာ။ မင်းကို အဲဒီမှာ ဒီအတိုင်း သေအောင် ပစ်ထားခဲ့ဖို့ ငါ့စိတ်က မရက်စက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းကို ဒီကိုခေါ်လာပြီး ငါတတ်နိုင်တဲ့ ကုသမှုတချို့ လုပ်ပေးခဲ့တာပါ" အဘွားအိုက အဝတ်အစားများကို လုံချန်း အနီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ထားရင်း ဆိုလိုက်သည်။

​"မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကတော့ သွေးတွေ စွန်းထင်းနေခဲ့တာ။ အဲဒီအတိုင်း အကြာကြီး ရှိနေတာကို မြင်တော့ ငါကပဲ လျှော်ဖွတ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ ဒါနဲ့ လူငယ်လေး... မင်း အခု ဘယ်လိုခံစားရလဲ" သူမက မေးလိုက်၏။

​"ကျွန်တော် သေလုမတတ် ခံစားရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေပြီး လက်တွေနဲ့ လက်ချောင်းတွေကိုပဲ မနည်းလှုပ်ရှားလို့ရတယ်။ တခြားဘာမှ လုပ်လို့မရသေးဘူး" လုံချန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

​"ဒါပေါ့။ မင်းရထားတဲ့ ဒဏ်ရာအမျိုးအစားနဲ့ဆိုရင် အသက်ရှင်နေတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်။ တကယ်လို့ ရက်ပိုင်း အတွင်းမှာ မင်း လမ်းလျှောက်နိုင်ရင်ပဲ ငါ အံ့သြမိမှာ။ မင်း ပြန်ကောင်းဖို့က အချိန်အကြာကြီး ယူရလိမ့်မယ်" အဘွားအိုက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။

​"အံ့ဖွယ် ကုသရေး ဆေးလုံးတွေကသာ မင်းကို ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒါတွေကို မဝယ်နိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲလွန်းတယ်။ မင်းဘာသာပဲ ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်။ ငါကတော့ ရိုးရိုးကုသမှုပဲ ပေးနိုင်တာ" သူမက ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

​"စိတ်မပူပါနဲ့ အဘွား။ အဘွား ကူညီပေးခဲ့တာတင် လုံလောက်ပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အကောင်းဆုံး ကုသရေး ဆေးလုံးတွေကလည်း အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အဘွားဆီမှာ ဆေးလုံးမရှိလည်း အဆင်ပြေပါတယ်" လုံချန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

​"ဒါပေမဲ့ လတွေအကြာကြီး... လတွေအကြာကြီး ကုတင်ပေါ်မှာပဲ လဲလျောင်းနေဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော် အချိန်မပေးနိုင်ဘူး..."

​"စိတ်မပူပါနဲ့။ နင် ဒီနေရာမှာ လတွေအကြာကြီး ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နင့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နင့်ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း ပြန်ကုသနိုင်စွမ်းက တခြား လူတွေထက် ပိုကောင်းပါတယ်။ နင် ပိုပြီး မြန်မြန် သက်သာလာလိမ့်မယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို သတိပေးလိုက်၏။

​"ဘုရားသခင်... အချိန်တွေ မြန်မြန် ကုန်ဆုံးသွားပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်" လုံချန်းသည် တဲအိမ်၏ အမိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

​ကံဆိုးစွာဖြင့် အချိန်သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် အလွန်အမင်း နှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးနေခဲ့သည်။ မည်သည်မျှ လုပ်စရာမရှိဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသော လုံချန်းအတွက်မူ အချိန်မှာ ပို၍ပင် နှေးကွေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

​ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည့်တိုင်အောင် ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံနိုင်ဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းက အချိန်များအား ကုန်လွန်စေရန် ကူညီပေးခဲ့၏။

​တစ်နေ့တာနှင့် တစ်ညတာလုံးတွင် သူ အိပ်ပျော်မနေသည့် အချိန်တိုင်း၌ ကျင့်စဉ်ကိုသာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ အစားအသောက်နှင့် အခြားကိစ္စရပ်များကိုမူ သူ့ထံတွင် အမြဲရှိနေပေးကြသော မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့ကပင် တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြသည်။

​ထိုအချိန်အတွင်း၌ လုံချန်းသည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား အမှန်တကယ် မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။ မင်ယု၏ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့ ရန်သူ့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် အကြောင်းကိုလည်း သူ ပြောပြခဲ့၏။ သို့သော် သူမ ဖခင်ဖြစ်သူ သစ္စာဖောက်ခဲ့သည့် အကြောင်းကိုမူ သူ ထည့်သွင်းမပြောပြခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက ယခုအချိန်တွင် အရေးမပါတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူမ၏ ဖခင်ကို သတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

​အကယ်၍ သူက သူမဖခင်၏ သစ္စာဖောက်မှုအကြောင်းကို ပြောပြပါက ၎င်းက သူ့တွင် သူမ ဖခင်အား သတ်ရန် အကြောင်းပြချက်ရှိကြောင်း ပြသရာရောက်ရုံသာ ရှိမည် ဖြစ်သည်။

​သူမ၏ မိသားစု အသက်ရှင်နေသေးသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော မင်ယု၏ အေးချမ်းနေသည့် နှလုံးသားအတွင်းသို့ ဤသတင်းစကားက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခဏအတွင်း သူမသည် မည်သည့် မိသားစုမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိသော မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

​ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုအချိန်တွင် လုံချန်းနှင့် ကျိချင်းတို့ ရှိနေခဲ့သဖြင့် သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ခဲ့ကြပြီး သူမထံတွင် အခြားသော မိသားစုတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်း သတိပေးနိုင်ခဲ့ကြ၏။

​ရက်အနည်းငယ်ခန့် မင်ယုတစ်ယောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ၎င်းကို လက်ခံနိုင်လာခဲ့သည်။

​အဘွားအို၏ တဲအိမ်လေးမှာ သူတို့လေးဦးစလုံးအတွက် လုံလောက်အောင် မကြီးမားချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အဘွားအိုအား အချိန်အကြာကြီး အနှောင့်အယှက် မပေးမိစေရန်အတွက် တဲအိမ်၏ အနီးအနား တည့်တည့်တွင်ပင် တဲတစ်လုံးကို ထိုးလိုက်ကြပြီး လုံချန်းအား ထိုနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်ကြ၏။

​သူတို့ ထိုးထားသော တဲမှာ ပိုမိုကြီးမားပြီး နူးညံ့ကာ ကြီးမားသော ခုတင်အပါအဝင် လိုအပ်သည့် အထောက်အကူပြု ပစ္စည်းများ အားလုံး စုံလင်စွာ ပါရှိပေသည်။

​ရက်များမှ ရက်သတ္တပတ်များသို့ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ အချိန်များ ဆက်လက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ နွေရာသီကုန်ဆုံး၍ ဆောင်းရာသီ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ဤနေရာတွင်လည်း ရာသီဥတု ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

​ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သုံးပတ်အတွင်း လုံချန်းသည် ပတ်ပတ်လည်သို့ လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်လောက်အောင် ဒဏ်ရာများ လုံလောက်စွာ သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လမ်းကိုပင် ခေတ္တမျှ လျှောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အကြာကြီးတော့ မဟုတ်သေးပေ။

​"ဒီအရှိန်အတိုင်းဆိုရင်... နင် နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ် နည်း နည်းအတွင်းမှာ လုံးဝ ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် ငါတို့ ထွက်သွားလို့ရပြီ" မင်ယုက လုံချန်း၏ လက်မောင်းများကို စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ရက်သတ္တပတ် နည်းနည်း ဟုတ်လား။ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ မနက်ဖြန်ပဲ သွားကြမယ်" လုံချန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

​"ဘာလဲ။ အဲဒီလောက်ကြီး စိတ်မလောစမ်းပါနဲ့။ နင်က လုံးဝ ပြန်ကောင်းသေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ပြစ်တင် မောင်းမဲလိုက်သည်။

​"ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ ကောင်းကောင်း လှုပ်ရှားနိုင်နေပြီပဲဥစ္စာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါက အပြေးပြိုင်ပွဲ ဝင်ရမှာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါတို့ ခရီးသွားနေတဲ့ အချိန် မြွေဘုရင်ရဲ့ ကျောပေါ်မှာပဲ ငါ ထိုင်နေမှာ။ ကျန်တဲ့ ပြန်လည် ကုသမှုတွေကိုတော့ လမ်းခရီးမှာလည်း လုပ်သွားလို့ ရတာပဲ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

​"ငါတို့ရဲ့ ကမ္ဘာဟောင်းကို ပြန်သွားပြီး သူတော်စင် ဘုရင်ရဲ့ ဂူဗိမာန်ထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို သွားကြည့်ဖို့ လိုသေးတယ်မဟုတ်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခရီးစဉ်က အကြာကြီး သွားရမှာ။ ဒါက ခရီးသွားတဲ့အချိန်ကို ငါ့ရဲ့ ပြန်လည် ကုသမှုအတွက် အသုံးချရင်း မြားတစ်စင်းတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင်ပစ်တာပဲ" သူက ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

​"ဟင်း... ကောင်းပါပြီလေ။ ဒါဆို ငါတို့ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာကြတာပေါ့"