အခန်း ၁၀၉၇

အခန်း ၁၀၉၇ ထွက်ခွာခြင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ

အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် လုံချန်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ခုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်၏။ သူ့ခြေထောက်များက တစ်ဖန် ပြန်၍ ကိုက်ခဲလာပြန်သည်။

​"ငါတို့ ပြန်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဟို တု ဆိုတဲ့ကောင်ရဲ့ အင်ပါယာဆီကို ခရီးသွားရမှာမလား" ကျိချင်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။ "နင် ဘယ်လို ဖြတ်ကျော်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

​"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လုံချန်းက ပြန်မေး၏။

​"အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကို ပြောတာလေ။ အဲဒါက လူအများကြီးရှေ့ ကမ္ဘာနှစ်ဆယ်က လူတွေအားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ အစွပ်စွဲခံခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နင် ကြယ်တာရာမှာ အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါက သိပ်မကြာသေးဘူးလေ" ကျိချင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"အဲဒီသတင်းက နောက်ထပ် အင်ပါယာဆီတောင် ရောက်ဦးမယ် မထင်ဘူး။ တုရဲ့ အင်ပါယာဆီ ရောက်ဖို့ဆိုတာ ဝေးသေးတယ်။ ကျန်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးအတွက်တော့ နင်က ကြယ်တာရာရဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ သူတို့က နင့်ကို ကြိုဆိုကြပါ့မလား" သူမက မေး၏။

​"ပြီးတော့ နင်က သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သေးတယ်။ သတ်တောင် သတ်ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ပွဲကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ သူတို့က နင့်ကို နေရာပြောင်း ဝင်ပေါက် ပေးသုံးဖို့ နေနေသာသာ မြင်မြင်ချင်း သတ်ပစ်ကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်" သူမက ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

​"ကဲ... နင် စိုးရိမ်တာတွေက အပိုတွေပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက သူတို့ဆီကို ဧည့်သည်အနေနဲ့ သွားမှာ မဟုတ်လို့ပဲ။ ငါ အမြဲတမ်း လုပ်နေကျ အတိုင်းပဲ ဝင်သွားမှာပါ။ ငါ ဘယ်အချိန်မှာ ဝင်လို့ ဘယ်အချိန်မှာ ထွက်သွားလဲဆိုတာတောင် သူတို့ သိလိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

​"ဟုတ်လို့လား" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "နင်က အဲဒီလို လုပ်မှာပေါ့"

​"ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ" လုံချန်းက ပြန်မေးလိုက်၏။ "သေချာပေါက် ငါပေါ့"

​ကျိချင်းက မျက်လုံးအသာဝေ့လိုက်ရင်း လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ "လမ်းတောင် သေချာ မလျှောက်နိုင်တဲ့ နင်က နန်းတော်ထဲကို ခိုးဝင်မလို့လား"

​"နင့်ရဲ့ ပုံမှန်အခြေအနေမှာဆိုရင် ဒါကို အလွယ်တကူ လုပ်နိုင်မှာ ငါ သေချာပေါက် ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု နင့်ပုံစံနဲ့ကတော့ အဲဒါကို တွေးတောင်မတွေးနဲ့ဦး။ တကယ်လို့ အဲဒါက နင့်ရဲ့ အစီအစဉ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ မနက်ဖြန် ထွက်မသွားဘူး။ နင့်ဒဏ်ရာတွေ သေချာပျောက်တဲ့အထိ စောင့်မယ်" သူမက ပြောလိုက်၏။

​"လုပ်ပါနဲ့... ငါ့ကို ယုံကြည်စမ်းပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ့ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ငါ့ရဲ့ နိယာမတွေကို သုံးလို့ရနေပြီပဲ။ ငါ အဆင်ပြေမှာပါ။ ပြီးတော့ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာမယ့်ကိစ္စကတော့ အပြီးသတ်ပဲ" လုံချန်းက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မပြင်ဘဲ ဇွတ်အတင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေတော့သည်။

​"နင့်ဒဏ်ရာတွေ လုံးဝ မသက်သာမချင်း နန်းတော်နားကို ကပ်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ နင် ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ကောင်းပြီ ငါတို့ မနက်ဖြန် ထွက်သွားကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကျရင် နင် အဆင်ပြေမှသာ အင်ပါယာထဲကို ဝင်မယ်။ သဘောတူလား" ကျိချင်းက လုံချန်းအပေါ် စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ထုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

​"ကောင်းပါပြီ။ ငါ ဘေးကင်းမှပဲ အင်ပါယာထဲကို ဝင်မယ်" လုံချန်းက သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

​"ဟင်... နင်တို့ အဝတ်အစားတွေ အပြည့်အစုံ လဲထားကြပါလား။ ဘယ်နေရာမလို့လဲ။ ဒီအခြေအနေကြီးနဲ့ သွားတော့မလို့လား"

​လုံချန်း သဘောတူလိုက်ပြီးသည်တွင် အသက်ကြီးရင့်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တဲဝင်ပေါက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဘွားအိုတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

​"အာ... အဘွား ပြန်လာပြီပဲ" မိမိကို ကယ်တင်ခဲ့သော အဘွားအိုမှန်း သိလိုက်သဖြင့် လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။

​မင်ယုသည်လည်း အဘွားအို၏ နောက်က ဝင်လာခဲ့သဖြင့် သူမ ဘေးကင်းကင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်ရ၍ လုံချန်း စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။

​"ဟုတ်တယ်... ကဲ ငါ့ကို ပြန်ဖြေပါဦး။ နင်တို့ ထွက်သွားကြတော့မလို့လား" အဘွားအိုက လုံချန်းကို ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။

​"ဟုတ်ကဲ့... မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ထွက်သွားတော့မလို့ပါ။ အခု ခရီးသွားဖို့ အဆင်ပြေနေပြီလို့ ထင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် သွားရမယ့်နေရာ အချို့လည်း ရှိနေသေးလို့ပါ။ ကျွန်တော် တော်တော်လေး နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ သွားမှဖြစ်မှာပါ" လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။

​"အင်း... ဟုတ်ပါပြီ" အဘွားအိုက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

​"အဘွား စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတာလား" အဘွားအို၏ စိတ်ပျက်သွားသော မျက်နှာရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိချင်းက မေးလိုက်သည်။

​"စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘဲ နေမလားကွယ်" အဘွားအိုက ရှေ့သို့ လှမ်းလာရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။ သူမက လုံချန်း၏ ဘေးနားသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်လာပြီး သူ့အနီးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

​"အဘွားက ဒီနေရာမှာ ငါ့သားနဲ့အတူ နေခဲ့တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က သူ ထွက်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ နင်တို့ ရောက်လာတော့ ငါ့သား ပြန်ရောက်လာသလိုမျိုး ခံစားရပြီး သမီးအချို့ပါ ရလိုက်သလိုပဲ။ ငါကလည်း ငတုံးပါပဲ။ နင်တို့က ငါနဲ့ ထာဝရ အတူရှိမနေနိုင်တဲ့ ဧည့်သည်တွေဆိုတာကို မေ့သွားတယ်" သူမက ဆိုလိုက်စဉ် မျက်ရည်တစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့၏။

​"ငါ့အတွက်တော့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက စကားတွေ လျှောက်ပြောမိရုံပါ" သူမက မျက်ရည်ကို သုတ်ရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

​သူမ တဲအပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။

​"အာ... အဘွား၊ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား" အဘွားအို၏ မျက်နှာပေါ်က ဝမ်းနည်းရိပ်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့် ကျိချင်းက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်မိသည်။

​ဤအမျိုးသမီးက သူတို့အတွက် အဖိုးအတန်ဆုံးသော လူသား၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘွားအိုအား မည်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ကိုပင် သူတို့ ကောင်းကောင်း မသိနိုင်ချေ။ အကယ်၍ အဘွားအိုကို သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်ခဲ့လျှင် အဖော်ကောင်းကောင်း ရှာပေးနိုင်ခဲ့လျှင် ယင်းက အလွန် ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်ပေမည်။

​"နင်ရော ဘယ်လိုထင်လဲ" သူမက လုံချန်းကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ ကျိချင်း... အဘွားကို ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားဖို့လား။ ငါတို့က အင်ပါယာဆီ သွားမှာဆိုတာ နင်သိပါတယ်။ ဒါက ငါတို့အတွက် စွန့်စားရလွန်းတယ်။ အဘွားကို ငါတို့နဲ့အတူ ထားရင် သူ့အတွက်ပါ အန္တရာယ်များသွားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်၏။ "ငါတို့ ခေါ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး"

​"ရပါတယ်... ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ အဘွားက ဒီမှာပဲ နေရတာကို ပိုသဘောကျပါတယ်" လုံချန်း၏ တွန့်ဆုတ်နေမှုကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် အဘွားအိုက ဆိုလိုက်သည်။ သူမက လုံချန်း၏ အသက်ကို ကယ်ခဲ့ရုံမျှဖြင့် သူတို့အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခု မဖြစ်စေချင်ချေ။

​"နင်ကတော့ ငတုံးပဲ။ ပြုတ်ကျတုန်းက နင့်ဦးနှောက်ပါ ထိခိုက်သွားတာလား။ ဒီလောက် အခြေခံကျတဲ့ အချက်ကို လွဲနေရလား။ သေချာပေါက် ငါက နင်နဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ပြီး ခရီးသွားခိုင်းဖို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောတာ" ကျိချင်းက အသံမြှင့်၍ ပြောလိုက်၏။

​"အာ... ငါ သဘောပေါက်ပြီ။ နင်က ကမ္ဘာတုကို ပြောတာကိုး" သူမ မည်သည်ကို ဆိုလိုချင်မှန်း လုံချန်း ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

​"ကမ္ဘာတုဆိုတာ ငါနဲ့ အနီးစပ်ဆုံး လူတွေကိုပဲ ပို့လို့ရတဲ့ နေရာမျိုးပါ။ အဘွားက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒါက စွန့်စားရသေးတယ်။ တကယ်လို့ ငါသာ ကျရှုံးခဲ့ရင် အဘွားလည်း ဒီဖြစ်စဉ်ထဲမှာ သေသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် မလုပ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်" သူက ထပ်မံ ငြင်းပယ်ရင်း ရှင်းပြလိုက်၏။

​"ဟင်း... နင်ကတော့..." ကျိချင်း မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ချေ။ လုံချန်း၏ ရှင်းပြချက်ကလည်း မှန်ကန်နေပေသည်။ အကယ်၍ သူက ထိုဖြစ်စဉ်ထဲတွင် အဘွားအိုကို သတ်မိသလို ဖြစ်သွားလျှင် သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့သည့် လူအား သတ်မိခဲ့ခြင်းအတွက် သူ အမြဲတမ်း နောင်တရနေရမည် ဖြစ်သည်။

​ထိုလူကို သတ်မိသလို ဖြစ်သွားမည့်အစား နောက်ချန်ထားခဲ့ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

​ကျိချင်းက အဘွားအိုကို ကြည့်ကာ တောင်းပန်လိုက်၏။ "တောင်းပန်ပါတယ် အဘွား။ ဒါပေမဲ့ သူပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သမီးတို့ အဘွားကို ခေါ်သွားလို့ မရဘူး"

​"စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ကွယ်။ ငါပြောခဲ့သလိုပဲ... ငါ ဒီမှာပဲ နေတာကို ပိုသဘောကျပါတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ငါ့သား ပြန်လာကောင်း ပြန်လာလိမ့်မယ်။ သူ ပြန်လာရင် တွေ့ရအောင် ငါ ဒီမှာပဲ ရှိနေချင်တယ်" အဘွားအိုက ပြုံးလျက် ပြောပြီးနောက် တဲထဲက ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​အဘွားအို၏ အထီးကျန်သော ကျောပြင်လေး ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျိချင်းက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

​"ဒါက ခက်ခဲမှန်း ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်" လုံချန်းက ကျိချင်း၏ ပုခုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​မင်ယုကလည်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး လုံချန်း ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်၏။

​"အပြင်ထွက်ရတာ ဘယ်လိုလဲ။ ကျင့်ကြံသူတွေရော တွေ့ခဲ့လား" လုံချန်းက မင်ယုကို မေးလိုက်သည်။

​"တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ အနီးနားက ရွာမှာ သာမန်လူသားတွေပဲ ရှိနေတာက အံ့သြစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေထဲမှာတောင် အမှိုက်ကောင် အချို့ ရှိနေသေးတယ်" သူမက ဆိုသည်။

​"ဘာလို့လဲ... သူတို့ ဘာလုပ်လို့လဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။

​"သူတို့က ငါ မကြိုက်တဲ့ စကားအချို့ကို ပြောလာလို့လေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ လျှာတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး သွားတွေကို ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့တယ်" မင်ယုက ပုံမှန်အတိုင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။

​