အခန်း ၁၁၀၂

အခန်း ၁၁၀၂ မင်းက ငါ့ဆရာမဟုတ်ဘူး

လုံချန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် တုအင်ပါယာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ သူသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ ပျံသန်းနေသည့် မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်တွင် ဆက်လက်ထိုင်နေခဲ့၏။

​"ကဲပါ... မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်ကြစမ်းပါ။ ငါတို့ အင်ပါယာထဲကို ဝင်မှာလား၊ မဝင်ဘူးလား။ ငါ တော်တော် ပင်ပန်းနေပြီ" မြွေဘုရင်က တစ်နေရာတည်းတွင် ၉၇ ကြိမ်မြောက် ပတ်ပျံပြီးနောက် ညည်းညူလိုက်သည်။

​"လုံးဝ မဝင်ရဘူး။ နင် ကတိပေးထားတယ်လေ" ကျိချင်းက လုံချန်းကို တင်းတင်းမာမာ ပြောလိုက်၏။

​"ငါ အဆင်မပြေမချင်း အင်ပါယာထဲမဝင်ဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့တာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကို နားလည်အောင် ကြိုးစားပေးပါဦး။ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ခွာဖို့ လိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့ ဘာအန္တရာယ်မှလည်း မရှိပါဘူး။ အခု ငါ လမ်းကောင်းကောင်း လျှောက်နိုင်နေပြီ။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ နိယာမတွေကိုလည်း သုံးလို့ရနေပြီပဲ။ ကျန်တာတွေကတော့ မကြာခင် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ" လုံချန်းက မိမိဘက်က အခြေအနေကို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​သူသည် အပြည့်အဝ ပြန်မကောင်းသေးဘဲ အင်ပါယာထဲသို့ မဝင်ပါဟု ကတိပေးခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း ထိုစဉ်က ယခုအချိန်လောက်ဆိုလျှင် သက်သာလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူသည် ဤမျှအထိ အချိန်ကြန့်ကြာသွားလိမ့်မည်ဟု တကယ် မတွေးခဲ့မိချေ။

​ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ တွက်ဆချက်က မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် အကြိမ်က သူ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောခဲ့မိသော စကားများမှာ ယခုအခါ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ပတ်ပတ်လည် ရိုက်ခတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

​"မင်ယု... ငါ အင်ပါယာထဲဝင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အခြေအနေရှိနေပြီလို့ ကျိချင်းကို ပြောပေးပါဦး။ သူက စကားလုံးအသုံးအနှုန်း တစ်ခုတည်းအပေါ်မှာတင် အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကန့်ကွက်နေတာ" လုံချန်းက မင်ယုကို မိမိဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဟေး... ငါ့ကို ဒီကိစ္စထဲ လာမဆွဲနဲ့။ အဲဒီကတိပေးတုန်းက ငါက ရှိတောင်မရှိခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ငါ ဘာမှဝင်မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်က ကျိချင်းကို ကတိတစ်ခုခု ပေးထားခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီကတိကို ဖျက်ခွင့်ပေး၊ မပေးဆိုတာက သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်" မင်ယုက မည်သည့်ဘက်မှ မလိုက်ဘဲ ဤကိစ္စမှ လက်ဆေးကာ ရှောင်ထွက်လိုက်၏။

​"နင်ကလည်းကွာ" လုံချန်းက ကျိချင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ "နင်တို့ကလည်း အလွန်အကျွံ..."

​လုံချန်းတစ်ယောက် စကားပင် မဆုံးသေးမီ ကျိချင်းက ကြားဖြတ်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာ နင်တို့ကလည်းလဲ။ နင် သဘောမပေါက်ဘူးလား... သူက နင့်ကို ကတိဖျက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အတွက် အပြစ်မတင်ဘဲ နင့်ဘက်ကနေ ကြည့်ပေးပြီး သဘောကောင်းနေတာလေ"

​မင်ယုသည် ကျိချင်း၏ ကွက်တိကျသော စကားများကို ကြားရသောအခါ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ လုံချန်းသည် ကတိပေးထားခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် အခြေအနေမလှ ဖြစ်နေမှန်း မင်ယု သိရှိသဖြင့် စကား ဝင်မပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

​"ဟင်း... ကောင်းပါပြီ။ ငါ အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောပါ့မယ်" လုံချန်းတစ်ယောက် အရှုံးပေးလိုက်ရပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ စကားကို ဆက်ပြောလိုက်ရတော့သည်။

​"တကယ်တော့... အကြောင်းအရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ငါ့ကို လိုက်ရှာနေမယ့် ရန်သူအချို့ ရှိနေနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီရန်သူတွေက တကယ့်ကို သန်မာကြတာ။ ငါ အခုရှိနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ် မထင်ဘူး" သူက အမှန်တရားကို စတင်ရှင်းပြလိုက်၏။

​"ဒါကြောင့် ငါ ဒီကမ္ဘာကနေ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ခွာပြီး သူတို့နဲ့ အဝေးဆုံးမှာ ရှိနေချင်တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က သူတော်စင် အဆင့်ထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ သွားချင်တာပါ။ ကျန်းမာရေး အပြည့်အဝ မကောင်းသေးတဲ့ အခြေအနေမှာ ထွက်ခွာသွားတာက ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။ ငါ ဒီမှာ ကြာကြာနေလေလေ အခြေအနေက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာလေလေပဲ ဖြစ်မှာ" သူက သက်ပြင်းချရင်း ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

​သူက ကျိချင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူမက ပြုံးနေသည်အား တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားခဲ့ရ၏။

​"ဒါဆို ငါထင်တာ မှန်တာပေါ့" သူမက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

​"နင် ဒဏ်ရာ အပြည့်အဝ မပျောက်သေးဘဲနဲ့ ဒီနေရာကို လာချင်နေတာက ရတနာတွေကို အလောတကြီး လိုချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းအရင်း တစ်ခုခုရှိနေလို့ဆိုတာ ငါ ကြိုတင် ခံစားမိနေသားပဲ။ နင်က လောဘကြီးတဲ့ လူ မဟုတ်မှန်း ငါသိတာပဲ" သူမက ဆိုသည်။

​"ဒါဆို ဒါက အမှန်တရားပေါ့။ နင် ဘေးမကင်းသေးဘူးပေါ့။ ဒါကို ငါတို့ကို ဘာလို့ စောစောကတည်းက မပြောခဲ့ရတာလဲ" ကျိချင်းက မေးလိုက်၏။

​"ငါက နင်တို့ကို အကြောင်းမရှိဘဲ စိတ်မပူစေချင်လို့ပါ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

​"ဒီလူအေးကြီးကတော့နော်။ ဘာဖြစ်လို့ အမြဲတမ်း အဲဒါကိုပဲ စိုးရိမ်နေရတာလဲ။ ငါတို့ နည်းနည်းပါးပါး စိတ်ပူရတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အနည်းဆုံးတော့ အခုလိုမျိုး ဘာမှမသိရတာထက်စာရင် အခြေအနေကို ကြိုတင် သတိပြုမိတာပေါ့" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။

​"နင်က ငါတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောပြနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါတို့က အသုံးမဝင်တဲ့ လူတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား" မင်ယုကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ပါ့၊ နင့်ရဲ့ သောကတွေကိုတောင် အတူတူ မမျှဝေနိုင်ရင် ငါတို့က ဒီမှာ ဘာအတွက် ရှိနေမှာလဲ။ ငါတို့က နင်နဲ့ နီးစပ်တဲ့ လူတွေ ဟုတ်ကော ဟုတ်ရဲ့လား" ကျိချင်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်၏။

​"သေချာပေါက် နင်တို့က ငါနဲ့ အနီးစပ်ဆုံးလူတွေပါ။ ဒါက... ဟင်း... ကောင်းပါပြီ။ အခုလောလောဆယ် ငါ့မှာ ကောင်းကောင်း ရှင်းပြစရာ ဆင်ခြေမရှိပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဗီဇကြောင့်လို့ပဲ အပြစ်တင်လိုက်ပါတော့" လုံချန်းက အကြည့်များကို ဖုံးကွယ်ရင်း အခြားတစ်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။

​"ကောင်းပါပြီ။ ဒီအခြေအနေမှာ ထွက်ခွာဖို့က အရေးကြီးနေတာမို့လို့ နင့်ကို ကတိဖျက်ခွင့် ပြုလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အလဲအလှယ်အနေနဲ့ နောက်ထပ် ကတိတစ်ခု ထပ်ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီကတိကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မဖျက်ရဘူး" ကျိချင်းက သူမက မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လုံချန်းက ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သကဲ့သို့ လက်ပိုက်လျက် ပြောလိုက်၏။

​"ဘာကတိလဲ" လုံချန်းက သူမ မည်သည်ကို လိုချင်နေမှန်း မသိသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"နင့်ကိုယ်နင် ဘာအန္တရာယ်မှ မဖြစ်စေဘဲ ဒီကမ္ဘာကနေ အောင်အောင်မြင်မြင် ထွက်ခွာသွားပါ့မယ်ဆိုတဲ့ ကတိပဲ။ နင့်ကိုယ်နင် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက်ရှိမှသာ ဒါကို လုပ်ပါ။ ကတိပေးမလား" ကျိချင်းက မေးလိုက်၏။

​"အဲဒီကတိလား" လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

​ဤသည်က ကတိတစ်ခုပင် ဟုတ်သည်လော။

​"ဒါကို ပြောနေဖို့တောင် လိုဦးမလား။ သေချာပေါက် ငါ အဲဒီလိုပဲ လုပ်မှာပေါ့။ သေချာရေရာမှု မရှိဘဲနဲ့ အဲဒီလိုမျိုး စွန့်စားမယ့်လူက လူမိုက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ဆက်လက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ငါက ကိုယ့်အသက်ကို ဂရုမစိုက်တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးမလား"

​သူ့မေးခွန်းကို မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့က အခြားတစ်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

​"ဟေး... ဘာလို့ ငါ့ကို ပြန်မဖြေကြတာလဲ" လုံချန်းက သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။

​"စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းရအောင်။ နင် ကတိပေးမလား၊ မပေးဘူးလား" ကျိချင်းက ရှေ့ကမေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုကာ ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။

​"ငါကိုယ်ငါ ဘေးကင်းအောင် ထိန်းသိမ်းရင်း ထွက်ခွာသွားပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့... ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားတိုက်ခိုက်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။

​မင်ယု၊ ကျိချင်းနှင့် လုံချန်းတို့အကြား သဘောတူညီမှု ရရှိသွားသောအခါ အားလုံးထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်သွားသူတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။

​၎င်းမှာ မြွေဘုရင် ဖြစ်၏။ သူသည် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ လှုပ်ရှားခွင့် ရရှိပြီ ဖြစ်သည်။

​"နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် သဘောတူညီမှု ရသွားကြပြီပဲ။ အကြိမ်တစ်ရာမြောက် ပတ်ပျံပြီးတဲ့ အချိန်မှာပေါ့။ ဒီမြွေဘုရင်ကြီးတော့ နှိပ်စက်ကုတင်လို ဖြစ်နေတဲ့ ဒီမကောင်းဆိုးဝါး ပတ်လမ်းထဲကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ ငါ နောက်ဆုံးတော့ ဆက်သွားလို့ရပြီ" သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်ရင်း မြို့တော်ဆီသို့ စတင်ပျံသန်းလိုက်တော့သည်။

​"နေဦး၊ မင်း ဆက်သွားလို့ မရဘူး" လုံချန်းက ကြားဖြတ်ပြောဆိုကာ မြွေဘုရင်ကို လှမ်းတားလိုက်၏။

​"ဟမ်... ဘာလို့လဲ။ အခုထိ မြို့ထဲမဝင်ချင်သေးဘူးလား။ ကဲပါ... မင်းရဲ့ ဆရာသမားကို ဒီလိုမျိုး လာမစနောက်ပါနဲ့" မြွေဘုရင်က ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ့ခရီးကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

​"ငါ မင်းကို အချက်နှစ်ချက် ပြောမယ်။ ပထမအချက်က မင်းက ငါ့ဆရာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒုတိယအချက်က မင်းက မြို့ထဲကို ဝင်လို့မရဘူး။ မင်းနဲ့အတူ အဲဒီနေရာကို ဝင်သွားတာက လုံချန်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီး အကြီးကြီးကို ကိုင်ပြီး ဝင်သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ" လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို ပြောလိုက်၏။

​"ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်နဲ့ မတူဘဲ အခု အခြေအနေက ကွဲပြားခြားနားတယ်။ ငါတို့က ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အသံတိတ် လျှို့ဝှက် သွားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါမှ တုအင်ပါယာဘုရင်နဲ့ ထိပ်တိုက်မတွေ့မှာ။ အရင်တုန်းကနဲ့မတူဘဲ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါက သူ့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ မရှိဘူး" သူက ထပ်လောင်း ရှင်းပြလိုက်လေတော့သည်။