အခန်း ၁၁၀၃
Vol. 105 Ch. 1103
အခန်း ၁၁၀၃ သူ ဘယ်မှာလဲ
"ဟင်း... ဒါဆိုရင်လည်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ပတ်ပျံခိုင်းနေရသေးလဲ။ တကယ်လို့ မင်း ဒီစကားနိုင်လုပွဲမှာ ရှုံးသွားရင်လည်း မြို့ထဲဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်သွားပြန်ရင်လည်း ငါနဲ့အတူ ဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အားလုံး စောစောကတည်းက မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်ခဲ့သင့်တာ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ရန်ဖြစ်သံ... အဟမ်း... စကားပြောသံတွေကို ဘေးကနေ အေးအေးဆေးဆေး နားထောင်လို့ရတာပေါ့" မြွေဘုရင်က မြေပြင်သို့ စတင်ဆင်းသက်ရင်း လုံချန်းကို ညည်းညူလိုက်တော့သည်။
မကြာမီမှာပင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လုံချန်းနှင့် အမျိုးသမီးများပါ အောက်သို့ ဆင်းလိုက်ကြ၏။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ကစားကွင်းထဲမှာ ရိုလာကိုစတာ စီးနေရသလိုမျိုး ပတ်ချာလည်နေလို့လေ။ ပြီးတော့ အဲဒါက အခြေအနေကို ပိုပြီး အရေးကြီးနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်စေတယ်။ အဲဒီအချက်က ငါ့ဘက်က အကြောင်းပြချက်ကို ပိုပြီး ခိုင်မာစေဖို့အတွက် အရေးပါလို့ပဲ" အားလုံး အောက်သို့ဆင်းပြီးနောက်တွင်မှ လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့... မင်းတင်မကဘူး၊ တခြားလူတွေလည်း အတူတူပဲ။ ဘယ်သူမှ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့မရဘူး။ ငါ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို ခဏခဏ သုံးရမှာမို့လို့ တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားမယ်" သူက ဆက်လက်ပြောကြားလိုက်၏။
"နေပါဦး... ငါတို့က နင်နဲ့အတူ လိုက်လို့မရဘူး ဟုတ်လား" မင်ယုက အံ့သြသွားသည့်အလား လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်... မလိုက်ရဘူး။ ကျိချင်း ရောပဲ။ ငါပြောခဲ့သလိုပဲ... ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက မြန်ဆန်နေဖို့ လိုအပ်သလို နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကိုလည်း ခဏခဏ သုံးရလိမ့်မယ်။ နင်တို့အားလုံး ပါနေရင် အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်၏။
ကျိချင်းက စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့..."
"ဒါပေမဲ့တွေ ဘာတွေ မရှိဘူး။ ငါက ဘာပဋိပက္ခမှမဖြစ်ဘဲ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဒီအချက်က အရေးကြီးတယ်" လုံချန်းက ကျိချင်း၏ စကားကို ကြားဖြတ်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်း... ကောင်းပါပြီ" လုံချန်း၏ ယုတ္တိရှိသော အကြောင်းပြချက် ရှေ့တွင် ကျိချင်းနှင့် မင်ယုတို့လည်း အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ နောက်ဆုံး၌ သဘောတူလိုက်ကြရတော့သည်။
"လိမ္မာတဲ့ ကောင်မလေးတွေပဲ။ ဘာမှ စိတ်မပူကြနဲ့။ ငါ မကြာခင် ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်ခွာနိုင်တော့မှာပါ" လုံချန်းက စကားအရှည်ကြီး ပြောမနေတော့ဘဲ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးကို ဖက်၍ နှုတ်ဆက်ကာ သူတို့အား ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အချိန်က အလွန်တရာ အဖိုးတန်ပေ၏။
အင်မော်တယ်ကမ္ဘာမှ စေတမန်များ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီလော မရောက်သေးသည်လော သူ သေချာမသိသဖြင့် သူတို့ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီဖြစ်ပြီး မိမိနောက်သို့ ခြေရာခံလိုက်နေပြီဟူသော ယူဆချက်ဖြင့်သာ သူ အလုပ်လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေးကြောင့်ပင် သူသည် ဤနေရာမှ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ခွာလိုနေခြင်း ဖြစ်၏။
"ငါ နောက်တစ်ခါ လည်စည်း ပုဝါအဖြစ် ပြန်ပြောင်းလိုက်ရင်ရော။ ဒါဆို မင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း သုံးတဲ့အခါ အတူတူ လိုက်လို့ရတာပေါ့" လုံချန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်စဉ် မြွေဘုရင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ သူသည်လည်း လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်မသွားချင်သေးပေ။
"ဪ..." လုံချန်းက မြွေဘုရင်၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် အံ့သြသွားသော်လည်း ၎င်းက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပုံရသည်။ "စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ။ ငါ ခွင့်ပြုပေးလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး မင်းပါးစပ်ကို ပိတ်ထားမယ်လို့ သဘောတူမှနော်"
"သေချာပေါက် သဘောတူတာပေါ့။ ငါက ငါ သိသမျှ လူတွေထဲမှာ စကား အနည်းဆုံးပဲ။ ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ရှိနေမှန်းတောင် မင်းသိရမှာ မဟုတ်ဘူး" မြွေဘုရင်က ဟန်ကိုယ်ဖို့ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် သေးသေးလေး ပြန်ပြောင်းလိုက်တော့" လုံချန်းက သမ်းဝေရင်း လက်မောင်များကို ဆန့်တန်းကာ ပြောလိုက်သည်။
မြွေဘုရင်သည် ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို သေးငယ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး လုံချန်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် လည်စည်း ပုဝါတစ်ထည်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ကာ လှဲလျောင်းလိုက်တော့၏။
"ကဲ... အခု သွားကြရအောင်။ အဲဒီကောင်တွေရဲ့ ခံစစ်စည်းက ဘယ်လောက်အထိ အသုံးမဝင်ကြောင်း သွားပြလိုက်ရအောင်" မြွေဘုရင်က လုံချန်းကို လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက မင်းသိသမျှ လူထဲမှာ စကားအပြောဆုံး... အဲ... စကားအနည်းဆုံးလူလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ငါ မပြောမိလို့... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တကယ့်ပြက်လုံးကောင်း တစ်ခုပဲ။ မင်းနဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို စာကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်းမှာ သုံးတာက မင်း နဲ့ ဦးနှောက်ကို စာကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်းမှာ သုံးတာနဲ့ အတူတူပဲ" လုံချန်းက မျက်လုံးဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်ပြီးနောက်လက်ကို ရှေ့သို့ မြှောက်လိုက်၏။
သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့တွင် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူသည် မိမိ၏ နိယာမများကို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးပြုနိုင်ပြီဖြစ်၍ ခရီးဝေး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း နှစ်ကြမ်ကို အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူသည် ယခင်က အင်ပါယာတု၏ တော်ဝင်မြို့တော်ထဲသို့ ရောက်ဖူးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် လမ်းခရီးအတိုင်း သွားနေရန် မလိုတော့ဘဲ သူ့စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ အဝေး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။
လုံချန်းက ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ထိုဝင်ပေါက်သည် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။
ထို့နောက် တုအင်ပါယာ တော်ဝင်မြို့တော်၏ လူသူမသိသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုပမာဏခန့်ရှိသည့် အခြား ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် ပွင့်လာပြီး လူတစ်ယောက် လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။
ဝင်ပေါက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။
"တုတော်ဝင်မြို့တော်... ငါ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ" သူက တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မျက်နှာဖုံး တစ်ချပ်အား ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
သူသည် ဤနေရာရှိ အထက်တန်းလွှာ အချို့ ရှေ့တွင် မိမိ မျက်နှာကို သိထားပြီးဖြစ်နိုင်သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေသေချာချာ ရုပ်ဖျက်ရန်အတွက် လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးအား မျက်နှာတွင် တပ်ဆင်လိုက်တော့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို မှတ်မိသွားခြင်းမှ တားဆီးရန်နှင့် သတင်းအချက်အလက် စီးဆင်းမှုအား ထိန်းချုပ်ရန်က သူ့အတွက် ပို၍ အရေးကြီးပေသည်။
...
ဤကမ္ဘာ၏ အခြားသော အရပ်မျက်နှာ တစ်ဖက်တွင်မူ စေတမန်လေးဦးသည် လုံချန်း၏ သွေးခြေရာဟု သူတို့ယုံကြည်ထားသည့် လမ်းစနောက်သို့ ဆက်လက် ခြေရာခံနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် လုံချန်း ခရီးနှင်စဉ်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သော အမှောင်ထုစွမ်းအင် လမ်းကြောင်းနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။ လုံချန်းက ရံဖန်ရံခါ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူ၏ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် အကွာအဝေးတိုသာ ဖြစ်သဖြင့် ရန်သူများအတွက် ခြေရာခံရန် သိပ်ပြီး မခက်ခဲခဲ့ချေ။
လုံချန်း၏ အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာ အသွင်ပြောင်းလဲမှု ရပ်တန့်သွားချိန်တွင်မှ ထိုအမှောင်ထုစွမ်းအင်လမ်းကြောင်းက ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စေတမန်များသည် လုံချန်း ဆေးကုသမှု ခံယူခဲ့သည့် အဘွားအို၏ သစ်လုံးအိမ်လေးဆီသို့ ဦးတည်နေသော အခြား လမ်းစ ခြေရာတစ်စကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ကြ၏။
ခြေလျင်ခရီးဖြင့် ခဏမျှ သွားရောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် သစ်သား အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
"ဒါဆို... ရုပ်အလောင်းကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာခဲ့တာပေါ့။ အပြင်ကို ထွက်သွားတဲ့ အမှောင်ထု ခြေရာလက်ရာ ဘာမှမမြင်ရဘူး။ သူ သေချာပေါက် အတွင်းထဲမှာပဲ ရှိနေဦးမှာ" ပထမမြောက် စေတမန်က ပြောလိုက်ပြီး တဲအိမ်၏ တံခါးဝဆီသို့ လှမ်းသွားကာ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်တော့သည်။
"ဟမ်... နင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ"
တံခါးက ရုတ်တရက် ကန်ဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် အိမ်ထဲရှိ အဘွားအိုမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အိမ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာသည့် သူစိမ်းလေးဦးကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
"နင်တို့က သူခိုးတွေလား။ လိုချင်တာရှိရင် ယူသွားကြပါ၊ ငါ့ကိုတော့ မသတ်ပါနဲ့" သူမက အင်မော်တယ်ကမ္ဘာမှ စေတမန်များကို သူခိုးများဟု ထင်မှတ်မှားကာ ပြောလိုက်သည်။
အဘွားအို၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုလျက် စေတမန်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက်ကြည့်ရှု ရှာဖွေနေကြ၏။
"ထူးဆန်းတယ်။ ဒီအဘွားကြီးကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ ရှိမနေဘူး။ သေဆုံးနေတဲ့ ရုပ်အလောင်းလည်း မရှိဘူး" တတိယမြောက် စေတမန်က လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် အထင်အရှား အခြေအနေကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"နင် ငါ့ကို ပြောစမ်း... သူ ဘယ်မှာလဲ။ အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာ ဘယ်မှာလဲ" ပထမမြောက် စေတမန်က အဘွားအိုကို တင်းမာစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဘာမိစ္ဆာလဲ။ ငါ ဘာမိစ္ဆာမှ မသိဘူး" အဘွားအိုက ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "တစ်ခုခု မှားနေတာ နေမှာပါ"
"မှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ အဲဒီ သွေးခြေရာက ဒီနေရာမှာတင် ဆုံးသွားတာ။ ပြောစမ်း... နင် ဒီနေရာကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်မှာလဲ" စေတမန်က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။
'ဟမ်... လုံချန်းလား။ သူတို့က သူ့ကို မိစ္ဆာလို့ ခေါ်နေကြတာလား။ ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ'
သူတို့၏ မေးခွန်းများကို ကြားရသောအခါ အဘွားအိုသည် သူတို့ မည်သူ့အကြောင်း ပြောနေမှန်း နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဤလူများသည် လုံချန်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သည့် လူဆိုးများ ဖြစ်နေမည်လောဟု သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ရ၏။
လုံချန်း သူမနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့စဉ် ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် သူမအပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်များ ချန်ထားခဲ့ဖူးသည်။ သူမအနေဖြင့် သူ့ကို လူဆိုးတစ်ယောက်အဖြစ် ဘယ်သောအခါမှ မမြင်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမရှေ့က စေတမန်များသည် အပြစ်မဲ့သူ တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် လူဆိုးများသာ ဖြစ်ရပေမည်။
သူမသည် လုံချန်းကို ဤလူဆိုးများရန်မှ သေချာပေါက် ကယ်တင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့အား အမှန်တရားကို လုံးဝ ပြောပြမည် မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။