အခန်း ၁၁၀၅
Vol. 105 Ch. 1105
အခန်း ၁၁၀၅ အစားထိုးခြင်း
လုံချန်းသည် သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ပြောင်းလဲပြီးနောက် တုတော်ဝင်မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် မည်သူ့ကိုမဆို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြည့်အဝ အဆင်မပြေသေးဟု ယုံကြည်ထား၏။ သူ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေမှာ အားနည်းနေဆဲဖြစ်ရာ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် မည်သည့် ပဋိပက္ခမျိုးကိုမဆို ရှောင်ရှားနေပြီး တော်ဝင်မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်လာစဉ် အစောင့်များကိုပင် ရှောင်ကွင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် တာဝေး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်ပေါက် ရှိရာ အခန်းသို့ မရောက်ရှိမီ တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌ တာဝေး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အနည်းငယ်ကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ လိုအပ်သည်မှာ ဤရွှေ့ပြောင်းခြင်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိစဉ်က တာဝေး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ရှိရာမှ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ သူ ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် တာဝေး နေရာရွှေ့ပြောင်းရန် လိုအပ်သည့် အခြေအနေအားလုံး ပြည့်စုံနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူသာ လုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက ခဏခဏ နေရာရွှေ့ပြောင်းနေမည့်အစား ထိုအစီအရင်ရှိရာ အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရွှေ့ပြောင်းသွားမည်ဖြစ်သော်လည်း မီတာ ၂၀၀ သာရှိသော တာတို ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကန့်သတ်ချက်က အဓိက ပြဿနာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
တော်ဝင်နန်းတော်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းပြီး အချို့သော စင်္ကြံလမ်းများဆိုလျှင် မီတာ ရာနှင့်ချီ၍ ရှည်လျားလှ၏။
လွန်ခဲ့သည့် အကြိမ်က အစောင့်များ မတ်တပ်ရပ်နေသည့် နေရာများကိုလည်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ အစောင့်များသည် ထိုနေရာများ၌ပင် ဆက်ရှိနေဦးမည်ဟုသာ သူ မျှော်လင့်နိုင်တော့၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ့အတွက် အရာရာ ပိုမိုလွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် မြို့ထဲသို့ လမ်းလျှောက်လာစဉ် လမ်းဘေးဆိုင် တစ်ဆိုင်၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို လှမ်း၍ သတိပြုမိလိုက်သည်။
"အဲဒီလူက..."
"သူက ငါ ဟိုတစ်ခေါက် တာဝေး ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အခန်းထဲကနေ ထွက်လာတုန်းက တော်ဝင်နန်းတော်ထဲမှာ လှည့်ကင်းပတ်နေတဲ့ အစောင့်ပဲ မဟုတ်လား"
အစောင့်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ဤမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သောအကြိမ်က ထိုလူအား မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူ မှတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုလူသည် တော်ဝင်နန်းတော်၏ လုံခြုံရေးကို စစ်ဆေးရန်အတွက် နန်းတော်အတွင်း မည်သည့်နေရာမဆို ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာခွင့်ရှိသည့် အဆင့်မြင့် တော်ဝင်အစောင့်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
"နင် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါ သိတယ် ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားဦး။ နင်က တိုက်ခိုက်နိုင်မယ့် အခြေအနေမှာ မရှိဘူးနော်" လုံချန်း တစ်ခုခု မလုပ်ဆောင်မီမှာပင် ရွှင်းက ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်သည်။
"ငါ ဘာလုပ်မယ်လို့ နင် ထင်လို့လဲ" လုံချန်းက သဘောကျစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။
"နင် သူ့ကို အနားပေးလိုက်ပြီး သူ့နေရာကို အစားထိုးချင်နေတာမလား" ရွှင်းက ဆိုသည်။ "ငါပြောတာ မှန်တယ် မဟုတ်လား"
"ဟားဟားဟား... နင်က ငါ့အကြောင်းကို သိပ်သိတာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"မှန်တယ်။ အစောင့်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်ကလို နေရာမှာပဲ ရှိနေမယ်လို့ ငါ အသေအချာ မပြောနိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ ငါက စင်္ကြံတစ်လမ်းထဲကို နေရာရွှေ့ပြောင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီနေရာက အစောင့်တွေနဲ့ ပြည့်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" သူက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။ "ငါက သူတို့အားလုံးကို တိုက်ခိုက်ရမှာတင်မကဘူး ဘုရင်နဲ့ တခြားလူတွေပါ ပေါ်လာပြီး ဝိုင်းတိုက်ကြလိမ့်မယ်"
"ငါလည်း သူနဲ့ ပဋိပက္ခ မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဒါက အောင်မြင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးလမ်းကြောင်း ဖြစ်နေတာပဲ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်က သူတို့ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို အစောင့်တွေကို လိုက်ရှင်းပြနေမယ့်အစား သူတို့သိတဲ့ လူတစ်ယောက် အနေနဲ့ အထဲကို ဝင်သွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်" သူက ဆိုသည်။
"ပြီးတော့ ငါ ဒီအပြင်မှာ ရှိနေတုန်း လှည့်ကွက်အချို့ကို သုံးလို့ရသေးတယ်။ နန်းတော်ထဲမှာဆိုရင်တော့ ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး" သူက ထပ်လောင်းပြောကြားရင်း ဈေးဝယ်ယူမှု ပြီးဆုံးသွားပုံရသည့် တော်ဝင် အစောင့်ဆီသို့ နောက်ဆုံး၌ စတင်လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့တော့သည်။
ထိုအစောင့်သည် တော်ဝင်နန်းတော်ဆီသို့ ပြန်လည်ဦးတည်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။
"နေပါဦး ဆရာ" လုံချန်းက ထိုတော်ဝင် အစောင့်ထံသို့ အမှီလိုက်ရန် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်တင်ရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် အစောင့်သည် ရပ်တန့်ကာ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။
"ဘာကိစ္စလဲ" အစောင့်က လုံချန်းကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ကျွန်တော့်မှာ ဆရာ့ကို ပြောစရာ အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းတစ်ခု ရှိလို့ပါ။ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး" လုံချန်းက တစ်ခုခုကို စိုးရိမ် ပူပန်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သတိပြုမိသွားသောအခါ တော်ဝင် အစောင့်သည်လည်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာခဲ့၏။ ဤမျှအထိ အရေးကြီးနေရအောင် မည်သည့် ကိစ္စများ ဖြစ်နေသနည်း။
"ကျွန်... ကျွန်တော် လူသတ်မှု တစ်ခုကို မြင်ခဲ့ရလို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးပါဦး။ မြန်မြန်လုပ်ပါ" လုံချန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းက ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုလူ မျက်နှာထက်တွင် အမူအရာ များပြားစွာ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော သာမန်ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးကို ဂရုမစိုက်သည့်အလား ရှိနေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူက သူ့ကို လာပြောမည့်အစား မြို့ထဲရှိ သာမန်အစောင့်များကိုသာ သွားရောက်အကြောင်းကြားရန် ပါးစပ်ဟလိုက်တော့သည်။
လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ ပျင်းရိငြီးငွေ့ပြီး ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ဤအတိုင်းဆိုလျှင် သူ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်ပင် လုံချန်းသည် ထိုလူ သေချာပေါက် တုံ့ပြန်လာစေမည့် ပိုမိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
ထိုလူသည် လူ့အသက်ကို ဂရုမစိုက်ချင်နေပါစေ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အရှားပါးဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားကြသည့် ကောင်းကင်ဘုံ ခုနစ်ဆင့် ဆေးပင် ကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ရတနာအကြောင်းကိုမူ သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ရပေမည်။
"ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို အခုတင်ပဲ သတ်ပစ်လိုက်တာ။ ပြီးတော့ အခု အဲဒီလူရဲ့ သမီးဖြစ်သူကို ရိုက်နှက်ပြီး အံ့ဖွယ် ကောင်းကင်ဘုံ ခုနစ်ဆင့် ဆေးပင် ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို ခဏခဏ အတင်းအကျပ် မေးနေတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီကောင်မလေးကို ကယ်ပေးပါဦး" လုံချန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
သူက ကောင်မလေးကို ကယ်တင်ရန် ပြောနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရတနာအကြောင်းကိုမူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထည့်သွင်းပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟင်... ကောင်းကင်ဘုံ ခုနစ်ဆင့် ဆေးပင် ဟုတ်လား" တော်ဝင်အစောင့်က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ "သူက အဲဒီအရာအကြောင်း ပြောနေတာလို့ မင်း သေသေချာချာ ကြားခဲ့တာလား"
"မှန်ပါတယ် ခင်ဗျာ။ အဲဒီလူက သူ့ဆီကနေ ခိုးယူသွားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ခုနစ်ဆင့် ဆေးပင်ကို ပြန်ပေးဖို့ တောင်းနေတာ။ အသတ်ခံရတဲ့ လူက ထပ်ခါတလဲလဲ ငြင်းဆိုနေတာတောင် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ အခု သူ့သမီးကိုလည်း အဲဒီမေးခွန်းအတိုင်း ထပ်မေးနေတာပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လိုက်ခဲ့ပေးပါ" လုံချန်းက အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလိုက်၏။
"ကောင်းပြီ။ မင်းက လူ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ဒီလောက်တောင် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေမှတော့ ငါ ကူညီပေးရတာပေါ့။ ငါ့ကို အဲဒီကောင်မလေးရှိတဲ့ နေရာ ခေါ်သွားစမ်း" တော်ဝင်အစောင့်က ပြောလိုက်သော်လည်း လုံချန်းအနေဖြင့် သူ့မျက်လုံးထဲရှိ လောဘရိပ်အချို့ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ထိုလူကို လူသူဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းကြား တစ်လမ်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်၏။
"သူတို့ အဲဒီလမ်းကြားထဲမှာ ရှိနေကြတာပါ" သူက ရှေ့တည့်တည့်ရှိ လမ်းကြားကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
အစောင့်သည် နှစ်ခါပြန်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ရှေ့မှဦးဆောင်၍ ဝင်သွားခဲ့ရာ လုံချန်းကို အနောက်တွင် ရှိနေစေခဲ့သည်။
တော်ဝင်အစောင့်သည် ထိုနေရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါတွင် ကောင်မလေးတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်၌ သေဆုံးလျက် လဲကျနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ အနီးအနားတွင်လည်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်း ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အနောက်ဘက်တွင် လူတစ်ယောက်က လက်ထဲ၌ ဆေးပင် တစ်ပင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် "နောက်ဆုံးတော့ ငါ ဒီရတနာကို ရပြီဟေ့" ဟု အားရပါးရ ရယ်မောနေခဲ့သည်။
ထိုရတနာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တော်ဝင်အစောင့်၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် တောက်ပသွားခဲ့တော့၏။ သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ ဤသည်က အမှန်တကယ်ပင် ဆေးပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အဖိုးတန်ဆုံးနှင့် အဈေးအကြီးဆုံး ရတနာများထဲမှ တစ်ခု မဟုတ်လော။
"ရပ်လိုက်စမ်း။ အဲဒီရတနာကို အောက်ချလိုက်။ ပြီးတော့ အဲဒါကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နဲ့။ မဟုတ်ရင် ငါ နင်းကို သတ်ပစ်မယ်" တော်ဝင်အစောင့်က ဓားကို ထုတ်ယူရင်း ထိုလူအား သတိပေးလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးပင်ကို မထိခိုက်စေချင်သဖြင့် ထိုလူအား တိုက်ရိုက် သွားမတိုက်ခိုက်သေးချေ။
သူသည် ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် လူသုံးဦးမှာနောက်တွင် ရှိနေသော လုံချန်း ဖန်တီးထားသည့် ပုံရိပ်ယောင်မျှသာ ဖြစ်သည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။
လုံချန်းသည် တော်ဝင်အစောင့်၏ အနောက်ဘက် တစ်လှမ်းအကွာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း လက်ထဲ၌ ချီစွမ်းအင်ဓား တစ်လက်ကို ပေါ်ထွက်စေခဲ့သည်။
"အဲဒီဆေးပင်ကို အခုချက်ချင်း ငါ့ကိုပေး..." တော်ဝင်အစောင့်က ထိုလူကို လှမ်းပြောလိုက်သော်လည်း သူ့စကားလုံးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဦးခေါင်း လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့သဖြင့် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ သူသည် နောက်တွင် ရပ်နေသော လုံချန်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။
လုံချန်းသည် အချိန်ပို အကုန်မခံတော့ဘဲ ထိုတော်ဝင်အစောင့်၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံး၏ အကူအညီဖြင့် ထိုလူနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူအောင် သူ့ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အား ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သေဆုံးသွားသော အစောင့်အစစ်အမှန်၏ ရုပ်အလောင်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်း သိမ်းဆည်းလိုက်လေတော့သည်။