အခန်း ၉၁

အခန်း (၉၁) တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ပြီးတာနဲ့ စက်ရုံထဲဝင် ပြီးတော့ ချေးငွေယူထားတဲ့အကြွေးကို ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဆပ်ရမယ်

အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် နယ်မြေကမ္ဘာ၌...

"တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲအတွက် သုံးရက်ပဲ လိုတော့တယ်.... နောက်သုံးရက်အတွက် တစ်ကျောင်းလုံး ပိတ်ပေးပါမယ်...."

အသံချဲ့စက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် စက်ရုပ်ဆန်ပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မပါဝင်ဘဲ စာသင်ခန်းတိုင်းရှိ စပီကာများမှတဆင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရင်းနှီးနေသော စာသင်ခန်း၊ ရင်းနှီးနေသော ဆောင်ပုဒ်များနှင့် ရင်းနှီးနေသော အကြိုရေတွက်သည့်ဘုတ်ပြားပေါ်ရှိ အနီရောင် '၃' ဟူသည့် ဂဏန်း....

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတန်းဖော်များကမူ သူစိမ်း မျက်နှာများ ဖြစ်နေကြ၏။

သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီသည် ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး ဖတ်စာအုပ်များကို ထုံကျင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည် သို့မဟုတ် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကို ခံစားချက်မဲ့စွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။ စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံး အသက်ရှူမွန်းကြပ်ဖွယ် လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသ​ည်။

ကျောင်းပိတ်ရက်ကြောင့် မည်သူမျှ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သည့် အရိပ်အယောင်ကို မပြသကြချေ။ ထို့အစား သူတို့သည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးတရားစီရင်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အကျဉ်းသားများနှင့် ပို၍တူညီနေလေ၏။

လီပင်းသည် စာသင်ခန်း၏အလယ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမက မျက်မှောင်တင်းတင်း ကြုတ်ထားသည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ...

အရမ်းကို မှားယွင်းနေပြီ...

သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိတ်ဆိတ်နေသောအတန်းဖော်များကို ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်မျှ အပြုံးတစ်ခုလေးပင် မရှိကြချေ။

နှလုံးခုန်မြန်စေလောက်အောင် ပြင်းထန်သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ခံစားချက်တစ်ခုသည် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား သူမ၏နှလုံးသားထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာသည်။

ဒီမြင်ကွင်း... ဒီမြင်ကွင်းကို အရင်က တစ်နေရာရာမှာ ငါ မြင်ဖူးသလိုပဲ...

ရုတ်တရက် မှတ်ဉာဏ်များသည် ရေကာတာကျိုးသကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ငါးလတိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများသည် တဖန်ပြန်၍ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

မီးရောင်အောက်တွင် စာကျက်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ညများ၊ အဆုံးမရှိသော စာမေးပွဲ မေးခွန်းလွှာများ၊ မျက်ရည်များဖြင့် ရေးသားခဲ့သော သေတမ်းစာများနှင့် သေခြင်းတရားက အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ သူမ တစ်ချိန်က ပြိုလဲခဲ့ရပုံများစသည့် အမျိုးမျိုးသော မှတ်ဉာဏ်များ တဖန်ပြန်၍ ဝင်ရောက်လာသည်။

လီပင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားလေ၏။ သူမ၏မျက်နှာသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းဖြူရော်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ စတင်၍ တုန်ယင်လာသည်။

သူမ အရာအားလုံးကို မှတ်မိသွားလေပြီ။

ထိုငါးလ... ဖိအားများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ချေမွခံခဲ့ရသော ထိုမှောင်မိုက်ပြီး နေရောင်မရသည့် ငါးလတာ ကာလ... သူမ ထိုအရာများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးလေပြီ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လီပင်းသည် သတိမဝင်လာသေးဘဲ ဝိညာဉ်နုတ်ယူခံလိုက်ရသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်အလား သူမ၏ခုံတွင် ငေးငိုင်စွာ ထိုင်နေပြီး ချွေးစေးများသည် သူမ၏ကျောင်းဝတ်စုံ ကျောပြင်၌ ရွှဲနစ်နေသည်။

ဒါဆို... ငါက အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်ရဲ့ ငါးလတာကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီပေါ့...

ပြီးတော့ အဆုံးကျတော့ ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်း မဝင်နိုင်တဲ့သူတွေက နယ်မြေထဲမှာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ရပြီး ငါးလတာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ခံစားရဖို့ ဒီသံသရာထဲကို ပြန်မပစ်ချခံရခင် ငါတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေအားလုံးကို ရက်ရက်စက်စက် ဖျက်ပစ်ခံခဲ့ရတာပေါ့...

ငါ့အတွက် သူစိမ်းဆန်ပြီး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုရှိတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အခုလေးတင် ကုန်လွန်သွားခဲ့တဲ့ ဒီငါးလတာကာလကို...တကယ်တော့ ငါက ဘာမှတ်ဉာဏ်မှမရှိဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး သည်းခံခဲ့ရတာပေါ့...

"ဟင့်အင်း..."

မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော စူးရှပြီး ကျယ်လောင်သည့် အော်ဟစ်သံတစ်သံက စာသင်ခန်း၏ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချိုးလိုက်၏။

လီပင်းသည် သူမ၏ ခုံမှ ဝုန်းခနဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်များက ဆံပင်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲဆုပ်ထားကာ သူမ၏သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လေဟာနယ်ကိုကြည့်ပြီး အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်း ဝင်ရမယ်...ငါ ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်း သေချာပေါက် ဝင်ရမယ်... ငါ ဒီနေရာမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး...နောက်တစ်ခါ လုံးဝ ထပ်မနေနိုင်တော့ဘူး.."

သူမ၏အသံသည် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုကြောင့် အက်ကွဲနေပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော စာသင်ခန်းအတွင်း၌ အထူးတလည် စူးရှကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတန်းဖော်များအားလုံးသည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားသော သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့ထဲမှတချို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသော်လည်း အများစုမှာ အေးစက်ပြီး ထုံကျင်နေမှုသာဖြစ်ကာ "ဖိအားတွေ များလွန်းလို့ နောက်ဆုံးတော့ သူ ရူးသွားပြီ" ဟူသော သံသယ အရိပ်အယောင်လေးမျှသာ ပါဝင်နေသည်။

လီပင်းသည် အမောတကော အသက်ရှူနေပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ် ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သို့သော် သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူမ အံ့တင်းတင်းကြိတ်ကာ စာသင်ခန်းအတွင်းရှိ ထုံကျင်နေသော မျက်နှာများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

သူမ အမှန်တရားကို သိသည်။ သူမ နာကျင်မှုကို မှတ်မိသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွက် သူမ အတိတ်က အမှားမျိုးကို လုံးဝထပ်အဖြစ်မခံနိုင်ချေ။

ဤနေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့လျှင် သူတို့ကို မည်ကဲ့သို့ အိပ်မက်ဆိုးမျိုး စောင့်ကြိုနေမည်ကို ဤလူများ မသိကြဘူး။ သူမကဲ့သို့ အတန်းပြန်တက်ရသူတစ်ယောက်တည်းကသာ ထိုကိစ္စကို သိရှိထားခြင်းပင်။ ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဤနေရာမှ သူမ ထွက်သွားရပေမည်။

ယခုအချိန်၌ စာသင်ခန်းတိုင်းတွင် လူငါးဆယ် ရှိပြီး ဤစာသင်ခန်းထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ အတန်းပြန်တက်ရသူ ဖြစ်ပေ၏။ သူမသည် တခြားသူများထက် အသိပညာများ ပို၍သင်ယူထားခဲ့ပြီး သူမ၏မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအသိပညာများကို ပို၍ပင် ခိုင်မာစွာ မှတ်မိသွားခဲ့လေပြီ။

ဤသည်မှာ အတန်းပြန်တက်ရသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးပင်။ အကယ်၍ သူမ ထွက်သွားချင်ပါက ဤအချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရပေမည်။

ငါ့ကို ဒီနယ်မြေထဲမှာ ထပ်ပြီးပိတ်လှောင်ထားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့....

...

နယ်မြေစီမံခန့်ခွဲမှု ဟင်းလင်းပြင်၌...

"လက်ရှိမှာ အတန်းပြန်တက်ရတဲ့သူတွေ အားလုံး မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာကြပြီ.. သူတို့ ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်းဝင်ပြီး ထွက်သွားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ နင် ထင်လား"

ဆာရာက ချန်လန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

အတန်းပြန်တက်ရသူတိုင်းကို မတူညီသော စာသင်ခန်းတစ်ခုစီတွင် နေရာချထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ အတန်းပြန်တက်ရသူ နှစ်ဦးကို တူညီသော စာသင်ခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် နေရာချထားခြင်း မရှိချေ။

"စာသင်ခန်းတိုင်းက မတူကြဘူးလေ....တချို့လူတွေက ပင်ကိုပါရမီပါတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ သင်ယူနိုင်စွမ်းက တခြားသူတွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်... အတန်းပြန်တက်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်က နောက်ထပ် ငါးလစာ သင်ယူခဲ့တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေရင်တောင် အဲ့ဒီလို လူတွေကို ယှဉ်နိုင်ချင်မှ ယှဉ်နိုင်မှာ...အဲ့ဒါက သူတို့ရဲ့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

ချန်လန်က အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။ စာသင်ခန်း တစ်ခန်းလျှင် လူငါးယောက်သာ ထွက်ခွာနိုင်မည် ဖြစ်ရာ အချိန်တန်ပါက လူလေးသောင်းငါးထောင် ကျန်ရစ်နေပေမည်။

ထို့နောက် လူအရေအတွက် ပို၍ပို၍ များပြားလာပေလိမ့်မည်။ ကျောင်းသည် ထိုမျှများပြားသော လူများကို ဆက်လက်၍ လက်မခံနိုင်တော့ချိန်တွင် သူတို့သည် လူသစ်ခေါ်ယူခြင်းကို ရပ်တန့်ရပေမည်။

နယ်မြေမှ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရန် လူများကို ထပ်မံ၍ ခေါ်ယူနိုင်ရန်အတွက် သူ အပြောင်းအလဲတချို့ ပြုလုပ်ရပေမည်။

"စာသင်ခန်း တစ်ခန်းကို လူငါးယောက်ပဲ ထွက်လို့ရမယ်...တွက်ကြည့်လိုက်ရင် ဒီနယ်မြေ ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ အလွန်ဆုံး လူငါးထောင်ပဲ ထွက်သွားနိုင်မယ်..."

သူ တခဏကြာရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဒီနယ်မြေထဲမှာ လူလေးသောင်းငါးထောင် ကျန်ရစ်နေဦးမှာပဲ.."

ဆာရာသည် အဆက်မပြတ် တိုးပွားလာသော သောင်တင်နေသည့် လူဦးရေ အချက်အလက်များကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလေ၏။

"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီအကြောင်းကို ငါ နင့်ကို ပြောမလို့ပဲ...နယ်မြေက လတိုင်း လူသစ် ငါးသောင်း ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ကြိမ်ကို အလွန်ဆုံး လူငါးထောင်ပဲ ထွက်သွားနိုင်တယ်.... ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် သောင်တင်နေတဲ့ ကစားသမားတွေက ပိုပိုပြီး နှင်းလုံးလိမ့်သလို ကြီးလာမှာပဲ...အနှေးနဲ့အမြန် ကျောင်းက ပြည့်ကျပ်ပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့က လူသစ်ခေါ်ယူတာကို ရပ်တန့်ရလိမ့်မယ်..."

လူသစ် ခေါ်ယူခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ခြင်းသည် နယ်မြေ၏ 'အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင် ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း' ကို ကျဆင်းသွားစေမည်ဖြစ်ပြီး ဤသည််မှာ ချန်လန်နှင့်ဆာရာ မမြင်တွေ့လိုသောအရာပင်။

"ဒါကြောင့် ဒီနယ်မြေ ပြီးသွားရင် စည်းမျဉ်းတွေကို နည်းနည်း ပြောင်းလဲဖို့ လိုတယ်..."

ချန်လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ထွက်ခွာဖို့ စံသတ်မှတ်ချက်ကို ပုံသေ ထိပ်ဆုံးငါးယောက်ကနေ အမှတ်ကို အခြေခံတဲ့ စနစ်တစ်ခုကို ပြောင်းလိုက်မယ်"

"ကျောင်းသားသစ်တွေက တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲမှာ အမှတ် လေးရာ့ငါးဆယ် ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီထက် ပိုရရင် နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာလို့ ရမယ်..."

"အတန်းပြန်တက်ရတဲ့ သူတွေအတွက်ကတော့ စံသတ်မှတ်ချက်ကို မြှင့်လိုက်မယ်...ထွက်ခွာဖို့အတွက် သူတို့က အမှတ်ငါးရာ့ငါးဆယ် ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီထက် ပိုရဖို့ လိုတယ်..."

ဆာရာ ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး တွက်ချက်မှုတစ်ခုကို အလျင်အမြန်ပြုလုပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီအပြောင်းအလဲက အရမ်းကောင်းတယ်...ပထမဆုံး နယ်မြေ ပြီးဆုံးချိန်က ပျမ်းမျှအမှတ်အပေါ် အခြေခံကြည့်ရင် လေးရာ့ငါးဆယ် အထက် ရနိုင်တဲ့သူတွေက အခြေခံအရ အတန်းတိုင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးငါးယောက် ဝန်းကျင်လောက်မှာပဲ ရှိတယ်.... ပြီးတော့ အတန်းပြန်တက်ရတဲ့သူတွေကို ငါးရာ့ငါးဆယ် ရဖို့ တောင်းဆိုလိုက်တာက... ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် နယ်မြေတစ်ခု ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ လူနှစ်ထောင်လောက် ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်..."

ထွက်ခွာသွားသူ အရေအတွက် မြင့်မားသွားသော်လည်း ဤသည်က နယ်မြေကို ဆက်လက်လည်ပတ်နိုင်စေပြီး လူဦးရေပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ရပ်တန့်မသွားစေရန် သေချာစေနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ပို၍သန့်စင်ပြီး ရေရှည်တည်တံ့သော ရိတ်သိမ်းမှုနည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

"စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းဘက်မှာရော ဘယ်လိုနေလဲ...."

ချန်လန်က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

ဆာရာက 【စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်း】 နယ်မြေသို့ မျက်နှာပြင်ကို ချက်ချင်းပြောင်းလိုက်သည်။

အလုပ်ရုံသည် ထုံကျင်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေသော လှုပ်ရှားမှု မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

"လက်ရှိမှာ နယ်မြေကနေ ထွက်သွားဖို့ မျှော်လင့်ချက် အရှိဆုံး လူငါးယောက်က ဝမ်ရုံ လျှိုချန်ဖုန်း မိုဝမ် ကျောက်ရှီဖူနဲ့ ကျန်းတာရီတို့ပဲ"

ဆာရာသည် သူတို့၏ အချက်အလက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

"သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်က အမြင့်ဆုံးပဲ...သူတို့ရဲ့ မှားယွင်းမှုနှုန်းက အရမ်းကို နည်းပါးပြီးတော့ သူတို့က အရမ်းကို စည်းကမ်းရှိကြတယ်... သူတို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး စုမိနေပြီ..."

အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုက ချန်လန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကွေးတက်သွားသည်။

ဆာရာ ပြောခဲ့သော လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်ဆိုသည်မှာ ကစားသမားများအတွက်မူ သူတို့ ထုတ်လုပ်သော အစိတ်အပိုင်းများ၏ အရည်အသွေးမီနှုန်းနှင့် အရေအတွက်အဖြစ်သာ မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ထိုလုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် ဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် ကစားသမားများ၏ အလုပ်သမားကတ်များတွင် စုဆောင်းထားသော တစ္ဆေဒင်္ဂါးများဖြစ်ကြောင်း ချန်လန်နှင့်ဆာရာတို့က အလွန်ကောင်းစွာ သိထားကြသည်။

ဤသည်မှာ ချန်လန်က တိတိကျကျ ဖွင့်ဟမပြောထားသော အရာတစ်ခုပင်။