အခန်း ၉၂

အခန်း (၉၂) ကျပန်းမေးခွန်းများ...အတန်းပြန်တက်ရသူများ၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု

ကစားသမားအများစုသည် သူတို့၏သွေးနှင့်ချွေးရင်းကာ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေထားသော ငွေများကို သတိထား၍ မသုံးစွဲခဲ့ကြချေ။

အစပိုင်း အသက်ရှင်သန်ရေး ရုန်းကန်မှုများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အထူးသဖြင့် စူပါမားကတ် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကုန်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို စင်များပေါ်တွင် ချထားချိန်၌ လူအများအပြားသည် နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ငွေကို အလွန်အကျွံ စတင်၍ သုံးစွဲလာကြသည်။

သူတို့သည် ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေထားသော သူတို့၏ တစ္ဆေဒင်္ဂါးများကို 【နီကိုတင်း ရဲ့ ကယ်တင်ခြင်း】၊ 【စွမ်းအင်ဖြည့်အချိုရည်】နှင့် တန်ဖိုးကြီး အသားများကို ဝယ်ယူရာတွင် အသုံးပြုကာ တိုတောင်းသော စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ထုံကျင်မှု ခဏတာအတွက် လဲလှယ်ခဲ့ကြ၏။

သူတို့ သုံးစွဲနေသောအရာများမှာ ဤနယ်မြေမှ ထွက်ခွာရန် စံသတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီစေရန်အတွက် သူတို့ လိုအပ်သော တန်ဖိုးများပင် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြချေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဝမ်ရုံတို့ လူငါးယောက် အုပ်စုသည် အလွန်အမင်း မြင့်မားသော ထိရောက်မှု၊ အနည်းဆုံး အမှားအယွင်းများနှင့် အရေးအကြီးဆုံးအချက်ဖြစ်သည့် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကိုယ်ပိုင်ထိန်းချုပ်မှုများအပေါ် အားကိုးကာ တစ္ဆေဒင်္ဂါး အမြောက်အများကို စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဤနယ်မြေ၏ အစစ်အမှန် ထူးချွန်သော ဝန်ထမ်းများပင်။

ချန်လန်သည် ထိုလူငါးယောက်၏ အချက်အလက်များကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးတောမိသွားသည်။

"ကျိုးထျန်ချန်နဲ့ ဟန်ထျန်ယွီ တို့ရော ဘယ်လိုနေလဲ...."

ဆာရာသည် ထိုနှစ်ဦး၏ လက်ကျန်ငွေများကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"သူတို့မှာ အရမ်းကို နည်းလွန်းတယ်..သူတို့က စည်းမျဉ်းတွေကို သဘောမပေါက်ဘဲ သူတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်မယ်"

"အာ... နှမြောစရာပဲ..."

သူက တီးတိုးသက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံတွင် စစ်မှန်သော သနားညှာတာမှု သိပ်မပါဝင်ချေ။

"ဒီနှစ်ယောက်သာ စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းကနေ အောင်မြင်စွာ ထွက်သွားနိုင်ရင်... နည်းနည်းလောက် ဆော့ကစားဖို့အတွက် ချေးငွေနယ်မြေထဲကို သူတို့ကို ဆွဲသွင်းမယ်လို့ ငါ တွေးနေခဲ့တာ..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် ကတည်းက လေ့ကျင့်ပေးခံထားရတဲ့ ဝါရင့်ကစားသမားတွေလေ...သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက ပိုခိုင်မာနေလောက်ပြီမို့လို့ ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းမှာကို... နှမြောစရာပဲ"

အနီးအနီးတွင် ရပ်နေသော ဆာရာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက အရမ်းကို နတ်ဆိုးဆန်လွန်းတယ်...

ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖို့ မတူညီတဲ့ လူအုပ်စုကို ရှာလို့ မရတော့ဘူးလား....

ဒီကံဆိုးတဲ့ ကောင်နှစ်ယောက်ကို အစကတည်းက ပစ်မှတ်ထားပြီး ကျောင်းကနေ စက်ရုံအထိတလျှောက်လုံး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရုံတင်မကဘူး... အခု ချေးငွေဆိုတဲ့ ငရဲထဲကိုပါ ပစ်ထည့်ဖို့ စီစဉ်နေသေးတာလား..

ချန်လန်က ဆာရာ၏အမူအရာကို သတိမပြုမိဘဲ သူက အမိန့်အသစ်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်း နယ်မြေရဲ့ အချိန်စီးဆင်းမှုကို ထိန်းညှိပြီး နည်းနည်း နောက်ကျမှ ပြီးအောင် လုပ်လိုက်...အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် နယ်မြေရဲ့ ရလဒ်တွေကို အရင်အာရုံစိုက်ကြတာပေါ့..."

"အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် နယ်မြေကနေ နောက်ဆုံးမှာ ထွက်သွားနိုင်တဲ့ သူတွေက..."

ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခုကို စီစဉ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုက ချန်လန်၏ မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားလေ၏။

"စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းထဲကို ဝင်မယ့် နောက်ထပ် ဝန်ထမ်းသစ်အုပ်စု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် ပြီးသွားရင် အလုပ်လုပ်ဖို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...

အလုပ်လုပ်ပြီး အရင်းအမြစ်တချို့ စုဆောင်းပြီးသွားရင် အိမ်ထောင်ပြုဖို့၊ ကလေးယူဖို့၊ ပြီးတော့ အိမ်ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ် မဟုတ်လား...

သူတို့က အိမ်ဝယ်မှာဆိုတော့ ငါ့အတွက် အိမ်ရာချေးငွေယူတာကို ရိုးရိုးသားသား တာဝန်ယူပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ...

ဤသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံပြီး ချောမွေ့သော ဘဝ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင်။ အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမှသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများကို စုပ်ယူသည့် စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းသို့ ထို့နောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ပစ္စည်းဥစ္စာများနှင့် အနာဂတ်ကို လုံးလုံးလျားလျား ချိတ်ပိတ်ပစ်လိုက်မည့် ချေးငွေဆီသို့ ဦးတည်သွားခြင်းပင်။

ဆာရာသည် ချန်လန်၏ တည်ငြိမ်သော်လည်း ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ဘေးတိုင်သွင်ပြင်ကို ကြည့်ကာ တစ်ဖန်ပြန်၍ တွေးတောမိသွားသည်။

ချန်လန်က တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကမ္ဘာက ဒေသခံလူများလား...သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စင်ရတာလဲ..

...

စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်း နယ်မြေ....

ယခုအချိန်၌ နယ်မြေပြီးဆုံးရန် ခြောက်ရက်သာ လိုတော့သည်။

ငါးလနီးပါးတိုင်တိုင် တောင့်ခံခဲ့ကြသော ကစားသမားများသည် သူတို့၏ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ရှင်းလင်းသော ပန်းတိုင်တစ်ခုကို မြင်တွေ့နေရလေပြီ။ ဤသည်မှာ လွတ်မြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ထပ် တစ်ကျော့ပြန်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု၏ အစပင်။

သို့သော် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော ဟောက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေရမည့် နံနက်စောစော အချိန်တွင် ကစားသမား အဆောင်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းနေလေ၏။

အဆောင်တစ်ခုလုံး လုံးလုံးလျားလျား ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

ကုတင်များအားလုံး ရှုပ်ယှက်ခတ်ပြီး လွတ်နေကာ လူသူအရိပ်အယောင်လေးမျှပင် မတွေ့ရချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်နေရာတဝိုက်လုံး အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လူတိုင်း ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ...

အဖြေမှာ သူတို့ အလုပ်ရုံထဲသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ကစားသမားတိုင်းသည် တစ်ယောက်မကျန် လင်းထိန်နေပြီးနေ့ခင်းဘက်နှင့်တူသည့် ဧရာမအလုပ်ရုံကြီးထဲတွင် စုဝေးနေကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ဤနေရာသို့ သူတို့၏သဘောဆန္ဒအလျောက် ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သုံးရက်သာ လိုတော့သဖြင့် ကစားသမားများသည် လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ကတည်းက အချိန်ပိုများကို သဘောဆန္ဒအလျောက် စတင်တိုးချဲ့ခဲ့ကြပြီး မအိပ်မနား အလုပ်လုပ်နေကြ၏။

သူတို့သည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းပြီး အိပ်ချင်နေကာ အချိန်မရွေး သေလုမတတ် လဲကျသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း...

သူတို့သည် သူတို့၏ လျှာဖျားများကို တင်းကြပ်စွာ ကိုက်ကာ အိပ်ချင်စိတ်ကို ဖယ်ရှားရန် တိုတောင်းပြီး စူးရှသော နာကျင်မှုကို အသုံးပြုကြသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အသက်ကယ်ကြိုး တစ်ချောင်းကို လှမ်းဆွဲသကဲ့သို့ သူတို့သည် စူပါမားကတ်သို့ ပြေးသွားကာ သူတို့၏ ကျန်ရှိနေသော တစ္ဆေဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို အသုံးပြု၍ စွမ်းအားဖြည့်အချိုရည်တစ်ဘူးကို ဝယ်ယူကာ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ နေရာများသို့ ချက်ချင်းပြန်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်များကို လောင်ကျွမ်းနေသည့်အလား လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်ကို အသေအလဲ ဆက်လက်၍ တွန်းတင်နေကြ၏။

ကတ်ထဲ၌လက်ကျန်ငွေ အလွန်အမင်း နည်းပါးနေသော ကျိုးထျန်ချန်နှင့် ဟန်ထျန်ယွီတို့ကဲ့သို့ သူများသည် ထောင့်သို့ ပို၍ပင် တွန်းပို့ခံရသည်။ သူတို့သည် သူတို့ဘဝ၏ အလားအလာ နောက်ဆုံး အနည်းငယ်ကို ညှစ်ထုတ်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

"နီးနေပြီ...လုံလောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ...နည်းနည်းလေး ထပ်တောင့်ထားလိုက်.."

"ငါ ပြိုလဲလို့ မဖြစ်ဘူး.... တကယ်လို့ ငါ အခု လဲကျသွားရင် ငါ့ရဲ့ အရင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံး အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"စွမ်းအားဖြည့်အချိုရည်....ငါ့ကို နောက်တစ်ဘူး ပေး .."

အလားတူ အတွေးများသည် ကစားသမားတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်နေလေ၏။

အနားယူမယ်... အိပ်မယ်...

အဲ့ဒါတွေက အရမ်း ဇိမ်ခံရာကျလွန်းတယ်...

မကြာမီ ရရှိလာတော့မည့် လွတ်လပ်ခွင့်ရှေ့တွင် ရက်အနည်းငယ် နာကျင်ရခြင်းသည် မည်သို့ အရေးပါမည်နည်း....

သူတို့သည် သဲကန္တာရထဲတွင် ရေငတ်သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော လူတစ်စုက အဝေးမှ အိုအေစစ် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသောအရာကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာသို့ တွားသွားရန် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နောက်ဆုံး ရေတစ်စက်ကို ညှစ်ထုတ်ရန် တွန့်ဆုတ်မနေကြခြင်းနှင့် တူညီနေသည်။

သို့သော် အလုပ်ရုံမှူးကမူ သူတို့ကို တည်ငြိမ်ပြီး ဂရုမစိုက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

ဤသနားစရာကောင်းသော ကစားသမားများသည် လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်ဆိုသည်မှာ အမှန်အားဖြင့် သူတို့၏တစ္ဆေဒင်္ဂါးများဖြစ်ကြောင်း မသိကြသေးချေ။

ကျိုးထျန်ချန်သည် ဤအရာအားလုံးကိုကြည့်ရင်း အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ စာကျက်ရာတွင် အလွန်အကျွံ ယှဉ်ပြိုင်မှု၌ အသေအလဲ ပါဝင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက ငါ ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ တော်တော်လေး သေချာခဲ့တယ်...အခုတော့ ငါ့မှာ ယုံကြည်မှု နည်းနည်းလေးတောင် မရှိတော့ဘူး...

သူ တွေးတောလိုက်မိသည်။

သူသည် လုံးလုံးလျားလျား မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ငါးလ ဆက်နေရန် သူ့ကိုယ်သူ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။

...

ယနေ့၌...

အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် နယ်မြေသည် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲကို နောက်ဆုံးတွင် ကြိုဆိုလိုက်လေပြီ။

ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးကို အလွန်အမင်း အသက်ရှူကြပ်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

ကျောင်းသားအားလုံးသည် ထုံကျင်နေသော ကျောင်းသားသစ်များဖြစ်စေ၊ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများရှိသည့် အတန်းပြန်တက်ရသူများဖြစ်စေ သူတို့ ရင်းနှီးနေသော စာမေးပွဲခန်းမများတွင် ထိုင်နေကြ၏။

ခေါင်းလောင်းသံမြည်လာပြီး မေးခွန်းလွှာများကို ဝေငှလိုက်သည်။

အတန်းပြန်တက်ရသူ အများအပြားသည် ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် ဤပထမဆုံး မေးခွန်းလွှာကို အလည်အပတ်ခရီးစဉ်လက်မှတ်ကဲ့သို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့သော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုဖြင့် လက်ခံရယူလိုက်ကြသည်။

ယခင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲမှ မှတ်ဉာဏ်များသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ဤကြိုတင်သိမြင်နိုင်သော အားသာချက်ဖြင့် သူတို့ သေချာပေါက် အောင်မြင်လာမည်ဟု သူတို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားကြ၏။

လီပင်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မေးခွန်းလွှာကို တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဖွင့်လိုက်သည်။

လီတာတုန်းသည် ပထမဆုံးမေးခွန်းကို ကြည့်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။

ချန်ဟောင်၏ အကြည့်များသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အဓိကကျသော နောက်ဆုံးမေးခွန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားလေ၏။

သို့သော်...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

တူညီသော မျှော်လင့်ချက်များကို ကိုင်စွဲထားသည့် အတန်းပြန်တက်ရသူများအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများ ချက်ချင်းအေးခဲ​တောင့်တင်းသွားသည်။

သူတို့၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး သူတို့၏သွေးများသည် အချိန်တခဏအတွင်း အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

မေးခွန်းလွှာပေါ်ရှိ မေးခွန်းများတွင် လုံးလုံးလျားလျား မှတ်မိသည့်အရာ မရှိတော့ချေ။

မေးခွန်းတစ်ခုလေးမျှပင် သူတို့ မှတ်မိနေသောအရာနှင့် မတူတော့ချေ။

မေးခွန်း အမျိုးအစားများ၊ အသိပညာ အချက်အလက်များနှင့် မေးခွန်းများ၏ ပုံစံနှင့် အခက်အခဲတို့ပင်လျှင် ကမ္ဘာပျက်မတတ် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့လေပြီ။

"မေးခွန်းတွေက တကယ်ကြီး လုံးဝကျပန်းဖြစ်နေတာပဲ..."

အတန်းပြန်တက်ရသူ တစ်ဦးက ငေးငိုင်စွာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် ရှိုက်ငိုသံလေး ပါဝင်နေသည်။

"မဟုတ်ဘူး..."

တခြား အတန်းပြန်တက်ရသူတစ်ဦးသည် ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူသည် မေးခွန်းလွှာကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူ၏လက်သည်းများသည် စာရွက်ထဲသို့ စိုက်ဝင်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

"တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ မေးခွန်းတွေကို မှတ်မိနေရင် ပိုပြီးအခွင့်အရေးရှိမယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ...ငါက သောက်ရူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...ငါက လူပြက်တစ်ယောက်ပဲ..."

သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များသည် တူညီသော သို့မဟုတ် ပို၍ပင် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို ယူဆောင်လာခဲ့လေ၏။ ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွာဟချက်က သူ့ကို နေရာမှာပင် ခြေမွှဖျက်ဆီးလုမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

"အရမ်းခက်တာပဲ.... ဒီတစ်ခါ မေးခွန်းတွေက... အရင်တစ်ခေါက် ကြုံခဲ့ရတာတွေထက်တောင် ပိုခက်နေသေးတယ်...ဒါက ငါတို့ကို ပေးမထွက်ချင်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

လီပင်း၏မျက်နှာသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူရော်နေပြီး ချွေးစေးများသည် သူမ၏နဖူးပေါ်တွင် ချက်ချင်းထွက်လာလေ၏။ သူတို့၏ အားနည်းချက်များကို တမင်သက်သက် ပစ်မှတ်ထားပုံရသော ထိုလှည့်ကွက်ဆန်ပြီး ထူးဆန်းသော မေးခွန်းများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏နှလုံးသားသည် အဆုံးမရှိသော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

လီတာတုန်း၊ ချန်ဟောင်၊ လီပင်းစသည့် မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိလာသော အတန်းပြန်တက်ရသူများအားလုံးသည် သူတို့၏စိတ်နှလုံးသားထဲသို့ ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုလှိုင်းတံပိုးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မေးခွန်းများ လုံးလုံးလျားလျား ကွာခြားသွားပြီး သူတို့၏ အားသာချက်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ ယခုအချိန်၌ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်လအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော အသိပညာများကိုသာ အားကိုး၍ အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ရတော့ပေမည်။