အခန်း ၉၆

အခန်း (၉၆) နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ... စက်ရုံသစ်

"ဝီလီယံ စမစ်..."

တတိယမြောက် ထွက်သွားမည့်သူမှာ နာမည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုအချိန်၌ လူအုပ်ကြီးထဲမှ အသားအရည် မည်းနက်ပြီး အရပ်ရှည်သော နိုင်ငံခြားသား အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏အလုပ်နေရာမှ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူ၏မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ချွေးများနှင့် ရောနှောကာ သူ၏ မည်းနက်သော အသားအရေပေါ်တွင် တောက်ပသော မျက်ရည်စီးကြောင်းများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူသည် သူ၏ လက်များကို လေဟာနယ်ဆီသို့ မြှောက်ကာ လေယူလေသိမ်း အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း မှတ်မိနိုင်သေးသည့် တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...ငါ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ...ငါ အိမ်ပြန်လို့ ရပြီ...ငါ့မိသားစု...ငါ့ကလေးတွေ..."

နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက်တောင် ထွက်သွားလို့ ရတယ်လား...

ဤနိုင်ငံခြားသားကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းသည် ရုတ်တရက် မတရားမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် သူတို့၏နာမည်များကို ခေါ်ဆိုခြင်းမခံရသူများပင်။

"နေပါအုံး... ငါ မှတ်မိသလိုပဲ... ဒီ ဝီလီယံက... သူ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ အကြိမ်နည်းနည်း ရှိခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်.... ငါ အခု မှတ်မိပြီ...သူ သုံးကြိမ်လောက် ပထမ ရခဲ့ဖူးတယ် ထင်တယ်...တစ်ကြိမ်က ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကတင်လေ..."

"သုံးကြိမ်လောက် ပထမ ရခဲ့တာလား... တကယ်ကြီးလား..."

ရုတ်တရက် လူတိုင်း အနည်းငယ် ပို၍ကောင်းမွန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါဆို သူက ပထမနေရာ သုံးကြိမ် ရခဲ့တာပေါ့...

ဝမ်ရုံ လျှိုချန်ဖုန်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပထမနေရာ သုံးကြိမ် ရခဲ့ဖူးသော ဤနိုင်ငံခြားသားသည် လူအများအတွက် လက်ခံနိုင်ဖွယ် ပိုရှိလေ၏။

နာမည်အခေါ်မခံရသေးဘဲ ပုံစံတစ်ခုကို အသေအလဲ ရှာဖွေနေကြသူများအတွက် ဤအချက်အလက်သည် ရှုပ်ယှက်ခတ်မှုများကြားမှ အရေးပါမှုတစ်ခုကို ပံ့ပိုးပေးလိုက်သည်။

"တွေ့လား...အဲ့ဒါက အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ တကယ်ကြီး သက်ဆိုင်နေတာပဲ..."

"ငါ ပြောသားပဲ... သူတို့က အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် လုံးဝလျစ်လျူရှုထားနိုင်မှာလဲ... ဝီလီယံက သုံးကြိမ် ပထမရခဲ့တာလေ... သူ ထွက်သွားခွင့် ရတာ မထူးဆန်းဘူး..."

"ကြည့်ရတာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေက အရေးကြီးသေးတယ် ထင်တယ်... တစ်ခုတည်းသော စံသတ်မှတ်ချက် မဟုတ်တာပဲ ဖြစ်မယ်..."

သူတို့သည် ရေနစ်နေသူများ ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို လှမ်းဆွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ ထိတ်လန့်နေသော နှလုံးသားများကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်အတွက် ဝီလီယံ၏ အဖြစ်အပျက်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေက အရေးကြီးသေးတာပဲ...

ကျိုးထျန်ချန် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ဝီလီယံ သုံးကြိမ်ပထမရခဲ့ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ကို သူ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စတစ်ခုပင်။

ဤသည်က သူ၏ ယခင်တွက်ချက်မှုကို အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားစေခဲ့လေ၏။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များသည် သတ်မှတ်ထားသော အရေးပါမှုတစ်ခု ရှိနေသေးသလောဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ဒါမှမဟုတ် တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပဲလား...

အလုပ်ရုံမှူးက စာရင်းကို ဆက်လက်၍ ဖတ်ပြနေသည်။

"ကျန်းတာရီ..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လာသူမှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးပင်။

ဝမ်ရုံ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ လျိုချန်ဖုန်း၏ ရိုးရှင်းမှု၊ ဝီလီယံ၏ နိုင်ငံခြားသားဖြစ်မှုတို့နှင့်မတူဘဲ သူမသည် အလုပ်ရုံရှိ လူအများစုနှင့် ပို၍တူညီနေသည်။

သူမသည် အသက်မကြီးသေးဘဲ လုံးလုံးလျားလျား မပျောက်ကွယ်သေးသော လူငယ်ဘဝ အရိပ်အယောင်များသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ လက်ရှိတွင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်၌ ကြီးမားသော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားလေ၏။

သူမ ဝုန်းခနဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပင် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

သူမသည် လျှိုချန်ဖုန်းကဲ့သို့ သူမ၏ မိသားစုအတွက် အော်ဟစ်မနေခဲ့သလို ဝီလီယံကဲ့သို့လည်း ငိုကြွေးမနေခဲ့ချေ။ သူမသည် သူမ၏လက်သီးများကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းမှ ဆို့နင့်ကာ ဖိနှိပ်ထားသော အသံနိမ့်နိမ့် အော်ဟစ်သံတစ်သံကို ထုတ်လွှင့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ငါးလတာကာလမှ သူမ၏ အရှက်ရမှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများအားလုံးကို ထိုအသံတစ်သံတည်းဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည့်အလားပင်။

သူမ၏တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းပြီး ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ကစားသမားများက သူမကို ငေးငိုင်စွာ စိုက်ကြည့်​လိုက်မိသည်။

ဒီကျန်းတာရီ ဆိုတာက... သူက ဘယ်သူလဲ....

"ကျန်းတာရီလား... သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ နည်းနည်း မှတ်မိသလိုပဲ..."

"သူက အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ရှိခဲ့လို့လား... ဒါပေမဲ့ အရမ်းတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်..."

"သူကို ငါ မှတ်မိတယ်....သူက တော်တော်ချွေတာတဲ့ပုံပဲ... စူပါမားကတ်ကို သွားပြီး ဖြစ်သလိုပစ္စည်းတွေ ဝယ်တာ ရှားတယ်..."

"ဟုတ်တယ်.. ဟုတ်တယ်..ဒါက အမှန်ပဲ.. သူ့ရဲ့ နေရာက ငါ့နေရာနဲ့ နီးတယ်... သူက အရမ်းအေးအေးဆေးဆေးနေတတ်တဲ့သူပဲ... သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး အလုပ်ပဲလုပ်နေတာ..."

လူလေးယောက် ဆက်တိုက် နာမည်ခေါ်သွားတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လူသိများတဲ့ ကစားသမားတွေ မဟုတ်ကြဘူး... ကိုယ်ပိုင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ အကြိမ်ရေအများကြီး ရှိခဲ့တဲ့ သူတွေလည်း မဟုတ်သလို လိုင်းခေါင်းဆောင် အဖြစ် ရက်နည်းနည်းလောက် လုပ်ခဲ့ဖူးသူတွေလည်း မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီအစား ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုမရှိဘဲ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်တဲ့ လူတွေ ဖြစ်နေတယ်....

သူတို့ တွေးတောလိုက်ကြသည်။

ယခုအချိန်၌ နေရာတစ်နေရာသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဤကိန်းဂဏန်းသည် မမြင်နိုင်သော သံကြိုးကွင်းဆက်တစ်ခုကဲ့သို့ လူတိုင်း၏နှလုံးသားများကို ချက်ချင်းရစ်ပတ်သွားခဲ့ပြီး လူများစွာကို သူတို့၏ နှလုံးသားများ လည်ချောင်းထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေကာ အသက်ရှူရန်ပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲသွားစေခဲ့လေ၏။

အလုပ်ရုံတစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ လူအများ၏အကြည့်တိုင်းသည် အလုပ်ရုံမှူးနှင့် သူ၏လက်ထဲရှိ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် စာရင်းပေါ်သို့ စူးစိုက်၍ ကျရောက်နေသည်။

အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို တစ်ချိန်က လွှမ်းမိုးထားခဲ့သော ထိုကျွမ်းကျင်သူများသည် သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ယခင်က မောက်မာမှုများ မရှိတော့ချေ။ သူတို့ထံ၌ ဖြူရော်မှုနှင့် ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူတို့ အလွန်ဂုဏ်ယူခဲ့သော အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များသည် လက်တွေ့ဘဝရှေ့တွင် လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

လိုင်းခေါင်းဆောင်များအဖြစ် ကြိမ်ဖန်များစွာ တာဝန်ယူခဲ့သော ထိုကစားသမားများသည် အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသော အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အရေးမပါသောအာဏာနှင့် သာလွန်မှု ခံစားချက်တို့သည် အစစ်အမှန် စည်းမျဉ်းများရှေ့တွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း သူတို့ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ငါ ပထမနေရာကို အကြိမ်အများကြီး ရခဲ့တာတောင် ငါ့နာမည် ခေါ်တာ မကြားရသေးဘူး..."

ချန်ဟောင်သည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါက လိုင်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် အချိန်အကြာကြီး လုပ်ခဲ့ပြီးတော့ စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းကို တာဝန်တွေ အများကြီး ပြီးအောင် ဦးဆောင်ခဲ့တယ်.."

"ငါတို့ လုပ်ခဲ့တာတွေအားလုံးက... မှားနေခဲ့တာများလား..."

"တကယ်တော့ ဘာလဲ... သူတို့ တကယ် ရှာနေတာက ဘာလဲ"

မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော မေးခွန်းများသည် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပဲ့တင်ထပ်နေပေ၏။

ကိုယ်ပိုင်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် အကြိမ်များများ ပါဝင်လေ ထွက်သွားနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ပိုကြီးမားလေဖြစ်ကြောင်း သူတို့ တစ်ချိန်က အခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအချိန်၌ နောက်ဆုံးနေရာသည် သူတို့၏ ကျိုးပဲ့သွားသော ယုံကြည်မှုကို အတည်ပြုရန် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဤသည်မှာ သူတို့ကို ပြိုလဲသွားစေမည့် နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ပင် ဖြစ်လာနိုင်ပေ၏။

ကျိုးထျန်ချန်သည်လည်း သူ၏လက်ဝါးများမှ ချွေးစေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်ကို ခံစားနေရသည်။

နောက်ဆုံး နေရာက... ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ....

"နောက်ဆုံး တစ်ယောက်..."

အလုပ်ရုံမှူးသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အသံမြှင့်လိုက်ရာ လူတိုင်း၏နှလုံးသားကြိုးများကို ကန့်သတ်ချက်အထိ ချက်ချင်းဆွဲဆန့်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် တမင်သက်သက် တခဏကြာရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်သော အကြည်များသည် ခွဲစိတ်ဓားတစ်လက်အလား အလွန်အမင်း စိတ်တင်းမာမှုကြောင့် မျက်နှာပျက်ယွင်းနေသော လူအများကို ဝေ့ကြည့်သွားသည်။ ကြောက်ရွံ့မှု၊ တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုနှင့် ဖျော့တော့သော မျှော်လင့်ချက်လေးများ၏ နောက်ဆုံး အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အမူအရာများကို သူ အရသာခံနေလေ၏။

ထို့နောက် ဗြောင်ကျကျ လှောင်ပြုံးတစ်ခုက သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ကွေးတက်သွားပြီး နာမည်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ အသံထွက်၍ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"မိုဝမ်..."

"အား... ငါပဲ.... ငါ့နာမည်ပဲ...ငါ ထွက်သွားလို့ ရပြီ.."

ငိုသံစွက်နေသော်လည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသော အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ထူထဲသောမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားသည့် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် သေးသွယ်ပုံရသော လူတစ်ဦး သူ၏ခုံမှ ခုန်ထလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ခြေမကိုင်မိလက်မကိုင်မိဖြစ်နေကာ သူ၏ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ အုပ်ထားပြီး မျက်ရည်များသည် ရေကာတာကျိုးသကဲ့သို့ သူ၏ပါးပြင်များပေါ်တွင် ရူးသွပ်စွာ စီးကျလာသည်။ သူသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အော်ဟစ်ချင်ပြီး ငိုကြွေးချင်နေပုံလည်းရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများအားလုံးသည် ထိုလွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားစေသော အော်ဟစ်သံတစ်သံနှင့် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေမှုတို့အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားလေ၏။

"အစွမ်းထက်သူ" ၏ ပုံစံနှင့် များစွာကွာဝေးသော နောက်ထပ်လူတစ်ဦးပင်။

မိုဝမ်သည် ကစားသမား အများစု၏အမြင်တွင် တိတ်ဆိတ်ပြီး ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုမရှိသည့် လူတစ်ဦးဖြစ်ကာ ခေါင်းငုံ့၍သာ အလုပ်လုပ်နေလေ့ရှိသည်။ သူသည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ပါဝင်ခဲ့ကောင်း ပါဝင်နိုင်သော်လည်း အတောက်ပဆုံး အုပ်စုထဲတွင် သေချာပေါက် မပါဝင်ခဲ့ချေ။

ထိုအရာနှင့်အတူ နေရာငါးခုလုံးကို ကြေညာပြီးသွားလေပြီ။

အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို ကာလရှည် လွှမ်းမိုးထားမှု သို့မဟုတ် လိုင်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့မှုတို့ကြောင့် ထွက်သွားနိုင်ခဲ့သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ချေ။

ဤရလဒ်သည် မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော နောက်ဆုံးတရားစီရင်ချက် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက်နှင့် အာဏာကြီးစိုးမှုတို့၏ အကြွင်းအကျန်များကို ဖက်တွယ်ထားဆဲဖြစ်သော ထိုကစားသမားများ၏ နောက်ဆုံး စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်များကို လုံးလုံးလျားလျား ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

ဘန်း...

ရက်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို တစ်ချိန်က ဆက်တိုက်လွှမ်းမိုးထားခဲ့သော ကစားသမားတစ်ဦးသည် သူ၏ခြေထောက်များ အားနည်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ခွေလဲကျသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ အလင်းရောင်များ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"ဘာလို့... ဘာလို့ ငါ မဟုတ်ရတာလဲ... အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တက်ဖို့အတွက် ငါ ဒီလောက်တောင် အသေအလဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာကို..."

တခြားလိုင်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် တီးတိုးရေရွတ်နေပြီး ရူးသွပ်သွားသူတစ်ယောက်နှင့် တူညီနေသည်။

အလုပ်ရုံမှူးသည် ပုရွက်ဆိတ်များ၏ ရုန်းကန်မှုကို ငုံ့ကြည့်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီး၏ အမျိုးမျိုးသော တုံ့ပြန်မှုများကို အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"စံသတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့သူတွေကို ဆုလာဘ်တွေ ပေးအပ်ပြီးရင် နယ်မြေကနေ ထွက်သွားလို့ ရပြီ..."

"စံသတ်မှတ်ချက်နဲ့ မကိုက်ညီတဲ့သူတွေအတွက်... မင်းတို့ရဲ့ လက်ကျန်ငွေတွေကို သုည ပြန်လုပ်ပြီး အလုပ်သစ်တွေ စတင်ဖို့ စက်ရုံသစ်တစ်ခုကို ပို့ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့.... ငါးလတာ အလုပ်အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဝါရင့်ဝန်ထမ်းတွေ အနေနဲ့ အနာဂတ်မှာ ဒီနေရာကနေ မင်းတို့ ပိုပြီးမြန်မြန် ထွက်သွားနိုင်ပါလိမ့်မယ်..."