အခန်း ၁၁၁

အခန်း (၁၁၁)

နတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ ဂယက်နှင့် ချဉ်းကပ်လာသော ဆာလောင်နေသည့် ဝံပုလွေများ

စစ်ရေးပြကွင်းကြီးမှာ သုသာန်တစပြင် တစ်ခုကဲ့သို့ လွန်စွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့လေ၏။

ထိုမိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ရာ၏ ပဲ့တင်သံများက လူတိုင်း၏ နားစည်အတွင်း၌ တဝီဝီမြည် ဟည်းကာ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ပုံရပေသည်။

တစ်ချိန်က မာနထောင်လွှားခဲ့ကြသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော နန်းတွင်းအစောင့်တပ်သားများမှာ မြေပြင်ပေါ် တွင် ဒူးထောက်ဝပ်တွားနေကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။ မည်သူမျှ ခေါင်းမမော့ဝံ့သလို မည်သူမျှလည်း မလှုပ်ရှားရဲကြ ပေ။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ချမ်းအေးမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသည့်အပြင် ခုခံနိုင်စွမ်းလည်း မရှိသော အင်အားတစ်ရပ်ရှေ့တွင် အသက်ရှင်သန်လိုသည့် မူလဗီဇကြောင့် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေကြ ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများစွာတွင် တပ်များကို ဦးဆောင်ခဲ့ဖူးသည့် နန်းတွင်းအစောင့်တပ်၏ တပ်မှူး ဟောင်း လောင်ရှန်းသည် ယခုအခါ အရှေ့ဆုံးတွင် ဒူးထောက်ခွေကျနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်မဲ့နေ လေ၏။

သူ၏ အကြည့်များမှာ မီတာရှစ်ရာအကွာရှိ ဖုန်မှုန့်များဖုံးလွှမ်းနေသော ပျက်စီးသွားသည့် ပစ်မှတ်ဆီသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက သတိလွတ်နေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ခြောက်ကပ်ကာ အက်ကွဲနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ပြီးပြည့်စုံသော စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်ကျမလာခဲ့ပေ။

သိုင်းပညာ၊ စစ်ရေးဗျူဟာ၊ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာတို့နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ တစ်သက်တာလုံး တည် ဆောက်လာခဲ့သော အသိပညာအားလုံးမှာ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ထိုမိုးကြိုးသံကြောင့် အသက်ဆယ် ကြိမ်ရှူစာ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် အညှာအတာမဲ့စွာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရလေချေပြီ။

နတ်ဘုရားလက်မောင်းဒူးလေး ဆိုသည်မှာ ရယ်စရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

သံချပ်ကာဝတ် မြင်းတပ်သားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုဆိုသည်မှာလည်း အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းသော ဟာသတစ် ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

လူတစ်သောင်းကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်ဆိုသော အစွမ်းထက် စစ်သူကြီးများဆိုသည်မှာလည်း ဤကောင်းကင် ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် အဘယ်နည်း။ သူတို့မှာ အနားကပ်ရန်ပင် အရည်အချင်း မရှိကြပေ။

ဤအချိန်တွင် ဖန်းဟန်က သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် လက်ခံဝံ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင် သည်ဆိုသည်ကို လောင်ရှန်း တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပကတိ အင်အားရှေ့တွင် အရေအတွက်များ၊ အကြံအစည်များနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိများအား လုံးမှာ အလွန်ပင် သေးသိမ်ပြီး ရယ်စရာကောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့ အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွား ခဲ့ရသော အရာအားလုံးမှာ ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှိုက်သရိုက်များသာ ဖြစ်ပြီး လက်တစ်ဖျစ်စာအတွင်း အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။ သူသည် အရေးမပါသော အရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည့်အလား သူ၏ လက်ထဲတွင် နတ် ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေသော မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံကို မီးထိုးတံတစ်ခုကို လွှင့်ပစ်လိုက် သကဲ့သို့ သူ၏ဘေးရှိ နျူအာထံသို့ ပေါ့ပါးစွာ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

သူသည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အတူ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့ လေသည်။

သူ ပို၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေပြလေလေ၊ အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပို၍ပင် နားလည်ရခက်လေလေ ဖြစ်နေ တော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် လောင်ရှန်းနှင့် လက်နက်ချထားသော စစ်သူကြီးများအုပ်စုထံသို့ လျှောက်သွားကာ ရပ်တန့်လိုက် ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများကို တည်ငြိမ်စွာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုက ငါ့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်လှသလို အားစိုက်ထုတ်ထားသည့် အရိပ်အယောင်မျှမရှိသော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

လောင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲသို့ ကြည်လင်မှုတစ်စွန်းတစ် စ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ သူ၏ရှေ့ရှိ အလွန်ငယ်ရွယ်လွန်းသော လူငယ်လေး ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်ကရှိနေခဲ့သော စူးစမ်းမှုများ၊ သံသယများနှင့် အာခံလို စိတ်များ ကင်းမဲ့နေလေပြီဖြစ်၏။

ထိုအရာများနေရာတွင် ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် အကြောက်တရားတို့က အစားထိုးဝင်ရောက်လာ ခဲ့လေသည်။

သူသည် သူ၏ နဖူးကို မြေကြီးနှင့် အားကုန်ဆောင့်ချလိုက်လေ၏။

"အဆင့်နိမ့်စစ်သူကြီး လောင်ရှန်းက အရှင့်အတွက် အသက်စွန့်ပါမည်... အကြိမ်တစ်သောင်း သေရမည်ဆိုလျှင် တောင် ဝမ်းမြောက်စွာ အသေခံပါမည်..."

သူ၏အသံမှာ ယမ်းအိုးကို မီးရှို့လိုက်သည့် စနက်ကြိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

"အရှင့်အတွက် အသေခံပါမည်..."

"အရှင့်အတွက် အသေခံပါမည်..."

"အရှင့်အတွက် အသေခံပါမည်..."

လက်နက်ချထားသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များသည် ခေါင်းမော့လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ တွင် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာသူတစ်ဦး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများ စွဲထင်နေလေသည်။ သူ တို့သည် သူတို့၏ တပ်မှူးနောက်မှလိုက်ကာ အားကုန်ဟစ်အော် ကြွေးကြော်လိုက်ကြလေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟန်ဆောင်မှုများ မရှိတော့သလို လှည့်စားမှုများလည်း မရှိတော့ပေ။

ယခင်က သစ္စာစောင့်သိမှုများနှင့် မာနတရားများအားလုံးမှာ ထောင်ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းရှေ့တွင် တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ရလေပြီ။

မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်ရူရွှီသည် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီး ကြွေးကြော်ကာ အပြည့်အဝ လက်နက်ချ အညံ့ခံနေသည့် မြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေလေသည်။ သူမ ၏ ကြည်လင်သော ဖီးနစ်မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုက တောက်ပနေ လေ၏။

ဤအချိန်မှစ၍ ဤတပ်မတော်ကြီးသည် ထိုအမျိုးသား၏ အမည်နာမဖြင့် အပြည့်အဝ တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ခံရမည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ သူတို့သည် ဖန်းဟန်ဆိုသည့် လူပုဂ္ဂိုလ်ကိုသာ သစ္စာစောင့်သိ ကြခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဘာမျှမရှိသော 'ဧကရီ' ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို သစ္စာစောင့်သိခြင်း မဟုတ်ပေ။

မဟုတ်ပေ၊ ဤတပ်မတော်တစ်ခုတည်း မဟုတ်နိုင်ပေ။

မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ ဂုဏ်သတင်းသည် တစ်လောကလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ မဟာကျင်းတစ်ခုလုံး သာမက တစ်ကမ္ဘာလုံးကပါ ထိုအမျိုးသား၏ ပုံရိပ်ကိုသာ အသိအမှတ်ပြုကြတော့မည်ဟု ရှောင်ရူရွှီ တွင် ပြင်းထန်သော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

ခပ်ဖျော့ဖျော့ ဆုံးရှုံးမှုခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုဆုံးရှုံးမှုခံစားချက်မှာ ပို၍နက်ရှိုင်းပြီး ပို၍အားကောင်းသော မှီခိုအားထားလိုမှုနှင့် ချိုမြိန်သော ဂုဏ်ယူမှုတို့ဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။

ဤသည်မှာ ရှောင်ရူရွှီ ရွေးချယ်သင့်သော အမျိုးသားမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ နှလုံးသားများကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး စစ်ရေးပြကွင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ လည်း ရူးသွပ်မတတ် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု လေထုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ် သူသည် အောင်ပွဲခံရန်နှင့် တပ်မတော် သုံးရပ်ကို ဆုချီးမြှင့်ရန်အတွက် စားပွဲသောက်ပွဲတစ်ခုကို အမိန့်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့လေသည်။

"ဟေ့... ဟေ့... ဟေ့..."

လျင်မြန်ပြီး အလန့်တကြားဖြစ်နေသော မြင်းခွာသံများက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာကာ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့လေ၏။

လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုက ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။

နောက်ကျောတွင် အမိန့်ပေးအလံကို ထိုးစိုက်ထားသော ကင်းထောက်တစ်ဦးသည် စစ်ရေးပြကွင်းကြီးဆီသို့ အပြင်းနှင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူသည် သူ၏မြင်းပေါ်တွင် မှောက်လျက်ပါလာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"သတင်းပို့ပါတယ်..."

စင်မြင့်ပေါ်သို့ မရောက်မီမှာပင် ကင်းထောက်သည် ပြေးလွှားနေသော မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။ မော ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်ကျသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းဟန် ထံသို့ ကမန်းကတန်း တွားသွားလာကာ သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲကာ စူးရှနေခဲ့လေ၏။

"သတင်းပို့ပါတယ်... အရှင်... အရေးပေါ်စစ်ရေးသတင်းပါ..."

လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးကမှ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြသော စစ်ရေးပြကွင်းကြီးပေါ်ရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားခဲ့လေပြီ။ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများမှာ လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ ကြလေ၏။

ကင်းထောက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ငိုသံပါသော အသံဖြင့် အရေး တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"နန်ယန်စီရင်စုရဲ့ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျူချန်းက အရှင့်ရဲ့ တည်နေရာကို ဘယ်လိုသိသွားလဲ မသိဘူး... သူ... သူက နန်းတွင်းက အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေကို ရှင်းလင်းပြီး လူဆိုးတွေကို ဖယ်ရှားမယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း ပြချက်နဲ့ နန်ယန်စီရင်စုက စစ်သည် နှစ်သောင်းကို စုဆောင်းထားပါတယ်... တပ်သား ငါးသောင်း ရှိတယ်လို့ ကြွေးကြော်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချင်းရှီးခရိုင်ဆီကို... အန္တရာယ်ပြုမယ့်ပုံနဲ့ ချီတက်လာနေပါတယ်..."

"ရှေ့တန်းတပ်တွေက အလွန်ဆုံး သုံးရက်အတွင်း မြို့ရိုးဆီကို ရောက်လာနိုင်ပါတယ်..."

ဤသတင်းမှာ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေခဲရေတစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

စစ်သည်အင်အား နှစ်သောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရေအတွက်ကြောင့် ယခုလေးတင်မှ စိတ်အားထက်သန်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေ ခဲ့ကြသော သာမန်စစ်သည်များ၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားခဲ့ကြပြီး ထိန်းချုပ်မရသော ထိတ် လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့က ယခုလေးတင်မှ လက်နက်ချထားကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်သော နေ့ရက်တစ်ရက်ကိုမျှပင် မရရှိသေး ဘဲ ယခုအခါတွင် သူတို့ထက် အင်အားဆယ်ဆကြီးမားသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် မဟုတ်ပါလား...။

ထိုသူများမှာ နန်ယန်စီရင်စုမှ တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ တောင်ပေါ်ဓားပြများ သို့မဟုတ် လူဆိုးဂိုဏ်း များ မဟုတ်ကြပေ။

ဖန်းဟန် တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူ အရာကို ပြသနေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ရယ်သွမ်းသွေးလိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ရှိနေ လေသည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလိုက်လေ၏။ သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ထိတ်လန့်မှုများနှင့် ဆူညံသံများအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်သွားခဲ့လေသည်။

"သူတို့ ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ..."

"ငါ့ရဲ့ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံက သူ့ရဲ့ ထက်မြက်မှုကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့ တကယ့် အသွေးနဲ့အသား နည်းနည်းကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေတာ..."

မှန်ပေသည်၊ သူတို့က ဘာကို ကြောက်ရမည်နည်း။

သူတို့တွင် ဤနေရာကို တာဝန်ယူပေးထားသည့် ဖန်းဟန် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

'ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း' နှင့် ယှဉ်လျှင် သာမန်စစ်သည် နှစ်သောင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။