အခန်း ၁၁၂

အခန်း (၁၁၂)

အင်အားကြီးမားသော တပ်မတော် ချီတက်လာခြင်းနှင့် မောက်မာသော သံတမန်

နန်ယန်စီရင်စု၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျူချန်းသည် စစ်သည်အင်အား (၂၀,၀၀၀) ကို စုဆောင်းကာ ချင်းရှီးခရိုင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ချီတက်လာခဲ့လေ၏။

ဤသတင်းမှာ သွေးနံ့များ သယ်ဆောင်လာသော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ရက်တည်းနှင့် ချင်းရှီးခရိုင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပေသည်။

ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုနှင့် ဒေသခံသူဌေးများ၏ ဖိနှိပ်မှုတို့မှ အသက်ရှူချောင်ကာ ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်အနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည့် ပြည်သူများမှာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှုထဲသို့ ကျဆင်း သွားခဲ့ကြလေသည်။

စစ်ပွဲ၏ အရိပ်အယောင်မှာ လေးလံသော တိမ်မည်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ နောက်တစ်ဖန် ကျရောက်လာခဲ့လေတော့၏။

"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျူက တပ်သား နှစ်သောင်းတောင် ခေါ်လာတယ်လို့ ကြားတယ် ...၊ ငါတို့ ချင်းရှီးခရိုင်က အင်အားနည်းနည်းလေးနဲ့ သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ..."

"ဒုက္ခပါပဲ... ဒုက္ခပါပဲ...၊ အခြေအနေတွေ ကောင်းလာခါစရှိသေးတယ် စစ်ဖြစ်ရပြန်ပြီ..."

"လျူထိုက်က အရမ်းရက်စက်တယ်လို့ ကြားတယ်...၊ မြို့ကျသွားရင်တော့ ငါတို့..."

ချက်ချင်းပင် မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ဆွေးနွေးသံများ၊ ထိတ်လန့်သံများဖြင့် ဆူညံသွားခဲ့လေသည်။ အသစ်တည် ဆောက်ထားသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများမှာ နောက်တစ်ဖန် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ချေသည်။

သို့သော် သာမန်ပြည်သူများ၏ ထိတ်လန့်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဖန်းမိသားစု အစောင့်တပ်ဖွဲ့နှင့် လက်နက်ချထားသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များမှာမူ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ် နေခဲ့ကြလေသည်။

ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် သူတို့ထဲမှ အများစု၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ မျှော်လင့်စောင့်စားမှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့ ရောပြွန်းနေခဲ့လေ၏။

ထိုနေ့က စစ်ရေးပြကွင်းကြီး၌ မီတာ (၈၀၀) အကွာမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော ထောင်ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရား စွမ်းအားပါဝင်သည့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းက ရိုးရာစစ်ပွဲများအပေါ် သူတို့၏ နားလည်ထားမှုကို လုံးဝ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေပြီ ဖြစ်၏။

*စစ်သည် နှစ်သောင်း ဟုတ်လား...*

*ကြောက်စရာကောင်းပုံပါပဲ…*

သို့သော် မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ ရှေ့တွင်မူ သူတို့မှာ ရွေ့လျားနေသော သက်ရှိပစ်မှတ် နှစ်သောင်းထက် မပိုပေ။

ယခုအခါ သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မနေဘဲ ထိုအရာကိုပင် မျှော်လင့်နေကြလေသည်။

ဖန်းမိသားစုခြံဝင်း၏ နောက်ဖေးဝင်း...။

လေထုမှာလည်း အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းနေခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရို၊ လျူရူမေ၊ နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် အခြားအမျိုးသမီးများအားလုံး၏ မျက်နှာများတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေလေသည်။

"ခင်ပွန်း...၊ လျူချန်းက နန်ယန်စီရင်စုရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလေ... သူက ပုံမှန်စစ်သည် နှစ်သောင်းပါတဲ့ တပ်ကြီးကို အုပ်ချုပ်ထားတာ... သူက သာမန်ဓားပြတွေထက် အများကြီး ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်... ရှင်... ရှင့်မှာ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိရဲ့လား..."

အရာရှိမိသားစုမှ မွေးဖွားလာခဲ့သော နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် ပုံမှန်စစ်သည် နှစ်သောင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို ကောင်းစွာသိရှိထားပေရာ ခရိုင်များစွာကို လွယ်ကူစွာ ဖျက်စီးပစ်စေရန် လုံလောက်ပေသည်။ သူမသည် ဖန်းဟန်အတွက် ချွေးများပြန်ကာ သူမ၏ လက်ကိုင်ပဝါကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိလေ တော့၏။

"ဟုတ်တယ် ခင်ပွန်း...၊ စစ်ပွဲဆိုတာ ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူးနော်... ကျွန်မတို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေသင့် ဘူး..."

ပိုင်ကျီရိုက စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့အားလုံး၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော ပုံစံများကို မြင်သောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် လျူရူမေ ယခုလေးတင် ဖျော်ထားသော မွှေးကြိုင်လှသည့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်ကာ အလျင်စလိုမရှိဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူတို့က သံတိုသံစတွေကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ လူရမ်းကားတစ်စုပါပဲ... တပ်ဖြန့်ဖို့တောင် မတတ်ကြပါဘူး... ဘာတွေ စိုးရိမ်နေစရာ ရှိလို့လဲ..."

သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ဇနီးမယားများကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူတို့တစ်ဦးစီ၏ နဖူးလေးများကို နမ်းရှိုက် လိုက်ကာ ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေကြပါ... မင်းတို့ခင်ပွန်းက စကားနည်းနည်းလေးပြောရုံနဲ့ အဲဒီ တပ်သား နှစ်သောင်းလုံးကို လေထဲမှာ ဘယ်လိုပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ပြမလဲဆိုတာ ပြမယ်..."

သူ၏ မွေးရာပါ ယုံကြည်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုက အမျိုးသမီးများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွား စေခဲ့လေသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ သူတို့၏ ခင်ပွန်းသည် ကောင်းကင်မှ ကြယ်များကို ခူးဆွတ်နိုင်ပြီး ကျောက်ခဲများကို ရွှေဖြစ် အောင် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူပေသည်။ သူ မလုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာရှိပါမည်နည်း။

သုံးရက်အကြာတွင်မူ...။

"ဘုန်း...ဘုန်း…ဘုန်း…"

လေးလံသော မြင်းခွာသံများနှင့် ခြေသံများမှာ မိုးခြိမ်းသံသဖွယ် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လျူချန်း၏ တပ်မတော်ကြီးမှာ မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ကြီးမားလှသော တပ်မတော်ကြီးသည် ပြင်းထန်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုအပြည့်ဖြင့် မြို့ပြင်ဆယ်မိုင်အကွာတွင် စခန်း ချလိုက်လေသည်။ ရေတွက်၍မရသော အလံများက ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ကာ လေထဲတွင် လွင့်လူးနေပြီး သိပ်သည်းလှသော လှံတန်းကြီးများက အေးစက်သော အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလျက်ရှိလေ၏။

လွှမ်းမိုးနိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အစစ်အမှန်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ချင်းရှီးခရိုင်၏ မြို့ရိုး ပေါ်ရှိ လေထုကို တင်းမာမှုများဖြင့် လေးလံသွားစေခဲ့ပေသည်။

အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ချန်ထျင်းသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် တုန်ယင်စွာ ရပ်နေရင်း မြို့ပြင်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော စစ်စခန်းများကို ကြည့်ရှုနေလေ၏။ သူသည် ခြေထောက်များ အားပျော့သွားသကဲ့သို့ ခံစား လိုက်ရပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် မြို့ရိုးအစွန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူ ၏ လက်ဖဝါးများတွင် အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတော့လေသည်။

*ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ...*

*အရာအားလုံး လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ...*

သူသည် ဤရှုပ်ထွေးမှုများထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မပြုခဲ့သင့်ပေ။

ချန်ထျင်း ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် မြို့ပြင်ရှိ စစ်စခန်းထဲမှ မြန်ဆန်သော မြင်းတစ်ကောင်က မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်၍ ပြေးထွက်လာခဲ့လေသည်။ မြင်းပေါ်ရှိ မြင်းစီးသူရဲမှာ 'လက်နက်ချ' ဟူသော စာလုံးပါသည့် အလံဖြူ တစ်ခုကို မြှောက်ကိုင်ထားလေ၏။

မကြာမီမှာပင် လက်နက်ချရန်အတွက် ဖျောင်းဖျရန် လျူချန်း စေလွှတ်လိုက်သော သံတမန်မှာ ဖန်းမိသားစု ခြံဝင်း၏ အစည်းအဝေးခန်းမသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

သံတမန်မှာ အသက် (၃၀) ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး မောက်မာသော မျက်နှာပေး ရှိလေသည်။ အစည်းအဝေးခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် အလယ်တွင် ထိုင်နေသော ဖန်းဟန်ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ သူ့ကို ကြည့် ခြင်းကပင် စော်ကားခြင်းတစ်ခုဖြစ်နေသည့်အလား အထင်အမြင်သေးစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

"ငါ့သခင်၊ နန်ယန်စီရင်စုရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျူချန်းက အမိန့်ပေးလိုက်တယ်..."

သံတမန်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မောက်မာစွာ ဖြန့်ချလိုက်ကာ စူးရှသော အသံဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ချင်းရှီးခရိုင်မှ လူယုတ်မာ ဖန်းဟန်သည် ကျေးလက်ဒေသကို ဖျက်ဆီးကာ ဧကရီကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သည်...။ သူ၏ ပြစ်မှုများသည် ခွင့်လွှတ်၍မရနိုင်ပေ...ယနေ့တွင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် သူ့အား ပြစ်ဒဏ်ပေးရန်အတွက် ကောင်း ကင်တပ်မတော်ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်လာခဲ့သည်... ကောင်းကင်ဘုံ၏ မေတ္တာကရုဏာကို ထောက်ထား၍ သင် နောင်တရပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးသနားလိုက်သည်..."

"ငါ အမိန့်ပေးတယ်...။ မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ ငွေကြေး၊ စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ လက်နက်တွေအားလုံးကို အမြန်လွှဲပြောင်းပေး လိုက်စမ်း... ပြီးတော့ ဘုရင်မဟောင်း ရှောင်ရူရွှီနဲ့ မင်းအိမ်က မိန်းမလှတွေအားလုံးကို ဆက်သလိုက်... အဲဒီ နောက် မင်းလက်တွေကို ချည်နှောင်ပြီး မြို့ပြင်မှာ လာရောက်လက်နက်ချစမ်း... မင်း ဒီလိုလုပ်ရင် အုပ်ချုပ် ရေးမှူးက မင်းကို သနားပြီး မင်းရဲ့ ခွေးအသက်ကို ချမ်းသာပေးလိမ့်မယ်..."

ဤစကားလုံးများမှာ အလွန်ပင် မောက်မာပြီး ရိုင်းစိုင်းလှပေသည်။

"ရိုင်းလိုက်တာ..."

"သေချင်နေတာလား..."

ဖန်းဟန်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့မှာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ကြလေ၏။ ချွင်ခနဲ အသံ နှင့်အတူ သူတို့သည် ခါးမှ သံမဏိဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး ရှေ့သို့တက်ကာ ထိုလူမိုက်အား နေရာတင်ပင် ခုတ်ပိုင်းပစ်ရန် ပြင်လိုက်ကြလေသည်။

သံတမန်မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး အလိုအလျောက် ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သော်လည်း ထို့နောက်တွင် ရင်ကို ကော့ကာ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အားနည်းသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ဘာလဲ... မင်းတို့က ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား... ငါက တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုကြားက သံတမန်ဆိုတာ ပြောထားလိုက်မယ်... ငါ့ကို သတ်တာက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်တာပဲ... မြို့ကျသွားတဲ့နေ့ကျရင် ငါ မင်းတို့ကို အ ပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်ပြီး တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်..."

"အားလုံး နောက်ဆုတ်လိုက်ကြ..."

ထိုစဉ်မှာပင် ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့သည် မလိုလားသော်လည်း သူတို့၏ ဓားများကို ချက်ချင်း ပြန်သိမ်းလိုက်ကြပြီး လေးစားစွာဖြင့် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြလေ၏။

ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ဒေါသမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သိမ်မွေ့၍ နားလည်ရခက်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ချိန်လုံး ရှိနေခဲ့လေသည်။

သူသည် အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်သော သံတမန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"သံတမန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သွားပါတော့..."

သံတမန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မသိစိတ်မှ လွှတ်ခနဲ မေးလိုက်မိလေသည်။

"ဘာလဲ... မင်း သဘောမတူဘူးလား..."

"ဟင့်အင်း... ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်..."

ဖန်းဟန်၏ အပြုံးက ပို၍ပင် ညင်သာသွားခဲ့လေသည်။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျူဆီ ပြန်သွားပြီး သူရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေ အားလုံးကို ကျွန်တော် သဘောတူတယ်လို့

ပြောလိုက်ပါ..."

"ဟင်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သံတမန်သာမက နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့ပါ ဆွံ့အသွားခဲ့ကြလေ၏။

*ငါတို့သခင်က ဘာတွေ... လုပ်မလို့လဲ...*

လူအများ၏ အံ့အားသင့်နေမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖန်းဟန်က အလွန်ရိုးသားသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက် လေသည်။

"ကျွန်တော် ဖန်းဟန်အနေနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျူရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အသိတရား ရလာပြီလို့ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ပြောပြပေးပါ...။ ဒါပေမဲ့ မြို့ထဲမှာ ငွေကြေး၊ စားနပ်ရိက္ခာတွေနဲ့ မိန်းမလှ တွေ အများကြီးရှိနေတော့ အဲဒါတွေကို စာရင်းကောက်ပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်လိုပါတယ်..."

"သူ့ကို... သုံးရက်လောက် စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ပေးဖို့ ပြောပေးပါ..."

"သုံးရက်ကြာရင် သူလိုချင်တာတွေအားလုံးကို ပြင်ဆင်ထားပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ရောက်ရှိလာမှုကို ကြိုဆို ဖို့ မြို့ပြင် ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သံတမန်မှာ အတော်ကြာ ကြောင်အသွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်မှုနှင့် အထင်အမြင်သေးမှုတို့ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဟားဟားဟား... မင်းက ဘီလူးသရဲတစ်ကောင်များလားလို့ ထင်နေတာ... အားနည်းတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးတဲ့သူကို ကြောက်တဲ့ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်ပဲ ဖြစ်နေတာကိုး... ပညာရှိဆိုတာ ဘယ်အချိန်မှာ အလျှော့ပေးရမလဲဆိုတာ သိတယ်... မင်းက လည်တယ်..."

သူသည် စာရွက်စာတမ်းများကို ကျေနပ်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို သေသပ်အောင် ပြင်လိုက်ကာ အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ဖြင့် ဖန်းဟန်ကို အထင်အမြင်သေးစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေ သည်။ အမြီးနှံ့ကာ အသနားခံနေသည့် ခွေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့်အလားပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ ချက်ချင်းပြန်ပြီး သတင်းပို့လိုက်မယ်... မှတ်ထားနော်၊ မင်းမှာ အချိန် သုံးရက်ပဲ ရှိတယ်... မင်း တစ်ခုခုများ လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားရဲရင်တော့... ဟွန့်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ ဝင့်ကြွားစွာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ညင်သာသော အပြုံးက အရိပ်အယောင် ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုမူ သူ မမြင်တွေ့ခဲ့ချေ။

၎င်းအစား အဆုံးအစမရှိသော ရေခဲတမျှ အေးစက်မှုကသာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သတည်း။