အခန်း ၁၁၃

အခန်း (၁၁၃)

မိစ္ဆာအစွယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ခြင်းနှင့် ညကောင်းကင်ယံရှိ တစ္ဆေသရဲများ၏ ငိုကြွေးသံ

ညအမှောင်မှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေလေ၏။

ဖန်းဟန်၏ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်မှာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော အရိပ်မှာ နံရံပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ဇီယင်းသည် အနက်ရောင် ညဝတ်စုံကြပ်ကြပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ အချိုးအစားကျကာ သန်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေလေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာကို အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးစဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားရာ အေး စက်ပြီး ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ မြင်တွေ့ရလေသည်။ သူမသည် သစ္စာအရှိ ဆုံး အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကို အနည်းငယ် မျှပင် ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မရှိချေ။

"ဒါကို လာကြည့်ပါ..."

ဖန်းဟန်၏ အသံက စာကြည့်ခန်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အနက်ရောင် သတ္တုသေတ္တာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

ဇီယင်းသည် အမိန့်အတိုင်း ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် စပ်စုလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော အရာဝတ္ထုများကို မြင်တွေ့လိုက် ရပြီး အနာဂတ်ဆန်သော သတ္တုအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

"ဒါက..."

ဇီယင်း၏ မျက်လုံးအိမ်မှာ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒါကို စက်မှုစက္ကူစွန် လို့ ခေါ်တယ်..."

ဖန်းဟန်က ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် စစ်သုံးဒရုန်းကို ဖြန့်ချလိုက်ပြီး ပန်ကာရွက်များနှင့် ဘက်ထရီများကို တပ်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် ဒရုန်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ဇီယင်းကို ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"သူ့မှာ အတောင်ပံတွေ မရှိပေမယ့် တကယ့်စွန်တစ်ကောင်လိုပဲ ညဘက်မှာ ပျံသန်းနိုင်တယ်... သူ့ရဲ့ မျက်လုံး တွေက အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်က အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင် တယ်..."

ဇီယင်းသည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ အေးစက်နေသော ဒရုန်း၏ ကိုယ်ထည် ကို ဂရုတစိုက် ထိတွေ့လိုက်ပြီး ဤခေတ်ကာလ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ဖွဲ့စည်းပုံကို ခံစားလိုက်လေသည်။

သူမ၏ လှပပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းသော အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ထပ်မံပြည့်နှက်သွားခဲ့ ပြန်လေ၏။

သခင်ကြီးဖန်းထံမှ မှန်းဆ၍မရနိုင်သော ဤနတ်ဘုရားရတနာများကို ထုတ်ယူသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင် တွေ့ရခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမအား ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော အံ့အားသင့်မှုများကို ဖြစ် ပေါ်စေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အံ့အားသင့်မှုမျိုးနှင့် ယဉ်ပါးနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသားအပေါ်ထား ရှိသော သူမ၏ ရိုသေလေးစားမှု၊ ကြည်ညိုမှုနှင့် ချစ်ခင်မှုများမှာ အလိုအလျောက်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ထောင့်ရှိ သေတ္တာကြီးအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ဖွင့်ကြည့်လိုက်..."

ဇီယင်းသည် ရှေ့သို့တက်လှမ်းကာ သေတ္တာတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် အနီရောင် ဆီစိမ်စက္ကူများဖြင့် တင်း ကြပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"ဒါက... ဗျောက်အိုးလား..."

ဇီယင်းက မသေချာစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါကို နတ်ဘုရားမိုးကြိုး လို့ ခေါ်တယ်..."

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများက နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့လေ၏။

"သူ့ရဲ့ ပေါက်ကွဲသံက သာမန်ဗျောက်အိုးတွေထက် အဆဆယ်ဆမက ပိုကျယ်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ မယုံနိုင်လောက် အောင် တောက်ပတဲ့ မီးပွားတွေအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်တယ်..."

ဇီယင်းသည် အခြားသေတ္တာတစ်ခုကို ထပ်ဖွင့်လိုက်ရာ အညိုရောင်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အဖြူရောင် အမှုန့်ထုပ်များကို တွေ့ရှိရလေသည်။

"ဒါက အဆိပ်လား..."

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ဤအမှုန့်များနှင့်ပတ်သက်၍ ဗီဇအရ သတိထားမိသွားခဲ့ လေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါက အဆိပ်မဟုတ်ဘူး... သာမန် ထုံးမှုန့်တွေပါ... ဒါကို စိတ်ညှို့ဆေးမှုန့် လို့ ငါကခေါ် တယ်..."

ဖန်းဟန်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒါက လူတွေကို ဒဏ်ရာမရစေနိုင်ပေမယ့် ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ကျလာတဲ့အခါ အောက်ကလူတွေကို မျက်စိ ကန်းသွားစေနိုင်ပြီး ဘယ်သွားရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်စေပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ ပရမ်းပတာအခြေအနေကို ဖန်တီး ပေးနိုင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ဇီယင်းသည် ဖန်းဟန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုတို့က လက်ကနဲ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော မကြုံစဖူးနှင့် မယုံနိုင်စရာကောင်းလှသည့် နှောင့်ယှက်ရေး နည်းဗျူဟာမှာ သူမကဲ့သို့ ထိပ်တန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးအတွက် အထူးဖန်တီးထားသော စင်မြင့်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤပစ္စည်းများကို စက်မှုစက္ကူစွန်များ အသုံးပြုကာ ရန်သူ့တပ်စခန်းအထက် ကောင်းကင်ယံသို့ မည်သူမျှ မသိ ရှိစေဘဲ ပို့ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် အမှောင်ထုနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းများကြားတွင် ကျင်လည်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူး ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားခဲ့ရပေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဒီည... မင်း ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေအစွယ် တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီးတော့ ရန်သူ့စခန်းအနီးကို ခိုးဝင်ရမယ်..."

ဖန်းဟန်၏ အသံတွင် အေးစက်သော ရယ်မောသံ အနည်းငယ် ပါဝင်နေလေ၏။

"အဝေးကနေ လာတဲ့ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျူကို ကြီးမားတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုအနေနဲ့ ဒီ စက်မှုစက္ကူစွန် ကို သုံးပြီး နတ်ဘုရားမိုးကြိုး တွေနဲ့ တွေဝေစေတဲ့ အမှုန့် တွေကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်..."

ဇီယင်းသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ပြတ်သားနေသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့် နှက်နေခဲ့လေသည်။

...

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ညအမှောင်မှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်နေလေ၏။

မြို့ပြင် ဆယ်မိုင်အကွာရှိ လျူချန်း၏ စစ်စခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။

စစ်သည်များမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ အတင်းအကျပ် ချီတက်ခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြလေ၏။ ထို့အပြင် နေ့လယ်ပိုင်းက သံတမန်၏ လက်နက်ချမည့် အကြံအစည်မှာလည်း အလွန်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ချင်းရှီးခရိုင်မှာ သူတို့ ၏ လက်ခုပ်ထဲသို့ ရောက်နေပြီဟု အားလုံးက ထင်မှတ်ထားကြသဖြင့် စစ်စခန်းအတွင်းရှိ အစောင့်အကြပ်များ မှာ အလွန်ပင် လျော့ရဲနေခဲ့ပေသည်။

သမ်းဝေကာ အားနည်းစွာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကင်းလှည့်နေကြသော စစ်သည်အချို့မှလွဲ၍ လူအများစုမှာ အိပ်မောကျနေ ကြပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဟောက်သံများမှာ ဆူညံလျက်ရှိနေလေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် မိုင်အနည်းငယ်အကွာရှိ တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများထဲမှ ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် ငှက် တစ်ကောင် သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံတက်လာခဲ့ပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် ရောနှောကာ လျူချန်း၏ စစ်စခန်းအလယ် ဗဟိုသို့ တိတ်တဆိတ် ပျံသန်းသွားခဲ့လေ၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ မျက်လုံး တစ်စုံက သူတို့၏ ခေါင်းပေါ် မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာမှနေ ၍ သူတို့အား အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြချေ။

"အခုပဲ..."

ဇီယင်းသည် ဖန်းဟန်ပေးထားသော တက်ဘလက်ကို အသုံးပြု၍ အောက်ဘက်ရှိ စစ်စခန်း၏ မြင်ကွင်းတစ်ခု လုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဒရုန်း၏ အောက်ခြေတွင် တပ်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းပစ်ချသည့် ကိရိယာမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လာခဲ့ လေသည်။

မီးရှို့ထားသော စနက်တံများပါသည့် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဗျောက်အိုးကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ဆွဲဖြဲ ထားသော ထုံးမှုန့်ထုပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အောက်ဘက်ရှိ စခန်း၏ လူအစည်ကားဆုံးနေရာသို့ ပန်းမိုးရွာ ကျသည့်အလား အလုံးအရင်းဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့လေ၏။

ရုတ်တရက်ပင်။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိခဲ့ချေ။

နားကွဲမတတ် ဆူညံလွန်းသော ပေါက်ကွဲသံများက တိတ်ဆိတ်နေသော စစ်စခန်းအလယ်ဗဟိုတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော တောက်ပသည့် မီးတောက်များက လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ်လင်းလက်ကာ ရူးသွပ်စွာ ပေါက် ကွဲသွားကြပြီး မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်လာသော မရေမတွက်နိုင်သည့် တစ္ဆေမီးများကဲ့သို့ စစ်စခန်း အလယ် ဗဟိုကို တဖျပ်ဖျပ်လင်းလက်နေသော အလင်းရောင်များဖြင့် ထွန်းလင်းသွားစေခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အိပ်ရာမှ နိုးထလာကြသော စစ်သည်များ တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်မီ ထူထဲသောမြူထုကြီးကဲ့ သို့သော အဖြူရောင်အမှုန့်များက ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

"ငါ့မျက်လုံးတွေ... အား... ငါ မျက်လုံးဖွင့်လို့မရတော့ဘူး..."

ထုံးမှုန့်များမှာ အဆိပ်မရှိသော်လည်း နှာခေါင်းအတွင်းသို့ ရှူရှိုက်မိခြင်း သို့မဟုတ် မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်သွားသော အခါ စူးရှပြီး ပူလောင်သော ခံစားမှုက မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်များကို ချက်ချင်းပင် မျက်စိလည်လမ်းမှား ဖြစ်သွားစေကာ နာကျင်စွာဖြင့် ချောင်းဆိုးပြီး မျက်ရည်များ ကျလာစေခဲ့ပေသည်။

"ဝုန်း..."

စစ်စခန်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

"ရန်သူတွေ လာတိုက်နေပြီ... ရန်သူတွေ လာတိုက်နေပြီ..."

"ရန်သူတွေက ဘယ်မှာလဲ... ငါ မမြင်ရဘူး... အဟွတ်... အဟွတ်..."

"ကယ်ကြပါဦး... ဒါက ဘယ်လို မိစ္ဆာမှော်ပညာ မျိုးလဲ..."

ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး အိပ်ရာမှ လန့်နိုးလာကြသော စစ်သည်များမှာ ရန်သူမည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို လုံးဝမသိရှိ ဘဲ သူတို့၏ တဲများထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် မိစ္ဆာများ၏ ဒေါသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်ပျံနေသော မီးပွားများနှင့် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လွင့်စင်နေသော အဖြူရောင်မီးခိုးငွေ့များကိုသာ မြင်တွေ့ကြရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာရှေ့ရှိ မိမိတို့၏ လက်များ ကိုပင် မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေ၏။

မသိရှိခြင်းမှာ အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပရမ်းပတာဖြစ်နေမှုများကြားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စူးရှပြီး ပုံပျက်နေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ထုတ် လွှတ်လိုက်လေ၏။

"ဒါက မိစ္ဆာမှော်ပညာပဲ... ချင်းရှီးခရိုင် က မိစ္ဆာဆရာ ဖန်းဟန် က မှော်ပညာသုံးနေတာ... ကောင်းကင်ဘုံကနေ နတ်ဘုရားမိုးကြိုး တွေ ကျလာနေပြီ..."

ထိုအော်ဟစ်သံမှာ ဆူပွက်နေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရေအေးတစ်ခွက် လောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ သည်။

အကြောက်တရားမှာ အဆိုးရွားဆုံး ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ စခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ လေ၏။

စစ်သည်များမှာ လုံးဝပင် သတိလွတ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ဟို ဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြလေ၏။

အော်ဟစ်သံများ၊ ငိုကြွေးသံများ၊ လက်နက်ချင်း ရိုက်ခတ်သံများနှင့် တဲများ ပြိုကျသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

ကြီးမားလှသော စစ်စခန်းတစ်ခုလုံး လုံးဝကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

စစ်သူကြီးများမှာ အစီအစဉ်တကျဖြစ်စေရန် အသေအလဲ ကြိုးစားထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့လေတော့သည်။