အခန်း ၁၁၄

အခန်း (၁၁၄)

တပ်မတော်ကို အင်အားကုန်ခန်းစေသော ဗျူဟာက ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုကို ဖြစ်စေခြင်း

နောက်တစ်နေ့တွင် နေရောင်ခြည်မှာ တောက်ပလျက်ရှိလေသည်။

အရုဏ်ဦးသည် အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့သော်လည်း လျူချန်း၏ စစ်စခန်းကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အုံ့မှိုင်းမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကိုမူ မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ စစ်စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရလေသည်။ ပြို ကျနေသော တဲများက နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေပြီး ငြိမ်းသတ်သွားသော မီးတုတ်များနှင့် စွန့်ပစ်ထားသော လက်နက်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေကာ လေထုထဲတွင် စူးရှသော ယမ်းမှုန့်နှင့် ထုံးမှုန့်အနံ့များက ကျန် ရစ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဘေးဒုက္ခမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော စစ်သားများအားလုံးမှာ စိတ်ဓာတ်ကျကာ အားငယ်နေကြလေ၏။ သူတို့ ၏ မျက်နှာများတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချိုင့်ဝင်ကာ သွေး ကြောများ နီရဲနေလျက် မျက်လုံးအောက်တွင်လည်း အမည်းရောင်စက်ဝိုင်းကြီးများ ရှိနေကြပေသည်။ မပျောက် ကွယ်သေးသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေလျက်ရှိလေ သည်။

မနေ့ညက ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ပရမ်းပတာအခြေအနေကြောင့် အကြီးစား သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများ မရှိခဲ့ သော်လည်း အမှောင်ထုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများကြားတွင် နင်းမိခြင်း သို့မဟုတ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ မတော်တ ဆ ထိခိုက်မိခြင်းတို့ကြောင့် စစ်သားရာပေါင်းများစွာမှာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြပေသည်။

စစ်သည်အင်အား (၂၀,၀၀၀) ရှိသော တပ်မတော်အတွက် ဤမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုမှာ ဘာမျှမဟုတ်လှပေ။

သို့သော် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုမှာမူ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှပေသည်။

“မိစ္ဆာမှော်ပညာ... ဒါက သေချာပေါက် မိစ္ဆာမှော်ပညာပဲ...”

“ဟုတ်တယ်... ငါ ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့တာ... မီးရောင်နဲ့ မြူခိုးဖြူတွေက ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ကျ လာတာ... ဘယ်လူသားမှ ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူး...”

“ငါတို့တော့ သွားပြီ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့ လူမှားပြီး ရန်စမိပြီ ထင်တယ်...”

စစ်သားများမှာ နှစ်ယောက်တစ်စု သုံးယောက်တစ်စု စုဝေးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး ချင်းရှီးခရိုင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

တပ်မှူး၏ တဲအတွင်း၌မူ။

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော စစ်သူကြီးများ၏ အစီရင်ခံစာများကို နားထောင်ရင်း သူတို့၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ရှုံးနိမ့်နေသော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူချန်းမှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

“ဒုန်း...”

သူသည် သူ၏ရှေ့ရှိ စားပွဲကို ကန်ချလိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသော စစ်သူကြီးများကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲ လိုက်လေ၏။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... မင်းတို့အားလုံးက အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေပဲ...”

“ဒါက အယူသီးတဲ့ လှည့်ကွက်တွေသက်သက်ပဲ... ဒါကိုတောင် မင်းတို့က စစ်သည် (၂၀,၀၀၀) ကို ဒီလောက်ထိ ကြောက်လန့်အောင် လုပ်ရသလား... မင်းတို့က ဒီခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ မျက်နှာကို လုံးဝ အိုးမည်းသုတ်လိုက် တာပဲ...”

သူသည် စစ်စခန်းပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာများကို နေ့တစ်ဝက်ခန့် ရှာဖွေရန်အတွက် သူ၏ အတော်ဆုံး ကင်း ထောက်များကို စေလွှတ်ခဲ့လေသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အနီရောင်စက္ကူစအချို့နှင့် အဆိပ်မရှိဘဲ အန္တရာယ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြထားသော အဖြူရောင်အမှုန့်အချို့ကို ရှာတွေ့ခြင်းမှလွဲ၍ ရန်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

ဤအရာက သူ့အား ပို၍ပင် ဒေါသထွက်ကာ စိတ်ပျက်စေခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ ခွန်အားကြီးမားသော လူတစ်ဦးက သူ၏ အစွမ်းကုန် အားဖြင့် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုခံစားချက်က သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေမတတ် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

“အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေ...”

လျူချန်းသည် တပ်မှူးတဲအတွင်း ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေရင်း အံများကို ကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်လေ သည်။

“ဒါက သေချာပေါက် ဟိုမိစ္ဆာ ဖန်းဟန်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ... ညအမှောင်ကို အသုံးချပြီး ငါတို့စစ်စခန်းထဲကို လုပ်ကြံ သူတွေ စေလွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်... သေချာတယ်...”

ထိုအရာက သူ ကောက်ချက်ချနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အရာပင်ဖြစ်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကိုယ်တိုင်ပင် 'ကောင်းကင်ဘုံမှော်ပညာ' ဆိုသည့် အယူအဆကို မယုံကြည်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“ငါ့အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်...”

လျူချန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကြမ်းတမ်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။

“ဒီည တစ်တပ်လုံးရဲ့ သတိထားစောင့်ကြည့်မှုအဆင့်ကို အမြင့်ဆုံးတင်လိုက်... ခြေသုံးလှမ်းမှာ အစောင့်တစ် ယောက်၊ ခြေငါးလှမ်းမှာ ကင်းသမားတစ်ယောက် ထားရမယ်... စစ်စခန်းကို သံစည်ပိုင်းကြီးတစ်ခုလို ဝန်းရံ ထားလိုက်... သူ ဘာလုပ်နိုင်သေးလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်... ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် ဒီခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဖြတ်ပျံခွင့် မပြုရဘူး...”

...

ချင်းရှီးခရိုင်၊ ဖန်းမိသားစုအိမ်တော်။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ သောက်သုံးရင်း မနေ့ညက တိုက်ပွဲရလဒ် နှင့် ပတ်သက်၍ ဇီယင်း၏ အသေးစိတ် အစီရင်ခံစာကို နားထောင်နေရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

“ကောင်းတယ်... ရလဒ်က ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်...”

သူသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ စပ်စုချင်သော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည့် ပိုင်ရွှီကျန်းကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိမ်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

“ရွှီကျန်း... မနေ့ညက မိုးကြိုးသံတွေက ပျော်စရာကောင်းလား...”

“အရမ်းပျော်စရာကောင်းတာပဲ...”

ပိုင်ရွှီကျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။

“အသံက အရမ်းကျယ်လွန်းတော့ နည်းနည်း ကြောက်ဖို့ကောင်းတာကလွဲရင်ပေါ့... ခဲအို... ဒီညလည်း ထပ်ပြီး ကစားကြဦးမလား...”

“ကစားရမှာပေါ့... သေချာပေါက် ကစားရမှာပေါ့...”

ဖန်းဟန်၏ အပြုံးတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနှင့် ကောက်ကျစ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလျက်ရှိလေ သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ ငါတို့ အသစ်တစ်ခုကို စမ်းကြည့်ကြမယ်... မင်းကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အသံ တချို့... နားထောင်ခိုင်းရမယ်...”

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူသည် သူ၏ဘေးရှိ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ အနက်ရောင် လေးထောင့်ပုံစံ 'သံသေတ္တာ' အချို့ကို ထုတ်ယူလာခဲ့လေသည်။

ဤ 'သံသေတ္တာ' များမှာ သူ စွမ်းအင်အချို့ကို အသုံးပြု၍ စနစ်စတိုးဆိုင်မှ လဲလှယ်ထားသော စွမ်းအားမြင့် ဘလူးတုသ်စပီကာများပင် ဖြစ်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူ၏ဖုန်းကို အသုံးပြု၍ နှောင်းပိုင်း ခေတ် သရဲကားများမှ တည်းဖြတ်ထားသော ဂန္ထဝင်မြောက် တစ္ဆေများ၏ ငိုကြွေးသံများနှင့် ငြီးတွားသံများ စု စည်းမှုကိုလည်း ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲထားခဲ့လေသည်။

“ဝိုး... ခဲအို... ဒါက ဘယ်လို ရတနာမျိုးလဲ...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ထူးခြားသော ပုံစံရှိသည့် အနက်ရောင်သေတ္တာအချို့ကို ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ စပီကာပေါ်ရှိ သတ္တုကွန်ရက်ပြားကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်လေ သည်။

“ဒီအနက်ရောင်သေတ္တာကလည်း စက်မှုစက္ကူစွန် လိုမျိုး ကောင်းကင်ပေါ်ကို ပျံနိုင်တာလား...”

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

“မဟုတ်ဘူး... ဒီရတနာကို အနက်ရောင်သေတ္တာလို့ မခေါ်ဘူး... သူ့ကို မိုင်တစ်ထောင် အသံလွှင့်ခရုသင်း လို့ ခေါ် တယ်...”

“သူ့ရဲ့အသံက တော်တော်ဝေးဝေးကို ရောက်နိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ဆယ်မိုင်အကွာက လူတွေတောင် ရှင်းရှင်း လင်းလင်း ကြားနိုင်တယ်... ဒီအပြင် သူက မင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးသေးတဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အသံမျိုးစုံ ကိုလည်း တုပနိုင်တယ်...”

“တကယ်လား...”

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ကောင်းကင်မှ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

...

ထိုညနေခင်းတွင်။

လျူချန်း၏ စစ်စခန်းမှာ အမိန့်ပေးထားသည့်အတိုင်း အလွန်အမင်း တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားလေသည်။

စစ်စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ လင်းထိန်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မီးတုတ်များက စခန်းအတွင်နှင့် အပြင်ကို နေ့အချိန် ကဲ့သို့ပင် လင်းလက်နေစေခဲ့လေသည်။ ကင်းလှည့်နေသော စစ်သားအရေအတွက်မှာ မနေ့ညကထက် သုံးဆမျှ ပိုများပြားနေခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် တောက်ပနေသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အာရုံကြောများ တင်းမာနေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေကြပြီး အသေးအဖွဲ အသံလေးများကိုပင် မလွတ်တမ်း နားစွင့် နေခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် ဤညတွင် အရာအားလုံး ပြည့်စုံလုံခြုံနေပြီဟု သူတို့ ထင်မှတ်နေချိန်တွင်ပင် မမျှော်လင့်ထားသော နောက်ထပ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုက ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

"ဟင့်... ဟင့်... ဟီးဟီးဟီးဟီး..."

တစ်ခါတစ်ရံ နီးကပ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေးကွာနေသည့် သဲ့သဲ့မျှသာ ကြားရသော်လည်း နားစည်ကို ဖောက်ထွင်း လုမတတ် စူးရှသော ငိုကြွေးသံတစ်ခုက လမ်းလွဲနေသည့်အလား မှောင်မိုက်နေသော အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ရုတ် တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအသံမှာ ငရဲပြည်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား အဆုံးမရှိသော နာကြည်းမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကို သယ်ဆောင်လာကာ စစ်သားတိုင်း၏ နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

“ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူ ငိုနေတာလဲ...”

ကင်းလှည့်နေသော စစ်သားတစ်ဦးမှာ အကြောက်လွန်ကာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ လှံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင် ကာ ထိတ်လန့်တကြား ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ၏ အဖော်များထံမှ တင်းမာနေသော အသက်ရှူသံများနှင့် လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော အလံများ၏ အသံမှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာမျှမရှိပေ။

သို့သော် ငိုကြွေးသံမှာ ပိုမို ရှင်းလင်းလာပြီး ပို၍ပင် စူးရှလာခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ မမြင်နိုင်သော မရေမတွက်နိုင်သည့် မတရားသေဆုံးခဲ့ရသော ဝိညာဉ်များက စစ်စခန်းအပြင်ဘက် အမှောင်ထုထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာကာ ငြီးတွားငိုကြွေးနေသည့်အလား ပင်ဖြစ်လေတော့သည်…။