အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅)

တစ္ဆေနတ်ဘုရားများ၏ အသံနှင့် ပြိုလဲသွားသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အား

ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ထိုအသံသည် တစ်နေရာတည်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အပါအဝင် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးရှိ ထောင့်ပေါင်းစုံမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။ ၎င်းသည် နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး လွတ်မြောက်ရန် နေရာပင် မရှိတော့ချေ။

ထိုအသံသည် အပြောင်းအလဲများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ အမျိုးသမီးများ၏ နာကျင်ကြေကွဲဖွယ် ငိုကြွေးသံများ ပါဝင်နေပြီး အဆုံးမရှိသော မကျေနပ် မှုများနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို ပြောပြနေသည့်အလား လူတို့၏ ကျောရိုးကို စိမ့်တက်သွားစေကာ ကြက်သီး မွေးညင်းများပင် ထသွားစေလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း နာကျင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မွေးကင်းစကလေးငယ်များ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မပြည့်စုံသည့် ကလေးငယ်များက အမှောင်ထုထဲတွင် သူတို့၏ ရန်သူများကို ရှာဖွေနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ထို့နောက် အသံသည် ရုတ်တရက် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်လေ၏။

ထိုအသံသည် မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသားများ၏ နာကျင်စွာ အံကြိတ်အော်ဟစ်သံများအဖြစ် ပြောင်းလဲ သွားပြီး နာကြည်းမှု၊ ဒေါသနှင့် မကောင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည့် အထီး ကျန် တစ္ဆေများစွာက ငိုကြွေးကျိန်ဆဲနေသည့်အလားပင် ဖြစ်လေသည်။

ခေတ်သစ်နည်းပညာဖြင့် ပေါင်းစပ်ကာ သေချာစွာ တည်းဖြတ်ထားသော ဤကြောက်မက်ဖွယ် အသံများကို စွမ်းအားမြင့် ဘလူးတုသ်စပီကာများမှတစ်ဆင့် ဖွင့်လိုက်သောအခါ တစ္ဆေနတ်ဘုရားများကို ယုံကြည်ကိုးကွယ် ကြသော ရှေးခေတ်စစ်သည်များအတွက်မူ အလွန်ပင် ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးမှုကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

"တစ္ဆေ... တစ္ဆေ... တကယ်ပဲ တစ္ဆေ ရှိနေတာပဲ..."

နောက်ဆုံးတွင် ဖိအားများစွာ ခံစားနေရပြီး ကြောက်တတ်သော လူငယ်စစ်သည်တစ်ဦးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် နှိပ်စက်မှုကို ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်မှာ ထိုအချိန်၌ လုံးဝ ပြိုလဲသွား ခဲ့လေပြီ။

သူသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ လှံကို လွှတ်ချကာ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို ကိုင်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး လဲကျကာ ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးတော့လေ၏။

သူ၏ ပြိုလဲမှုသည် မီးရှို့လိုက်သော ယမ်းကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် တူလှပေသည်။

အသံသာကြားရပြီး မမြင်ရသည့် အမည်မသိ ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးသည် မနေ့ညက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မီးရှူးမီးပန်း များထက် အဆတစ်ရာ၊ အဆတစ်ထောင်မက ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

စစ်သည်များ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်များမှာ ကြီးမားစွာ ပြိုလဲစပြုလာခဲ့လေပြီ။

"မငိုကြပါနဲ့တော့... မငိုပါနဲ့တော့... ကျေးဇူးပြုပြီး မငိုကြပါနဲ့တော့..."

"ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး... အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် တို့ သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦး... တစ္ဆေတွေက ငါ့အသက်ကို လာနှုတ်နေပြီ..."

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုသည် တောမီးကဲ့သို့ တစ်ဖန် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြန်လေ၏။ စစ်သည်များသည် စစ်စည်းကမ်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့သည် လက်နက်များကို လွှတ်ချကာ အချို့က ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြ ပြီး အချို့ကမူ ဒူးထောက်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေကြလေသည်။ တပ်စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ မနေ့ညကထက် အဆတစ်ရာမက ပို၍ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေလေတော့သည်။

"တပ်မှူးကြီး... တပ်မှူးကြီး... ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်နေပါပြီ..."

တပ်မှူးတစ်ဦးသည် လျူချန်း၏ တပ်မှူးရွက်ဖျင်တဲထဲသို့ ကမန်းကတန်း ဝင်လာခဲ့ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် ရဲရင့်သော သူ၏မျက်နှာမှာ ယခုအခါ သွေးဆုတ်နေပြီး ဖြူဖျော့နေလေသည်။

"တပ်မှူးကြီး... ညီအစ်ကိုတွေ... ညီအစ်ကိုတွေ တောင့်မခံနိုင်ကြတော့ဘူး... ဒါက... ဒါက လူတွေ တိုက်လို့ရတဲ့ စစ်ပွဲမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

သူသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ငိုယိုကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အပြင်ဘက်မှာ... အပြင်ဘက်မှာ တစ္ဆေတွေ ငိုနေတဲ့ အသံတွေချည်းပဲ..."

လျူချန်း ကိုယ်တိုင်လည်း ဤအလွန် ထူးဆန်းသော အသံကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ရာ သူ့အား ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့လေသည်။

သူသည် ထိုတပ်မှူးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ဆွဲယူကာ တပ်မှူးရွက်ဖျင်တဲထဲမှ ပြေးထွက်သွား ခဲ့လေ၏။

"ဟင့်... ဟင့်... ဟီးဟီးဟီးဟီး..."

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အသံမှာ သူ၏ နားနားတွင် ကပ်၍ မြည်ဟည်းနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူချန်းမှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် တုန်ယင်သွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နောက် တွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရပေသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားပြီး အမှောင်ထုဆီသို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူ ငါ့ကို လာနောက်နေတာလဲ... သတ္တိရှိရင် ထွက်ခဲ့စမ်း..."

သူရရှိလိုက်သော တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာ ပို၍ စူးရှပြီး အဆိပ်ပြင်းသော ငိုကြွေးသံပင် ဖြစ်လေတော့ သည်။

လျူချန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အငွေ့ထွက်မတတ်ပင် ဖြစ်နေလေ၏။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်ထံမှ လေးရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး မြားတစ်စင်းကို တပ်ကာ အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ ရမ်းသန်း ပစ်ခတ်လိုက်လေသည်။

"ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး..."

မြားအချို့သည် အဆုံးအစမဲ့သော အမှောင်ထုထဲသို့ အကူအညီမဲ့စွာ ကျဆင်းသွားပြီး တိုးညှင်းသော လေခွင်း သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်အကျိုးမျှ မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ အရည်အချင်းမဲ့မှုနှင့် ဒေါသကို လှောင်ပြောင်နေသည့်အလား ငိုကြွေးသံများမှာ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေ လေ၏။

နှစ်ညဆက်တိုက် လူမဆန်သော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများက လျူချန်း၏ ထိပ်တန်းဟု ဆိုရမည့် စစ်သည်အင်အား (၂၀,၀၀၀) ပါဝင်သော တပ်မတော်ကြီးကို ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့လေပြီ။

စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားရုံသာမက လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွား ခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင်မူ အတိုင်းအတာငယ် တစ်ခုရှိသော ပုန်ကန်မှုပင် ဖြစ်ပွားခဲ့လေ၏။ စိတ်ဓာတ်ကျ ဆင်းနေသော စစ်သည်အချို့သည် တစ္ဆေနတ်ဘုရားများ ကျိန်စာတိုက်ထားသည့် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းရင်း တပ်စခန်းတံခါးများကို စတင် တိုက်ခိုက်လာကြလေသည်။

"မင်းက မိစ္ဆာပဲ... ဖန်းဟန်... ကျိန်စာသင့်မယ့် မိစ္ဆာကောင်... မင်း အရမ်း လွန်လွန်းနေပြီ..."

ထိုအချိန်တွင် လျူချန်း၏ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းမှာ အဆုံးမရှိသော ငိုကြွေးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများကြောင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့လေပြီ။

စစ်ဘုရင်တစ်ဦး၏ ပုံမှန် စရိုက်လက္ခဏာများဖြစ်သော သူ၏ ရက်စက်မှု၊ ကြင်နာမှုကင်းမဲ့မှုနှင့် မာနထောင်လွှား မှုတို့သည် ဤကြုံဖူးခြင်းမရှိသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် အပြည့်အဝ ပေါက်ကွဲထွက် ပေါ်လာခဲ့လေတော့၏။

ကာစီနိုရုံတွင် အရာအားလုံးကို ရှုံးနိမ့်သွားသော လောင်းကစားသမား တစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေး ရောင်လွှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

"ငါ့အမိန့်ကို ပြန်လိုက်စမ်း..."

လျူချန်းသည် သူ၏ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ချင်းရှီးခရိုင် ရှိရာ အရပ်သို့ ညွှန်ပြကာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြင့် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"မနက်ဖြန် မနက်... ငါတို့ ထပ်စောင့်လို့ မရတော့ဘူး... တပ်ဖွဲ့အားလုံး တိုက်ခိုက်ကြ... ရှေ့ကို ချီတက်ကြစမ်း..."

"ချင်းရှီးခရိုင်ကို မြေပြန့်ဖြစ်အောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်... အဲဒီ မှော်ဆရာနဲ့ မြို့ထဲက လူတိုင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ် အောင် ငါ ဆွဲဖြဲပစ်မယ်... တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားဘူး..."

မမြင်ရ၊ မထိတွေ့နိုင်သော ဤနှိပ်စက်မှုကို သူ ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ပကတိစွမ်းအားကို အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းကြံစည်မှုများနှင့် အကြံအစည် အားလုံး ကို ချေမှုန်းရန် တပ်ဖွဲ့ဝင် (၂၀,၀၀၀) ၏ သံခွာများကို သူ အသုံးပြုမည် ဖြစ်လေ၏။

ရက်စက်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ဖန်းဟန် အလိုရှိနေသည့် အရာပင် ဖြစ်ပေ သည်။

မိုင်အနည်းငယ် အကွာရှိ တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဒရုန်းမှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ပို့လွှတ်နေသော ညကြည့်ကင်မရာမှတစ်ဆင့် ရန်သူ့တပ်စခန်းတွင် ဖြစ် ပျက်နေသမျှ အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေ၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

သူသည် သူ၏ ဖုန်းမှ တေးဂီတဖွင့်စက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး တာဝန်ကျေပွန်သွားပြီ ဖြစ်သော ဘလူး တုသ်စပီကာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

"ငါးကတော့ ငါးစာဟပ်သွားပြီ..."