အခန်း ၁၁၆

အခန်း (၁၁၆)

ဝေါလုံတောင်ကြား၌ မင်းတို့ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ကြိုနေမည်

ကောင်းကင်ယံသည် အရုဏ်မတက်မီ အချိန်လေးပင် ဖြစ်လေ၏။

ပါးလွှာသော အရုဏ်အလင်းရောင်လေးသည် ပုဝါပါးလေးတစ်ထည်ကဲ့သို့ ချင်းရှီးခရိုင်အပြင်ဘက်ရှိ တောင်တန်းများကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့လေသည်။

လေထုထဲတွင် စိုစွတ်သော မြူခိုးများနှင့်အတူ သိမ်မွေ့သော မအီမသာဖြစ်မှုတစ်ခုက ပြည့်နှက်နေလေ၏။

နန်ယန်တပ်စခန်းအတွင်း၌မူ လူများနှင့် မြင်းများ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေကာ ကမောက်ကမဖြစ်မှုများ စတင် နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

တစ္ဆေဝိညာဉ်များ၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကို နှစ်ညဆက်တိုက် ခံစားခဲ့ရခြင်းက ဤလူ (၂၀၀၀၀) ပါဝင်သော စစ်တပ်ကြီးကို ကြောက်လန့်နေသော ငှက်ငယ်လေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပေသည်။

စစ်သည်များအားလုံး၏ မျက်လုံးအောက်တွင် မျက်ကွင်းညိုများ ရှိနေပြီး မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်နေကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်အများစု စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား အလွန်ပင် နုံးချည့်နေကြလေ၏။

ဤအချိန်တွင် အဆင့်ဆင့်သော စစ်သူကြီးများ၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်သံများနှင့် သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့သော ကြာပွတ်ရိုက်ချက်များအောက်၌ သူတို့သည် လက်နက်များကို ပြင်ဆင်ကာ အသက်မဲ့နေသော ရုပ်အလောင်းများကဲ့သို့ တန်းစီစုဝေးလာကြလေသည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း... မင်းတို့အားလုံး ဟိုကို သွားကြစမ်း... သတ္တိကြောင်တဲ့ ကောင်တွေ..."

"မင်းတို့ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေမယ်ဆိုရင် စစ်ခုံရုံးတင်ခံရမယ်..."

အော်ဟစ်သံများက ဆူညံနေသော်လည်း သူတို့ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်မှာ စစ်သည်များ၏ ထုံထိုင်းပြီး အသက်မဲ့နေ သော မျက်လုံးများသာ ဖြစ်ပေသည်။

အကြောက်တရားသည် သူတို့၏ သတ္တိများကို အလုံးစုံ စုပ်ယူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူတို့သည် အောင်နိုင်သူများအဖြစ် ချင်းရှီးခရိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်မည်ဖြစ်စေ၊ ရှုံးနိမ့်သူများအဖြစ် ကျိန်စာ သင့်နေသော ဤမြေမှ ထွက်ပြေးရမည်ဖြစ်စေ အရာအားလုံးကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ချင်နေကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်ယန်စစ်စခန်းမှ မိုင် (၂၀) အကွာရှိ ချင်းရှီးခရိုင်နှင့် ပြင်ပကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်ထားသော တစ်ခု တည်းသော အဓိလမ်းမကြီးဖြစ်သည့် ဝေါလုံတောင်ကြားတွင် ဖြစ်လေသည်။

ဤနေရာတွင် အရာအားလုံးကို မျိုချပစ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုကို ချထားပြီးဖြစ် ပေသည်။

ဝေါလုံတောင်ကြားသည် ၎င်း၏ အမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

ကျဉ်းမြောင်းသော အဓိလမ်းမကြီးတစ်ခုသည် တောင်ကြားအောက်ခြေမှ ဖြတ်သန်းသွားကာ တစ်ဖက်တစ်ချက် စီတွင် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်နေသော တောင်စောင်းများ ရှိနေလေသည်။ တောင်စောင်းများတွင် စိမ်းလန်း သော အပင်များနှင့် ချွန်ထက်သော ကျောက်ဆောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ကောင်းမွန်သော ချုံခိုတိုက်ခိုက် ရန် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးရှိ တောင်စောင်းများပေါ်၌ ဖန်းဟန်၏ အတော်ဆုံးဖြစ်သော တပ်သားတစ်ထောင် ပါဝင်သည့် မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လေးသည်တော်များသည် အသံတိတ် ပုန်းအောင်းနေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်းကျနေသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့သည် လူဆယ်ဦးစီပါဝင်သော အဖွဲ့ငယ်များခွဲကာ ကြိုတင်တူးဖော်ထားသော ယာယီခံတပ်များကြားတွင် ပြန့်ကျဲလျက် ရှိနေကြလေ၏။ သူတို့ ၏ သေနတ်ပြောင်းဝအမည်းရောင်များသည် သေမင်း၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ အောက်ဘက်ရှိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော သေမင်းလမ်းကြောင်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ဘယ်ဘက်ခြမ်းနေရာကို နျူအာ ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရိုးသားပုံပေါက်သော ဤအမျိုးသားသည် ယခုအခါ သူ၏ ပုံမှန်အမူအရာနှင့် လုံးဝကွဲပြားစွာ အေးစက်ပြီး တင်း မာသော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေလေ၏။ သူသည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနောက်တွင် ဝပ်နေရင်း မျက်လုံးတစ် ဖက်တပ် မှန်ပြောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ အဝေးမှ လှုပ်ရှားမှုများကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နီးကပ်လာသော တိုက်ပွဲအတွက် တင်းမာမှု သို့မဟုတ် မအီမသာဖြစ်မှုများကို မတွေ့ရဘဲ သွေးဆာနေသည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

*နောက်နေတာလား...*

*စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား...*

သူ၏ အရှင်သခင် ပြသခဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ကတည်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤလောကရှိ မည်သည့် သာမန်စစ်တပ်ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ယခုအခါ သူ မျှော်လင့်နေသည်မှာ ထိုမိုက်မဲသော နန်ယန်စစ်သည်များသည် အရှင်သခင်က သူတို့အတွက် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ပေးထားသော ဤသင်္ချိုင်းမြေဆီသို့ အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်လာရန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

"မင်းတို့အားလုံး အသင့်ပြင်ထားကြ... ညီအစ်ကိုတွေကို သေနတ်တွေ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းထားဖို့ ပြောလိုက်... အမိန့်ကို နာခံကြ... တစ်ယောက်ယောက်ကများ အမှားလုပ်မိရင် ငါ ရက်စက်တယ်လို့ မပြောနဲ့..."

နျူအာက သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သတင်းပို့သူကို တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်..."

ညာဘက်ခြမ်းတွင်လည်း မာပေါ်ကော့သည် တိုက်ပွဲမတိုင်မီ သူ၏ နောက်ဆုံး စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပေးစကားများ ကို ပြောကြားနေလေ၏။

နျူအာ၏ စစ်မှန်သော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်သော ဒုတိယအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် သည် များစွာ ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများ ရှိနေခဲ့လေသည်။ ကွေ့ကောက်နေသော အဓိကလမ်းမကြီးဆီသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားရုံသာမက နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုကိုလည်း ခံစားခဲ့ရပေသည်။

ရိုးရာစစ်ပွဲများတွင် ဤမျှ ပြီးပြည့်စုံသော ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က မည်သည်ကို ဆိုလိုကြောင်း သူက မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေ၏။

သို့သော် သူတို့လက်ထဲရှိ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ သည် ဤခေတ်ကာလရှိ စစ်တပ်များအတွက် မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ကြောင်း သူ ပို၍ပင် သိရှိထားပေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် သို့မဟုတ် ရန်သူအရေအတွက် မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ အရှင်သခင်ကသာ အလိုရှိပါက သူတို့သည် ဝေါလုံတောင်ကြားထက် ပို၍ အားသာသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အချိန်မရွေး နေရာမရွေး ဖန်တီးနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်လေ သည်။

ဤသည်မှာ ဗျူဟာမြောက် အောင်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ၊ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ လာသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သာမန်လူများအပေါ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖိနှိပ် လိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများက တစ်ဖန် ပြန်လည် ထက်မြက်လာခဲ့လေသည်။

"မှတ်ထားကြ... ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က ရန်သူ့အရာရှိတွေနဲ့ အလံကိုင်တွေပဲ... ပစ်ဖို့ မလောကြနဲ့... သူတို့ တောင် ကြားထဲကို လုံးဝဝင်လာတဲ့အထိ စောင့်ကြ... အဲဒီအခါကျရင် သူတို့ ပြေးစရာ မြေမရှိတော့ဘူး..."

မာပေါ်ကော့က သူ၏ လူများကို တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဝေါလုံတောင်ကြား၏ အမြင့်ဆုံးနေရာရှိ ရှုခင်းအလွန်ကောင်းမွန်သော တောင်ထိပ်စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ယာယီ ကြည့်ရှုစင်တစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ဆောက်ထားလေ၏။

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ဖန်းဟန်သည် ခမ်းနားသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေ ရင်း မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်သုံးနေလေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင်မူ ရှောင်ရူရွှီ၊ ပိုင်ကျီရို၊ လျူရူမေ နှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှူ ဟူသော လှပလွန်းသည့် မိန်းမချောလေးလေးဦး ရပ်နေ ကြလေ၏။

သို့သော် ဖန်းဟန်အပေါ် မျက်ကန်းယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး မှန်ပြောင်းကို အသုံးပြုကာ စိတ်ဝင်တစား လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေသော ပိုင်ရွှီကျန်းမှလွဲ၍ ကျန်အမျိုးသမီးများအားလုံး၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တင်းမာမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူ ပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

အထူးသဖြင့် နန်ကုန်းယွင်ရှူ ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဖခင်နှင့် အစ်ကိုများအားလုံး သည် စစ်တပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။ လူ (၂၀၀၀၀) ပါဝင်သော ပုံမှန်စစ်တပ်တစ်ခု မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူမက မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ကောင်းစွာ နားလည်ထားလေ၏။

မည်းမှောင်နေပြီး ခံ့ညားထည်ဝါသော စစ်တပ်ကြီးနှင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အလံများစသည့် သူတို့ ၏ ကြီးမားလှသော အင်အားသည် မည်သည့် ခိုင်ခံ့သော မြို့ကြီးကိုမဆို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်ပေ သည်။

ယခုအခါ ဖန်းဟန်တွင် လူတစ်ထောင်သာ ရှိပြီး သူသည် ပွင့်လင်းသော မြေပြင်တွင် သူ၏ ဆယ်ဆခန့်ရှိသော ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ... ဤသည်မှာ လုံးဝကို ရူးသွပ်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ခင်ပွန်း... ရှင် တကယ်ပဲ... သေချာရဲ့လား..."

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပိုးပုဝါကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူမ၏ အသံမှာ သိသာရုံလေး တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။ အောက်ဘက်ရှိ သေမင်းထောင်ချောက်တစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမကြီးကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ အလိုအလျောက် တင်းကျပ်သွားခဲ့ရပေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ခင်ပွန်း... စစ်မြေပြင်မှာ ဓားတွေက မျက်စိမပါဘူးဆိုတော့ ကျွန်မတို့ လုပ်သမျှအရာရာတိုင်းကို သတိထားရမယ်..."

ပိုင်ကျီရိုက တိုးညင်းစွာ အကြံပြုလိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု များက ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းဟန်သည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေကြသော ချစ်လှစွာသော ဇနီးသည်များကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခုက ဖြစ်ပေါ်လာ ခဲ့လေ၏။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့..."

ဟု သူက ပြောလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သေတ္တာထဲမှ သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားသော ထူးခြားသည့် ဒီဇိုင်းရှိသည့် အစိမ်းရင့်ရောင် အင်္ကျီများကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ရော့... ဒီ အကာအကွယ်ချပ်ဝတ် ကို ဝတ်ထားလိုက်ကြ... ဒီချပ်ဝတ်က ရေနဲ့ မီးကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ဓားနဲ့ လှံတွေတောင် ဖောက်မဝင်နိုင်ဘူး... ဒီအရာရှိရင် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် မင်းတို့ကို နည်း နည်းလေးမှ ဒဏ်ရာရစေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဖန်းဟန်သည် ထိုအင်္ကျီများကို သူမတို့ထံ တစ်ယောက်ချင်းစီ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ သဘာဝကျစွာပင် သူ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ဝယ်ယူလာခဲ့သော ထိပ်တန်း ကျည်ကာအင်္ကျီပင် ဖြစ် ပေသည်။

အမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ လက်ထဲရှိ ထူးခြားသော အထိအတွေ့ရှိပြီး အတော်လေး လေးလံသော ရတနာ ချပ်ဝတ် ကို ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး ပြယ်ပျောက်သွားခဲ့လေ၏။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သူတို့၏ ခင်ပွန်း ထုတ်ယူလာသော မည်သည့်အရာကမျှ သာမန် မဟုတ်ပေ။

ဖန်းဟန်သည် သူမတို့က အကာအကွယ်ချပ်ဝတ် ကို နာခံစွာ ဝတ်ဆင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်း ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အလွန် ယုံကြည်မှုရှိသော လေသံဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့... မင်းတို့ရဲ့ ခင်ပွန်းက ဒီ လူ (၂၀၀၀၀) ပါဝင်တယ်ဆိုတဲ့ စစ်တပ်ကြီးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဘယ် လို ချေမှုန်းပစ်မလဲဆိုတာကို မင်းတို့ မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်တွေ့စေရမယ်... ဒီနေ့... ခေတ်တစ်ခုရဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ ခေတ်သစ်တစ်ခုရဲ့ အစကို မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်..."

ဤစကားလုံးများကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားနှင့် ရဲရင့်မှုများဖြင့် ပြောကြားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်တပ်ကြီးကို ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ သဘောထားသည့် ထိုလွှမ်းမိုးနိုင်သော အငွေ့အ သက်သည် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို ချက်ချင်းပင် ကူးစက်သွားခဲ့ပေသည်။ ဖန်းဟန်၏ မတ်မတ်ရပ် နေသော ပုံရိပ် ကို ကြည့်ရင်း အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စေမည့် သူ၏ ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အစွမ်းထက်သည့် ယုံကြည်မှု ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေးများ၏ စိုးရိမ်နေသော နှလုံးသားများမှာ နောက်ဆုံးတွင် အလုံးစုံ တည် ငြိမ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

မှန်ပေသည်... သူတို့၏ ခင်ပွန်းသည် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။ သာမန် စစ်တပ်တစ်ခုက သူနှင့် မည် သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

မိန်းမများကို ချော့မော့ပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် ကြည့်ရှုစင်၏ ရှေ့ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့လေ သည်။ သူသည် နျူအာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော လက်နက်သေတ္တာထဲမှ ထူးခြားသည့် မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ဤ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ သည် တစ်ခုလုံး အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် အပိုအဆင် တန်ဆာများ မရှိသော်လည်း အေးစက်သော သတ္တုခံစားချက်ကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

အထင်ရှားဆုံးအရာမှာ သေနတ်၏ အပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ရှည်လျားပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ ဒီဇိုင်းဆွဲထားသည့် အနက်ရောင် ဆလင်ဒါပြွန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ စစ်ဘက်သုံး (၈) ဆချဲ့နိုင်သော အစွမ်းထက် ချိန်မှတ်ကိရိယာပင် ဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ယခုအခါ မှန်ပြောင်းတပ်ဆင်ထားသော စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် ခုံပေါ်တွင် အစွမ်းထက်ပြီး လှပကျော့ရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တပ်ဆင်လိုက်လေသည်။ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ကိုယ် ကို ကိုင်း လိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးကို မှန်ပြောင်းတွင် တေ့လိုက်လေ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် တောင်ကြားအဆုံးရှိ နံနက်ခင်း မြူခိုးများသည် တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားခဲ့ပေသည်။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် အစက်အပြောက်များ စတင်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ အနက်ရောင် အစက်အပြောက်များသည် ပိုမိုများပြားလာကာ နီးကပ်လာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနက်ရောင် ဒီရေလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပေါင်းဆုံသွားခဲ့လေသည်။

နန်ယန်စစ်တပ်၏ အလံများကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

မည်းမှောင်ပြီး ကြီးမားလှသော စစ်တပ်ကြီးသည် နောက်ကျိနေသော ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပင်ပန်းနွမ်း နယ်မှုနှင့် ဖိနှိပ်မှု အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လာကာ ဝေါလုံတောင်ကြား၏ သေမင်းတောင်ကြားဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချီတက်လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုက ကွေးတက်သွားခဲ့လေသည်။

မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးက ချက်ချင်းပင် နီးကပ်လာခဲ့ပေသည်။

သူသည် ရှေ့ဆုံးမှ နန်ယန်စစ်သည်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထုံထိုင်းမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တွေဝေမှုတို့ ရောနှောနေ သော ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေ၏။ သူ၏ အကြည့်များက လူအုပ်ကြီး ကြားတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ခမ်းနားလှသော မြင်းဖြူကြီးကို စီးကာ သေသပ်လှပသော သံကြိုးချပ်ဝတ်နှင့် တောက်ပသော ငွေရောင်သံခမောက်ကို ဝတ်ဆင် ထားသဖြင့် လူအုပ်ကြားတွင် ထင်ရှားနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုအပေါ်သို့ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

နန်ယန်ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျူချန်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

"တပ်ဖွဲ့တွေအားလုံး သတိထားကြ... ရန်သူတွေ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာကို ဝင်လာပြီ... ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြ..."

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ဘေးရှိ စကားပြောစက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင် သော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာစက် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေပေသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုက လက်ကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

"လွတ်လပ်စွာ ပစ်ခတ်ကြ..."