အခန်း ၁၁၇

အခန်း (၁၁၇)

မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ အမျက်ဒေါသနှင့် သွေးသားကြိတ်စက်

လျူချန်း၏ ရှေ့တန်းတပ်မတော်သည် ခဲဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံနေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းလှ သော ဝေါလုံတောင်ကြား၏ တောင်ကြားလမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် စစ်သည်အများစုမှာ လျှို့ဝှက် စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိကြလေ၏။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို နှစ်ညဆက်တိုက် ခံစားခဲ့ရခြင်းက သူတို့၏ စိတ်အာရုံ များကို ကန့်သတ်ချက်အထိ တွန်းပို့ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲမှာ အစပြုတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

ရလဒ် မည်သို့ပင် ထွက်ပေါ်လာစေကာမူ အနည်းဆုံးတော့ ထိုအရာက မမြင်နိုင်၊ မထိတွေ့နိုင်ဘဲ အံကြိတ်ခံစား နေရုံသာ တတ်နိုင်သည့် အဆုံးမဲ့ကြောက်ရွံ့မှုများထဲမှ သူတို့ကို လွတ်မြောက်သွားစေမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် ခေါင်းကို မော့ကာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ထူးခြားမှုမရှိသော တောင်စောင်းများကို မှင်သက်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ကြလေသည်။

တောင်စောင်းများမှာ သစ်ပင်ပန်းမန်များဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ငှက် ကလေးများ၏ ကြည်လင်သော တေးဆိုသံမှလွဲ၍ လုံးဝကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကာ မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိပေ။

အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ပုံမှန်ဖြစ်နေပုံ ရလေ၏။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ လွန်ကဲသော ပုံမှန်အခြေအနေကြီးကပင် ဝါရင့်စစ်သည်များစွာ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ပို၍ ပင် ဆိုးရွားသော နိမိတ်ဆိုးအရိပ်အယောင်တစ်ခုကို လွှမ်းခြုံသွားစေခဲ့လေသည်။

အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေချေသည်။

ဧရာမ သင်္ချိုင်းဂူကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့လေ၏။

လူသုံးထောင်ပါဝင်သော ရှေ့တန်းတပ်မတော်သည် တောင်ကြားအတွင်းသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ် ပေသည်။

လူကြိတ်ကြိတ်တိုးနေသော တပ်မတော်ကြီးသည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းမကြီးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားစေခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်ဆုံးအထိ ရှည်လျားနေခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ လက်ထဲမှ လှံတံများသည် ကောင်းကင်သို့ ထောင့်ဖြတ် ချိန်ရွယ်ထားပြီး သူတို့၏ သံချပ်ကာပြားများ အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်မိရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော တဂျွပ်ဂျွပ် မြည်သံများသည် လေးလံသော ခြေသံများ၊ အသက်ရှူသံများနှင့် ရောယှက်ကာ သေမင်းတမန်၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အစပြုသံစဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေ ခဲ့လေ၏။

သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ် တစ်ဖက်တစ်ချက် ခြေလှမ်းသုံးရာပင် မဝေးတော့သည့် တောင် စောင်းများထက်တွင် အေးစက်နေသော မျက်လုံးအစုံ တစ်ထောင်က သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ ကြသည် ဆိုခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လက်ချောင်း တစ်ထောင်သည်လည်း အေးစက်နေသော သေနတ်မောင်းများပေါ်တွင် ညင်သာစွာ နေရာယူထား ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေ၏။

သူတို့သည် နတ်ဘုရားများထံမှ အမိန့်တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဘယ်ဘက်စစ်ကြောင်း နေရာ...။

နျူအာသည် လူးလွန့်နေသော မြွေတစ်ကောင်နှင့် တူသည့် အောက်ဘက်ရှိ ရန်သူ့တပ်မတော်ကြီးကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်ရှုနေလေ၏။ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုကြောင့် သူ၏ မည်းနက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပုံမှန် မဟုတ်သော နီမြန်းမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ စကားပြောစက်ထဲမှ သခင်ကြီး၏ အေးစက်သော်လည်း ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"လွတ်လပ်စွာ ပစ်ခတ်ကြ..."

ယခုပင်...။

နျူအာသည် အကာအကွယ်နောက်မှ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခွန်အားများအားလုံးကို အသုံးပြု ကာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

"ပစ်..."

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ...။

“ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...”

တောင်စောင်းထက်တွင် အလက်ငါးရာသော မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံများသည် သေမင်းတမန် မီးတောက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြလေ၏။

အသံတိတ်ကာ အားပြင်းလှသော သတ္တုသေနတ်သံ ငါးရာသည် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ဟိန်း ဟောက်သံကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့လေသည်။

ထိုမိုးကြိုးသံကြီးထဲတွင် ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည့်အလား နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် မှုကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လေ၏။

ထိုနောက်ချက်ချင်းမှာပင် မြင့်မားသော အမြန်နှုန်းဖြင့် လည်ပတ်နေသည့် မရေမတွက်နိုင်သော ကျည်ဆန်များ ဖြင့် ယက်လုပ်ထားသည့် မမြင်ရသော သေမင်းတမန်ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုသည် မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေသော နန်ယန်တပ်မတော်၏ ရှေ့တန်းတပ်များအပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့လေ တော့သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူများမှာ လျူချန်း၏ အတော်ဆုံး ဓားသမားများနှင့် ဒိုင်းကာစစ်သည်များပင် ဖြစ်ကြပေ သည်။

သူတို့ သယ်ဆောင်လာသော သစ်သားဒိုင်းကာများကို ခိုင်မာသော သစ်စေးဆီများဖြင့် စိမ်ထားသောကြောင့် သာ မန် ဓားချက်များနှင့် မြားမိုးရွာချမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်အောင်ပင် ကြံ့ခိုင်လှပေသည်။

ဤအရာမှာ သူတို့ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် နောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေးခံတပ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော်လည်း...။

ခေတ်ကာလကို ကျော်လွန်နေသော နည်းပညာ၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ ဤအရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ဆတ်ဆတ်ထိမခံနိုင်သလို ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှပေသည်။

“ဒုတ်... ဒုတ်… ဒုတ်... ဒုတ်...။

အံကြိတ်ချင်စရာကောင်းသော တုံးတိတိ အသံများသည် တစ်ဆက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

မြင့်မားသော အမြန်နှုန်းဖြင့် လည်ပတ်နေသည့် ကျည်ဆန်များရှေ့တွင် ထိုခိုင်ခံ့သော သစ်သားဒိုင်းကာများမှာ အလွယ်တကူ စုတ်ပြဲသွားနိုင်သည့် စက္ကူပြတင်းပေါက်များကဲ့သို့ပင် အခြေခံအကျဆုံးသော ခုခံကာကွယ်မှုမျိုး ကိုပင် မပေးစွမ်းနိုင်ဘဲ အလွယ်တကူပင် ဆုတ်ဖြဲဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရလေသည်။

ကျည်ဆန်များသည် ဒိုင်းကာများကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီးနောက်တွင်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားများ လုံးဝ လျော့ ကျသွားခြင်း မရှိဘဲ ဒိုင်းကာနောက်ကွယ်ရှိ အသက်ရှင်နေသော သွေးသားများအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့၏။

“စွပ်...”

ထိုစစ်သည်များ၏ ရင်ဘတ်များနှင့် ကျောပြင်များမှ နီရဲသော သွေးမြူခိုးများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင် အချိန်မှာ နှေးသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေ၏။

ပထမတန်းရှိ ဓားသမားများနှင့် ဒိုင်းကာစစ်သည်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများသည် ချက်ချင်းပင် အေးခဲ သွားခဲ့လေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့် နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

သူတို့သည် သွေးများ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်နေသော သူတို့၏ ရင်ဘတ်မှ အပေါက်ကြီးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက် ကြရင်း သူတို့၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

*ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ...*

မည်သည့်ရန်သူမျှ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာခြင်း မရှိသလို ကောင်းကင်ယံမှ မည်သည့်မြားများမျှလည်း ထိုး ဖောက်ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိပေ။

သူတို့၏ ခွန်အားများသည် ဒီရေကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာမသွားမီ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထုတ်ဖော်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ပထမတန်းရှိ ရာနှင့်ချီသော စစ်သည်များသည် မမြင်ရသော ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ခု၏ တံမြက်စည်းလှည်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သွေးအိုင်များထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လဲကျသွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

ဤထူးဆန်းလှသော မြင်ကွင်းက နောက်မှလိုက်ပါလာသော စစ်သည်များကို လုံးဝ ဆွံ့အသွားစေခဲ့လေ၏။

သူတို့၏ ရှေ့တွင် လဲကျသွားသော ရဲဘော်ရဲဘက် အများအပြားကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း သူတို့ ၏ ခြေလှမ်းများသည် အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ကာ သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည့် သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်း ထက် ကျော်လွန်နေသော မြင်ကွင်းကို လုံးဝ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ပေ။

ဘယ်ဘက်စစ်ကြောင်းမှ သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင်...။

"သူတို့ကို အသေသာ ပစ်လိုက်ကြစမ်း..."

ညာဘက်စစ်ကြောင်းမှ မာပေါ်ကော့ကလည်း ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်းဝါးလိုက်လေ၏။

“ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...”

ပို၍ပင် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှသော နောက်ထပ် မိုးကြိုးသံတစ်ခု...။

နောက်ထပ် သေမင်းတမန် ပိုက်ကွန်တစ်ခုသည် အခြားတစ်ဖက်မှ လှဲကျင်းဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ဘယ်နှင့် ညာ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ပစ်ခတ်မှုများသည် ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ကြားထဲတွင် မျက်ကွယ်ရာ လုံးဝမရှိ သည့် ပြီးပြည့်စုံသော သတ်ကွင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်လေ၏။

ကျည်ဆန်များသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ထူထပ်ကြပ်တည်းကာ ကမောက်ကမဖြစ်နေပြီး လုံးဝ အကာအ ကွယ်မဲ့နေသော ရန်သူ့တပ်မတော်အတွင်းသို့ နေရာအနှံ့မှ ရူးသွပ်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သွေးများနှင့် အသားစများသည် နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့လေ၏။

ပြတ်တောက်သွားသော ခြေလက်များ...။

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများသည် ငရဲခန်းတမျှ ဆိုးရွားလှသော ဤနေရာတွင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေတော့သည်။

"အား... ငါ့ခြေထောက်..."

"ရန်သူလာပြီ... ရန်သူလာပြီ... အွတ်..."

"ကယ်... ကယ်ကြပါဦး..."

စစ်သည်တစ်ဦးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထုတ်ဖော်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်ရုံသာ ရှိ သေးချိန်တွင် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်က သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ တိကျစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ နောက်စေ့မှတဆင့် ပြန်ထွက်သွားကာ နီရဲဖြူဖွေးနေသော ဦးနှောက်အနှစ်များကို အများအပြား သယ်ဆောင် သွားခဲ့လေသည်။

အခြားစစ်သည်တစ်ဦးမှာ သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်၏ ခေါင်းတစ်ခြမ်း မမြင်ရသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကြောင့် ပေါက် ကွဲထွက်သွားသည်ကို ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေခဲ့ရလေ၏။

နွေးထွေးသော သွေးများနှင့် ဦးနှောက်အနှစ်များသည် သူ၏ ခေါင်းနှင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံးသို့ လွင့်စဉ် ပက်ဖျန်း လာခဲ့လေသည်။

ပြင်းထန်လှသော သွေးနံ့များက သူ၏ နောက်ဆုံး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်ရေးခံတပ်ကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုး ပစ်လိုက်လေ၏။

"မိစ္ဆာမှော်ပညာတွေ... ဒါ မိစ္ဆာမှော်ပညာတွေ..."

သူသည် လူတစ်ယောက်၏ အသံနှင့်မတူသော စူးရှသောအော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက် လက်နက်ကို ပစ်ချကာ နောက်သို့ လှည့်ပြေးလေတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ လှည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ကျောပြင်မှ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက် ရလေ၏။

သူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ရှိ သွေးများထွက်နေသော အပေါက်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အလင်း ရောင်များသည်လည်း လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားခဲ့လေတော့သည်။

၎င်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်စာ အချိန်လေးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ချေ။

လျူချန်း၏ ရှေ့တန်းတပ်သား သုံးထောင်မှာ ဤလွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းလှသော ပစ်ခတ်မှုစွမ်းအားများအောက်တွင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားခဲ့ပြီး သေဆုံးသူများနှင့် ဒဏ်ရာရသူများ အများအပြား ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့လေသည်။

တောင်ကြားအတွင်းရှိ လမ်းမကြီးသည် သွေးများနှင့် အလောင်းများကြောင့် လုံးဝ နီရဲသွားခဲ့ပြီး အသားကြိတ် စက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့၏။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော စစ်သည်များသည် သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ၏ နွေးထွေးနေသေးသော အလောင်း များနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေကြကာ သူတို့၏ ခေါင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ရှေ့ရှိ ငရဲခန်းတမျှ ဆိုးရွားလှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း သေမင်းတမန်၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေသော မိုးကြိုးသံများကို နားထောင်ရင်း သူတို့၏ စိတ်အာရုံများသည် လုံးဝကို ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ တော့၏။

သူတို့သည် ဤအရာအားလုံး မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

*ရန်သူက အတိအကျ ဘယ်နေရာမှာလဲ...*

*ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သူတို့ ဘာကို အတိအကျ အသုံးပြုနေကြတာလဲ...*