အခန်း ၁၁၈

အခန်း (၁၁၈)

စစ်ကြောင်းများ ပြိုလဲခြင်းနှင့် တပ်မတော်၏ ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှု

“ဒါက မိစ္ဆာမှော်ပညာပဲ...၊ ချင်းရှီးခရိုင်က အဲဒီမှော်ဆရာရဲ့ လျှပ်စီးမှော်ပညာပဲ...”

“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းပဲ...၊ ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းပဲ...”

“ပြေးကြ...၊ ပြေးကြ...၊ တို့တွေ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...၊ တို့တွေ နတ်ဘုရားတွေကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပြီ...”

ဝေါလုံတောင်ကြား၏ တောင်ကြားကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ တစ္ဆေများနှင့် ဝံပုလွေများ အူနေသည့် ငရဲခန်းကဲ့သို့ သော နေရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်၏။

သေဘေးမှ အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသော ရှေ့တန်းတပ်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ စိတ်ပိုင်း ဆိုင်ရာအရ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် သံချပ်ကာများနှင့် လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ ငတ် မွတ်နေသော ဝံပုလွေများ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရသည့် သိုးများကဲ့သို့ ငိုယိုအော်ဟစ်လျက် ယိုင်နဲ့နဲ့နှင့် တွားသွားကာ သူတို့ လာခဲ့ရာလမ်းအတိုင်း နောက်သို့ ရူးသွပ်စွာ ပြန်လှည့်ပြေးကြလေတော့၏။

သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ ထွက်ပြေးရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သေမင်း၏ အရိပ်လွှမ်းမိုးနေသော ဤကြောက်မက်ဖွယ် တောင်ကြားမှ ထွက်ပြေးရန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ရှုံးနိမ့်ပြေးလွှားနေသော စစ်သားများသည် ကမ်းပါးပြိုကျလာသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကဲ့သို့ တောင်ကြားထဲသို့ မဝင်ရသေးသည့် ဗဟိုတပ်မတော်၏ စစ်ကြောင်းအတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်တိုက်မိကြလေသည်။

“ဘုန်း...”

“အား...”

“မတွန်းကြနဲ့...၊ ငါ့ကို မတွန်းနဲ့...”

ရှေ့တန်းတပ်က ထွက်ပြေးချင်ကြပြီး ဗဟိုတပ်ကမူ တွေဝေစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တက်ချင်နေကြလေသည်။ လူအုပ်စု နှစ်ခုမှာ အကြမ်းပတမ်း တိုက်မိသွားကြလေတော့၏။

တစ်ချိန်က စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားခဲ့သော စစ်ကြောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီး ပိုမိုကြီးမားသော ပရမ်းပတာဖြစ်မှုနှင့် တက်နင်းမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

တောင်စောင်းပေါ်တွင်မူ ဖန်းဟန်၏ သေနတ်ကိုင်တပ်သားများမှာ အတည်ငြိမ်ဆုံးနှင့် အစွမ်းထက်ဆုံးသော သတ်ဖြတ်ရေးစက်ရုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

အဆင့်တိုင်းရှိ အရာရှိများ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ရှင်းလင်းသော အမိန့်ပေးသံများကြားတွင် သူတို့သည် အလွတ်ရ နေပြီဖြစ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို စက်ရုပ်များကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်နေကြလေသည်။

သူတို့သည် ကုန်သွားသော ကျည်ဆန်ခွံကို ထုတ်ပစ်ကာ ခါးရှိ ကျည်အိတ်ထဲမှ ကျည်ဆန်အသစ်တစ်တောင့်ကို ယူ၍ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ချိန်ရွယ်၍ ပစ်ခတ်လိုက်ကြလေသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့ပြီး အဆင်ပြေလွန်းလှပေသည်။

သေစေနိုင်သော ကျည်ဆန်များမှာ အဆက်မပြတ်ပင် အောက်ဘက်ရှိ လုံးဝ ပရမ်းပတာဖြစ်ကာ ပြည့်ကျပ်နေ သော ရန်သူ့စစ်ကြောင်းများထဲသို့ တိကျပြီး ရက်စက်စွာ ရွာကျလာခဲ့လေ၏။

မိုးကြိုးကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပစ်ခတ်မှုတိုင်းက ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော နီရဲသည့် သွေးစက်များကို ပေါ်ထွက် လာစေခဲ့ပေသည်။

မောင်းကို ဆွဲလိုက်တိုင်းတွင် အသက်ပေါင်းရာချီ၍ မလွဲမသွေ ဆုံးရှုံးသွားရလေသည်။ ဤသည်မှာ အင်အား တူညီသော တပ်ဖွဲ့များအကြား ဖြစ်ပွားသည့် စစ်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ တစ်ဖက်သတ် သွေးအေးရက်စက်သော အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီးသာ ဖြစ်လေ၏။

“တောင့်ထားကြ...၊ မင်းတို့အားလုံး ငါ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအတွက် တောင့်ထားကြစမ်း...”

ဗဟိုကွပ်ကဲမှုအလံအောက်တွင် မြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသော လျူချန်းသည် သားသတ်ရုံနှင့် တူသော သူ၏ရှေ့မှ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။ သူသည် ရေခဲဂူတစ်ခုထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေ၏။

သူ၏ ဂုဏ်ယူရသော၊ စစ်ပွဲအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် တစ်ခါမှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူး သော ထူးဆန်းသည့် တိုက်ခိုက်မှုရှေ့တွင် သတ်ဖြတ်ခံရမည့် သိုးအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ထိခိုက်လွယ် နေကြလေသည်။

သူတို့သည် ရန်သူနှင့် ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာသို့ပင် မရောက်နိုင်မီမှာ မြက်ရိတ်သကဲ့သို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ကြရလေ၏။

“ဒါက... ဒါက ဘယ်လို မိစ္ဆာမှော်ပညာမျိုးလဲ...”

သို့သော် အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် မာနက သူ၏ အကြောက်တရားကို ဖိနှိပ်ထားရန် ဖိအားပေးနေခဲ့လေသည်။

သူသည် ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“ဆုတ်ခွာခွင့်မရှိဘူး...၊ ဆုတ်ခွာတဲ့သူတိုင်း ချက်ချင်း သေဒဏ်ပေးခံရမယ်...”

“လေးသမားတွေ...၊ လေးသမားတွေ ဘယ်မှာလဲ...၊ သူတို့ကို ပြန်ပစ်ကြ...၊ သေအောင်ပစ်ကြစမ်း...၊ တောင် စောင်းပေါ်က လူတိုင်းကို သေအောင်သတ်ပစ်ကြ...”

သူသည် တပ်မှူးတစ်ဦး၏ အာဏာကို အသုံးပြု၍ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်တော့သော ရှုံးနိမ့်မှုကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစား ရင်း အက်ကွဲသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ တင်းကျပ်သော အမိန့်များအောက်တွင် ကြီးကြပ်ရေးအရာရှိများ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် လေးသမားရာ ပေါင်းများစွာသည် နောက်ဆုံးတွင် စစ်ကြောင်း၏ ရှေ့ဆုံးသို့ တုန်ယင်စွာဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့ကြရလေသည်။

သူတို့သည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် မြားများကို တပ်ဆင်ကာ လေးကြိုးများကို ဆွဲလိုက်ပြီးနောက်

အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုအပေါ် မှီခိုကာ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်နေသော တောင်စောင်းနှစ်ဖက်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်ကြလေ၏။

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”

အားနည်းသော မျဉ်းကွေးများအဖြစ် ရေးဆွဲနေသည့် မြားမိုးများမှာ တောင်စောင်းပေါ်သို့ ကျဲပါးစွာ ကျဆင်းလာ ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဤကြီးမားပုံရသော မြားမိုးမှာ လုံးဝ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

မြားအများစုမှာ အကွာအဝေး မလုံလောက်မှုကြောင့် တောင်တစ်ဝက်တွင်ပင် အားနည်းစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ဖန်းဟန်၏ တပ်မတော် နေရာယူထားသည့် အစွန်းကိုပင် မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။

တပ်စွဲထားသည့် နေရာ၏ ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သော မြားအနည်းငယ်မှာလည်း ယာယီခံတပ်များနှင့် စစ်သားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျည်ကာအင်္ကျီများကြောင့် အလွယ်တကူ တားဆီးခံလိုက်ရလေသည်။ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဒေါင် ဆိုသည့် အသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်စစ်သား၏ အရေပြားကိုမျှ ပွန်းပဲ့စေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူတို့၏ အများဆုံး ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်းမှာ ခြေလှမ်း တစ်ရာ့ငါးဆယ် သာ ရှိလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် တောင်စောင်းပေါ်ရှိ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား တပ်သားများမှာ ခြေလှမ်း သုံးရာ အကွာမှနေ၍ ထိ ရောက်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံသော နာမည်ခေါ်ယူခြင်း ကို လုပ်ဆောင်နေကြလေ၏။

“လေးတွေ ကိုင်ထားတဲ့ကောင်တွေကို မြင်လား...၊ သူတို့ကို ဦးစားပေးပြီး ပစ်...”

“ပြီးတော့ သံချပ်ကာ ဝတ်ထားပြီး အရာရှိပုံပေါက်နေတဲ့သူတွေ...၊ အားလုံးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပစ်ချလိုက်...”

နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့၏ အမိန့်များမှာ သတင်းပို့သူများမှတစ်ဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့တိုင်းထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တောင်စောင်းပေါ်မှ သေနတ်ပစ်ခတ်မှုများမှာ ပိုမိုတိကျလာပြီး ပိုမိုသေစေနိုင်လောက် အောင် ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းသော မည်သည့် နန်ယန်တပ်မတော် အရာရှိမဆို သို့မဟုတ် ရှေ့သို့ထွက်ကာ လေး ဆွဲရန် ရဲတင်းသော မည်သည့်လေးသမားမဆို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျည်ဆန်အများအပြား၏ ဂရုစိုက်မှု ကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

သူတို့၏ ဦးခေါင်းများမှာ တူဖြင့် ထုခံရသော ပုပ်ဟောင်းနေသည့် ဖရဲသီးများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေ၏။

ရန်သူ၏ အဝတ်အစားကိုပင် မထိနိုင်ဘဲ ခံရုံသာ ခံနေရသည့် ဤအသက်ရှူကြပ်စေသော စွမ်းအားမဲ့မှုနှင့် စိတ် ပျက်အားငယ်မှုမှာ အဆိုးရွားဆုံး အဆိပ်တစ်မျိုးကဲ့သို့ နန်ယန်တပ်မတော်တစ်ခုလုံး၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။

တပ်မတော်ကြီးမှာ ဖဲချပ်များဖြင့် ဆောက်ထားသော အိမ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ပြိုလဲသွားခဲ့လေ၏။

စစ်သားများသည် သူတို့၏ အလေးစားရဆုံးသော စစ်သူကြီးပင်လျှင် ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို မခံနိုင်ဘဲ ခဏတွင်းချင်း ဦးခေါင်း ပေါက်ကွဲသွားနိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ သူတို့၏ ယုံကြည်မှုများ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူတို့သည် မည်သည့်အမိန့်ကိုမျှ မကြားနိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိနေ တော့၏။

ထွက်ပြေးရန်...။ ထွက်ပြေးရန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

“စစ်သူကြီးတွေ အားလုံး သေကုန်ပြီ...၊ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး...”

“မိစ္ဆာတွေ...၊ သူတို့က မိစ္ဆာတွေပဲ...”

တပ်မတော်တစ်ခုလုံး၏ စစ်ကြောင်းမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်၏။

သောင်းချီသော တပ်မတော်ကြီးသည် လူတစ်ထောင်ခန့်၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

စစ်သားများသည် သူတို့ ကိုင်ဆောင်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်ကာ နောက်ထပ် ခြေနှစ်ချောင်း ထပ်ရှိရန် ဆန္ဒပြုရင်း အရူးများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးကြလေတော့၏။

လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍မရတော့သော သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းနှင့် ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲ ထွက်ပြေးနေကြသည့် စစ်သားများကို ကြည့်ရင်း လျူချန်းသည် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။

အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဒေါသထွက်ကာ အော်ဟစ်နေမှုကြောင့် နီရဲနေခဲ့သော သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့ သွားပြီး စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားခဲ့လေသည်။

“ဆုတ်ခွာ... ဆုတ်ခွာကြ...၊ မြန်မြန်...၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဆုတ်ခွာဖို့အတွက် ကာကွယ်ကြစမ်း...”

သူသည် စစ်ဘုရင်တစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူသည် မြင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသစ္စာအရှိဆုံး သက်တော်စောင့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ပင်မတပ်ဖွဲ့မှ ခွဲထွက်ကာ သူ လာခဲ့ရာလမ်းအတိုင်း ထိတ်လန့် တကြား ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဝေါလုံတောင်ကြား၏ ထိပ်တွင်ကား...။

မျှော်စင်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

ရှောင်ရူရွှီ၊ နန်ကုန်းယွင်ရှု၊ လျူရူမေ...။

မုန်တိုင်းမျိုးစုံကို မြင်ဖူးနေကျဖြစ်သော အမျိုးသမီးအချို့မှာ အောက်ဘက်ရှိ ကြီးမားလှသော အောင်ပွဲကြောင့် အလွန်တရာ အံ့အားသင့်နေခဲ့ကြသဖြင့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း အပြည့်အစုံကိုပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

သူတို့၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ဟဟလေးဖြစ်နေပြီး လှပသော မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေ ကာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

“ဒါက... ခင်ပွန်း ပြောနေတဲ့ စစ်ပွဲဆိုတာလား...”

“ဒါက စစ်ပွဲမှ မဟုတ်တာ...”

“ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို တစ်ဖက်သတ် အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းခံရမှုပဲ...”

ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံး တစ်လျှောက်လုံးတွင် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အောက်ဘက်ရှိ အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်များ၏ ငရဲခန်းကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ မျက်လုံး ထဲတွင် အရေးမပါသော ဂိမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

တည်ငြိမ်သော်လည်း အေးစက်နေသော သူ၏ အကြည့်များမှာ အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ချိန်မှတ်မှန်ပြောင်းပေါ်မှ ဖယ်ခွာမသွားခဲ့ပေ။

သူသည် ပရမ်းပတာ ထွက်ပြေးနေသော လူအုပ်ကြီးကြားမှ ကိုယ်ရံတော်တစ်စု ဝန်းရံကာ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေး နေသည့် ခံ့ညားသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တိကျစွာ ချိန်ရွယ်လိုက်လေ၏။

ဂိမ်းကတော့ ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။