အခန်း ၁၁၉

အခန်း (၁၁၉)

သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ နိဂုံးချုပ်ခြင်း။

မျှော်စင်ပေါ်မှ လေပြင်းများက တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

(၈) ဆချဲ့နိုင်သော ချိန်မှတ်ကိရိယာမှတစ်ဆင့် မီတာ (၈၀၀) အကွာရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်မြေပြင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် နီးကပ်လာခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်က သူ၏အမျိုးသမီးကို အခွင့်အရေးယူရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် မောက်မာဝင့်ကြွားလှသော ခရိုင်အုပ်ချုပ် ရေးမှူးလျူချန်းမှာ ယခုအခါ လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြင်းကျောပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားဖြင့် သူ၏ မြင်းကို ရူးသွပ်စွာ ရိုက်နှက်စီးနှင်နေခဲ့လေသည်။ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းမှာ ဖန်းဟန်၏ အေးစက်နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထင်ရှား စွာ ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေသည်။

မျိုးဗီဇအဆင့်မြှင့်တင်ရေးအရည်မှ ယူဆောင်လာပေးသော ထူးကဲလှသည့် အာရုံခံစားမှုများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းတို့မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်ထင်ရှားလာခဲ့ လေပြီ။

လေတိုက်နှုန်း - အဆင့် (၃)၊ အနောက်မြောက်လေ။

လေထုစိုထိုင်းဆမှာ (၇၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိပေသည်။

ပစ်မှတ်၏ ရွေ့လျားနှုန်းမှာ တစ်စက္ကန့်လျှင် ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် မီတာ (၁၅) မီတာခန့် ရှိလေ၏။

ခန့်မှန်းချိန်...။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော အချက်အလက်များက ဖန်းဟန်၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ အလုံး အရင်းဖြင့် စီးဝင်လာခဲ့ရာ စူပါကွန်ပျူတာတစ်လုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သူ၏ ဦးနှောက်က လျင်မြန်စွာ ခွဲခြမ်း စိတ်ဖြာ တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အတိကျဆုံးသော ရလဒ်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသက်ရှူနှုန်းနှင့်အညီ အလွန်သိမ်မွေ့သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

သေနတ်ပြောင်းဝမှာ လက်မဝက်ခန့် အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီးနောက် ဘယ်ဘက်သို့ တစ်လက်မခန့် ရွေ့လျားသွာခဲ့ပေသည်။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျူ...”

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်သော တီးတိုးစကား တစ်ခွန်းကို ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ။

တည်ငြိမ်သော်လည်း ညင်သာလှသော သူ၏ လက်ညှိုးက သေနတ်မောင်းကို ဆွဲညှစ်လိုက်လေ၏။

“ဒိုင်း...”

စစ်မြေပြင်တွင် ပဲလှော်ပေါက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သော ယခင်သေနတ်သံများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားလျက် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ ပို၍ လုံးထွေးကာ ပို၍ အားပါလှသော သေနတ်သံ ကြီးတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုသေနတ်သံကြီးမှာ ထူးခြားသော မှော်ပညာတစ်ခု ပါဝင်နေသည့်အလား စစ်မြေပြင်ရှိ ဆူညံသံအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေ၏။

သာမန်ကျည်ဆန်များထက် ပိုမိုချွန်ထက်သော ထိပ်ဖျားနှင့် ပိုမိုများပြားသော ယမ်းမှုန့်များပါဝင်သည့် အထူးပြု ပြင်ထားသော (၇.၆၂) မီလီမီတာ စနိုက်ပါကျည်ဆန်မှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်တောက်လျက် မယိမ်းယိုင်သော သန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ လည်ပတ်ပျံသန်းသွားခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ သေမင်းကိုယ်တိုင် သူ၏တံစဉ်းကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

၎င်းသည် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော ပစ်မှတ်ဆီသို့ တိကျစွာ ပျံသန်းသွားခဲ့လေ၏။

...

အစိုးရလမ်းမကြီးပေါ်တွင်။

လျူချန်းတစ်ယောက် သူ၏မြင်းကို ရူးသွပ်စွာ ဒုန်းစိုင်းစီးနှင်နေစဉ် သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကျောတွင် အေးစိမ့် သွားသော အအေးဓာတ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူ၏ အသက်ရှင်သန်လိုသော ဗီဇက သူ့အား နောက်သို့ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လှည့်ကြည့်ချင်စိတ်ကို အလို အလျောက် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။

သို့သော်လည်း...။

သူ့အတွက် ထိုအခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးပေါ်လာသည့် နောက်တစ်ခဏမှာပင်။

“ဒိုင်း...”

မှည့်နေသော ဖရဲသီးတစ်လုံးကို တူကြီးတစ်လက်ဖြင့် ထုခွဲလိုက်သကဲ့သို့ တုံးတိတိနှင့် ကျယ်လောင်လှသော ကွဲအက်သံကြီးတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

တောက်ပနေသော ငွေရောင်သံခမောက်ကို ဆောင်းထားဆဲဖြစ်သည့် လျူချန်း၏ ဦးခေါင်းမှာ သူ၏ပတ်လည်ရှိ အစောင့်တပ်သား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင်ပင် မည်သည့်သတိပေးချက် မျှမရှိဘဲ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

အနီရောင် သွေးများနှင့် အဖြူရောင် ဦးနှောက်အနှစ်များမှာ ကွဲကြေသွားသော ဦးခေါင်းခွံစများနှင့် ရောနှောကာ အလင်းလက်ဆုံးသော မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ပက်ဖြန်းလွင့်စဉ်သွားခဲ့လေ၏။

၎င်းတို့သည် သူ၏ ပတ်လည်ရှိ သစ္စာရှိသော အစောင့်တပ်သားများအပေါ်သို့ ပက်ဖြန်းသွားကာ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများနှင့် မျက်နှာများပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပေသည်။

နွေးထွေးပြီး စေးကပ်သော ခံစားမှုနှင့် ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည့် သွေးနံ့များက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်လှသော ဤစစ်သည်များကို ချက်ချင်းပင် လုံးဝ တွေးတောနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားစေ ခဲ့လေတော့သည်။

မြင်းမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ဒုန်းစိုင်းပြေးနှင်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် မြင်းကျောပေါ်တွင်မူ တစ်ချိန်က နန်ယန်ကို စိုးမိုးခဲ့သည့် ခွန်အားကြီးမားပြီး ဩဇာတိက္ကမရှိလှသော ပုံရိပ်ကြီးမှာ ယခုအခါ သွေးများ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်နေသော ခေါင်းပြတ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ် နေချေတော့သည်။

ခေါင်းပြတ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အရှိန်ကြောင့် မြင်းကျောပေါ်တွင် အကြမ်းပတမ်း နှစ်ကြိမ်ခန့် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့ လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အင်အားမဲ့စွာဖြင့် မြင်းပေါ်မှ 'ဘုန်း' ခနဲ ပြုတ်ကျသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ရိုက်ခတ် သွားပြီး သွေးနံ့များ ရောနှောနေသော ဖုန်လုံးကြီးတစ်ခုကို လွင့်စင်ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့လေ၏။

သူ၏ ပတ်လည်ရှိ အစောင့်တပ်သားများအားလုံးမှာ သူတို့၏ မြင်းများကို ဇက်ဆွဲရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး မြေပြင် ပေါ်တွင် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော ခေါင်းပြတ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ကြောင်အသွားကာ စိုက်ကြည့်နေ မိကြရင်း သူတို့၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

“သေသွားပြီလား...”

“ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက... ဒီလိုမျိုး... သေသွားပြီလား...”

တိုက်ခိုက်မှုက မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း သူတို့သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ် လန့်တကြား ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် အထိတ်တလန့် ထွက်ပြေးနေကြသော သူတို့လူများ၏ ပုံရိပ်များနှင့် အဝေးရှိ တောင်ကုန်းပေါ်မှ ဆက် လက်မြည်ဟည်းနေဆဲဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးချုန်းသံများမှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိချေ။

မသိမမြင်နိုင်သောအရာသည်သာ အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု အားနည်းလှသော စစ်သည်ငယ်တစ်ဦးမှာ ဤယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိလောက် အောင် သွေးထွက်သံယိုများပြီး ထူးဆန်းလှသည့် မြင်ကွင်း၏ ကြီးမားလှသော တုန်လှုပ်မှုကို ထပ်မံမခံနိုင် တော့ဘဲ သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် ပုံပျက်လုမတတ် စူးရှလှသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

“ကောင်းကင်ဘုံမိုးကြိုး... နတ်ဘုရားမိုးကြိုးကြီးပဲ...”

“ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မိုးကြိုးပစ်ခံရလို့ သေသွားပြီဟေ့...”

ဤအသံမှာ ဆူပွက်နေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရေအေးတစ်ခွက် လောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

“နတ်ဘုရားတွေ အမျက်ထွက်ကုန်ပြီ... နတ်ဘုရားတွေ အမျက်ထွက်နေကြပြီ...”

“ပြေးကြ... ငါတို့ မပြေးရင် ငါတို့ပါ မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီး သေကုန်လိမ့်မယ်...”

ကျန်ရှိနေသော အစောင့်တပ်သားများမှာ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့သည် ထူးဆန်း သော အော်ဟစ်သံများကို ပြုလုပ်ကာ သူတို့၏ စစ်မြင်းများကို ရူးသွပ်သူများကဲ့သို့ ရိုက်နှက်ရင်း ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာဖြင့် ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မှန်ပြောင်းမျိုးစုံမှတစ်ဆင့် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

နောက်ဆုံးခံတပ်အဖြစ် တောင့်ခံကာ သူတို့၏ စစ်သည်များကို စုစည်း၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော ထိုနန်ယန်တပ်မတော်မှ စစ်သူကြီးများမှာ သူတို့၏ စစ်သေနာပတိအလံတော် ပြိုလဲကျသွားသည်နှင့် သူတို့၏ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီး 'နတ်ဘုရားမိုးကြိုး' ပစ်ခံရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိ နေသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားလေးမှာလည်း လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဖန်းဟန်ကမူ...။

ဝေါလုံတောင်ကြား စစ်မြေပြင်တွင်။

နျူအာ၊ မာပေါ်ကော့ နှင့် 'မိုးကြိုးနတ်ဘုရား' တပ်သားတစ်ထောင်တို့မှာ သူတို့၏သခင်က နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းလှသည့် စွမ်းရည်များကို ပြသကာ မလှမ်းမကမ်း အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းတစ် ခုကို နှိုက်ယူသကဲ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်ထောင်အကွာမှ စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းကို အလွယ်တကူ ယူဆောင် သွားသည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲ၌ ပြင်းထန်နေပြီးဖြစ်သော ရိုသေလေးစားမှုများမှာ ရူးသွပ်မှုနီးပါးနှင့် မယိမ်းယိုင်နိုင်သော ယုံကြည်သက်ဝင်မှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။