အခန်း ၁၂၀

အခန်း (၁၂၀)

စစ်မြေပြင်မှ သီးပွင့်လာသော ရလဒ်နှင့် နန်ယန်၏ သခင်သစ်

လျူချန်း၏ စစ်တံခွန်မှာ ပြင်းထန်သောအသံကြီးနှင့်အတူ ပြိုလဲကျသွားခဲ့လေ၏။

ထောင်သောင်းချီသော စစ်သည်များကြားထဲတွင် သူ့အား 'နတ်ဘုရားမိုးကြိုး' က တိကျစွာ ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ် လိုက်သည်ဆိုသော သတင်းမှာ ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးသို့ တောမီးလောင်သကဲ့သို့ အလွန် မြန်ဆန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ဤသတင်းမှာ သူတို့၏ ခံနိုင်ရည်ကို ချိုးဖျက်လိုက်သည့် နောက်ဆုံးနှင့် အပြင်းထန်ဆုံးသော ထိုးနှက်ချက်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ချေသည်။

ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထွက်ပြေးနေကြပြီး ခုခံနေဆဲဖြစ်သော နန်ယန်တပ်သားများအားလုံးမှာ

ခုခံလိုစိတ်များ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြလေ၏။

စစ်သေနာပတိဆိုသည်မှာ တပ်မတော်တစ်ရပ်၏ ဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို နတ်ဘုရားများက အံ့မခန်းဖွယ်အကောင်းဆုံးနှင့် အတိုက်ရိုက်ဆုံးနည်းလမ်း ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ဤသာမန်လူသားများအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကို အသုံးပြု၍ ခုခံနိုင်ကြပါမည် နည်း။

"ဒုန်း..."

"ချွမ်း... ချလွမ်..."

မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သားများသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ချကာ သွေးများ ရောနှောနေသော ရွှံ့ဗွက်အိုင် များထဲတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့သည် နတ်ဘုရားများ၏ စံကျောင်းတော်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသော ဝေါလုံတောင်ကြား၏ တောင်ထိပ် ဆီသို့ မျက်နှာမူကာ ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးရင်း ဦးညွှတ်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ကြလေတော့သည်။

"နတ်ဘုရားများခင်ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ... နတ်ဘုရားဘိုးဘိုးကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

"ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါပြီ... နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး... လျူချန်းက ကျွန်တော်တို့ကို လာဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းခဲ့တာပါ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး နတ်ဘုရားများခင်ဗျာ... သနားညှာတာပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်သံများနှင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ ဧရာမအသံလှိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကာ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့လေ၏။

တောင်ထိပ်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် အမိန့်အသစ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်လေ၏။

"ပစ်ခတ်မှု ရပ်တန့်လိုက်... တပ်သားအားလုံး တောင်ပေါ်ကဆင်းပြီး သုံ့ပန်းတွေကို စုစည်းပြီး စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းကြ... ခုခံတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်းသတ်ပစ်လိုက်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်..."

နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့သည် အမိန့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ကြလေ၏။

မကြာမီမှာပင် သေမင်း၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေသော တောင်စောင်းပေါ်မှ သေနတ်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအရာများ၏ အစား ညီညာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ပြောက်ကျားဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး 'မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ' များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဖန်းမိသားစု အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ စစ်သည်တစ်ထောင်သည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော ကျားများကဲ့သို့ ညီညာသော တပ်ခွဲ ပုံစံဖြင့် တောင်ကြားထဲသို့ ပြေးဆင်းသွားကြလေသည်။

သူတို့၏ နောက်တွင်မူ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းထားပြီး အရန်တပ်များအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကြသော ယခင်က လက်နက်ချထားသည့် ထောင်သောင်းချီသော စစ်သားဟောင်းများ ရှိနေကြပေသည်။

လှံများနှင့် ဒိုင်းလွှားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော သူတို့သည် 'မိုးကြိုးနတ်ဘုရားတပ်သားများ' ၏ နောက်မှ လိုက်ကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်သော နန်ယန်တပ်သားများကို စုစည်းပြီး လက်နက် ဖြုတ်သိမ်းခြင်းများကို စတင်လုပ်ဆောင်ကြလေတော့သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

ဝေါလုံတောင်ကြား တစ်ခုလုံးတွင် အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးချောင်းများ စီးဆင်းနေလျက် ရှိပေသည်။

စူးရှသော သွေးနံ့နှင့် ယမ်းမှုန့်နံ့တို့ ရောနှောနေမှုက စစ်ပွဲများတွင်သာ ရနိုင်သည့် ပျို့အန်ချင်ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့တစ်ခုကို ဖန်တီးနေလေသည်။

စစ်ပွဲအပြီး ကြမ်းဖျင်းရေတွက်မှုများအရ ဖျက်ဆီးချေမှုန်းရေးတိုက်ခိုက်မှုဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော ဤခြုံခိုတိုက်ပွဲတွင် များသောအားဖြင့် လမ်းလွဲလာသော မြားများသာ ရှပ်မှန်ခဲ့သည့် လူတစ်ရာပင်မပြည့်သော ဖန်းဟန်၏ တပ်ဖွဲ့ သည် အင်အားနှစ်သောင်းရှိသော နန်ယန်တပ်မတော်၏ အဓိကအင်အားစုကြီးကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီး အစအနမကျန် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

ရန်သူ့တပ်သား ငါးထောင်ကျော်မှာ နေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး တစ်သောင်းကျော်မှာ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရလေ၏။

ကျန်ရှိနေသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော သူများမှာလည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် တောတောင်အထပ်ထပ်ထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြရာ နောက်ထပ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည့် အန္တရာယ် မရှိတော့ပေ။

ဤသည်မှာ ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် မှတ်တမ်းတင်ခံရမည့် အံ့မခန်းဖွယ် အောင်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤ ခေတ်ကာလ၏ စစ်ပွဲများနှင့်ပတ်သက်သော နားလည်ထားမှုများကို လုံးဝပြောင်းလဲပစ်လိုက်မည်သာ ဖြစ်ချေ သည်။

ချင်းရှီးခရိုင်၏ မြို့ရိုးပေါ်တွင်မူ...

အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ချန်ထျင်းနှင့် ခေတ္တမှတ်တမ်းအရာရှိ အကြံပေးကျန်းတို့သည် ယှဉ်တွဲလျက် ရပ်နေကြလေ၏။

မှန်ပြောင်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော သူတို့သည် ဝေါလုံတောင်ကြားပေါ်မှ အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းလှသော ကပ်ဘေးကြီးကဲ့သို့ မြင်ကွင်းကို အစမှအဆုံးအထိ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားသော အချိန်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ လက်ထဲမှ မှန်ပြောင်းများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွတ်ကျသွားခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခလွမ်ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ကျဆင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူတို့သည် အားပျော့နေပြီဖြစ်သော ခြေထောက်များကို ဆက်လက်မထောက်ပံ့နိုင်တော့ဘဲ အေးစက်နေသော မြို့ရိုးအုတ်ချပ်များပေါ်သို့ ခွေကျသွားခဲ့ကြကာ နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလျက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေကြ လေ၏။

သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် နက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားနှင့် အံ့အားသင့်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချန်ထျင်းက အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ မျက်ရည်ဝဲသော အသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ် လိုက်လေ၏။

"အကြံပေးကျန်း... ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ အိပ်မက်မက်နေကြတာလား..."

အကြံပေးကျန်းက သူ့ကို ပြန်လည်မဖြေကြားခဲ့ဘဲ တုန်ယင်နေသော လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဝေါလုံတောင်ကြား ၏ အရပ်ဆီသို့၊ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်နေသော အနက်ရောင်ပုံရိပ်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုး ပြလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... အိပ်မက်မဟုတ်ဘူး..."

သူ၏ အသံမှာ သဲများဖြင့် ပွတ်တိုက်ထားသကဲ့သို့ အက်ကွဲနေခဲ့လေ၏။

"အဲဒါက... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းပဲ..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီးနောက် အလွန်ရှင်းလင်းသော အတွေးတစ်ခုက သူတို့ ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

ဤနေ့မှစတင်၍ ချင်းရှီးခရိုင်၏ ကောင်းကင်ယံမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

...

တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ မျှော်စင်ပေါ်တွင်မူ...၊

ဖန်းဟန်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပူနွေးနေဆဲဖြစ်သော 'မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လှံတံ' ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချထားလိုက်လေ၏။

ပြင်းထန်သော ယမ်းမှုန့်နံ့များက သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ကာ သူ့အား မူးယစ်သွားစေမတတ် ခံစားချက် တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

သူ နှစ်သက်သဘောကျနေသည်မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို မဟုတ်ပေ။

ယင်းအစား လုံးဝကြီးစိုးနိုင်သော၊ လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ ချေမှုန်းပစ်ရ သည့် အတိုင်းအဆမရှိသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ ရှောင်ရူရွှီ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

တစ်ချိန်က အလွန်မြင့်မြတ်ပြီး အာဏာရှိခဲ့သော ယခင်ဘုရင်မ၏ အလွန်လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့် မှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတို့က ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရှင်းလင်းပြီး အေးစက်နေသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

ထိုအထဲတွင် ရိုသေကြောက်ရွံ့မှု၊ ကြည်ညိုလေးစားမှု၊ မှီခိုအားထားလိုမှုနှင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်သော နက်ရှိုင်းသည့် အချစ်မေတ္တာ အရိပ်အယောင်တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေလေ၏။

"ရူရွှီ..."

သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ဖန်းဟန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သံလိုက်ဓာတ်ပါသော အသံဖြင့် ပြော လိုက်လေသည်။

"လျူချန်း သေသွားပြီ... သူ့ရဲ့ အင်အားနှစ်သောင်းရှိတဲ့ တပ်မတော်လည်း ပြုတ်ဖြုတ်လွင့်သွားပြီ... အခု နန်ယန် စီရင်စုက ခေါင်းဆောင်မရှိတော့ဘဲ လူတွေကလည်း အကြောက်တရားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေကြပြီ..."

"အခုက မဟာကျင်းမင်းဆက်ရဲ့ ဧကရီဖြစ်တဲ့ မင်းအနေနဲ့ နန်ယန်က လူတွေကို နှစ်သိမ့်ဖို့၊ လျူချန်းရဲ့ ပုန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချဖို့နဲ့ အဲဒီနောက်မှာ တရားဝင်အနေနဲ့ ဒီအရာအားလုံးကို လွှဲပြောင်းယူဖို့အတွက် အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်ရမယ့် အချိန်ပဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ရူရွှီ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေ၏။

သူမမှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ရာ ဖန်းဟန်၏ စကားများနောက်ကွယ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ချက် ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ တရားဝင်အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်တစ်ခုမှာ သူမအား 'ဧကရီ' အဖြစ် ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်စေရန် အကြီးမားဆုံးသော တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူကိုယ်တိုင် ဘုရင်ဖြစ်လာရန် ရွေးချယ်မည့်အစား ယခင်ဘုရင်မဖြစ်ခဲ့သူ သူမကို ရှေ့တန်းသို့ တင်ပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ယုံကြည်မှုသက်သက်သာမဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သော ကြေညာချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ချေသည်။

ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော နွေးထွေးသည့် ရေစီးကြောင်းတစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် စီးဆင်းသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဖန်းဟန်ကို သိမ်မွေ့ကျော့ရှင်းစွာဖြင့် ဒူးညွှတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

ဤအရိုအသေပေးမှုမှာ ယခင်က ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော အခြားမည်သည့် အရိုအသေပေးမှုမျိုးနှင့်မျှ မတူညီပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့် ဟန်ဆောင်မှု၊ အလျှော့ပေးမှုနှင့် အခြေအနေအရ ပြုလုပ်ရမှုမျိုးမျှ မရှိတော့ပေ။

ဟုတ်ပေသည်။ ၎င်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ အမျိုးသားအပေါ် ယခင်က မကြုံစဖူးသော၊ နှလုံးသားထဲမှလာသော နာခံမှုနှင့် မှီခိုအားထားမှုသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"အရှင်..."

သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း ခိုင်မာမှုရှိနေလေ၏။

"အင်း..."

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ ကျိုးနွံပြီး စကားနားထောင်သော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ သည်။

အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့် တိုက်ပွဲကြီးများအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်သောအားဖြင့် အမြောက်အချို့ကို တီထွင် ဖန်တီးရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်ပုံရပေသည်။