အခန်း (၁၀၉၉-၁၁၀၀)

အခန်း (၁၀၉၉) ဆရာတပည့် သံယောဇဉ်ကြီးမားခြင်း

နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်မှ မြင့်မြတ်သောမိန်းမပျိုလေးသည် တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားခဲ့ရပေသည်။

သူမသည် အမြဲတစေ မုန်တိုင်းထဲ၌ ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်တစ်ပြိုင်အလား တည်ငြိမ်အေးဆေးသူ ဖြစ်ပေသည်။ အမျိုးသမီးတပည့်ငယ်လေးတစ်ဦးအသွင် ကိုယ်ပွားဖန်တီးကာ ထိုက်ရွှမ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ခိုးယူဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က ထိုနေရာမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်ကြီးများ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ရုံမျှမက...

ထိုက်ရွှမ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ဖုန်းလိုင်တာအိုဆရာကိုပင် မိမိဘက်ပါအောင် အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ချီကျန့်နတ်ဘုရားကို ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံရန်အတွက် အစီအစဉ်များ ချမှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့်ပင် သူမသည် ထိပ်တန်းပညာရှင်မြောက်မြားစွာကို စုစည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက်တွင်မူ၊ ချီကျန့်နတ်ဘုရားမှာ အခြားသူတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်ကို ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။

ယခုအခါတွင်လည်း ၎င်းတို့သည် ဤလူငယ်တာအိုဆရာနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ရပြီးနောက်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းရှိသူ ပညာရှင်လေးယောက်စလုံးမှာ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

ဟုန်ရှန်းဘိုးဘိုး၏ ဆိုးဝါးလှသော အော်သံမှာ သူမ၏ နားထဲ၌ ယခုထိတိုင် ရစ်ပတ်ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။

နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်မှ မိန်းမပျိုလေးသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်ကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖုံးကွယ်ကာ၊ အရှိန်အဝါများကို ပိတ်ဆို့လိုက်ရင်း... လျှပ်စီးမုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ကောင်းကင်ယံထက်သို့ အသည်းအသန် အပြင်းနှင်၍ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်တော့၏။

ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် သူမအား အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲလွန်းလှသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသဖြင့်၊ မိမိ၏ ခြေရာလက်ရာများကို တစ်ဖက်လူမှ ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမသည် ထိုနေရာ၌ ဆက်လက်၍ ရပ်တန့်မနေဝံ့တော့ပါချေ။

လီယန်ချူသည် လက်ဝါးထက်တွင် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ပင့်မြှောက်ထားခဲ့ရာ၊ ထိုမှန်ချပ်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများသည် အဆက်မပြတ် လင်းလက်လာခဲ့ပြီး ဦးတည်ရာလမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြနေခဲ့ပေသည်။

ဤရတနာမှန်ကြီးသည် အမှားအယွင်းနှင့် မိစ္ဆာအလှည့်အဖြားအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော သဘာဝလွန်အတတ်ပညာ ရှိသဖြင့်၊ ရှစ်ခွင်မှန်၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများအောက်တွင် နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်မှ မိန်းမပျိုလေးသည် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါချေ။

သူမသည် မိမိ၏ သေဘေးဒုက္ခကြီးက ရှေ့မှောက်သို့ ဆိုက်ဆိုက်မြွက်မြွက် ရောက်ရှိလာတော့မည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့်၊ စိတ်နှလုံးများ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတော့၏။ ယခုကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လူသတ်ဘီလူးကြီးသည် မည်သည့်ညှိနှိုင်းမှုကိုမျှ လက်ခံလိမ့်မည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"နှမြောစရာပဲ... ကောင်းကင်ဟင်းလင်းပြင်အိုးက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိမနေဘူး... မဟုတ်ရင်တော့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်တဲ့ အဲဒီနတ်ဘုရားလက်နက်ကို အားကိုးပြီး သေချာပေါက် လွတ်မြောက်နိုင်မှာ..."

မိန်းမပျိုလေးက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိ၏။

နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ရတနာကြီးနှစ်ပါး ရှိခဲ့ရာ၊ ၎င်းတို့ကား ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်နှင့် ကောင်းကင်ဟင်းလင်းပြင်အိုးတို့ ဖြစ်ကြပြီး... သူမမှာမူ ယင်းတို့ထဲမှ တစ်ခုကိုသာ ရရှိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အသည်းအသန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ရပြီး၊ အသက်လု၍ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးနေခဲ့ရချေပြီ။

တောက်ပလှသော ဓားချက်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်ဆီမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့၏။

မိန်းမပျိုလေးသည် ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ရင်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်ကို ပစ်လွှတ်ကာ ခုခံကာကွယ်လိုက်တော့သည်။

"ဘုန်း..."

သူမသည် ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်လည်း ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရ၏။

သူမသည် ဦးခေါင်းကို မော့၍ ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ခန့်ညားထက်မြက်လှသော လူငယ်တာအိုဆရာသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ပင့်မြှောက်ထားပြီး၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်မူ ရှည်လျားလှသော ဓားကြီးတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ ဝဲဘက်နှင့် ယာဘက်တို့တွင်လည်း အခြားသော လူငယ်တာအိုဆရာ နှစ်ဦး ရှိနေခဲ့ပြန်ရာ...

တစ်ဦးက လက်ထဲတွင် ရွှေနဂါးကတ်ကြေးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အခြားတစ်ဦးကမူ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းကို ပင့်မြှောက်ထားခဲ့ပေသည်။

"ကိုယ်ပွားခြင်းလျှို့ဝှက်အတတ်ပညာ..."

ဤလူငယ်တာအိုဆရာ သုံးဦးစလုံးကား သာမန်ကိုယ်ပွားများ မဟုတ်ကြဘဲ၊ အရှိန်အဝါနှင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေကြပေသည်။ ယခုကဲ့သို့သော သဘာဝလွန်အတတ်ပညာမှာ သာမန်ကိုယ်ပွားအတတ်ပညာများ၏ အကန့်အသတ်ကိုပင် ကျော်လွန်နေခဲ့ချေပြီ။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးအစုံ အေးစက်လှသဖြင့်၊ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် အပေါ်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့၏။

ရွှေဝါရောင်အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံထားသော ရှေးဟောင်းမီးအုပ်ဆောင်းကြီးသည် နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်မှ မိန်းမပျိုလေး၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ အုပ်မိုးပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

မိန်းမပျိုလေးသည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရ၏။ သူမသည် ဤနဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်း၏ စွမ်းပကားကို မြင်တွေ့ထားခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ချက်ချင်းပင် သဘာဝလွန်အတတ်ပညာကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရင်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်အတွင်းသို့ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ထိုတစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမသည် နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်း၏ သော့ခတ်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ရှစ်ခွင်မှန်၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ အောက်သို့ ဖြာကျလာခဲ့ပြန်သဖြင့်၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြန်သည်။

"မလုပ်နဲ့... မလုပ်ပါနဲ့..."

အမြဲတစေ တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော မိန်းမပျိုလေးသည် ယခုအချိန်တွင်မူ စိတ်ဝိညာဉ်များပင် လွင့်စင်မတတ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး၊ အသက်ချမ်းသာပေးရန် အသည်းအသန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးတော့၏။

လီယန်ချူကမူ မည်သို့မျှ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပါချေ။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ ဤသူများထက် နိမ့်ပါးသည်ဆိုသော်ငြား၊ နယ်မြေပြင်ပမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များတွင် မည်ကဲ့သို့သော ဆန်းကြယ်လှသည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများ ရှိနေသည်ကို သူ မသိရှိနိုင်သဖြင့်... ထို့ကြောင့်ပင် စတင်တိုက်ခိုက်ကတည်းက မိမိ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းသည် မိန်းမပျိုလေးကို ၎င်း၏အတွင်း၌ ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်လိုက်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံမြေမြတ်မှ နတ်ဘုရားမီးတောက်များသည် ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်းနှင့် ဝုန်းခနဲ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့တော့၏။

ဤအမျိုးသမီးသည် လက်ထဲမှ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်ပေါ်မှ သန့်စင်လှသောအဖြူရောင်အလင်းတန်းများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်ဖော်လိုက်ရင်း၊ ယင်းကို အားကိုး၍ နတ်ဘုရားမီးတောက်များအတွင်း၌ အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့ရပေသည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင်အနေဖြင့် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သဖြင့်၊ ချက်ချင်းပင် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို ဖျစ်ညှစ်ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့၏။

ထိုအမှတ်အသား ပျက်စီးသွားပြီးနောက်တွင်၊ ရှေးကျလှပြီး အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို နင်းခြေဖြတ်သန်းလျက် ဆင်းသက်လာခဲ့ချေပြီ။

၎င်းကား စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအမျိုးသား၏ အရှိန်အဝါကား အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး၊ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်မှာ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်ငြား... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံမြေမြတ်မှ နတ်ဘုရားမီးတောက်များကို အလုံးစုံ ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

"ပင်းအာ... ဘာကိစ္စဖြစ်လို့လဲ..."

အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်မှ မိန်းမပျိုလေးသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို အလျင်အမြန်ပင် အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောပြလိုက်တော့သည်။

ထိုအကြောင်းကို ကြားသိပြီးနောက်တွင်၊ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ရပြီး...

"နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်း... ရွှေနဂါးကတ်ကြေး..."

သူသည် ဦးခေါင်းကို မော့၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့ရပေသည်။

စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အစီရင်များကို အဆက်မပြတ် လည်ပတ်စေလိုက်ရင်း...

"ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်ကို ငါ့ဆီ ပေးစမ်း..."

အမျိုးသား၏ အသံမှာ အေးစက်လှပေသည်။

မိန်းမပျိုလေးသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်ကို ချက်ချင်းပင် ကမ်းပေးလိုက်ရာ၊ ဤရတနာမှန်ကြီးသည် ထိုအမျိုးသား၏ လက်ထဲတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ဤဆရာတပည့် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရပြီး...

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ၊ မထင်မှတ်ဘဲ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းအတွင်းမှ ထိုးဖောက်ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြချေပြီ။

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်များ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ...

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိရင်း ထိုစိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့၏။

ထိုအမျိုးသားသည်လည်း သူ့အား သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး...

"ငါက နင်ယွမ်ကျန့်ရန် ဖြစ်တယ်... မိတ်ဆွေငယ်က ဘယ်အရပ်က လာသလဲဆိုတာ မသိရပေမယ့်၊ ဒီနေရာမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး... ငါ့ရဲ့ တပည့်လေးကို အသက်တစ်ချောင်း ချမ်းသာပေးဖို့ မျှော်လင့်မိတယ်"

သူသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်ကို အသုံးပြု၍ နင်ရွှီမိန်းမပျိုလေးအား ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်ဆိုသော်ငြား၊ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်ရန်အတွက်မူ ယုံကြည်ချက် ရှိမနေပါချေ။ ယခုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားလက်နက်မျိုးမှာ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းကို ကျော်လွန်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ မိမိ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့မည်ဆိုပါက၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းအတွင်း၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းကို ရိပ်မိခြင်းမရှိသဖြင့်... ယခုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှာ သေချာပေါက် ကြီးမားလှသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း ရှိရမည် ဖြစ်သောကြောင့်၊ တစ်ခဏအတွင်း၌ သူသည်လည်း ဇွတ်အတင်း လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲသေးပါချေ။

"သူမက ငါ့ကို သတ်ချင်ခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် ငါက သူမကို ပြန်သတ်မယ်... ဒါက အလွန်ရိုးရှင်းပါတယ်"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ အေးစက်လှပေသည်။

"ဒီကိစ္စက ငါ့တပည့်ရဲ့ အမှားဖြစ်ရပါတယ်... နောက်ရက်တွေမှာ မိတ်ဆွေငယ်အနေနဲ့ နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်ဆီကို ဧည့်သည်အဖြစ် ကြွလှမ်းခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ငါကိုယ်တိုင် သေချာပေါက် ဧည့်ခံပါ့မယ်"

အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။

"မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ ဘာသံယောဇဉ်မျှ ရှိမနေဘူး... မင်းမှာလည်း ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ မျက်နှာမျိုး ရှိမနေဘူး"

လီယန်ချူက အားနာနာနှင့် ငြင်းပယ်ခြင်းမျိုး လုံးဝ မရှိပါချေ။ ယခုခေတ်ကြီးထဲတွင် မည်သူ၌ နောက်ခံအင်အား ရှိမနေပါသနည်း။ အကယ်၍ နောက်ခံအင်အား ရှိသူတိုင်းက မိမိအား လာရောက်သတ်ဖြတ်ပြီးမှ၊ ထိုသူများကို လွှတ်ပေးရမည်ဆိုပါက... သူသည်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါချေ။

လီယန်ချူသည် နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းကို ထပ်မံ၍ တိုက်ရိုက်ပင် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားလက်နက်ကြီးသည် ကြီးကျယ်လှသော ဖိနှိပ်မှုအရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရင်း ထိုဆရာတပည့် နှစ်ဦးစလုံးကို အုပ်မိုးပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

"တကယ့်ကို ပြင်းထန်လှတဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါပဲ..." အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိ၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အတတ်ပညာကို လည်ပတ်စေလိုက်ရင်း၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အစီရင်များကို အဆက်မပြတ် ဖန်တီးလိုက်ရာ... ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးများသည် မြစ်ကြီးတစ်စင်းအလား ထိုးထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားခဲ့ရတော့သည်။

၎င်းမှာ ဤနတ်ဘုရားလက်နက်ကြီး အောက်သို့ ဖိနှိပ်ဆင်းသက်လာခြင်းကို ခေတ္တမျှ တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေအနေနဲ့ တကယ်ပဲ အလျှော့မပေးဘူးဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ အမည်နာမကို ချန်ထားခဲ့ဖို့ ရဲဝံ့သလား" အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"သေပြီးသွားတဲ့အခါကျမှ မင်းရဲ့ တပည့်ကို သွားမေးလိုက်စမ်း..."

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကြီးအလား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်းနှင့် ပြင်းထန်လှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားမီးတောက်များသည် ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်ကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ ထိုနတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးများဖြင့် စုစည်းထားသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားလှိုင်းလုံးကြီးမှာ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်တွင်၊ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် အတတ်ပညာကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း ဆက်လက်၍ ခုခံခြင်းမပြုတော့ဘဲ... ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်ကို လက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်ကာ...

"ပင်းအာ... ဆရာက မင်းကို မကယ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလူက တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းတယ်... ဆရာက လူတွေကို ခေါ်ပြီး မင်းအတွက် သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ရင်း၊ ယခုကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကိုပါ ဆုံးရှုံးခံရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်ကို ဆွဲယူလိုက်ကာ အဝေးဆီသို့ လျှင်မြန်စွာပင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့တော့၏။

၎င်းမှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မြတ်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ တကယ့်ကို ပြတ်သားလှပေသည်။

နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်မှ မိန်းမပျိုလေးမှာကား...

"........................"

အရေးကြီးလှသော အချိန်အခါမျိုးတွင်၊ ဆရာဖြစ်သူက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်မှန်ကိုပါ သိမ်းဆည်း၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သဖြင့်... မိန်းမပျိုလေးမှာကား တစ်ခဏအတွင်း၌ မှင်သက်အံ့ဩသွားခဲ့ရတော့သည်။ ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်လာလိမ့်မည်ကို ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူမအနေဖြင့် ဤဝိညာဉ်ကိုယ်ပွားကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်မှ မိန်းမပျိုလေးသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ရင်း၊ စိမ်းပြာရောင် ကြေးနီတုတ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... ၎င်း၏ ဖြတ်တောက်ထားသော နေရာမှာ အလွန်တရာ ညီညာလှပြီး၊ မည်သည့်လက်နက်တစ်ခုခု၏ ပျက်စီးနေသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ထိုတုတ်ချောင်းပေါ်တွင် ထူထဲလေးနက်လှသော လမ်းစဉ်အရှိန်အဝါများ ပျံ့လွင့်နေခဲ့သဖြင့်၊ လီယန်ချူ ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေခဲ့ရ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ဤစိမ်းပြာရောင် ကြေးနီတုတ်သည် လင်းလက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့တော့သည်။

"ဒေါင်..."

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပေသည်။

၎င်းမှာ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းကို လှုပ်ရှားသွားစေနိုင်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့သော်ငြား၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိနှိပ်မှုအရှိန်အဝါကိုမူ ခေတ္တမျှ တားဆီးပေးလိုက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

မိန်းမပျိုလေးသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အားကိုး၍ အဝေးဆီသို့ အပြင်းနှင်၍ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း...

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ၊ အခြားသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် သူမ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပိတ်ဆို့လိုက်ရင်း... လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် လွှဲရိုက်လိုက်ရာ၊ သွေးသားအရှိန်အဝါများသည် ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်လုံးအလား ပြင်းထန်လှပေသည်။

မိန်းမပျိုလေးသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အစီရင်များကို ဖန်တီးလိုက်ရာ၊ သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး... ၎င်းကား လက်ထဲတွင် ပိပါဒေါင်းမင်းတူရိယာကို ပိုက်ထားသော နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

"တိန် တိန် တိန်..."

ပိပါတီးခတ်သံများသည် အလွန်တရာ စူးရှထက်မြက်လှပြီး၊ စစ်မြေပြင်မှ မြင်းခွာသံများအလား... ပြင်းထန်လှသော ဓားချက်အလင်းတန်းများအသွင်ဖြင့် လီယန်ချူဆီသို့ ဖြတ်တောက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့၏။

သူမသည် ယခုအချိန်ကား မိမိ၏ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားခဲ့သဖြင့်၊ အကယ်၍ ထိုစိမ်းပြာရောင် ကြေးနီတုတ်သာ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါက... နောက်တစ်ခဏတွင် သူမသည် သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်မှ မိန်းမပျိုလေးသည် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲစေလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ရှေ့မှောက်မှ ကြီးကျယ်လှသော နတ်သမီးပုံသဏ္ဍာန်၏ ပိပါတီးခတ်သံများမှာလည်း ပိုမို၍ စူးရှထက်မြက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူ၏ သွေးသားအရှိန်အဝါ မီးခိုးလုံးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာခဲ့ရရာ... ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား။

သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုကြီးကျယ်လှသော နတ်သမီးပုံသဏ္ဍာန်ကို ရိုက်ချေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့၏။

ဤမိန်းမပျိုလေးသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အစီရင်များကို အဆက်မပြတ် လည်ပတ်စေလိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ အတွေးအာရုံများမှာကား တဖြည်းဖြည်းနှင့် လေးလံထိုင်းမှိုင်းလာခဲ့ရပြီး လှုပ်ရှားမှုများလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပေသည်။

သူမသည် ကောင်းကင်အဝေးဆီတွင် ဝေဝါးလှသော ကြီးမားလှသည့် ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်ကို သတိထားမိလိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ အနန္တကျယ်ပြန့်လှပြီး... ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် အလားသဏ္ဍာန် တူညီပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် အသက်ကိုးသက်ဝိညာဉ်ကြောင်မျိုးနွယ်စု၏ ပင်ကိုယ်သဘာဝလွန်အတတ်ပညာကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အရေးကြီးလှသော အချိန်အခါမျိုးတွင် မိန်းမပျိုလေးအား ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်သည် မိန်းမပျိုလေး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ဆိုက်ဆိုက်မြွက်မြွက် ကျရောက်သွားခဲ့ရတော့၏။

ဤအလွန်တရာ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိသော မျက်နှာလှလှလေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရပြီး၊ လီယန်ချူတွင်မူ အလှအပကို သနားညှာတာလိုသော စိတ်ကူးမျိုး အနည်းငယ်မျှ ရှိမနေပါချေ။

သနားစရာကောင်းလှသော နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်မှ မိန်းမပျိုလေးမှာကား... နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းကိုသာ အစဉ်တစိုက် သတိထားနေခဲ့မိသော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ ကိုယ်ခံပညာရပ်၏ ထိပ်တန်းလူသားတစ်ဦး၏ အနီးကပ် ချဉ်းကပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဦးခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရချေပြီ။

ဦးခေါင်းမရှိသော အလောင်းကောင်ကြီးသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရပြီး၊ မီးတောက်များ၏ လောင်ကျွမ်းမှုအောက်တွင် တိုက်ရိုက်ပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဤရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ချီကျန့်နတ်ဘုရားကို ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းရှိသူ ပညာရှင်ငါးယောက်စလုံးမှာ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခဲ့ကြချေပြီ။

ဤနတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သွေးမိုးများ ရွာသွန်းဖြန်းပက်လာခဲ့တော့၏။

ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကား တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး၊ ရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌ သွေးမိုးများ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေခဲ့သော်လည်း... ထိုသွေးမိုးများသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နားသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်သေးခင်မှာတင်၊ ဆန်းမေစစ်မှန်သောမီးတောက်များ၏ အပူရှိန်ကြောင့် လုံးဝ ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ရပေသည်။

"ဟွန့်..."

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိ၏။

အစောပိုင်းတုန်းက ကောင်းကင်ယံထက်မှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့ရပြီး၊ ယခုအခါတွင်လည်း ဤရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌ သွေးမိုးများ ထပ်မံ၍ ရွာသွန်းလာခဲ့ပြန်သဖြင့်... ၎င်း၏နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းအရင်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ၊ လီယန်ချူအား အနည်းငယ်မျှ မသိုးမသန့်ဖြစ်ဟန် ခံစားလိုက်ရစေပေသည်။

သူသည် ဦးခေါင်းကို မော့၍ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။

"မင်းက တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ..."

သူသည် စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ရင်း၊ ထိုလူများ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းမြောက်မြားစွာကို သိမ်းဆည်းလိုက်တော့၏။

၎င်းတို့ထဲတွင် အဖိုးတန်ဆုံးသော ပစ္စည်းကား နင်ရွှီကျင့်စဉ်မြေမြတ်မှ မိန်းမပျိုလေး နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သော စိမ်းပြာရောင် ကြေးနီတုတ် ဖြစ်ပေသည်။

ဤကြေးနီတုတ်ကို လက်ထဲသို့ ရရှိပြီးနောက်တွင် သူသည် အနည်းငယ်မျှ မှင်သက်သွားခဲ့ရပြီး၊ လက်ဝါးပြင်ထက်မှ အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာခဲ့ကာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ စိမ်းပြာရောင် ကြေးနီလှံတိုကျိုးတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့၏။

"ဒါက မူလက တစ်စုံတည်း ဖြစ်နေတာပဲ..."

ဤလှံတိုကျိုးကား သူ ကောင်းကင်လူသား၏ လက်ထဲမှ လုယူရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါတွင်မူ ဤရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌ ထပ်မံ၍ တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ရှေးဟောင်းကျောက်ခေတ်တုန်းက တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ... ဒီလှံတိုကျိုးကကော ဘယ်အရပ်က လာတာလဲ..."

လီယန်ချူသည် နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်းနှင့် ရွှေနဂါးကတ်ကြေးကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားလက်နက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်...

လက်ဝါးကို ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်ယံထက်မှ မိုးတိမ်တိုက်များနှင့် သွေးမိုးများသည် ချက်ချင်းပင် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူသည် မိုးကြိုးငါးပါးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ယခုကဲ့သို့သော သွေးမိုးများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်မှာ မခက်ခဲပါချေ။

နယ်မြေပြင်ပမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်တွင်၊ လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် တောင်တန်းကြီးများရှိရာ လမ်းခရီးဆီသို့ ထပ်မံ၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြန်သည်။

ဤနေရာတွင် ကျွေ့ဟွာသည် စစ်မှန်သောနဂါးအရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ရှာဖွေစူးစမ်းခဲ့ကြသော်လည်း... မည်ကဲ့သို့သော ခြေရာလက်ရာမျိုးမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိသေးပါချေ။

သို့သော်လည်း တောင်တန်းကြီးများအတွင်း၌ ရှာဖွေစူးစမ်းနေခဲ့စဉ်မှာပင်၊ ကျွေ့ဟွာ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ရပေသည်။

"မဟန်ဘူး... ငါ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအရ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ခြေထောက်အောက်တည့်တည့်မှာ ရှိနေသလိုပဲ" ကျွေ့ဟွာက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်၏။

"ဒီတောင်တန်းကြီးတွေက စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ သန့်စင်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတာများလား..."

လီယန်ချူက ဆိုလိုက်၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရားအတတ်ပညာဖြစ်သည့် တောင်တန်းများကို မောင်းနှင်ခြင်းနှင့် ကျောက်တုံးများကို ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အတတ်ပညာကို လည်ပတ်စေလိုက်တော့၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ တောင်တန်းကြီးများသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး၊ လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို ထိုနေရာတစ်ခုလုံးသို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်ရင်း အနုစိတ်မျှမကျန် သေချာစွာ ရှာဖွေလိုက်တော့သည်။

အစောပိုင်းတုန်းက သူသည် နတ်ဘုရားအတတ်ပညာကို အသုံးပြု၍ အော်မေတောင်တန်း၏ တောင်စောင့်နတ်ဘုရားကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ယခုအခါတွင် ဤမတ်စောက်လှသော တောင်တန်းကြီးများကို ရှာဖွေစူးစမ်းရာတွင်မူ အလွန်တရာ လျင်မြန်စွာပင် ယင်း၏အတွင်းပိုင်းရှိ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

ဤယဇ်ပလ္လင်ကား နတ်ဘုရားတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်း၌ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီးနောက်တွင် လီယန်ချူ၊ ကျွေ့ဟွာနှင့် ရွှေကျီးကန်းလေးတို့သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေသည်။

ဤယဇ်ပလ္လင်မှ ပေးစွမ်းသော အရှိန်အဝါကား အလွန်တရာ ရှေးကျလှပြီး၊ ၎င်း၏အပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံး မြောက်မြားစွာမှာကား ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည့်အပြင်... ၎င်း၏အလယ်တွင်မူ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော နဂါးပုတီးစေ့တစ်လုံးကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားခဲ့ပေသည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်လည်း နဂါးပုတီးစေ့တစ်လုံး ရှိနေခဲ့ဖူးရာ၊ ၎င်းကား ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ ကျွေ့ချီကျင့်ကြံခဲ့သော ဂူအတွင်းမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ ရှည်လျားလှသော အချိန်ကာလများကြောင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမြောက်မြားစွာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်ဆိုသော်ငြား၊ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသေးသော်လည်း... ယခုမျက်မှောက်ရှိ နဂါးပုတီးစေ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်မည်ဆိုပါက အလွန်တရာ ကွာခြားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ပိတ်ဆို့ခြင်းအစီရင်များ ရှိနေခဲ့ပုံရသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့်ပင် နဂါးပုတီးစေ့၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပြင်ပသို့ ပျံ့လွင့်ခြင်းမရှိဘဲ ဖုံးကွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်တွင်၊ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားခဲ့ပုံရသဖြင့်... သူမ၏ ကြည်လင်လှသော မျက်လုံးအစုံအတွင်း၌ ဆန်းကြယ်လှသော အရောင်အဝါများ လင်းလက်သွားခဲ့ရပြီး...

"ငါ ခံစားရတယ်... သူက ငါ့ကို လှမ်းပြီး ခေါ်နေတာပဲ..."

ကျွေ့ဟွာသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရာ၊ သူမတွင် စစ်မှန်သော နဂါးကိုယ်ပွားတစ်ခု ရှိနေခဲ့သဖြင့်... ယခုအခါ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် နီးကပ်သွားခဲ့ပြီးနောက် လက်ကို ယင်း၏အပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ၊ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ ထိပ်တန်းနတ်ဘုရားအလင်းတန်းများသည် ချက်ချင်းပင် ဝုန်းခနဲ လင်းလက်လာခဲ့တော့သည်။

"ကလတ်... ကလတ်..."

ကြီးမားလှသော စက်ယန္တရားကြီးတစ်ခု လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဤထူထပ်လှသော နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးများသည် အဆက်မပြတ် စီးဆင်းလာခဲ့ကြပြီး၊ ရှေးကျလှသောအရှိန်အဝါများသည် ယဇ်ပလ္လင်ထက်မှ ပျံ့လွင့်လာခဲ့ကာ... စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော နဂါးဟိန်းသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ယဇ်ပလ္လင်၏ အလယ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါက်မှာ ခန့်ညားထက်မြက်လှပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည့်အပြင်... ဦးခေါင်းထက်တွင်လည်း နဂါးချိုနှစ်ဖက် ရှိနေခဲ့သဖြင့် စင်ကြယ်သန့်စင်သော စစ်မှန်သောနဂါးတစ်ကောင်နှင့် အလားသဏ္ဍာန် တူညီပေသည်။

အမျိုးသားက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း...

"ဒီလောက်အထိ ကြာမြင့်လှတဲ့ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့... နောက်ဆုံးတော့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့"

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..." ကျွေ့ဟွာက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ငါ့နာမည်က အောင်ရွှိ လို့ ခေါ်တယ်... စစ်မှန်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ပေါ့... မသေဆုံးခင် အချိန်တုန်းက ငါက ဒီနေရာမှာ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီး၊ ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ချန်ထားခဲ့ပြီး နောက်မျိုးဆက်တွေဆီကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့တာ"

"အကယ်လို့ မင်းသာ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး နောက်ကျခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့... ငါချန်ထားခဲ့တဲ့ ဒီစိတ်ဝိညာဉ်အာရုံလေးကလည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့မှာ သေချာတယ်"

ဤအမျိုးသား၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားလှပြီး၊ အလွန်တရာ အတုမရှိလှသော ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"ဘာအမွေအနှစ်လဲ..." ကျွေ့ဟွာက စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့... ဒါက ငါတို့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမြင့်ဆုံးသော အမွေအနှစ်ပဲ... မင်း ဒီဘက်ကို တိုးလာခဲ့စမ်း... အချိန်က အလွန်တရာ နည်းပါးလှတာမို့၊ ငါက မင်းဆီကို ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေကို တိုက်ရိုက်ပဲ လွှဲပြောင်းပေးမယ်... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက အလွန် အားနည်းလွန်းတယ်... ပြင်ပကို ရောက်တဲ့အခါကျရင် ငါတို့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ သိက္ခာကို မချပစ်နဲ့"

အမျိုးသားက ဆိုလိုက်၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရှိန်အဝါကား အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး၊ မျက်လုံးအစုံမှာလည်း အနန္တကျယ်ပြန့် နက်နဲလွန်းလှသည့်အပြင်... မွေးရာပါ မြင့်မြတ်လှသော မာနတရားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သဖြင့်... လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ထိပ်တန်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပေသည်။

"စစ်မှန်တဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမြင့်ဆုံးသော အမွေအနှစ်လား..."

ကျွေ့ဟွာသည် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်စွာ တွေးတောလိုက်မိရင်း၊ ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိုးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာ၊ ရွှေကျီးကန်းလေးတို့နှင့်အတူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်တွင်... ကျွေ့ဟွာသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ လက်ကို တင်ထားခဲ့ရင်း စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." လီယန်ချူက မေးမြန်းလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ကျွေ့ဟွာကမူ သူ့အား ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းမရှိဘဲ၊ လက်ကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ တင်ထားခဲ့ရင်း ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပုံရပေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။ ဒါက အမွေအနှစ်တစ်ခုခုနှင့် တွေ့ဆုံနေခြင်းများလား။ ယခုကဲ့သို့သော ရှေးကျလှသည့် နေရာမြတ်ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်၊ သွေးမျိုးဆက်အမွေအနှစ်ကို ရရှိရန်မှာလည်း ၎င်းတို့ ယခုတစ်ကြိမ် ခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း၊ ထိုနတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးများကို အနုစိတ် ဖတ်ရှုလိုက်ရာ... ဤအစီရင်စာလုံးများသည် အလွန်တရာ ရှေးကျလှပြီး ထူးခြားဆန်းပြားလှသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သဖြင့်၊ အနုစိတ် ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါက လူကို မျက်စိမူးနောက်သွားစေနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ အသိဉာဏ်ပညာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့်ပင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြည့်ရှုစဉ်က အနည်းငယ် မျက်စိလည်သွားခဲ့ရသည်ဆိုသော်ငြား၊ နောက်ပိုင်းတွင်မူ မည်သို့မှ ရှိမနေတော့ပါချေ။

သူသည် သေချာစွာ ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက်တွင်၊ ၎င်း၏အတွင်း၌ ရှိနေသော နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံး မြောက်မြားစွာကို မိမိအနေဖြင့် သိရှိနားလည်နေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့်...

"အာ..." လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။

"ဒါက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးတွေပဲလား..."

သူသည် ဟောထုံတောင်တန်း၏ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ တောင်နှင့်မြစ် တည်ငြိမ်ခြင်း လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာကို တတ်မြောက်ထားခဲ့ပြီး၊ မော်ရှန်းတောင်တန်းအတွင်း၌လည်း နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ အစီရင်စာလုံးမြောက်မြားစွာကို ကျင့်ကြံထားခဲ့သဖြင့်... ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အလွန်တရာ စင်ကြယ်သန့်စင်လှသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးများမှာကား သူ ကျင့်ကြံထားသည်ထက်ပင် ပိုမို၍ နက်နဲဆန်းကြယ်လှပြီး ရှုပ်ထွေးလွန်းလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဦးခေါင်းကို မော့၍ ယဇ်ပလ္လင်ထက်မှ နဂါးပုတီးစေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ နဂါးပုတီးစေ့အတွင်း၌ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေခဲ့ပြီး...

ရုတ်တရက်၊ သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ထက်မြက်သွားခဲ့ရပြီး ကျွေ့ဟွာဆီသို့ ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟောက်လိုက်တော့၏။

"လက်ကို လွှတ်စမ်း..."

ဤအော်ဟောက်သံအတွင်း၌ တာအိုဂိုဏ်း၏ စစ်မှန်သော မန္တန်တရားများနှင့် နဂါးဟိန်းသံ လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာတို့ ပါဝင်နေသဖြင့်၊ စိတ်ဝိညာဉ်များကိုပင် လှုပ်ခါသွားစေနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ကျွေ့ဟွာကမူ နိုးထလာခြင်းမရှိဘဲ၊ လက်ကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ တင်ထားခဲ့ဆဲပင် ဖြစ်ပြီး... ဝိညာဉ်အာရုံမှာကား ပြင်ပ၌ ရစ်ပတ်နေခဲ့ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ရင်း ကျွေ့ဟွာ၏ ပုခုံးကို လှမ်းဆွဲကာ၊ သူမအား ဇွတ်အတင်း ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်တော့၏။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အသက်မဲ့နေခဲ့ဆဲပင် ဖြစ်ပြီး၊ မည်ကဲ့သို့သော ထူးခြားဆန်းပြားလှသည့် အလှည့်အဖြားအတွင်းသို့မဆို နစ်မြုပ်နေခဲ့ပုံရပေသည်။

"ဒါက ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး... ဒါက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ နေရာပဲ"

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိရင်း တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ၊ စိတ်တိုင်းကျ ရှူယီဘူးသီးကို တိုက်ရိုက်ပင် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့၏။

ဘူးသီးသည် စိတ်မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး ဆန်းကြယ်လှသော အစွမ်းမြောက်မြားစွာ ရှိပေသည်။

၎င်းကား ဆိုင်ရှင်မသည် ကြီးမားလှသော ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားမှ အဖိုးတန်ရတနာမြောက်မြားစွာကို အသုံးပြု၍ သန့်စင်ပြုလုပ်ထားခဲ့သော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဘူးသီး၏ အဝမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့တော့၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ ကျွေ့ဟွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသော အခြေအနေကား လီယန်ချူနှင့် လုံးဝဥဿုံ ကွာခြားလှပေသည်။

ယဇ်ပလ္လင်၏ အလယ်တွင်မူ၊ ထိုဦးခေါင်းထက်၌ နဂါးချိုနှစ်ဖက် ရှိနေသော အမျိုးသားသည် စစ်မှန်သော နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ သဘာဝလွန်အတတ်ပညာများကို သူမဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော်လည်း...

သို့သော်လည်း ကျွေ့ဟွာကမူ ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း...

"ဘာအမွေအနှစ်မျှ ငါ မလိုချင်ဘူး... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အလျင်အမြန်ပဲ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မလား..."

ဆန်းကြယ်လှသော အမျိုးသားမှာကား မှင်သက်အံ့ဩသွားခဲ့ရပြီး...

"ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရရှိမယ်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ရှေ့လျှောက် အနာဂတ်က အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားလာမှာပဲ... မင်းက စွမ်းအားတွေ တက်မလာမှာကို စိုးရိမ်နေသေးတာလား"

"လေ့လာရတာက အလွန်တရာ နှေးကွေးလွန်းတယ်... ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းကို တိုက်ရိုက်ပဲ မြှင့်တင်ပေးလို့ ရမလား... အမွေအနှစ်ကိစ္စကိုတော့ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာလည်း ရတာပဲ"

ကျွေ့ဟွာက ဆိုလိုက်၏။

"........................" အမျိုးသားမှာကား လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့ရတော့သည်။

"ပြီးတော့... နောက်မျိုးဆက်တွေအတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာတွေကော ရှိသေးလား"

ကျွေ့ဟွာက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

"မရှိဘူး... ငါ့ရဲ့ အဲဒီနဂါးပုတီးစေ့ပဲ ရှိတာ... အကယ်လို့ မင်း သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ ယူသွားလို့ ရတယ်"

ဦးခေါင်းထက်တွင် နဂါးချိုနှစ်ဖက်နှင့် အမျိုးသားက ဆိုလိုက်၏။

"နဂါးပုတီးစေ့က ဘာအတွက် သုံးလို့ရလဲ..." ကျွေ့ဟွာက မေးမြန်းလိုက်၏။

"အတုမရှိတဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား ရှိတယ်"

အမျိုးသားက မာနတကြီး ဆိုလိုက်၏။

"ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားက အတုမရှိဘူးဆိုမှတော့... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတာလဲ"

ကျွေ့ဟွာက

စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

"........................" ဆန်းကြယ်လှသော အမျိုးသားမှာကား ထပ်မံ၍ ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြန်၏။

ခေတ္တမျှ ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်၊ သူသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။

"မင်းမှာ ဘာဖြစ်လို့ မေးခွန်းတွေ ဒီလောက်အထိ များနေရတာလဲ..."

"အမှန်အတိုင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့... အမွေအနှစ်ဆိုတာကို ငါ သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားဘူး... များလွန်းရင်လည်း အကုန်လုံးကို လေ့လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် စွမ်းအားတွေကို တိုက်ရိုက်ပဲ မြှင့်တင်ပေးတာက ပိုပြီးတော့ စိတ်ချမ်းသာဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်"

ကျွေ့ဟွာက ရိုးသားစွာ ဆိုလိုက်၏။

"မိုက်မဲလိုက်တာ... ဒါက စစ်မှန်တဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမြင့်ဆုံးသော အမွေအနှစ်ပဲ... ယခုမျက်မှောက်ခေတ်ကြီးထဲမှာ ဘယ် အမွေအနှစ်ကများ ဒါကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ဦးမှာလဲ"

အမျိုးသားက ဆိုလိုက်၏။

"အသက်ကိုးသက်ဝိညာဉ်ကြောင်ကော ဘယ်လိုလဲ..." ကျွေ့ဟွာက ဆိုလိုက်၏။

"အသက်ကိုးသက်ဝိညာဉ်ကြောင်က ဘာအဆင့်မို့လို့လဲ... အာ... အသက်ကိုးသက်ဝိညာဉ်ကြောင်ဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို မဆိုးလှပါဘူး"

အမျိုးသားက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပြီပေါ့... လူတစ်ယောက်က ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်... အသက်ကိုးသက်ဝိညာဉ်ကြောင်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို အားကိုးပြီးတော့၊ ငါက အလွန်တရာ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်းအထိ တက်လှမ်းနိုင်မှာမို့... အနာဂတ်က အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားတယ်"

ကျွေ့ဟွာက မာနတကြီး ဆိုလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ အသက် ကိုးသက်ဝိညာဉ်ကြောင်ရဲ့ အမွေအနှစ်လည်း ရှိနေသေးတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

ဆန်းကြယ်လှသော အမျိုးသားက အံ့ဩစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့... မင်းက ကြည့်ပြီး မသိဘူးလား"

ကျွေ့ဟွာက သံသယစိတ်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

အမျိုးသား၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ထက်မြက်သွားခဲ့ရပြီး၊ ဒေါသတကြီး အော်ဟောက်လိုက်တော့၏။

"ငါက စေတနာကောင်းနဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို မင်းဆီ လွှဲပြောင်းပေးမလို့ ကြိုးစားနေတာကို... မင်းကတော့ အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးနဲ့ ငြင်းပယ်နေတယ်... မင်းမှာ ဘာဖြစ်လို့ ကိစ္စတွေ ဒီလောက်အထိ များနေရတာလဲ..."

အမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါကား တစ်ခဏအတွင်း၌ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး၊ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့်အပြင်... သွေးသားဖိနှိပ်မှုများလည်း ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ကျွေ့ဟွာ၏ စစ်မှန်သောနဂါးသွေးမျိုးဆက်မှာကား ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဖယ်ရှားခြင်း ခံထားရပြီး ဖြစ်သည့်အပြင်၊ ၎င်းကို သီးခြားပြင်ပကိုယ်ပွား တစ်ခုအနေဖြင့်သာ ကျင့်ကြံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အစောပိုင်းတုန်းက သူမသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤနေရာမှ ရတနာများကို ရရှိရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ တစ်ဖက်လူ၏ သွေးသားဖိနှိပ်မှုများ ကျရောက်လာခဲ့သဖြင့်၊ ကျွေ့ဟွာသည် စစ်မှန်သောနဂါးကိုယ်ပွားကို ချက်ချင်းပင် ဖုံးကွယ်လိုက်ရင်း...အသက် ကိုးသက်ဝိညာဉ်ကြောင်၏ သွေးမျိုးဆက်အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့၏။

သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ အနည်းငယ် အားနည်းသည်ဆိုသော်ငြား၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော မွေးရာပါ သွေးသားဖိနှိပ်မှုမျိုး ရှိမနေတော့ပါချေ။

"မင်း ကြည့်ရတာ လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့တော့ မတူဘူးနော်..."

ကျွေ့ဟွာက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိ၏။

အမျိုးသား၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်သွားခဲ့ရပြီး၊ ဒေါသတကြီး အော်ဟောက်လိုက်တော့၏။

"သတ္တိရှိလှချည်လား..."

ထိုအချိန်တွင်ပင်၊ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မိမိနှင့် အလွန်တရာ ရင်းနှီးလှသော ကိုယ်ပွားပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ၊ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်တရာ ခန့်ညားထက်မြက်လှပြီး ခါးတွင်လည်း ရှည်လျားလှသော ဓားကြီးတစ်စင်းကို ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ပေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲတွင် စိတ်တိုင်းကျ ရှူယီဘူးသီးကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်တွင်၊ ထိုအမျိုးသားဆီသို့ ကြည့်ရင်း ပြုံး၍ ဆိုလိုက်တော့၏။

"သေလည်း သေနေပြီဥစ္စာကို... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ဟန်ဆောင်နေရသေးတာလဲ... ဘယ်သူက သတ္တိရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ..."

ဆန်းကြယ်လှသော အမျိုးသားသည် မျက်မှောင်ကုပ်လိုက်မိရင်း တစ်ခွန်းမျှ ပြန်လည်မဆိုတော့ပါချေ။

တစ်ဖက်လူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ၊ သေချာပေါက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတတ်ပညာ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားရတနာတစ်ခုခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ရှူယီဘူးသီး ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတော့၏။

အခန်း (၁၁၀၀) စစ်မှန်သောနဂါးအမွေအနှစ်

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုအခါမှသာ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုကို နောက်ကျမှ သိရှိနားလည်သွားသည့်အလား ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ စောစောတုန်းက နင် ဘယ်ပျောက်သွားတာလဲ..."

"ငါ ဘယ်ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကပဲ သူများရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲကို သက်ဆင်းသွားတာ... အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတာတွေက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးတွေပဲ... ဒီနေရာက အမွေအနှစ် ချန်ထားခဲ့တဲ့နေရာ လုံးဝမဟုတ်ဘူး၊ ဒီမိစ္ဆာကောင်ကို ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ထားတဲ့နေရာ..."

လီယန်ချူက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

"မိစ္ဆာကောင် ဟုတ်လား..."

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုအမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း ဆို၏။

"ငါ ပြောသားပဲ... ဒီကောင်က ကြည့်ရတာ လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝမတူဘူး..."

"တော်တယ်... မင်းက စောစောစီးစီးကတည်းက ရိပ်မိနေတာပေါ့ ဟုတ်လား..."

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"တစ်ပြားသားမှ မလွဲဘူးလို့ မပြောနိုင်ပေမယ့် ကိုးစိတ်လောက်တော့ သေချာနေတာ... ဘာအမွေအနှစ်လဲမသိတာနဲ့ ငါ့ကို လာပြီး လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ငါ့ဦးနှောက်က ကောင်းကောင်း အလုပ်လုပ်ပါသေးတယ်..."

ကျွေ့ဟွာက မေးစေ့ကို အပေါ်သို့ ပင့်မြှောက်လိုက်ရင်း နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ ကြုံးဝါးလိုက်၏။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် တော်လောက်ပြီ..."

ထိုဆန်းကြယ်သောအမျိုးသားက ဒေါသတကြီး အော်ဟောက်လိုက်တော့သည်။

"ရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းမှာ အဆင့်မြင့်မှော်စွမ်းအားတွေ သုံးပြီး ဒီယဇ်ပလ္လင်နဲ့ မင်းကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်တဲ့သူ ရှိနေတယ်ဆိုတော့... မင်းက နတ်ဘုရားလောကက လာတာလား..."

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်၏။

အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏မျက်ဝန်းများထံမှ အေးစက်စက် လျှပ်စီးတန်းများအလား အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာကာ...

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

"ငါ့ရဲ့ ဘွဲ့နာမကို မေးဖို့ မင်းမှာ အရည်အချင်း မရှိပါဘူး... မင်းက အသက်ငင်နေတဲ့ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်တစ်ကောင်မျှသာပဲ..."

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မိစ္ဆာကောင် ဟုတ်လား..."

ဆန်းကြယ်သောအမျိုးသားက လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ရင်း...

"ဒီအရှင်က နတ်ဘုရားလောကက လာတာဖြစ်ပြီး မွန်မြတ်လှတဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိတယ်... မင်းတို့လို ကောင်တွေ နားလည်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများသည် ပိုမို၍ ထူထဲသိပ်သည်းလာခဲ့ပြီး၊ အဆင့်ဆင့် မြင့်တက်လာခဲ့တော့၏။

"မင်းတို့ ယောက်ျား မိန်းမနှစ်ယောက်က အကောင်းအဆိုးကို မသိကြဘူးပဲ... ဒီအရှင်က မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို အရင်ဆုံး လုယူပြီးမှ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာရမယ်..."

ဤနေရာကား စစ်မှန်သော ယဇ်ပလ္လင်အတွင်း၌ ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ဝိညာဉ်အာရုံကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ‘အောင်ရွှိ’ ဟု ခေါ်သော ထိုအမျိုးသားသည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အလွန်တရာ အထူးပြုလေ့လာထားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဤနေရာတွင် သူသည် အလွန်တရာ အားကောင်းသော စွမ်းပကားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပေသည်။ လီယန်ချူသည် ဤဝိညာဉ်အာရုံကမ္ဘာအတွင်းသို့ မည်သို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း၊ သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အပြင်းထန်ဆုံးသော နတ်ဘုရားစွမ်းပကားကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်တော့၏။

ချက်ချင်းပင် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့၏ အပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခု အုပ်မိုးကျရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုကွန်ရက်ကြီးသည် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် ခပ်သိမ်းသော အရာအားလုံးကို ပိုင်းဖြတ်ခြေဖျက်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရပေသည်။

လီယန်ချူသည် ရှင်းဟွမ်အလံ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ အလံတော်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများအောက်တွင် ခပ်သိမ်းသော မန္တန်အစီရင်အားလုံးသည် တိုးဝင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းရှိသော ထိုကွန်ရက်ကြီးသည်လည်း မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိဘဲ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပြီး...

"ရှင်းဟွမ်အလံတော်..."

ထို့တင်မကသေးဘဲ လီယန်ချူသည် နောက်တစ်ခဏ၌ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ခေါင်းလောင်းငယ်တစ်ခုဖြစ်သော ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း ကို ပင့်မြှောက်လိုက်၏။

ဒေါင်...

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်တစ်ခွင်တွင် ဟိန်းထွက်သွားသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် စတင်၍ ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားခဲ့ပြီး၊ ဝိညာဉ်အာရုံကမ္ဘာတစ်ခုလုံးပင် ပြိုလဲပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

"ကျိန်စာသင့်စမ်း..."

"မင်းလက်ထဲမှာ ဒီလို နတ်ဘုရားလက်နက် နှစ်ခုတောင်မှ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ..."

ဆန်းကြယ်သောအမျိုးသားသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟောက်လိုက်ရင်း၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အစီရင်မန္တန်များကို အဆက်မပြတ် ဖန်တီးကာ ဤဝိညာဉ်အာရုံကမ္ဘာကို တည်ငြိမ်အောင် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဤနေရာ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားခဲ့ရသဖြင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးများကို လုံးဝ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် စစ်မှန်သောနဂါးအရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သွေးမျိုးဆက်နောက်လိုက်များကို ဆွဲဆောင်ကာ၊ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူပြီး တစ်ဆင့်ခံ ပြန်လည်မွေးဖွားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပါချေ။ လက်တစ်ဖက်တွင် ရှင်းဟွမ်အလံတော်၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ထိုသူသည် သူ့ကို အလွန်တရာ ခေါင်းခဲစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းကလည်း အဲဒီတုန်းက လူ့လောကနဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေကို လာပြီး သွေးဆေးပစ်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာလက်ပါးစေတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်ခက်ထန်နေခဲ့ပြီး၊ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ထိုသူ၏ ဇာစ်မြစ်အမှန်ကို ကွဲကွဲပြားပြား ဖော်ထုတ်ပစ်လိုက်တော့၏။

"မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ... အဲဒီ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေနဲ့ မင်းက ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ..."

ဆန်းကြယ်သောအမျိုးသားက ဒေါသတကြီး အော်ဟောက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါကိုတောင် မမြင်နိုင်သေးဘူးလား... ငါက သူတို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်ကို ခံယူပြီး... ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် လာခဲ့တာ..."

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းသံသည် ထပ်မံ၍ ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြန်ရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်အာရုံကမ္ဘာကြီးသည် စတင်အက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ အောင်ရွှိသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သော မှော်စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ပါသော်လည်း ထိန်းထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါချေ။

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းများသည် စတင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ သူမသည် ယဇ်ပလ္လင်အတွင်း၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ပိုမို၍ လက်တွေ့ကျသော ခံစားချက်မျိုး ရရှိလာခဲ့သည်။ ရွှေကျီးကန်းလေးမှာမူ ဘေးနားတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် နေမင်းစစ်မှန်သောမီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့၏။

"ဟုတ်သားပဲ... စောစောတုန်းက ရွှေကျီးကန်းလေးလည်း ပျောက်သွားတာပဲ..."

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုအခါမှသာ အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။

စောစောပိုင်းက သူမသည် အောင်ရွှိ၏ မှော်စွမ်းအားအောက်တွင် ကျရောက်နေခဲ့သဖြင့်၊ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ အရာကိစ္စမြောက်မြားစွာကို မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ မည်သည့် နဂါးသွေးမျိုးဆက်မဆို ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပါက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။ သို့သော်လည်း ကျွေ့ဟွာ၏ သဘာဝမှာ အလွန်အမင်း ပျင်းရိတတ်သဖြင့်၊ ထိုမိစ္ဆာအနေဖြင့် သူမကို လှည့်စားရန် ပိုမို၍ အချိန်ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နဂါးပုတီးစေ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏အစား စောစောက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရုပ်ရည်ခန့်ညားထည်ဝါလှသည့် ဆန်းကြယ်သောအမျိုးသား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ဦးခေါင်းထက်တွင် နဂါးချိုနှစ်ဖက် ရှိနေခဲ့ပြီး အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

"လာစမ်း... တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့..."

အောင်ရွှိ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေခဲ့ပြီး...

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် စစ်မှန်သောနဂါးအရှိန်အဝါများကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပင် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် သေးငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။

"ဒီလို ဟန်ဆောင်ပြနေဖို့ မလိုပါဘူး... မင်းက ငါ့ကို အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခိုင်းပြီး... ဒီမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်ဘုရားအစီရင်တွေကို ငါ့လက်နဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်စေချင်တာမလား..."

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

အောင်ရွှိ၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ဤလူငယ်ကား အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိရုံမျှမက စရိုက်ကလည်း အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် ကိုင်တွယ်ရ အလွန်ခက်ခဲမည့် ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရပေသည်။

"မင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ မဝံ့ရဲဘူးဆိုရင်လည်း နောက်ဆုတ်သွားလို့ရတယ်... ဒီအရှင်က မင်းရဲ့ အသက်ကို တစ်ကြိမ် ချမ်းသာပေးမယ်..."

ဆန်းကြယ်သောအမျိုးသား အောင်ရွှိက တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"အဲဒီတုန်းက ရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ နတ်ဘုရားက မင်းကို ဒီနေရာမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာဆိုတော့... အဆုံးသတ်မှာ နိုင်သွားတဲ့သူက သူပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"ငါ မြင်ဖူးသမျှ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေထဲမှာ... မင်းက အသနားစရာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လီယန်ချူက အလွန်တရာ စင်ကြယ်ရိုးသားလှသော မျက်နှာပေးဖြင့် နှမြောတသဖြစ်မိသည့်အလား ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

"ပေါက်ကရတွေ..."

အောင်ရွှိသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟောက်လိုက်တော့၏။

"သူက ငါ့ကို မတရား ခိုးတိုက်ခိုက်ခဲ့လို့သာ ငါ ရှုံးသွားခဲ့တာ... မဟုတ်ရင် ငါက သူ့ကို ရှုံးပါ့မလား..."

နဂါးအနွယ်စုဝင်များ၏ သဘာဝမှာ အလွန်တရာ မာနကြီးလှပြီး၊ လူ့လောကမှ နတ်ဘုရားများကို ရွှံ့နွံထဲက ပုရွက်ဆိတ်များအလား သဘောထားတတ်ကြပေသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် လှည့်ကွက်တစ်ခုကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီး ဤနေရာ၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ ၎င်းကား သူ၏စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူက ထိုအနာဟောင်းကို ဆွလိုက်ရုံမျှမက အလွန်တရာ လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်သဖြင့် သူသည် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရတော့၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ... သူ၏မျက်စိရှေ့၌ ကျောပြင်တွင် ဓားတစ်စင်းကို လွယ်ထားသော သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လှသည့် အလတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုရသေ့တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုရသေ့သည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် အလတ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ရည်မှာ အလွန်တရာ ခန့်ညားလှပြီး၊ အမူအရာမှာလည်း အလွန်တရာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသဖြင့် ခန့်ညားသော အန်ကယ်ကြီးတစ်ဦးအလား ဖြစ်ပေသည်။

"အောင်ရွှိ... အဲဒီတုန်းက မင်းက ငါ့ကို တစ်ကွက်တည်းပဲ ရှုံးခဲ့တာ ဟုတ်လား..."

ကျောပြင်တွင် ဓားလွယ်ထားသော ထိုတာအိုရသေ့က မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း မေးလိုက်၏။

"ရွှီချွန်းရန်... မင်းပဲ..."

အောင်ရွှိက တုန်ရီနေသော လေသံဖြင့် အော်ဟောက်လိုက်တော့သည်။

ကျောပြင်တွင် ဓားလွယ်ထားသော ထိုရသေ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

"ဒါကို တစ်ကွက်တည်း ရှုံးတယ်လို့ မခေါ်ဘူး... ငါက မင်းကို တစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် ပိတ်ဆို့နှိမ်နင်းပစ်လိုက်တာ... မင်းက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ကောင်ပဲ..."

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုဆန်းကြယ်သောအမျိုးသား အောင်ရွှိသည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားခဲ့ရပြီး သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

"ပေါက်ကရတွေ..."

သူသည် ထိုတာအိုရသေ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ တာအိုရသေ့ကမူ လက်ညှိုးကို ညင်သာစွာ တောက်လိုက်ရာ၊ ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြာထွက်သွားခဲ့ပြီး...

ထိုဓားစွမ်းအင်သည် အောင်ရွှိ၏ ရင်ဘတ်ကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုးဖောက်သွားခဲ့တော့၏။ အောင်ရွှိသည် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရင်း မိမိရင်ဘတ်ထက်မှ ကြီးမားလှသော အပေါက်ကြီးကို ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး...

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ဓားကို ကျောတွင် လွယ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ဓားအိမ်အတွင်းမှပင် ထုတ်ယူခြင်း မရှိသေးပါချေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်၏။

"မင်းက ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီပြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ... ငါကတော့ နှစ်ပေါင်းရာချီပြီး ကျင့်ကြံလာခဲ့တာ... အခု မင်းနဲ့ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား..."

သူ၏အပြုံးမှာ အလွန်တရာ ကြည်လင်တောက်ပလှသဖြင့် လူကို နွေးထွေးသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း အောင်ရွှိ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ၎င်းကား ကောင်းကင်ယံထက်မှ အကြီးမားဆုံးသော လှောင်ပြောင်သရော်မှုကြီး ဖြစ်နေခဲ့၏။

"မင်းတို့လို ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေ... အဲဒီတုန်းက သွေးဆေးပွဲထဲမှာတင် သေသွားခဲ့သင့်တာ..."

အောင်ရွှိက ဒေါသတကြီးဖြင့် ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟောက်လိုက်တော့သည်။

"သနားစရာကောင်းလိုက်တာ... မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့နဂါးအရှိန်အဝါတွေက နဂါးပုတီးစေ့ရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးပြီ... အခု မင်းရဲ့ နဂါးဝိညာဉ်က အားနည်းလွန်းနေလို့ ငါ့ရဲ့ဓားကို ထုတ်ဖို့တောင် မတန်ဘူး..."

တာအိုရသေ့၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပေသည်။

သူ၏စကားလုံးများသည် နှစ်ပေါင်းရာချီ၍ ဤနေရာ၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော နဂါးဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ နာကျင်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ အောင်ရွှိသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ထပ်မံ၍ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ပြန်တော့၏။

တာအိုရသေ့က ဝတ်ရုံလက်စွပ်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ဝတ်ရုံလက်စွပ်အတွင်းမှ ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုဆန်းကြယ်သောအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အသားစအမြောက်အမြားကို လှီးဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းကို အသားတစ်စစီ မလှီးဖြတ်ရရင်တော့... ငါ့ရဲ့ စိတ်အာဃာတတွေ ပြေပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

တာအိုရသေ့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေခဲ့ပြီး၊ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုချင်းစီက ထိုနဂါးဝိညာဉ်၏ အသားစများကို တစ်စစီ လှီးဖြတ်နေခဲ့ကြ၏။ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုဆန်းကြယ်သောအမျိုးသားသည် အရိုးဖြူဖြူကြီးများသာ ကျန်ရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရပြီး၊ အရိုးပေါ်တွင် အသားစတစ်စမျှပင် ကပ်ညှိနေခြင်း မရှိတော့ပါချေ။

"အား... အား... အား..."

ဆန်းကြယ်သောအမျိုးသား၏ နာကျင်စွာ အော်ဟောက်သံကြီးသည် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး အလွန်တရာ စူးရှလှပေသည်။

ယဇ်ပလ္လင်၏ အောက်ခြေတွင်မူ လီယန်ချူသည် အမူအရာ တည်ငြိမ်ခက်ထန်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ဘေးနားရှိ ရှူယီဘူးသီး၏ အဝထံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ဖြာကျနေခဲ့သည်။ ဆန်းကြယ်သောအမျိုးသား အောင်ရွှိမှာမူ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ရူးသွပ်မတတ် စူးရှစွာ အော်ဟောက်နေခဲ့ရရှာ၏။

ဒါက ကံကြမ္မာအတွင်းစိတ်မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ရင်း ဦးရေပြားများပင် လန်းသွားခဲ့ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ဆိုလိုက်မိ၏။

"သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာက တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတာပဲ..."

"ကျင့်ကြံသူတွေက အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို မအောင်နိုင်ကြတာ... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာဆိုတာ မိမိရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်တွေကနေ ပေါ်ထွက်လာတာမလို့ပဲ..."

"မင်းကို အဲဒီတုန်းက ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားပန်းချီကားချပ်ကို မှတ်မိသေးလား... အောင်ရွှိက ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီပြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ... သူ့ရဲ့စိတ်ကူးထဲမှာ သူ့ကို ပိတ်လှောင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီတာအိုရသေ့က ဒီလောက်အထိ အားကောင်းနေခဲ့တာပဲ... သူက အပြင်ပန်းမှာ ဘယ်လောက်ပဲ မာနကြီးပြနေပါစေ... သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အဲဒီလူကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာ..."

လီယန်ချူက ကျွေ့ဟွာကို ရှင်းပြလိုက်၏။

ဤရှူယီဘူးသီး၏ စွမ်းပကားမှာ အလွန်တရာ ထူးခြားဆန်းပြားလှသဖြင့်၊ အောင်ရွှိသည် မိမိဘာသာ မိမိ ပြန်လည်သတ်ဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ယခုအချိန်အထိ လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီးကို အသုံးပြု၍ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူမြောက်မြားစွာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိသေးပါချေ။

အသားတစ်စစီ လှီးဖြတ်ခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခံစားနေရသည့်ကြားမှပင် အောင်ရွှိ၏ စိတ်အခြေခံသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏အရှိန်အဝါများလည်း တဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားခဲ့ရတော့သည်။ မူလကပင် သူသည် ဤနေရာ၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ပိုမို၍ အားနည်းသွားခဲ့ရပြီး နေဝင်ခါနီး မီးအိမ်တစ်ခုအလား အချိန်မရွေး ကွယ်ပျောက်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရ၏။

သူ့မျက်စိရှေ့မှ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုရသေ့သည် ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး... ၎င်း၏အစား လူငယ်တာအိုရသေ့တစ်ဦးက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"မြေမှုန့်က မြေမှုန့်ဆီ... ပြာက ပြာဆီပဲ... မင်းလို ရေတွင်းထဲက ဖားသူငယ် ပုရွက်ဆိတ်လေး..."

အောင်ရွှိသည် ထပ်မံ၍ စော်ကားမော်ကား ပြုလုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သဖြင့်၊ သူ၏အရှိန်အဝါများမှာ ထပ်မံ၍ အောက်သို့ ထိုးကျသွားခဲ့ပြန်သည်။

"နောက်ကျရင် ဒီလို နှုတ်ထွက်စကား တရားမန္တန်တွေကို ပိုပြီးတော့ ကျင့်ကြံရမယ်... ဒါက တကယ့်ကို မဆိုးဘူးပဲ..."

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိ၏။

ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် အောင်ရွှိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ အလွန်တရာ အားနည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးများကို ကောင်းစွာ ကျွမ်းကျင်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ သူ့ကို လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဖမ်းချုပ်လိုက်တော့၏။

အောင်ရွှိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး၊ အိပ်မက်မှ နိုးထလာခဲ့သည့်အလား...

"မင်း... မင်း တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ..."

လီယန်ချူကမူ စိတ်အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်း ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ကာ၊ အောင်ရွှိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို တိုက်ရိုက် သန့်စင်ချေမှုန်းပြီး သူ၏မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တတိယအဆင့် ရှိသော ထိပ်တန်းပညာရှင်များကို သူသည် အလွယ်တကူ ဝိညာဉ်ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း၊ နတ်ဘုရားအဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာထူထဲလှသဖြင့် ၎င်းကို ပြုလုပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။ သူသည် အောင်ရွှိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဤနည်းလမ်းဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ စစ်မှန်သောနဂါးအနွယ်စု၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလှသဖြင့်၊ ပထမဦးစွာ ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရရုံမျှမက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားခဲ့သည့်တိုင်အောင် ဝိညာဉ်မှတ်ဉာဏ်များကို ဖတ်ရှုနိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။ လီယန်ချူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း သူ့ကို လက်ဝါးဖြင့် ဆုပ်ခြေပစ်လိုက်ရာ... အောင်ရွှိ၏ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများသည် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ မီးခိုးငွေ့များအလား ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့၏။

ထိုနဂါးပုတီးစေ့မှာမူ ထိုနေရာ၌ ငြိမ်သက်စွာ ဝဲပျံနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ စောစောက အောင်ရွှိသည် အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာအောက်သို့ ကျရောက်နေစဉ်အတွင်း ထိုတာအိုရသေ့နှင့် ပြောဆိုခဲ့သော စကားများအရ... ထိုနဂါးပုတီးစေ့အတွင်း၌ အောင်ရွှိ၏ အလွန်တရာ အားကောင်းလှသော နဂါးအရှိန်အဝါများကို ပိတ်လှောင်ထားကြောင်း သိရှိရပေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို သန့်စင်စုပ်ယူနိုင်မည်ဆိုပါက ကျင့်ကြံခြင်းခရီးလမ်းတွင် အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် နဂါးပုတီးစေ့ကို ကျွေ့ဟွာဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း...

"မင်း ဒါကို သန့်စင်ပြီး စုပ်ယူနိုင်မလား... စမ်းကြည့်လိုက်စမ်း..."

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း နဂါးပုတီးစေ့ကို လက်ခံလိုက်ကာ သူမ၏ မှော်စွမ်းအားများကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ဦးခေါင်းထက်၌ နဂါးချိုနှစ်ဖက် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ အသားအရေမှာ ဆီးနှင်းများအလား ဖြူစင်ဝင်းပလှသော အလွန်တရာ လှပသော အမျိုးသမီးပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျွေ့ဟွာနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီလှသော်လည်း၊ အရှိန်အဝါချင်းကား လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးထံမှ သဘာဝအတိုင်း မြင့်မြတ်လှသော ဘုရင်မတစ်ပါးကဲ့သို့ အရှိန်အဝါများနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါမှုများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး၊ ကျွေ့ဟွာ၏ ရိုးရှင်းပြီး မာနကြီးတတ်သော သဘာဝနှင့် လုံးဝ မတူပါချေ။

၎င်းကား ကျွေ့ဟွာ၏ ‘စစ်မှန်သောနဂါးကိုယ်ပွား’ ပင် ဖြစ်ပေသည်။ စစ်မှန်သောနဂါးကိုယ်ပွား ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက်တွင်၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တန်အစီရင်များကို ဖန်တီးကာ ထိုနဂါးပုတီးစေ့ကို သန့်စင်ရန် ကြိုးစားလိုက်တော့၏။

သို့သော်လည်း အောင်ရွှိ၏ ထိုစဉ်က ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံမှာ မည်မျှအထိ မြင့်မားခဲ့သနည်း။ ရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေကို စိုးမိုးထားခဲ့သော နတ်ဘုရားကြီးသည်ပင် သူ့ကို လုံးဝ သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။ သူသည် ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ခြင်း ဒုက္ခကို ခံစားရစေရန်အတွက် ထိုသို့ ပြုလုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းကား အောင်ရွှိ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ခန့်မှန်းချက်မျှသာ ဖြစ်တန်ရာ၏။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ထိုစဉ်က နတ်ဘုရားကြီးသည်လည်း အောင်ရွှိကို လုံးဝဥဿုံ သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် သူမ၏ မှော်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် အသက်သွင်းခဲ့သော်လည်း၊ ထိုနဂါးအရှိန်အဝါများကို တစ်စိမ့်မျှပင် လှုပ်ရှားအောင် မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ သန့်စင်နိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

စစ်မှန်သောနဂါးကိုယ်ပွားသည် မြင့်မြတ်လှသော အမူအရာဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"မရဘူး... ဒီလူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က အလွန်တရာ သန့်စင်ပြီး... ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကလည်း အလွန်တရာ အားကောင်းလွန်းတယ်..."

ကျွေ့ဟွာက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း...

"အသုံးမကျတာ..."

စစ်မှန်သောနဂါးကိုယ်ပွားသည် သူမကို ချက်ချင်း မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်ရင်း...

"ငါ အသုံးမကျဘူးဆိုတာ... နင် အသုံးမကျတာနဲ့ တူတူပဲ..."

ကျွေ့ဟွာက မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ကာ...

"ဒီလောက် နဂါးအရှိန်အဝါလေးကိုတောင် မသန့်စင်နိုင်တာ... အသုံးမကျလို့ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ..."

စစ်မှန်သောနဂါးကိုယ်ပွားက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"ဒါကလည်း နင် အသုံးမကျလို့ပဲ..."

ကျွေ့ဟွာက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း ထိုမြင့်မြတ်လှသော စစ်မှန်သောနဂါးကိုယ်ပွားကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

"မင်းရဲ့ ဒီကိုယ်ပွားက... ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဝိညာဉ် ရှိနေသလိုမျိုး ဘာဖြစ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ..."

လီယန်ချူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"နင့်မှာကော မရှိဘူးလား..."

ကျွေ့ဟွာက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားသုံးခုစလုံးက ငါ့ကိုယ်တိုင်ပဲ ထိန်းချုပ်တာ... တစ်စိတ်သုံးပုံစံ ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေပဲ..."

လီယန်ချူက ဆိုလိုက်၏။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ပြင်ပကိုယ်ပွား ဖြစ်နေလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ပြီးတော့ အစ်မကြီး ပြောဖူးတာ ငါ မှတ်မိသေးတယ်... ကိုယ်ပွားအားလုံးက ဒီလိုမျိုးပဲတဲ့..."

ကျွေ့ဟွာက ဆိုလိုက်သည်။

"အင်း..."

လီယန်ချူက တစ်ချက် မှင်တက်သွားခဲ့ရ၏။

ကျွေ့ဟွာ ပြောသော ‘အစ်မကြီး’ ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော ဆိုင်ရှင်မ ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒါက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာလား... ဒါမှမဟုတ် တစ်စိတ်သုံးပုံစံရဲ့ ပြဿနာလား... ဒါမှမဟုတ် ကျွေ့ဟွာရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားချက်လား...

ထိုအတွေးသည် စိတ္တဇနာမ်တစ်ခုအလား ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး၊ သူ ပိုမို၍ အသေးစိတ် မတွေးတောတော့ပါချေ။

"ဒီနဂါးအရှိန်အဝါတွေကို သန့်စင်လို့မရရင်တော့... နည်းနည်း နှမြောစရာကောင်းတယ်..."

လီယန်ချူက ဆိုလိုက်၏။

"နင် စမ်းကြည့်ပါလား..."

ကျွေ့ဟွာက အကြံပြုလိုက်သည်။

"ငါ ဟုတ်လား..."

လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်ရင်း...

"ငါက နဂါးအနွယ်စုမှ မဟုတ်တာ... လူသားတစ်ယောက်က စစ်မှန်သောနဂါးအရှိန်အဝါကို ဘယ်လိုလုပ် သန့်စင်နိုင်မှာလဲ..."

"စမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ကျွေ့ဟွာက ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူသည် နဂါးပုတီးစေ့ကို လက်ထဲသို့ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး၊ လက်ဝါးထံမှ လေးနက်လှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ထိုနဂါးအရှိန်အဝါကို စတင်သန့်စင်လိုက်တော့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ ထားရှိခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။ သို့သော်လည်း ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပါဘဲ... ထိုစစ်မှန်သောနဂါးအရှိန်အဝါသည် သန့်စင်ရန် အလွန်တရာ လွယ်ကူလှပြီး မည်သည့် အခက်အခဲမျှ ရှိမနေခဲ့ပါချေ။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုနဂါးပုတီးစေ့ထံမှ ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်သံနှင့်အတူ... လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အလွန်တရာ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

"ကြည့်ရတာ... တကယ့်ကို လွယ်ကူလွန်းနေသလိုပဲ..."

လီယန်ချူက မသေချာသကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်မိ၏။

"........................"

ကျွေ့ဟွာသည် လုံးဝ စကားမပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားခဲ့ရရှာသည်။

ရွှေကျီးကန်းလေးမှာမူ ဘေးနားတွင် တောင်ပံများကို တဖြတ်ဖြတ်ခတ်လိုက်ရင်း ကြည်လင်လှသော အော်သံများကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့ပြီး၊ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်နေပုံရပေသည်။

ကျွေ့ဟွာက လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူကို မသင်္ကာသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"နင်က... လူသားမျိုးနွယ်စု တကယ်ပဲ မဟုတ်တာမလား... မူရင်းပုံသဏ္ဍာန်က နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာလား..."

လီယန်ချူက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်မိရင်း...

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒါဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်... ငါက စစ်မှန်သောနဂါးကိုယ်ပွားကို သုံးတာတောင်မှ သန့်စင်လို့မရတဲ့ နဂါးအရှိန်အဝါကို...နင်က ဘာဖြစ်လို့ အလွယ်တကူ သန့်စင်နိုင်ရတာလဲ..."

ကျွေ့ဟွာက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက်တွင် ကျွေ့ဟွာသည် အရှုံးမပေးလိုသဖြင့် ထပ်မံ၍ တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြန်သော်လည်း၊ သူမသည် ထိုနဂါးအရှိန်အဝါကို လုံးဝ သန့်စင်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ထပ်မံ၍ အတည်ပြုလိုက်ရပြန်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူမ၏ အလွန်တရာ လှပသော မျက်နှာလေးထက်တွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရ၏။

"ငါက တကယ့်ကို အသုံးမကျတာပဲ... ဟုတ်ပါဘူး..."

ကျွေ့ဟွာသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့ဟန်ဖြင့် လီယန်ချူကို ဆိုလိုက်၏။

"နင်က စစ်မှန်သောနဂါးအရှိန်အဝါကို သန့်စင်နိုင်တယ်ဆိုတော့... ယင်ယန်ကျင့်စဉ် ကတစ်ဆင့် ငါ့ကို စွမ်းအားတွေ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးပြီး... အတူတူ ကျင့်ကြံလို့ရတာပဲ..."

သူမသည် လီယန်ချူ၏ လက်မောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွဲလိုက်ရင်း အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပေသည်။

"မင်းက ပျင်းချင်လို့ သက်သက် အကြောင်းပြနေတာပဲ... ငါ့အမြင်အရဆိုရင်တော့ မင်း ဆက်ပြီး သန့်စင်နေမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့နေ့မှာတော့ လှုပ်ရှားလာမှာပါ..."

လီယန်ချူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"သခင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါဦး..."

ကျွေ့ဟွာက တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်တော့သည်။

"..................."

လီယန်ချူသည် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

ကျွေ့ဟွာကား ရင်သားထွားထွား၊ တင်ပါးဆုံကောက်ကောက်နှင့် အရပ်အမောင်း မြင့်မားလှသော အလွန်တရာ လှပသည့် မိန်းမလှလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကျမှာလည်း အလွန်တရာ ပေါ်လွင်ထင်ရှားလှပြီး၊ ယခုအခါတွင် လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ကာ နူးညံ့လှသော လေသံလေးဖြင့် ဆိုနေခဲ့သဖြင့်၊ ၎င်းကား တကယ့်ကို လူကို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ... ငါ့ကို သခင်ကြီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့ဆို..."

လီယန်ချူက ဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါဦးနော်..."

ကျွေ့ဟွာက ချွဲနွဲ့လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူမသည် လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဝင်လာခဲ့ပြီး၊ သစ်ပင်ပေါ်က ကွာလာဝက်ဝံလေးတစ်ကောင်အလား ဖက်တွဲထားခဲ့တော့၏။ လီယန်ချူမှာမူ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း သူမ၏ ထွားအိလှသော တင်ပါးဆုံကြီးကို အောက်ကနေ ပင့်မပေးလိုက်ရရှာသည်။

"ကဲပါ... ဒါဆိုရင်လည်း သန့်စင်ဖို့အတွက် စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့..."

လီယန်ချူက မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ပြောဆိုလိုက်ရတော့၏။

ရွှေကျီးကန်းလေးသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ဝန်းရံလျက် ပျံသန်းနေခဲ့ပြီး၊ တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ရင်း နေမင်းစစ်မှန်သောမီးတောက်များအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် လီယန်ချူ၏ ပုခုံးထက်သို့ နားရန် ပြင်လိုက်ရာ... ကျွေ့ဟွာက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း...

"သွား... သွား... သွား... မင်းက ဘာလာရှုပ်နေတာလဲ..."

သူမက မျက်လုံးများကို ဝိုင်းစက်အောင် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း မောင်းထုတ်လိုက်တော့၏။

......................

လီယန်ချူသည် နဂါးပုတီးစေ့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

သူသည် ထိုနေရာမှ ဆန်းကြယ်သောအမျိုးသားကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိပါချေ။ သူသည် ဤနေရာ၌ ရှိနေသော ဆန်းကြယ်လှသော ယဇ်ပလ္လင်ကြီးကို သေချာစွာ စူးစမ်းလေ့လာနေခဲ့သည်။ ယဇ်ပလ္လင်ထက်မှ နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးများသည် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှပြီး၊ သူ လေ့လာထားခဲ့သော အရာများထက် ပိုမို၍ နက်နဲလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာ၌ တရားထိုင်ရင်း အာရုံခံလေ့လာခဲ့ရာ၊ အဆုံးသတ်တွင်မူ ထိုအစီရင်များကို အလုံးစုံ တတ်မြောက်သွားခဲ့တော့၏။ ထိုမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးများကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ရုံမျှဖြင့်၊ သူ၏ တောင်နဲ့ မြစ် တည်ငြိမ်ခြင်း လျှိုဝှက်အတတ် ၏ စွမ်းအားမှာ တစ်ဆခွဲခန့် ပိုမို၍ အားကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အောင်ရွှိ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ မူလက သူ့ကို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သော ယဇ်ပလ္လင်ကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ၎င်း၏နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်၌ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့၏။

လီယန်ချူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေခဲ့ရင်း၊ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ တွေးတောဆင်ခြင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး...

"အောင်ရွှိရဲ့ အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာကို ကြည့်ရသလောက်တော့... အဲဒီတုန်းက ရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေကို စိုးမိုးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားကြီးက မသေသေးဘူးလို့ သူ ထင်နေပုံရတယ်..."

"ဒါဆိုရင်... အဲဒီတုန်းက နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေကို သွေးဆေးပစ်ခဲ့စဉ်တုန်းက... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိနေသေးတာလား..."

လီယန်ချူသည် ထိုအလတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုရသေ့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်၊ ပြောဆိုပုံနှင့် အမူအရာများကို စိတ်ထဲတွင် သေချာစွာ မှတ်သားထားလိုက်၏။

"အခုဆိုရင် ငါက ထူးဆန်းတဲ့ တာအိုရသေ့တွေကို မြင်ရတိုင်း... ငါ့ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်နေမလားဆိုပြီး သံသယဝင်မိနေပြီ..."

လီယန်ချူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတော့သည်။

.....................

ရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ နတ်ဘုရားတောင်တန်းကြီးတစ်ခုအတွင်း၌...

အရပ်အမောင်း မြင့်မားပြီး ရုပ်ရည်အလွန်တရာ ခန့်ညားလှသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် ရတနာတစ်ခုကို သိမ်းဆည်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့ပေသည်။ ထိုရတနာကား လူတစ်ဝက်ခန့် မြင့်မားလှသော ဒိုင်းကာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို အရိုးဖြူဖြူကြီးများဖြင့် ဖန်တီးထားကာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့၏။

မရေမရာလှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးများလည်း ထွက်ပေါ်နေခဲ့သဖြင့် လူကို နားအက်မတတ် ခံစားရစေပြီး၊ အကယ်၍ အနားသို့ တိုးကပ်သွားမည်ဆိုပါက လေးနက်လှသော ဖိအားကြီးကို ခံစားရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကား တကယ့်ကို အလွန်တရာ အဖိုးထန်လှသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် ထိုဒိုင်းကာကြီး၏ အနားသို့ လုံးဝ တိုးကပ်နိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။ သို့သော်လည်း ထိုရုပ်ရည်ခန့်ညားလှသော လူငယ်လေး၏ စွမ်းအာူမှာ ကောင်းကင်သို့ တိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ သူသည် ကျောက်စိမ်းဘူးသီး တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... ဘူးသီးထံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာကျလာခဲ့ပြီး၊ ထိုလူတစ်ဝက်ခန့် မြင့်မားသော အရိုးဖြူဒိုင်းကာကြီးကို ချုပ်နှောင်လိုက်ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏မှော်စွမ်းအားဖြင့် အောင်မြင်စွာ သိမ်းဆည်းပစ်လိုက်တော့၏။

"ရတနာကောင်းပဲ... ရွှေလင်နတ်ဘုရားနယ်မြေက တကယ့်ကို ရတနာတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာကောင်းတစ်ခုပဲ..."

‘ရွှီသောက်အန်း’ က စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိ၏။

ဝုန်း...

ရုတ်တရက်ဆိုသလို... အနက်ရောင် စက္ကူငှက်တစ်ကောင်သည် မည်သည့်နေရာမှ ပျံသန်းလာခဲ့သည်မသိဘဲ၊ ရွှီသောက်အန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ရွှီသောက်အန်းသည် တစ်ချက် မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီးနောက်၊ ထိုစက္ကူငှက်သည် ရုတ်တရက် မီးလောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီး လူရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့၏။

၎င်းကား အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

"ဆရာ... ဆရာက ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."

ရွှီသောက်အန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

အကယ်၍ လီယန်ချူသာ ဤနေရာ၌ ရှိနေခဲ့မည်ဆိုပါက၊ ထိုအစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေ ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ရွှီသောက်အန်းကို စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခြေအနေများနှင့် သန့်စင်နယ်မြေ၏ မြင့်မြတ်သော မိန်းမပျိုလေး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် အကြောင်းကိစ္စများကို ပြောပြလိုက်၏။ သူသည် မိမိမျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း မရှိသော်လည်း၊ နင်ရွှီသန့်စင်နယ်မြေ၏ မိန်းမပျိုသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်းကိုမူ ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့ပေသည်။

ရွှီသောက်အန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်တွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီး၊ ဦးနှောက်အတွင်း၌ လူရိပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ...

"တကယ့်ကို ကံကောင်းလိုက်တာ..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် သူ၏အမူအရာ မမှန်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဆရာ့ကို တင်ပြရရင်... စောစောတုန်းက ကျွန်တော် အဲဒီလူနဲ့ ခေတ္တ လက်ရည်စမ်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပါတယ်... အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်မှာပဲ အသီးသီး နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ကြတာ... ဒီလူက ဒီလောက်အထိ ကြောက်ဖို့ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့မိဘူး..."

ရွှီသောက်အန်းက ဆိုလိုက်၏။

"မင်း သူ့လက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာပေါ့..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လွတ်မြောက်တယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး... နည်းနည်း လက်ရည်စမ်းပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့တာပါ..."

ရွှီသောက်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

"အကယ်၍ မင်းဆီမှာ ထာဝရကျောက်စိမ်းဘူးသီး သာ မရှိခဲ့ရင်... မင်းလည်း အဲဒီလူငယ်တာအိုဆရာရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရမှာ သေချာတယ်..."

အမျိုးသားက ဆိုလိုက်၏။

ရွှီသောက်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရပေသည်။

"ကိစ္စမရှိရင်လည်း အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့တော့... အဲဒီလူငယ်တာအိုဆရာနဲ့ ဆုံမိလို့ မင်းဆီက ဂိုဏ်းရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကြီးပါ အလုခံရဦးမယ်..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက သတိပေးလိုက်တော့၏။

"သိပါပြီ..."

ရွှီသောက်အန်းက ရိုသေစွာဖြင့် လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ထိုအမျိုးသား၏ ပုံရိပ်သည် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့၏။ ၎င်းကား ထူးခြားဆန်းပြားလှသော သတင်းပို့မှော်မန္တန်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ပွားတစ်ခုပင် လုံးဝ မဟုတ်ပါချေ။

ရွှီသောက်အန်း၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ တွေးတောဆင်ခြင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး...

"ကြည့်ရတာ... ဆရာ ပေးထားခဲ့တဲ့ အသက်ကယ်လှည့်ကွက်တွေကတောင်မှ အဲဒီတာအိုဆရာကို ရင်ဆိုင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး ထင်တယ်..."