အခန်း (၂၂၅၅-၂၂၅၆)

အခန်း (၂၂၅၅) မင်းက လူလား၊ ဒါမှမဟုတ် သရဲလား

နဂါးကျား အမွှာလူဆိုးတို့မှာ မည်မျှပင် ရိုင်းစိုင်းကြစေကာမူ၊ ဤ ကျန့်အစ်ကိုကြီး ကိုယ်တိုင် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာလေးများမှာ အရောင်ဖျော့သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေပုံမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။

“ညီငယ်နှစ်ယောက်၊ ငါနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ကြပါ၊ တစ်စုံတစ်ရာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မယ့် လမ်းကြောင်း ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပါသေးတယ်။”

ကျန့်အစ်ကိုကြီးက အေးဆေးစွာ ပြုံးပြောသည်။

နဂါးကျား (နဂါး) မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နဂါးကျား (ကျား) မှာမူ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ကျန့်အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ပြန်လိုက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့မှာ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်ခွင့် ရှိနိုင်ပါ့မလဲ မန်ရှန်း လမ်းကြောင်းမှာပဲ အသက်ဆက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိတာပါ…… အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်တို့ကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့တော့လား”

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက သိတတ်ဖို့ ကောင်းတယ်၊ အစ်ကိုကြီးက မင်းတို့အတွက် စဉ်းစားပေးနေတာ၊ မဟုတ်ရင် အစ်ကိုကြီး ကိုယ်တိုင်သာ လှုပ်ရှား လိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ချမ်းသာရာ ရနိုင်တော့မှာလဲ။

ကျောင်းတော်ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်နိုင်တာဟာ မင်းတို့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကံကောင်းခြင်းပဲ ”

ကျန့်အစ်ကိုကြီးဘေးရှိ သူတော်စင်က တိုးတိုးလေး ဆူပူလိုက်သည်။

နဂါးကျား အမွှာလူဆိုးတို့မှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ကျန့်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ မလိုက်သွားရင် အစ်ကိုကြီးက ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလိုက် ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို သတ်ပစ်တော့မှာလား ”

နဂါးကျား (နဂါး) က ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန့်အစ်ကိုကြီးက ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားမဆိုပေ။ သို့သော် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲတွင် ပူပြင်းလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာမှာ နေမင်းကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် စိုက်ထူထားသယောင် ရှိနေသည်။

နဂါးကျား အမွှာလူဆိုးတို့မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်သွားသည်။

သူတို့ကို အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်တစ်ယောက်နှင့် တွေ့ခွင့်ပေးလိုက်ရင်တောင် ဤမျှလောက်အထိ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါပါပဲလေ၊ ကျန့်အစ်ကိုကြီး ကိုယ်တိုင် ရောက်လာတာပဲ၊ ငါတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်အနေနဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ မျက်နှာကို မထောက်ထားရင် မသိတတ်ရာ ရောက်မှာပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ……”

နဂါးကျား (နဂါး) စကား မဆုံးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားသည်။

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ နဂါးကျား အမွှာလူဆိုးတို့၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်း ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတော်စင်နှစ်ယောက်၏ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထို ကျန့်အစ်ကိုကြီးမှာ ဤအမှုကို မသိရှိသေးဘဲ နဂါးကျား (နဂါး) ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ဒီလိုဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးကိုဖွင့်ပြီး လာခဲ့ကြပါ ”

ခဏအကြာတွင်။

တစ်ဖက်လူမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန့်အစ်ကိုကြီး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ဖက်၏ အတွင်းကမ္ဘာမှ စွမ်းအင်မှာ ထူးဆန်းလာပြီး သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ တစ်ခုခု မမှန်ဘူးဖြစ်နေတယ် ”

“အင်း”

ကျန့်အစ်ကိုကြီးမှာ စိတ်ခံစားချက်မဲ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

အချိန်တစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ခေါင်းပြတ်သွားသည့် ရုပ်အလောင်းနှစ်ခုကို ကြည့်ပြီး စကားမဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားမှန်း မသိသော်လည်း ကြောက်လန့်တကြား အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဒါ…… ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ ဒီညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ဘာလို့ အသက်မဲ့သွားရတာလဲ ဒါ သူတို့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာထဲမှာလေ……”

“ချင်းယီခန်းမက သူတော်စင်တစ်ယောက်ယောက် လက်ချက် ဖြစ်နိုင်တယ် ”

ကျန့်အစ်ကိုကြီးက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ချင်းယီခန်းမက သူတော်စင်တွေ လက်ချက်ဆိုရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဘယ်လိုလုပ် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဖြတ်နိုင်မှာလဲ တစ်ဖက်လူက သူတို့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာနိုင်မှာလဲ ”

ဤမေးခွန်းများစွာကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကျန့်အစ်ကိုကြီးမှာ ကောင်းမွန်သော အဖြေတစ်ခုကို ရှာမရဘဲ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက်မှ ပြောသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ကို အရင်သယ်သွားကြမယ်။”

စကားဆုံးသော် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နဂါးကျား အမွှာလူဆိုး၏ ရုပ်အလောင်းများကို သယ်ဆောင်ကာ ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

……

“ရှ…… ရှကျိ”

မီးခိုးရောင် လူကြီးက ခေါင်းမော့ကာ ဖန့်ချန်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က ပြုံးရွှင်လျက် ဖြတ်တောက်ထားသော ဦးခေါင်းများကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။

“တာဝန်ခံ၊ ရှင်းပေးပါဦး ”

“ခဏနေ၊ ငါ မရှင်းသေးဘူး၊ ခဏနေဦး……”

မီးခိုးရောင် လူကြီးက ထရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲကို ပတ်ကာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး သံသယ ဝင်စွာဖြင့် အပေါ်အောက် စေ့စေ့ကြည့်သည်။

“မင်းက လူလား၊ ဒါမှမဟုတ် သရဲလား”

“ကျွန်တော်သာ သရဲဆိုရင် တာဝန်ခံလည်း မမြင်ရတော့ဘူးပေါ့"

ဖန့်ချန်က ပြုံးပြောသည်။

“ဒါဆို လူပဲပေါ့……”

မီးခိုးရောင် လူကြီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…… မင်း ဝိုင်းရံခံရပြီး သေသွားတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရှင်လာနိုင်ရတာလဲ၊ ပြီးတော့……”

စားပွဲပေါ်ရှိ ဦးခေါင်းများကို သူ ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ခုမှာ နဂါးကျား အမွှာလူဆိုးတို့၏ ဦးခေါင်းများပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာက မီးခိုးရောင် လူကြီး၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်စေသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ မသေရုံသာမက နဂါးကျား အမွှာလူဆိုး၏ ဦးခေါင်းများကိုပါ ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့သည်လား။

ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ

ချန်ဆန်းနန်းမှာလည်း ဒီနေရာမှ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သတိထားမိပြီး ရောက်လာကာ ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် ပါးစပ်လေး ပွင့်သွားသည်။

“တာဝန်ခံ၊ မင်းက မရှင်းပေးတော့ဘူးလား”

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“ချင်းယီခန်းမက ဆုငွေကို ဘယ်တော့မှ မပေးဘဲ မနေဘူး၊ ဘာလို့ ငြင်းရမှာလဲ ငါ အခုမှ အရမ်း အံ့ဩသွားလို့ပါ။ ခဏစောင့်၊ ငါ တွက်လိုက်ဦးမယ် ”

မီးခိုးရောင် လူကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံး အများအပြားကို ထုတ်ယူကာ ဖန့်ချန်အား ပေးလိုက်သည်။

“မင်း အလုပ်ကို စုစုပေါင်း ၉ ကြိမ် ပြီးမြောက်ခဲ့တယ်၊ အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံး ၁၆၀၀ ရှိတယ်၊ စစ်ဆေးပြီး သိမ်းထားလိုက်ပါ ”

ဖန့်ချန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အရေအတွက် မှန်ကန်သည်ကို တွေ့သောအခါ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သိမ်းလိုက်သည်။

အလုပ်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ မီးခိုးရောင် လူကြီးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

“ရှကျိ၊ မင်း တကယ် မသေခဲ့တာလား ဘာနည်းလမ်းသုံးပြီး လွတ်မြောက်လာတာလဲ ”

“အရည်အချင်း မရှိရင် ဘယ်လိုလုပ် ချင်းယီခန်းမက အလုပ်ကို လုပ်ရဲမှာလဲ ”

ဖန့်ချန်က ပြုံးပြောသည်။

“ပိုလျှံတဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ မမေးပါနဲ့တော့ တာဝန်ခံ၊ ဒါ စည်းမျဉ်း ဖောက်ဖျက်ရာ ရောက်တယ်။”

“ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ ”

မီးခိုးရောင် လူကြီးက ဟန်ဆောင်ပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ငါ မမေးတော့ပါဘူး၊ မင်း နောက်ထပ် အလုပ်တွေ ထပ်ယူဦးမှာလား ”

“၁၆၀၀ အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံးဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် လေ့ကျင့်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်၊ လက်ရှိတော့ အလုပ် မယူတော့ဘူး။”

ဖန့်ချန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ ထွက်သွားသည့်အခါ ချန်ဆန်းနန်းနှင့် မီးခိုးရောင် လူကြီးတို့မှာ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်လာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မေးခွန်းများစွာဖြင့် ပျံ့နှံ့နေသည်။

“တာဝန်ခံ၊ သူ မသေရုံတင်မကဘဲ အလုပ်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီး နဂါးကျား အမွှာလူဆိုးရဲ့ ဦးခေါင်းကိုပါ ယူလာနိုင်ခဲ့တယ် ”

ချန်ဆန်းနန်း၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

“သူ့နောက်ကွယ်က တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကူညီပေးလိုက်တာလား ”

“အမှားမရှိရင် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်က တစ်ယောက်ယောက် လက်ချက် ဖြစ်ရမယ် ”

မီးခိုးရောင် လူကြီးက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေး ချင်းယီခန်းမကို လာတာက ချင်းယီရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ရပြီး နဂါးကျား အမွှာလူဆိုးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။

သူ့နောက်ကွယ်မှာ သေချာပေါက် အကြီးကဲလူအိုကြီးတွေ ရှိနေမှာပဲ။

အခု ဖြစ်ပျက်နေတာက အကောင်းဆုံး သက်သေပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ငါတို့ ချင်းယီခန်းမက ဆုငွေအတွက်ပဲ အလုပ်လုပ်တာ။

သူ ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ ပြီးအောင် လုပ်သွားလဲဆိုတာ ငါတို့ မေးစရာ မလိုဘူး။”

ချန်ဆန်းနန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

……

ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်

အတွင်းကမ္ဘာထဲတွင်

မန်ရှန်း လမ်းကြောင်းက ပြန်ရောက်တာ ၁၀ နှစ်ကျော်သွားပြီ။

ဤနှစ်များအတွင်း ဖန့်ချန်သည် ကောင်းကင်နိမိတ် မြစ်ရှေ့တွင်သာ ရပ်နေပြီး မြစ်အောက်ခြေရှိ အရာအားလုံးကို ငေးကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှေးဟောင်း ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုလို လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

“လီဝူ၊ ဖန့် ငရဲမင်း ဘာလုပ်နေတာလဲလို့ မင်း ထင်လဲ ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို သနားလို့များလား”

ချီယန် သူတော်စင်က လီဝူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

“ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို သနားစရာ ဘာရှိလို့လဲ”

လီဝူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဖန့်ချန်ကို အလေးအနက် ကြည့်သည်။

“အရှင်သခင်က နတ်ဘုရားစွမ်းအား တစ်ခုခုကို ကျင့်ကြံနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့ ”

“နတ်ဘုရားစွမ်းအား ကျင့်ကြံနေတာ……”

ချီယန် သူတော်စင်မှာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။

“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်……”

ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ဖန့်ချန်၏ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။

ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ ထူးဆန်းလာပြီး ကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာများ ပေါ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာမှာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

စွမ်းအားသစ်များမှာ ကမ္ဘာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဝင်သွားသည်။

“ဒါက……”

လီဝူမှာ ကြက်သေသေသွားပြီး ဤစွမ်းအားမှာ ရင်းနှီးသလိုလို၊ အစိမ်းသက်သက်လိုလို ခံစားရသည်။

“ငါ မှတ်မိပြီ”

ချီယန် သူတော်စင်မှာ ရုတ်တရက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။

“မင်း အဲဒီ သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်ထည်ကို မှတ်မိသေးလား ”

အခန်း (၂၂၅၆) သုံးစွဲမှုမှာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှုနောက် မမီနိုင်တော့ခြင်း

သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်ထည်

လီဝူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီးကဲ့သို့သော အရိပ်သဏ္ဌာန်မှာ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

“လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကံကြမ္မာဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားလား”

သူသည် ဖန့်ချန်ကို ထိတ်လန့်တကြား ငေးကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ထိုကမ္ဘာကြီးမှာ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပွင့်သွားသယောင် ဖြစ်သွားသည်။

အဆုံးမဲ့သော အသက်စွမ်းအင်များမှာ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်လာသည်။

၎င်းသည် ဤနေရာတွင် ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သော အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအားနှင့် ထူးခြားသော အပေးအယူတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တစ်မျိုးစီ လည်ပတ်နေကြသော်လည်း အချင်းချင်း နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိကြပေ။

၎င်းသည် ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး လီဝူပင်လျှင် ကြောက်ရွံ့သွားရလောက်သည့် ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“အတွင်းကမ္ဘာ…… ပြောင်းလဲသွားပြီ……”

လီဝူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အထွတ်ထိပ်တာအို ကို လျှောက်လှမ်းနေသူ ဖြစ်သည့်အတွက် အတွင်းကမ္ဘာမှာ စွမ်းအင်ဆုံးရှုံးသွားခြင်း သို့မဟုတ် အရင်းအမြစ် တိုးပွားလာခြင်းတို့ကိုသာ မြင်ဖူးသော်လည်း၊ အတွင်းကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်ကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

“ဒါဟာ ငါ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်ဖြစ်တုန်းက ထွင်းထုခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား ဖြစ်ရမယ် ”

ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးကြားထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်နေပြီး ခဏအကြာမှသာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“အရှင်သခင်၊ ခုနက……”

လီဝူက အမြန်တိုးကပ်လာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်း တွေးထားသလိုပါပဲ၊ ငါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ခုကို ထပ်မံ ထွင်းထုလိုက်တာ ”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“ဒါဆို အဲဒီတုန်းက သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်ထည် ဖြစ်ရမယ်ပေါ့ ”

လီဝူက အမြန် မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ထို့နောက် အတွင်းကမ္ဘာကို ထပ်မံမောင်းနှင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ နယ်မြေထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

အတွင်းကမ္ဘာနှင့် ကျောင်းတော်တို့ကြား အကွာအဝေးမှာ လုံလောက်သည်ဟု ယူဆမှသာ ဖန့်ချန်က ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ အတွင်းကမ္ဘာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေစီးကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်လာသည်။

အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအား၊ ကောင်းကင်နိမိတ် မြစ်၊ ထွင်းထုထားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ……

လီဝူနှင့် ချီယန် သူတော်စင်ပင်လျှင် အခြေအနေကို မပြင်ဆင်နိုင်လိုက်ဘဲ ဤစွမ်းအားစီးကြောင်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရကာ ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤဖြစ်စဉ်မှာ အချိန်မည်မျှ ကြာသည်ကို မသိရသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အတွင်းကမ္ဘာ၏ တည်ရှိမှုမှာ မရှိတော့ဘဲ ထိုနေရာတွင်မူ အလွန်ပင် ကြီးမားခန့်ညားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခု ရပ်တည်နေသည်။

ဖန့်ချန်က မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ ပြောင်းလဲမှုများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခံစားနေသည်။

ယခုအခါ အတွင်းကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ဘယ်တော့မှ မငြိမ်းသတ်နိုင်သော မီးဖိုကြီးတစ်ခုပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အတွင်းကမ္ဘာသည် သွေးသားနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး၊ ကောင်းကင်နိမိတ် မြစ်မှာ သွေးစွမ်းအင်များအဖြစ် လည်ပတ်နေကာ၊ ထွင်းထုထားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာ ဤခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ထောက်ကူပေးထားသည့် အရိုးများ ဖြစ်လာသည်။

ဒါဟာ သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်ထည် ပဲဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်သည် မိမိ၏ အခြေအနေမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် အဆုံးမဲ့သော အသက်စွမ်းအင်များကို မိမိအတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် မန်ရှန်း လမ်းကြောင်းမှ ပြန်လာသည့် ကိုယ်တိုင်နှင့်သာ ယှဉ်ပြိုင်မည်ဆိုလျှင်တောင် အလွယ်တကူ အနိုင်ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စွမ်းအား ကွာဟချက်မှာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ကြီးမားသွားပြီဖြစ်သည်။

“ဒါတင်မကသေးဘူး……”

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မတော်တဆအားဖြင့် သူတော်စင်အနည်းငယ်မှာ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းလာကြပြီး ခဏတာ ရပ်နားနေကြသည်။

“ခုနက…… ငါ့ရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာလား ဒီနေရာက လေထုက ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။”

“ငါလည်း မင်းလိုပဲ အဲဒီ လေထုကို ခံစားမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး ”

“အကြီးကဲ သူတော်စင်ကြီး တစ်ယောက်ယောက် ဖြတ်သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့ ”

အသက်စွမ်းအင် နောက်ပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်အချို့မှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

နက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်။

ဖန့်ချန်သည် ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ နည်းလမ်းကို လည်ပတ်လျက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ထွင်းထုထားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်သုံးနေသည်။

ရှစ်မျက်နှာအရပ် နတ်ဘုရား ဓားကျမ်း၊ ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် စွမ်းအား၊ လူ့လောက၊ ကောင်းကင်လျှပ်စီး စွမ်းအား၊ ကရုဏာ တံဆိပ်……

ထွင်းထုထားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား တစ်ခုချင်းစီကို သူသည် အလွယ်တကူပင် ထုတ်သုံးနိုင်နေသည်။

ယခင်ကနှင့် ကွာခြားသည်မှာ ဤစွမ်းအားများကို ထောက်ကူပေးနေသော အဓိကအချက်မှာ အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအား မဟုတ်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသည့် အသက်စွမ်းအင်များ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လီဝူနှင့် ချီယန် သူတော်စင်တို့မှာလည်း မိမိတို့သည် မည်သည့်အခြေအနေတွင် ရှိနေမှန်း မသိကြပေ။

သူတို့သည် မလှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း ဖန့်ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အသေအချာ ခံစားနိုင်သည်။

“ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားပဲ ”

လီဝူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

“မင်းတို့ လူသား မျိုးနွယ်စု မှာဘယ်လိုမျိုး အစွမ်းတွေ ရှိနေတာလဲ ”

ချီယန် သူတော်စင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား မေးသည်။

လီဝူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။

သို့သော် သူ့ရင်ထဲတွင်မူ မေးခွန်းများ ပေါက်ဖွားနေသည်။

“ငါလည်း မသိဘူး…… ဒါ တကယ်ပဲ လူမျိုးစုရဲ့ ကံကြမ္မာဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားလား……”

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားမှန်း မသိသော်လည်း ဖန့်ချန်သည် တဖြည်းဖြည်း မောပန်းလာသလို ခံစားရသည်။

စွမ်းအင်ပြန်လည် ပြည့်ဝလာမှုမှာ သုံးစွဲမှုနောက် မမီနိုင်တော့သည့်ပုံပင်။

“ဒါကြောင့် သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်ထည်က ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်ပြန်ဖြည့်တင်းမှုကို သုံးစွဲမှုနောက် မမီနိုင်အောင် လုပ်လိုက်တာပေါ့လေ ”

ဖန့်ချန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင်များ လည်ပတ်နေသည်။

သူသည် ဤသို့သော ခံစားချက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြောင်းလဲသွားသည့် အချိန်မှစ၍ သူ၏ အားအထားဆုံးအရာမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော ‘ပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှု’ စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ဝမ်းသာသွားသည်။ ၎င်းသည် သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်ထည်၏ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသည့်အတွက် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှုအရှိန်မှာ သုံးစွဲမှုနောက် မမီနိုင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

“နတ်ဘုရားစွမ်းအား အသီးသီးက အသက်စွမ်းအင်ရဲ့ အားဖြည့်မှုနဲ့အတူ သန့်စင်သော တိုက်ခိုက်မှု နည်းလမ်းများ ဖြစ်လာကြတယ်။

ဒါက ဓားသမားတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ခုနက အဲဒီလောက်များတဲ့ စွမ်းအားတွေကို သုံးခဲ့တာ၊ ရှစ်မျက်နှာအရပ် နတ်ဘုရား ဓားကျမ်းကို သုံးတုန်းကသာ သုံးစွဲမှု အများဆုံး ဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့…… တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားကလည်း အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးပဲ…”

အစွန်းရောက်သော တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခု ဆုံတွေ့ပြီး ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာမည့် စွမ်းအင်ကို ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မိသည်။

“ဒီအဆင့်ကို ရောက်ပြီးရင်တော့ လူတွေကို ရှာပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ဆိုတာ…… ခက်ခဲတော့မှာပဲ။နေမင်း ခုနှစ်ပါး ခန်းမက အကျိုးအမြတ်တွေ ရပြီးရင်တော့ ကျင့်စဉ်တွေကို ထိန်းချုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး……”

……

ကောင်းကင် ငါးပါးခန်းမ

သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် နောက်ဆုံးအကြိမ် ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှ နှစ်တစ်ရာကျော် ကြာသွားခဲ့ပြီ။

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြပြီး အဝေးကနေပင် ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တို့နှစ်ဦး ခန်းမတံခါးဝတွင် စကားစမြည် ပြောနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“အာ…… အရင်တုန်းက သုံးယောက်ရှိတာ၊ အခုတော့ တစ်ယောက် လျော့သွားပြီ……”

ကျောင်းသားတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ တစ်ချိန်က တုန်းဖုန်းဟို့ကို ချက်ချင်း သတိရသွားကြသည်။

သူသည် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ အတောက်ပဆုံးသော ကြယ်ပွင့် ဖြစ်သင့်သူဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဖန့်ချန် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ကျော်တက်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက သူတို့နှစ်ယောက် နေမင်း ခုနစ်ပါး ခန်းမတွင် တွေ့ဆုံကြလျှင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို တွေးတောနေကြသည်။

သို့သော် တုန်းဖုန်းဟို့မှာ နေမင်း ခုနစ်ပါး ခန်းမ၌ စီကုပေ့၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။

“ဖန့် ညီမလေး၊ လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ငါ့ကို မနှစ်မြို့ကြဘူး။

မင်းလည်း နောက်ပိုင်းမှာ တုန်းဖုန်း အစ်ကိုကြီးလိုမျိုး ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်တယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားပြီး ဂရုစိုက်ပါ။”

ဖန့်ချန်က ပြောသည်။

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၏ အမူအရာမှာ အလွန် အလေးအနက် ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဖန့် အစ်ကိုကြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ သတိထားပါ့မယ်”

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမ ရုတ်တရက် ပြုံးသည်။

“ရှောင်ပန်းနဲ့ ရှောင်ထျန်းတို့ကလည်း တန်လင်ကျောင်းတော်မှာ အဆင်ပြေပါတယ်။ အခု သူတို့နှစ်ယောက်လည်း နေမင်း ခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေပြီ၊ နေမင်း ခုနစ်ပါး ခန်းမမှာတော့ ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ”

“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့ ”

ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်သည်။

အချိန်ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင် ငါးပါးခန်းမ ဖွင့်လှစ်မည့်အချိန် နီးကပ်လာသောအခါ အနီးနားရှိ သူတော်စင်များမှာ ပိုမို များပြားလာသည်။

“ငါတို့က ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်ထဲ မဝင်ဘဲနဲ့ ဒီကို လာတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ ”

လူအုပ်စု၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဟွမ်ချင်းကျူ က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။

ပိုင်ချန်းမင်း က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

“မဝင်ဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ စပ်စုကြည့်လို့တော့ ရတာပဲမဟုတ်လား ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလောက်များတဲ့ ကျောင်းတော်က သူတော်စင်တွေကို ဘယ်မှာ မြင်ဖူးမှာလဲ မိတ်ဆွေဖွဲ့လို့လည်း ရတာပေါ့။”

“ပိုင် ညီငယ်ပြောတာ မှန်ပါတယ် ”

မိုရှဲ့က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်သည်။

“ကျွန်တော်က ဒီဂျွန်းတောင်က မိုရှဲ့ပါ။ ဖန့် ညီကို နဲ့လည်း ခင်မင်ပါတယ်။ အားလုံး မိတ်ဆွေဖွဲ့ကြတာပေါ့”

“မို အစ်ကိုကြီး”

နှစ်ယောက်လုံးမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မိုရှဲ့၏ နက်နဲလှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို ခံစားမိလိုက်ကြကာ အမြန်ပင် လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။