အခန်း (၄၀၇-၄၀၈)

အခန်း(၄၀၇)

ဒါဟာ အဆုံးသတ်မဟုတ်သေးဘူးဆိုတာ မိုက်ကယ် သူ့ရင်ထဲကနေ အတိအကျ သိနေတယ်။ သူသာ အလိုရှိမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ခလုတ်တွေကိုတောင် ပိုပြီးပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားနေရတာပေါ့။

ဒီခံစားချက်ကြောင့် တက်ကြွလာတဲ့ မိုက်ကယ်ဟာ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ သံသတ္တုရိုင်းတွေကို စုစည်းကာ သူ့လက်ထဲကို ပျံသန်းဝဲပျံလာဖို့ စိတ်ထဲကနေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အာရုံစူးစိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

သူ့အပေါ်ဘက်က ခေတ်ရှေ့ပြေး စက်ရုပ်လက်တံကြီးက အောက်ကို နှိမ့်ဆင်းလာပြီး သံသတ္တုရိုင်းကို လှမ်းယူလိုက်ကာ ခလုတ်တစ်ခုအဖြစ် စတင်ပုံဖော်တော့တာပဲ။

ဒီဗာ က အဲဒီတည်ဆောက်မှုကို မပြီးဆုံးသေးခင်မှာတင် မိုက်ကယ်ဟာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အာရုံစူးစိုက်လိုက်ပြီး တခြားသံသတ္တုရိုင်းတစ်ခုကို သူ့အနီးအနား ရောက်လာဖို့ စိတ်နဲ့ စေခိုင်းလိုက်ပြန်တယ်။

ဒီဗာ က ခလုတ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် တစ်ချက်လေးတောင် မနားဘဲ နောက်ထပ် သံသတ္တုရိုင်းအသစ်ဆီ ချက်ချင်းလက်လှမ်းပြီး အသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံဖန်တီးလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ် အံ့ဩမှင်တက်သွားရတယ်။ ဘယ်လိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမျိုးကိုမှ မခံစားရတာကြောင့် သူအလိုရှိသလောက် ခလုတ်တွေကို အကန့်အသတ်မရှိ ဖန်တီးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ဒါဟာ တစ်ကြိမ်မှာ ခလုတ်သုံးခုပဲ စေခိုင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေကနေ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်တယ်။

သူ့ရှေ့မှာ ဝဲပျံနေတဲ့ နိုဗာ ကို သူ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

'ဒါကြောင့်ကိုး' လို့ သူ တွေးလိုက်မိတယ်။

သူ့ရဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း က သူ့ရဲ့ စွမ်းရည် အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်ခွင့်ပေးလိုက်တာပဲ။ 'ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဝိညာဉ်ဆီ သုတ်လိမ်းထားတဲ့ မီသရယ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေပဲ စွမ်းရည် ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား'

ဆီဘက်စတီယန် ရဲ့ ပြောပြချက်အရ မီသရယ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကို ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ဓာတ်နဲ့ သုတ်လိမ်းလိုက်ရင် ဒီဗာ ရဲ့ တန်ခိုး ကို စီးဆင်းစေနိုင်ပြီး သံလိုက်စွမ်းအား အသုံးချသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အရင်ကထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ အသုံးချနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူကတော့ ဝိညာဉ်ဆီ မရှိဘဲနဲ့တင် အဲဒါကို လုပ်ဆောင်နိုင်နေခဲ့တယ်။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အကြောင်းရင်းက သူကိုင်ဆောင်ထားတာက မီသရယ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းမဟုတ်ဘဲ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း ဖြစ်နေလို့ပဲဆိုတာ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့လက်နက်က အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေသေးပေမဲ့ မီသရယ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကတော့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဆွေးမြည့်ပျက်စီးလာခဲ့လို့ အဲဒီအရှိန်အဝါကြောင့် တန်ခိုး အများစု ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါဟာ သူရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့တဲ့ အားသာချက်တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအကျိုးကျေးဇူးကို ရဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ဆီကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ရှာနေစရာမလိုတော့လို့ သူ ဝမ်းသာသွားမိတယ်။

[မင်းရဲ့ ဒရုန်းကလည်း မည်သည့်ပျက်စီးယိုယွင်းမှုကိုမျှ မကြုံတွေ့ရကြောင်း ကျွန်ုပ် သတိပြုမိပါသည်။ ၎င်းက မင်းရဲ့ဒရုန်း ကို ဒီဗာ ၏ တန်ခိုးမှ ကာကွယ်ရန် ဝိဉာဉ်ဆီအသုံးပြုရန် မလိုပါဟု အဓိပ္ပာယ်ရပါသည်] ဟု နိုဗာ က ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်တယ်။

'ဒါဆို ငါ ဝိဉာဉ်ဆီ သုံးဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား'

မိုက်ကယ်အနေနဲ့ ငြင်းခုံစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ဓာတ်ဆိုတာ ရဖို့ အလွန်တရာ ရှားပါးတဲ့အရာ မဟုတ်လား။ သူ့ရဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း ကို မြှင့်တင်ဖို့ အဲဒီလို ဒုက္ခမျိုးတွေအကုန်လုံးကို မဖြတ်သန်းရတော့လို့ သူ ဝမ်းမြောက်မိတယ်။

အခုတော့ ဒီတန်ခိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်လို့ မိုက်ကယ်ဟာ သူလုပ်နိုင်သမျှ ခလုတ်တွေကို အများကြီး စုဆောင်းသိမ်းဆည်းထားတော့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ခလုတ်ပေါင်း တစ်ထောင်လောက် သုံးရင်တောင် ကုန်သွားမှာမဟုတ်တဲ့ အခြေအနေမျိုးအထိပါပဲ။

သူဟာ ခလုတ် ဆယ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိန်းချုပ်စမ်းသပ်ရာကနေ စတင်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တယ်။ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မြင်တော့ ချက်ချင်းပဲ အခုငါးဆယ်၊ အဲဒီကနေ တစ်ရာ၊ ပြီးတော့ တစ်ထောင်အထိ တိုးမြှင့်လိုက်တာပေါ့။

သီအိုရီအရတော့ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားရပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ ခက်ခဲလှပါတယ်။ ဒါဟာ ရုပ်မြင်သံကြားစက် အလုံးတစ်ထောင်ကနေ သီချင်းသံတွေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေတဲ့အချိန်မှာ စာဖတ်ဖို့ အာရုံစူးစိုက်နေရသလိုမျိုးပါပဲ။ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ကျတော့ အလွန်တရာ ခက်ခဲလွန်းတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဒီအပေါ်မှာ စိတ်ဓာတ်မကျသွားပါဘူး။ တကယ်တမ်း တိုက်ပွဲထဲမှာဆိုရင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခလုတ်တစ်ရာထက်ပိုပြီး သုံးဖြစ်မှာမဟုတ်လို့ပါပဲ။ သူ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးသမျှတော့ ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ ချောချောမွေ့မွေ့ အလုပ်လုပ်တာကို တွေ့ရတယ်။

သူဟာ တစ်နေ့တာရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့အချိန်တွေကို ခလုတ်တွေနဲ့ ဆက်လက်စမ်းသပ်ရင်း၊ သူ့ရဲ့ နိုဗာ ကို သုံးပြီး ခလုတ်တွေကို သူအလိုရှိတဲ့နေရာတိုင်းမှာ တပ်ဆင်လိုက်၊ ဖြုတ်လိုက် လုပ်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့တယ်။

* * * * * * * *

နောက်တစ်နေ့ မနက် စောစောစီးစီးမှာပဲ ရှီနာ ဟာ ကောင်လေးတွေကို ရုံးအလုပ်တွေ ထပ်မံလုပ်ဆောင်ဖို့ ကြီးကြပ်ပေးရန် စောစောစီးစီး နိုးထလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ သူတို့အခန်းထဲ ဝင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မြင်လိုက်ရတာက လွတ်နေတဲ့ ကုတင်တွေနဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ပဲ ဖြစ်နေတော့တယ်။ စာထဲမှာတော့ ရေးထားတာက -

{တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ ဒီနေ့ နေမကောင်းလို့။ မနက်ဖြန်မှ အလုပ်လုပ်တော့မယ်}

အခု အခြေအနေမှာ သူတို့တွေ နေမကောင်းဖြစ်တယ်ဆိုတာကတင် ပထမဆုံး သံသယဖြစ်စရာ လက္ခဏာပဲ။ သူတို့တွေ ဒရာဂွန်ဘွန်း တွေ ဖြစ်လာကတည်းက တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် နေမကောင်း မဖြစ်ဖူးကြပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ထားလိုက်ဦးတော့၊ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ဆင်ခြေတစ်ခုတည်းကို ပေးထားကြတာက တစ်ခုခုတော့ မရိုးမသား ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။

သူမ မိုက်ကယ် ရဲ့ အခန်းဆီကိုလည်း သွားကြည့်လိုက်ရာ လိုင်လီယာ က တံခါးဝမှာ ရောက်နှင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"သခင် မိုက်ကယ် လည်း မရှိတော့ဘူးလား" လို့ သူမက လိုင်လီယာ ကို မေးလိုက်တယ်။

"အင်း။ အဲဒီကောင်လေးတွေ တစ်ခုခု ကြံစည်နေကြပြီ" လို့ လိုင်လီယာ က မျက်မှောင်ကုပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒါကို သိရှိသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ မိုက်ကယ်နဲ့ ကောင်လေးတွေဟာ ခြောက်သွေ့လွင်ပြင်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်ပြီး ကွင်းစ်နယ်မြေ ထဲကို ပြန်လည်ဝင်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့ဟာ အရှေ့ဘက်တောအုပ်ရဲ့ အစွန်ဆုံးအစပ်မှာ ပုန်းကွယ်နေကြပြီး ချုံပုတ်တွေထဲကနေ သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ် သူတို့ဆီ ပြေးဝင်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတာပေါ့။

"သူတို့ ဒီကို လာမှာ သေချာလို့လား" ဂျာကူ က ဖတ်ချ် ကို မေးလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူစမ်းပါနဲ့။ သူတို့ ရောက်လာမှာပါ"

"ငါတော့ စိတ်ပူလာပြီ။ ဒီအချိန်မှာ အစ်မ ရှီနာ သာ ရောက်လာပြီး အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဇိုင်ယွန် က သူ့လက်သည်းတွေကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီမှာပဲ စောင့်နေရတာထက်စာရင် အဲဒီစစ်တပ်ကို တည့်တည့်သွားရင်ဆိုင်လိုက်တာကမှ တော်ဦးမယ်။ ငါ့အမေက ငါ့နောက်ကျောနားမှာတင် အသက်ရှူနေသလိုမျိုးတောင် ခံစားနေရတယ်" မိုက်ကယ် က တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။

မိုက်ကယ်နဲ့ ကောင်လေးတွေဟာ တကယ့်စစ်တပ်တစ်ခုနဲ့ တိုက်ခိုက်ရမှာထက် အဲဒီမိန်းကလေးတွေကို ပိုပြီး ကြောက်ရွံ့နေကြတာ ဖြစ်တယ်။ တစ်ဖက်နဲ့တွေ့ရင် သေရုံပဲရှိပြီး နောက်တစ်ဖက်နဲ့တွေ့ရင်တော့ ရီနေးတား အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ နေရာအသစ် ငါးရာ ထပ်ရှာရတော့မှာမို့လို့ အခုလို ကြောက်နေကြတာကလည်း အကြောင်းရှိတာပေါ့။

နောက်ဆုံးတော့ မိုက်ကယ်ဟာ အဝေးတစ်နေရာက တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ အဆင့်မြင့်စွမ်းရည် ကြောင့် သူတို့ရှေ့က လှိုင်းတွန့်သလို ဖြစ်နေတဲ့ ကုန်းမြင့်တွေကို ကျော်လွန်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ စနစ်တကျ တန်းစီချီတက်လာတဲ့ လင်းလက်နေတဲ့ မှော်စွမ်းအင် စစ်ကြောင်းတွေကို မြင်လိုက်ရတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါဟာ သူတို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ ဖလဲယားကော့ပ် စစ်တပ်ကလွဲရင် တခြားမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

"လာကြပြီ" သူက အဖွဲ့ကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ "မင်းတို့အားလုံး အသင့်ပဲလား"

ဂျာကူ က သူ့ဓားရိုးကို ကိုင်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရေတွက်လိုက်တယ်။ "သုံး... နှစ်..."

"တစ်" ဇိုင်ယွန် က အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ချုံပုတ်ထဲကနေ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်ကာ စစ်တပ်ဆီကို တစ်ယောက်တည်း ပြေးဝင်သွားတော့တယ်။

"ဟေး... ငါ သွားလို့ မပြောရသေးဘူးလေ" ဂျာကူ က မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်တယ်။

ဖတ်ချ် ကတော့ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကုန်းမြင့်တွေကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဖလဲယားကော့ပ် စစ်တပ်ဆီကို လျှပ်ခနဲ ဝဲပျံသွားခဲ့ပြီ။

မိုက်ကယ် တောင်မှ ကောင်းကင်ထက်မှာ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး စစ်တပ်ကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

"ဟိုဟိုဟို... ငါတို့လည်း သွားကြစို့ ဂျာကူ။ မဟုတ်ရင် ပျော်စရာတွေကို အကုန်လွတ်သွားလိမ့်မယ်"

ဂျာကူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးမှ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့တယ်။ သူ ဓားအိမ်ထဲကနေ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အပြာရောင်လျှပ်စီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေပြင်ကို ဖြတ်ပြေးသွားရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ရှေ့ကနေ အမှီလိုက်နေတဲ့ ဇိုင်ယွန် ကို ကျော်တက်သွားတော့တယ်။

"ဟိုဟိုဟိုး... လူငယ်တွေပါပဲလား" ဂရီးဗ် က လူငယ်လေးတွေ အားတက်သရော ရှိနေကြတာကို ကြည့်ပြီး အားပေးလိုက်တယ်။ "ငါကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ သွားပါ့မယ်"

အဲဒီနောက် သူကတော့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်လိုပဲ သူ့ဓားကို တုတ်ကောက်အဖြစ် သုံးပြီး ကုန်းမြင့်တွေဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားတော့တယ်။

တစ်ဖက်မှာတော့ လူအင်အား ငါးရာရှိတဲ့ ဖလဲယားကော့ပ် စစ်တပ်ဟာ လေထုထဲက အပြောင်းအလဲကို သတိပြုမိသွားကြတယ်။ သူတို့ သတိမထားမိရင်တောင် မိုက်ကယ်နဲ့ ကောင်လေးတွေက သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လေထုထဲမှာ လျှပ်စီးတွေ ဝဲပျံနေတာ၊ အရိပ်ကြီးတစ်ခု သူတို့အပေါ် လွှမ်းမိုးလာတာ၊ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ကောင်းကင်မှာ ဝဲပျံနေတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်က လေထုကို လက်သီးနဲ့ထိုးပြီး လေဖိအားလှိုင်းတွေ ဖန်တီးနေတာကို သူတို့ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်တယ်။

ဒီစစ်တပ်ရဲ့ အနောက်ဆုံးမှာတော့ ဆံပင်အတိုကို မီးလျှံလို ရဲရဲနီနေအောင် ဆိုးထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူ့ဆံပင်တွေက အပေါ်ကို ထောင်တက်နေတာကြောင့် ခေါင်းပေါ်မှာ မီးတောက်နေသလိုမျိုး ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေတာပေါ့။

သူကတော့ တခြားသူမဟုတ်ပါဘူး... ဖလဲယားကော့ပ် ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးရဲ့ ဒုတိယမြောက် အကြီးအကဲ ဖြစ်တဲ့ အာဆိုနီ ပဲ ဖြစ်တယ်။

အချို့ကတော့ သူ့ကို ဒီလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးရဲ့ ဦးနှောက်လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ သူ ဘာကို မြင်တွေ့နေရမှန်းတောင် မဝေခွဲနိုင်အောင် ဖြစ်နေရရှာတယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၃၄)

အခန်း(၄၀၈)

မိုက်ကယ်ဟာ အနားကို ပိုတိုးလို့ သွားလိုက်တော့မှပဲ ဖလဲယားကော့ပ် ကုမ္ပဏီရဲ့ ဒုတိယမြောက် အကြီးအကဲ လို့ ယူဆရသူကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရတော့တယ်။

အာဆိုနီ က တောက်ပတဲ့ လိမ္မော်ရောင် ဝတ်စုံအကာအကွယ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဲဒီဝတ်စုံရဲ့ ဒီဇိုင်းပုံစံတစ်ခုလုံးမှာကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မီးတောက်အမှတ်အသားတွေကို ထည့်သွင်းပုံဖော်ထားတာပါ။ ဖလဲယားကော့ပ် ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တံဆိပ်ပါ ရင်ဘတ်အကာအကွယ်ကို ဝတ်ထားကြတဲ့ တခြားစစ်သည်တွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် သူ့ပုံစံက ဘုရင်တစ်ပါးလို ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းလှတယ်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ ဘေးဘက်မှာ ဖလဲယားကော့ပ် ရဲ့ အလံကို ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်ကိုလည်း သူက စီးနင်းထားပါသေးတယ်။

မိုက်ကယ်က ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံဝဲနေရင်းနဲ့ပဲ အာဆိုနီ ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်းက အရှေ့ဘက်တောအုပ်ကနေ လာတာပဲ" လို့ အာဆိုနီ က အကဲခတ်သလို ပြောလိုက်တယ်။ "ဘလေဇဲလ် က ငါတို့တပ်ဖွဲ့တွေကို ကြိုဆိုရမှာလေ။ မင်းက လူယုတ်မာဓါးပြအဖွဲ့ ထဲကလား"

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒုတိယမြောက် အကြီးအကဲ က မိုက်ကယ် ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အကဲခတ်စွမ်းအား ထက်မြက်လှပါတယ်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါက အဲဒီအဖွဲ့က မဟုတ်ဘူး" မိုက်ကယ်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "လူယုတ်မာဓါးပြအဖွဲ့ က လူစုကွဲသွားပြီလေ"

အာဆိုနီ ရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့ဩသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပြီး ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို ဦးနှောက်ထဲ အသည်းအသန် စဉ်းစားတွေးတောရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက စူးစိုက်လာတယ်။

"ဒါဆိုရင် မင်းက ဖလဲယားကော့ပ် ရဲ့ ဧရာမစစ်တပ်ကြီးကို ကြိုဆိုဖို့ ရောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယူဆရမှာပေါ့"

"အင်း... မဟုတ်ဘူး" မိုက်ကယ်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ငြင်းဆိုလိုက်တယ်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ဇိုင်ယွန်၊ ဂျာကူ၊ ဖတ်ချ် နဲ့ ဂရီးဗ် တို့အားလုံးဟာ ဖလဲယားကော့ပ် စစ်တပ်ကြီးရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ သူတို့နေရာနဲ့သူတို့ ယူထားပြီး ဖြစ်နေကြပြီ။

သူတို့နဲ့ စစ်တပ်ကြီးကြားထဲမှာ မီတာအနည်းငယ် အကွာအဝေးပဲ ရှိတော့တဲ့ အခြေအနေမှာ ဒါဟာ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် ရှိတဲ့ စစ်သည် ၅၀၀ ကို သူတို့အုပ်စုက ရင်ဆိုင်ရမယ့် ပွဲပဲ။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဖလဲယားကော့ပ် ရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးအောက်မှာ အညံ့ခံလိုက်စမ်း။ ဒီနယ်မြေက မကြာခင်မှာ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ ဌာနချုပ်အသစ် ဖြစ်လာတော့မှာ"

မိုက်ကယ်က ပြုံးလိုက်တယ်။ "အကယ်၍ ငါတို့က အညံ့မခံရင် ဘာဖြစ်မလဲ"

အာဆိုနီ က သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မီးတောက်တွေ တောက်လောင်နေရင်း မိုက်ကယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေကို စေလွှတ်ပြီး မင်းတို့အုပ်စုသေးသေးလေးကို အမှုန့်ခြေပစ်ရမှာပဲ။ ငါတို့ ဖလဲယားကော့ပ် ကုမ္ပဏီရဲ့ လမ်းခရီးကို ပိတ်ဆို့တားဆီးနိုင်တဲ့အရာ ဘာတစ်ခုမှ ရှိလာမှာမဟုတ်ဘူး"

လူ ၅၀၀ ပါတဲ့ စစ်တပ်ကြီးက သူတို့ရဲ့ လှံခြေဖျားတွေကို မြေကြီးပေါ် ပြိုင်တူ ဆောင့်ချလိုက်ကြရာ မြေပြင်ကို အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေတဲ့ တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအရာက မိုက်ကယ်နဲ့ သူ့ရဲ့ အုပ်စု သေးသေးလေးကို ခြောက်လှန့်ဖို့ မလုံလောက်ခဲ့တဲ့ပုံပဲ။

"သူငယ်ချင်းတို့... ဘယ်လိုထင်လဲ" သူက သူတို့ကို လှည့်မေးလိုက်တယ်။ "ငါတို့ အညံ့ခံလိုက်ရမလား"

ဇိုင်ယွန်က သူ့လည်ပင်းနဲ့ လက်သီးတွေကို တစ်ဖြောင်းဖြောင်း မြည်အောင် လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။

"ငါ ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရတာ လက်ဗလာနဲ့ အိမ်ပြန်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလေ"

"ဟိုဟိုဟိုး... ငါ့မှာ ဘာမှတ်ဉာဏ်မှ မရှိတော့တာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် တိုက်ပွဲတစ်ခုကနေ ဘယ်တုန်းကမှ နောက်ဆုတ်မပြေးခဲ့ဘူးဆိုတာတော့ သေချာပေါက် သိနေတယ်" ဂရီးဗ် က ရယ်မောလိုက်ရင်း သူ့ရဲ့ နံရိုးတွေက တဂျောက်ဂျောက် မြည်လို့နေတယ်။

"သူတို့ပြောတာ ကြားတယ်မလား" မိုက်ကယ်က ပခုံးတွန့်ပြရင်း အာဆိုနီ ကို ပြောလိုက်တယ်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ မိုက်ကယ်ရဲ့ လျစ်လျူရှု စိတ်မဝင်စားတဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် စစ်သူကြီးဟာ တကယ်ကို ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။ ဒါဟာ ဖလဲယားကော့ပ် စစ်တပ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ တန်ခိုး အာဏာကို စော်ကားမော်ကား လုပ်လိုက်တာပဲ။

"မင်းတို့ နောက်တစ်ခေါက် သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်" အာဆိုနီ က ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းတို့ ဘယ်သူနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလဲဆိုတာ မသိသေးလို့ပါ"

မိုက်ကယ်က ပြုံးလိုက်တယ်။ "ငါတို့ ကံစမ်းကြည့်တာပေါ့"

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို မင်းတို့ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်လိုက်တာပဲ။ စစ်သည်တို့။ ဒီကောင်တွေကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်ကြစမ်း" အာဆိုနီ က အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ့ရဲ့ အသံကြောင့် စစ်တပ်ရဲ့ စစ်ကြောင်းတွေကြားထဲမှာ တကယ်ပဲ မီးတောက်တွေ ထွက်ပေါ်လာတော့တယ်။

မီးတောက်တွေက ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်မားစွာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး အတွင်းထဲက စစ်သည် ၅၀၀ ကို လွှမ်းခြုံသွားတယ်။ သူတို့ဟာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မှော်စက်ဝိုင်းတွေကို ထွက်ပေါ်လာစေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မီးတောက်တွေကို စုပ်ယူကာ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု တန်ခိုး စွမ်းအားတွေကို မြှင့်တင်လိုက်ကြတယ်။

အာဆိုနီ ဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးတဲ့နောက် သူ့မျက်လုံးတွေက နီရဲတဲ့ အကြေးခွံတွေနဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ ဖွတ်နဂါးကြီးဆီမှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။ အာဆိုနီ အနေနဲ့ သူက ဘယ်လိုမျိုးနွယ်လဲဆိုတာ မသိပေမယ့် ဒီကောင်လေးရဲ့ မှော်ကျင့်စဉ် က အလွန်ဆုံးရှိလှ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် ပဲ ရှိလိမ့်မယ်လို့ သေချာတွက်ဆထားတယ်။

သူက တခြားလူတွေကိုလည်း ထပ်ပြီး အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သေးတယ်။ အပြာရောင် အကြေးခွံနဲ့ ဖွတ်နဂါးကလည်း ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်ပဲ ရှိသေးပြီး သူတို့နောက်က ဝတ်ရုံခြုံထားတဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ သိပ်ကို အားနည်းလွန်းတာကြောင့် ဘယ်လို တန်ခိုး စွမ်းအား အရိပ်အယောင်မှတောင် ထွက်မလာဘူး။

သူက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးထဲကနေ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ မီးလုံးတစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အဲဒီမီးလုံးက လေထုထဲမှာ ပေါက်ကွဲပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတယ်။

စစ်သည်တွေက ဒီပုံစံကို မော့ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြတယ်။

"တိုက်စစ်ဖွင့်" စစ်သည်တွေက ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြတယ်။

စုံလင်လှတဲ့ ညီညွတ်မှုနဲ့အတူ စစ်သည်တွေဟာ လူ ၅၀ စီပါတဲ့ တပ်စုတစ်စုချင်းစီအဖြစ် စစ်ကြောင်းပုံစံပြောင်းပြီး ချီတက်လာကြတယ်။ တပ်စုတစ်စုချင်းစီက ပစ်မှတ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ စူးစိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ စစ်အင်အား ထက်ဝက်လောက်လေးနဲ့တင် အပြတ်ချေမှုန်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြတာပါ။

ပထမဆုံး တပ်စုက ဇိုင်ယွန်ဆီကို ချီတက်လာပြီး သူတို့ရဲ့ လှံတွေက ပိတ်ဆို့တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်ဗျူဟာပုံစံ ဖြစ်ပေါ်နေတယ်။

သူတို့ ချီတက်လာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက တောက်ပနေတဲ့ ကြံ့ချိုပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ ကြယ်ငါးပွင့်မန္တန် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။

ဇိုင်ယွန်က သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ကြိုဆိုတဲ့အနေနဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။ သူက ကြိုးဝိုင်းထောင့်မှာ စောင့်နေတဲ့ လက်ဝှေ့သမားတစ်ယောက်လို ဟိုဟိုဒီဒီ ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်နေတာပါ။ စစ်သည်တပ်စုက မီတာတစ်ရာအကွာအဝေးပဲ လိုတော့တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူက သူ့ရဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း လက်အိတ်တွေကို ထုတ်ယူပြီး လက်မှာ စွပ်လိုက်တယ်။

ဒီ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်း က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မှော်စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေပြီး သူ့ရဲ့ မူလ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် ခွန်အားကို ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် စွမ်းအားအထိ မြှင့်တင်ပေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး။ သူက သူ့အိတ်ကတ်ထဲကနေ ကိုကိုးလုံးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ပြီး တစ်လုပ်တည်း မျိုချလိုက်တယ်။

ရီနေးတား ရဲ့ စွမ်းရည် တစ်ခုဖြစ်တဲ့ အချိုဓါတ်အရှိန်အစွမ်း က သူ့ကို မှော်စွမ်းအားတွေ ထပ်မံတိုးပွားလာစေပြီး သူ့ရဲ့ အကန့်အသတ်တွေကို ကျော်ဖြတ်ကာ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် နဲ့ အဲဒီထက်မကတဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားစေတယ်လေ။

အာဆိုနီ က ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို ရိပ်မိလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ကိုယ်ကို မတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို ဦးနှောက်ထဲ အဖြေမရှာနိုင်ခင်မှာတင် ဇိုင်ယွန်က ရပ်နေတဲ့ နေရာကနေ ရုတ်တရက် အပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်ပြီး တပ်စုရဲ့ အပေါ်တည့်တည့် လေထုထဲကို ရောက်ရှိသွားပြီ။

ဇိုင်ယွန်ရဲ့ လက်အိတ်တွေက ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတွေ တောက်ပလာပြီး လေထုကို ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့တယ်။

အက်ကြောင်းက တပ်စုရဲ့ စစ်ကြောင်းဆီကို အောက်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။

သူတို့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ကြယ်ငါးပွင့်မန္တန် က ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြိုခွဲလိုက်တဲ့ လက်သီးချက်ရဲ့ စွမ်းအားကို အန်တုအံတု လုပ်နေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို စုစည်းဖို့ ပြင်ဆင်ရုံရှိသေး၊ ကြံ့ချိုကြီးက တုန်ခါယိမ်းထိုးလာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မီးပွားစအနလေးတွေအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားရရှာတယ်။

ဇိုင်ယွန်ရဲ့ လက်သီးချက်စွမ်းအားက မြေပြင်အထိ ရိုက်ခတ်သွားတာကြောင့် စစ်သည်တွေဟာ လေထဲကို လွင့်စင်ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ စစ်ကြောင်းလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားရတော့တယ်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" အာဆိုနီ က မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရခင်မှာတင် လေထုထဲမှာ နောက်ထပ် ထူးခြားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြန်တယ်။

စစ်သည်တပ်စုက ဂျာကူဆီကို ပြေးဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ ဂျာကူက တကယ်ပဲ အပြာရောင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူတို့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ကြယ်ငါးပွင့်မန္တန် က မီးတောက်အကာအရံတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်ကို အတွင်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။

စစ်သည်တွေက သူတို့ရဲ့ လှံတွေကို တန်ခိုး စွမ်းအားတွေ၊ အရှိန်အဟုန်တွေနဲ့ လွှဲယမ်းလိုက်ကြရာ သူတို့ရဲ့ တိုက်ကွက်တစ်ခုချင်းစီက မီးတောက်လေပြေတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း အပြာရောင် အကြေးခွံနဲ့ ဖွတ်နဂါးရဲ့ အရိပ်အယောင်လေးကိုတောင် သူတို့ မဖမ်းဆွဲနိုင်ခဲ့ကြဘူး။

သူတို့ အနားကို ကပ်လာတဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ သူက မိုးကြိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ ဝဲပျံသွားကာ သူထိမိတဲ့လူတိုင်းကို လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်စေတယ်။

သူတို့ရဲ့ အကာအရံကို ဖန်တီးပြီး စက္ကန့်သုံးဆယ်တောင်မပြည့်ခင်မှာတင် စစ်သည် အရေအတွက်က သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတာကြောင့် သူတို့ မန္တန်ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုလည်း ပျက်ပြယ်သွားရတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ဂျာကူက မြေပြင်ပေါ်မှာ မီးလောင်ပြီး လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်နေတဲ့ စစ်သည်ပင်လယ်ကြီးကြားထဲမှာ မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့တယ်။

"ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ" အာဆိုနီ က သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မေးနေမိတယ်။ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတဲ့လူတွေက နာမည်မရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ ဖြစ်နေဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ပိုဆိုးတာက သူ့ရဲ့ စစ်တပ်တွေကို အမှုန့်ခြေနေတာ သူတို့တင် မဟုတ်သေးဘူး။

သူ သတိမထားမိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင် တပ်စုတွေထဲက တစ်စုဟာ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးပြီ။ သူတို့ဟာ အရိပ်အာဏာပြပြ အမိုးခုံးကြီးထဲမှာ သတိမေ့မြောလုနီးပါး ဖြစ်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာအတွေးမှ မရှိတော့တဲ့အတိုင်း ကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်နေကြတာပါ။

အာဆိုနီ အနေနဲ့ ဒါကို ဘယ်သူလုပ်နေလဲဆိုတာတောင် ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။

ပြီးတော့ ဒီအရိပ်တွေရဲ့ လက်သည်ကို ရှာဖွေဖို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲမခတ်ရသေးခင်မှာတင် သူ့ရဲ့ အရေပြားတွေကို ကြက်သီးထသွားစေမယ့် အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ ဘေးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ စစ်သည်တပ်စုက ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်ပြေးနေကြတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့က မြေပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်နှံ့နေပြီး ထိမိသမျှအရာအားလုံးကို ညှိုးနွမ်းသွားစေတဲ့ ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်ခြင်း တရားတွေဆီကနေ ထွက်ပြေးနေကြတာ။

စစ်သည်တွေက ဒီပုပ်သိုးဆွေးမြည့်ခြင်းကို သူတို့ရဲ့ မီးတောက်မန္တန်တွေနဲ့ တိုက်ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားကြပေမယ့် သူတို့ရဲ့ မီးတောက်တွေကတောင် မြေပြင်နဲ့ ထိတွေ့တာနဲ့ ပုပ်သိုးပျက်စီးကုန်ကြတယ်။

အာဆိုနီ က ဒီပုပ်သိုးဆွေးမြည့်ခြင်းရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လက်ထဲမှာ ဓားအပါးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတဲ့ အရိုးစုမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။

အာဆိုနီ က ဒီအရိုးစု မိစ္ဆာကြီးဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တန်ခိုး စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ့လက်မောင်းက အမွှေးအမျှင်တွေ ဘာကြောင့် ထောင်ထနေရလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတော့တယ်။

ဒီ မိစ္ဆာကြီးက ကြယ်ကိုးပွင့်အဆင့် ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်မှာ ရှိနေတာပဲ။

* * * * * * * *