အခန်း ၂၂၉
Vol. 23 Ch. 229
အခန်း(၂၂၉)
စနေ၊ တနင်္ဂနွေလို ပိတ်ရက်မျိုးမှာ အလုပ်လာရတာကတော့... ဟန်မာရူးတစ်ယောက် လှည့်ပတ်တံခါးကို တွန်းပြီး အထဲဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ ခံစားလိုက်ရတဲ့ စိတ်ပျက်စရာ ခံစားချက်ကြီးပါပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကနဲ့မတူဘဲ ဧည့်ခန်းထဲမှာ လူသိပ်မရှိတာကြောင့် တကယ်ပဲ တနင်္ဂနွေနေ့ကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို သူ ပိုပြီး သတိထားမိသွားတယ်။ ချိန်းထားတာက ၁၁ နာရီဖြစ်ပြီး နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ၁၀ နာရီ မိနစ် ၅၀ ကို ညွှန်ပြနေပြီ။
‘အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ’ လို့ မာရူးက တွေးရင်း ဓာတ်လှေကားစီးပြီး ၇ ထပ်ကို တက်ခဲ့ပါတယ်။ ဓာတ်လှေကားပေါ်ကနေ ဆင်းဆင်းချင်းမှာပဲ မာရူးဟာ ဘယ်ညှာကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါရော သူ ဘယ်ကို သွားရမလဲဆိုတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလို့ပါ။
“အော်... ရောက်လာပြီလား” လို့ သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်ဆီကနေ ထွက်လာတဲ့ အသံတစ်သံကို မာရူး ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ဂျွန်မင်းနဲ့ ဂျီဆော့တို့ နှစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေတာကို သူ မြင်လိုက်ရပါတယ်။
“မင်္ဂလာပါဗျာ” လို့ မာရူးက နှုတ်ဆက်ရင်း အဲဒီလူနှစ်ယောက်ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ဂျွန်မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ မတ်ခွက်တစ်လုံး ရှိနေပြီး အဲဒီထဲကနေ ဂျင်ဆင်းနီရဲ့ သင်းပျံ့စူးရှတဲ့ ရနံ့တွေက ထောင်းခနဲ ထွက်လာနေတယ်။
“ဒီရက်ပိုင်း ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်နေရတာလေ။ ကိုယ့်ကို ကြည့်ပေးမယ့် ဇနီးမယားလည်း ရှိတာမဟုတ်တော့ ကိုယ့်ဖတ်သာကိုယ်ပဲ ဂရုစိုက်နိုင်တာပေါ့”
“အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကော စိတ်မကူးဘူးလားခင်ဗျာ”
“မင်း စကားတွေက မနက်စောစောစီးစီး ဆူးတွေ ခက်တွေနဲ့ပါလား။ ဘာလဲ... ငါက မင်းအပေါ် တစ်ခုခု လိုလေသေးရှိအောင် လုပ်ခဲ့လို့လား”
“ဘယ်ကလာ... မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ”
သူတို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စနောက်ကျီစယ်ရင်း နေရာရွှေ့လိုက်ကြတယ်။ မှန်အလိုအလျောက်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လူရွေးပွဲလုပ်ခဲ့တဲ့ နေရာဆီကို လျှောက်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီနေ့လည်း အဲဒီအခန်းကိုပဲ ထပ်သုံးမလားလို့ မာရူးက တွေးနေမိပေမဲ့ ဂျွန်မင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အဲဒီအခန်းရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာရှိတဲ့ အခန်းထဲကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအခန်းရဲ့ နံရံလေးဖက်စလုံးကို မှန်တွေနဲ့ပဲ လုပ်ထားတာကြောင့် အထဲကနေ အပြင်ဘက် စ္စလမ်းတောက်ကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရပါတယ်။
“ထိုင်ပြီး ခဏစောင့်နေကြဦးလေ။ သောက်ချင်ရင်လည်း လက်ဖက်ရည် သောက်လို့ရတယ်”
ဂျွန်မင်း ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဂျီဆော့က ခပ်နီးနီးကို တိုးကပ်လာပြီး မေးတော့တာပဲ။
“မင်း သူနဲ့ သိတာလား”
“အတော်အသင့်ပါပဲ”
“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ရင်းနှီးကြတာလား”
“ဘာလို့ ရင်းနှီးရမှာလဲဗျာ။ ကျွန်တော်တို့က စီးပွားရေးအရ ပတ်သက်နေကြတာလေ။ ဒါထက် မင်းကော ဒီကို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ”
“ငါလည်း မသိဘူး။ စာတိုထဲမှာတော့ ဇာတ်ကောင်နေရာတွေ ခွဲဝေပေးဖို့ ရှိလို့ လာခဲ့ပါဆိုတာနဲ့ လာရတာပဲ။ အသေးစိတ်ကိုတော့ ဘာမှ မကြားရသေးဘူး။ ဒါထက်... ဒီ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးက အဲဒီလူကြီးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်နေမယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အစကတည်းက သိခဲ့ရင် ဒီလောက် စောစောစီးစီး စာချုပ် ချုပ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး”
“စာချုပ် ဟုတ်လား။ မင်းမှာ ပတ်သက်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီ ရှိတာလား”
“အေး... ရှိတာပေါ့။ မင်းမှာကော မရှိဘူးလား”
“ကျွန်တော့်မှာကတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...” မာရူးက အဲဒီအထိပဲ ပြောပြီး စကားစကို ရပ်လိုက်တယ်။ သူက ဂျွန်မင်းနဲ့ စာချုပ် ချုပ်ဆိုထားတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်ရင် သူ့ကို JA Productionsရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလို့ ယူဆလို့ ရနိုင်မလား။ သို့မဟုတ် စာချုပ်က တစ်ဦးချင်းချုပ်ဆိုတာမျိုး ဖြစ်နေလို့ အဲဒီလို မဟုတ်တာများလား။ ပြန်တွေးကြည့်ရင် စာချုပ်က ဝမ်သန်း ၃၀၀ အထိ ပါဝင်တဲ့ ဧရာမ စာချုပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ စာချုပ်စာတမ်းကတော့ စက္ကူသုတ်ပဝါပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ စာကြောင်းအနည်းငယ်ထက် ဘာမှ ပိုမရှိခဲ့ပါဘူး။
“ဘာလဲဟ။ မင်းမှာ ရှိတာလား၊ မရှိဘူးလား”
“မရှိပါဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင်ပေါ့လေ”
မာရူးက လက်ဖက်ရည်အိတ်လေးနဲ့ ရေနွေးကြမ်း အနည်းငယ်ဖျော်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။ သူက မှန်နံရံရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်း စင်္ကြံထဲမှာ လူတွေ လမ်းလျှောက်နေတာကို တစ်ခါတရံ မြင်နေရပါတယ်။ သို့ပေမဲ့ အဲဒီလူတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ရုံကလွဲလို့ အထဲကို တကယ် ဝင်မလာကြဘူး။ ဘယ်သူများ လာဦးမှာလဲလို့ သူ တွေးနေမိတယ်။
ဒီအတောအတွင်းမှာတော့ ဂျီဆော့က တစ်စက္ကန့်လေးတောင် တိတ်ဆိတ်မသွားစေရဘူးဆိုတဲ့ အလားမျိုးနဲ့ မရပ်မနား စကားတွေ ပြောနေတော့တာပဲ။ ကရုဏာကြီးမားလှပါတယ်ဆိုတဲ့ မြတ်စွာဘုရားတောင်မှ ဒီလောက် စကားများလွန်းတဲ့ သူ့ကိုဆိုရင် မျက်နှာလွှဲခါးခါးခါး ဖြစ်သွားနိုင်သလို၊ ယေရှုခရစ်တော်တောင်မှ ‘ဟေ့လူ... မင်း သိပ်ဆူတာပဲ’ လို့ ပြောပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်ကနေ ဆင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို တခြားတစ်နေရာ ရွှေ့ပြီး ပြန်တက်သွားလောက်မယ့် အခြေအနေမျိုးပါ။
ဒီလူက တစ်ယောက်ယောက်က တားလိုက်လို့ စကားရပ်သွားမယ့်လူမျိုး မဟုတ်တာကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာကတော့ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားဖို့ပါပဲ။ မာရူးက ဂျီဆော့ကို ပြုံးပြုံလေးပဲ တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ သူ စကားပြောရတာ မောပန်းသွားပြီး နည်းနည်းလောက် ငြိမ်ကျသွားရင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေးကတော့ သိပ်ကို နည်းပါးလှပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်နေရတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ ရေနွေးကြမ်း သုံးခွက်အထိ သောက်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“ငါ မင်းတို့ကို စောင့်ခိုင်းမိသလို ဖြစ်သွားပြီ ထင်တယ်” လို့ ဂျွန်မင်းက အဲဒီအချိန်မှာ အခန်းထဲ ဝင်လာရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ပိတ်ရက်ကြီး ဖြစ်နေတာတောင်မှ သူကတော့ သိပ်ကို အလုပ်ရှုပ်နေပုံရတယ်။ သူ အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး ထိုင်လိုက်တဲ့ ခဏတာ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာတောင် သူ့ဖုန်းနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ဆီ စာပို့နေခဲ့သေးတယ်။
“ရုပ်ရှင် မရိုက်ကူးခင် အချိန်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။ ထုတ်လုပ်သူတွေက လူအများကြီးရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ရှင်းပေးနေရတာလေ။ တခြားလူတွေက ငါ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေရင်တောင် ဒုက္ခတွေကို ငါ့ဆီ ယူဆောင်လာတတ်ကြတယ်။ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ရာထူးနေရာလေးပါပဲလို့ပဲ ပြောရတော့မှာပေါ့” လို့ ဂျွန်မင်းက စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက သိပ်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ပုံပါပဲ။ သူ ဂျင်ဆင်းနီရည်ကို သောက်နေတာက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ သက်သက်ပဲ မဟုတ်တော့ပုံရတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီအလုပ်တွေကို လိုက်မီအောင် လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် သောက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
“မင်းတို့လည်း သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဇာတ်ကောင်နေရာတစ်ခုစီ ခွဲဝေရရှိမှာ ဖြစ်တယ်။ ဒီဇာတ်ကောင်တွေက ဇာတ်လမ်းထဲမှာ စကားပြောခန်း သိပ်မရှိတဲ့ အပိုဆောင်း လူပို နေရာတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ စိတ်မပါလက်မပါ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် မလုပ်ကြပါနဲ့။ ဒါက မင်းတို့ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ရမယ့် ရုပ်ရှင်တစ်ကားပဲ။ ရိုက်ကူးရေးကလည်း သိပ်ကို တင်းကျပ်မှာဖြစ်ပြီး အခန်းတစ်ခုချင်းစီကို လိုအပ်သလောက် အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ရိုက်ရမှာ ဖြစ်တယ်။ ဖလင်လိပ်တွေကို သူတို့ စိတ်ကြိုက် သုံးဖြုန်းပစ်လို့ ရတယ်လို့ ငါ ပြောထားပြီးသားမို့လို့ ငါတို့ တကယ်ကို ရှည်လျားလှတဲ့ အချိန်အကြာကြီးအထိ ရိုက်ကူးကြရလိမ့်မယ်”
သူက ဒါကို သဘာဝကျတဲ့ အချက်တစ်ခုလိုမျိုး ပြောဆိုခဲ့ပေမဲ့ အကြောင်းအရာကတော့ သေချာပေါက် အလေးအနက် ထားရမယ့်အရာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဂျွန်မင်းက ဒီရုပ်ရှင်ရဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအပိုင်းကို တာဝန်ယူထားသူပါ။ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာက တကယ့် ရိုက်ကူးရေး အခန်းတွေကို တာဝန်ယူရတာ ဖြစ်ပြီး၊ ထုတ်လုပ်သူကတော့ ရိုက်ကူးရေးလုပ်နိုင်မယ့် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ဖန်တီးပေးရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ဘဏ္ဍာရေးကို တာဝန်ယူထားသူဖြစ်ပြီး ‘ဖြုန်းပစ်လို့ရတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးနှုန်းခဲ့တယ်။ ဒါက ရုပ်ရှင်ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို လျှော့ချဖို့အတွက် ဖြတ်တောက်တာမျိုးတွေ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သလို၊ သရုပ်ဆောင်တွေကိုလည်း သူတို့ရဲ့ ခွန်အားရှိသမျှ နောက်ဆုံးအတိတ်အထိ ညှစ်ထုတ်သွားမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။
“၃၅ မီလီမီတာ ဖလင်လိပ်က တော်တော်လေး ဈေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလားခင်ဗျာ”
“ဝမ် သုံးသိန်းလောက် ကုန်တာပေါ့။ အော်... ဒါက တစ်လိပ်ကို ပြောတာနော်”
“ဒါဆို အဲဒါနဲ့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရိုက်လို့ရလဲခင်ဗျာ”
“လေးမိနစ်ခွဲလောက် ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဖြတ်တောက်တာနဲ့ ပြန်ဆက်တာတွေကို ထည့်တွက်မယ်ဆိုရင်တော့ လေးမိနစ်ဝန်းကျင်လောက်ပဲ ရှိမယ်”
“ဒါဆို အဲဒီအဓိပ္ပာယ်က... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရိုက်ရမယ်ဆိုရင်...”
“ငါတို့က မိနစ်တိုင်း၊ မိနစ်တိုင်းမှာ ဝမ် သုံးသိန်းကို မြေကြီးထဲ သွန်ပစ်နေရသလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာပေါ့။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းဘူးလား”
မာရူးဟာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်မိတယ်။ တိကျတဲ့ ကိန်းဂဏန်းတွေက သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်စေပါတယ်။ တခြားလူတွေဆီက လာတဲ့ ဖိအားတွေနဲ့ လေးလံတဲ့ အခြေအနေတွေကိုတော့ သူ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ရုံနဲ့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီဖိအားတွေက တကယ့် လက်တွေ့မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မှု မရှိစေခဲ့ဘူး။ သို့ပေမဲ့ ဒါကတော့ မတူပါဘူး။ သူ ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရမယ့် အဆင်မပြေတဲ့ အခန်းတိုင်းက ဝမ် သုံးသိန်းကို ဘာမှမဟုတ်ဘဲ လေထဲ လွင့်ပျောက်သွားစေမှာ ဖြစ်လို့ပဲ။
“ကျွန်တော်တို့ကို သရုပ်ဆောင်ခိုင်းဖို့ အတည်ပြုပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း အခကြေးငွေ ရမှာပဲ မဟုတ်လားခင်ဗျာ”
“ရတာပေါ့”
“ဘယ်လောက်လဲဟင်”
“တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ မင်းတို့ တစ်ယောက်ကို ဝမ် တစ်သိန်းစီ ရမယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပါဝင်ရမယ့် အခန်းက တစ်ရက်တည်းနဲ့တင် ပြီးသွားမှာ ဖြစ်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ညနက်သွားရင်တော့ အခကြေးငွေ ပိုရနိုင်တာပေါ့။ မင်းတို့က နည်းတယ်လို့ တွေးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ တခြားနေရာတွေမှာဆိုရင် မင်းတို့က လူပို အဆင့်ပဲမို့လို့ ဝမ် ခုနစ်သောင်း၊ မျက်နှာပြရုံသက်သက်ဆိုရင် သုံးသောင်းပဲ ရမှာလေ။ ဝမ် တစ်သိန်းဆိုတာ တကယ်တော့ အတော်လေးကို အဆင်ပြေတဲ့ ပမာဏပဲ။ ဘာလဲ... မင်းတို့က နည်းတယ်လို့ ထင်လို့လား”
“ဘယ်ကလာ... မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုများနေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဖလင်လိပ်ရဲ့ ဈေးနှုန်းကို ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သိပ်မများလှဘူးလို့ ခံစားရလို့ပါ”
ဝမ် တစ်သိန်း။ အခုအချိန်မှာဆိုရင် တစ်နာရီကို ဝမ် သုံးထောင်ရဖို့တောင် ကံကောင်းမှ ဖြစ်နိုင်တာပါ။ မာရူးကလည်း ဓာတ်ဆီဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက တစ်နာရီကို ဝမ် ၂၆၀၀ ပဲ ရခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းကြောင့် လမ်းခရီးမှာ ဝမ် ၃၀၀ တိုးပေးခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါကတောင် တစ်နာရီ ဝမ် ၃၀၀၀ ကို မပြည့်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် တစ်ရက်တည်းအတွက် ဝမ် တစ်သိန်းဆိုတာ သိပ်ကို များပြားလှတဲ့ ပမာဏပါပဲ။
‘ဒါပေမဲ့ အမှားတစ်ခု ဖြစ်သွားရင် ဝမ် သုံးသိန်း ကုန်မှာဆိုတော့... ဟူး’
သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ အမှားတိုင်းက ငွေကြေးတွေကို အလဟဿ ပြာကျသွားစေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဖလင်လိပ်ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို ခဏဖယ်ထားဦး၊ အဲဒီနေရာမှာရှိတဲ့ လူအများကြီးရဲ့ လုပ်အားခတင်တင်ပဲ သိပ်ကို မြင့်မားလှမှာ သေချာပါတယ်။ ဒါက လူတစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရိုက်ရတဲ့ ရုပ်ရှင်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ သရုပ်ဆောင်တွေ၊ သူတို့ရဲ့ စီစဉ်ညွှန်ကြားသူတွေ၊ မန်နေဂျာတွေနဲ့ ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရေးနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ထဲက အများစုက လစဉ်လစာရတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ အချိန်ထက် ပိုပြီး အလုပ်လုပ်ရရင် အချိန်ပိုကြေးရမယ့် အလွတ်တန်းသမားတွေလည်း ရှိနေဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ‘အချိန်က ငွေပဲ’ ဆိုတဲ့ စကားစုက ရုပ်ရှင်တွေမှာလည်း အကျုံးဝင်နေတာကို အလွန်ပဲ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့နေရပါတယ်။
“ဝါး... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ မှားလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူးပေါ့” လို့ ဂျီဆော့က သူ့မျက်လုံးကြီးတွေကို ဝိုင်းပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ငါတို့ တစ်ခါတည်းနဲ့ အိုကေ ဖြစ်သွားရင်တော့ ရိုက်ကူးရေးကွင်းထဲက အခြေအနေက သိပ်ကို ကောင်းနေမှာပေါ့။ သို့ပေမဲ့ အသစ်အသစ်တွေကြောင့် ရိုက်ကူးရေးအချိန်က ၁၀ မိနစ် ဒါမှမဟုတ် မိနစ် ၂၀ လောက် တိုးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့က သိပ်ကို တင်းကျပ်ခက်ထန်လာကြလိမ့်မယ်”
ဂျွန်မင်းက စာရွက်ပုံကြီးတစ်ပုံကို ချလိုက်တယ်၊ ကြည့်ရတာ ဇာတ်ညွှန်း ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ သူက ဆက်ပြောတာပဲ။
“အော်... ဟုတ်သားပဲ။ ရိုက်ကူးရေး စတင်ပြီဆိုတာနဲ့ ဆဲဆိုရိုင်းစိုင်းတာတွေကို သာမန်အရာတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားလိုက်ကြ။ ရိုက်ကူးရေးကွင်းထဲမှာ လူသားဆန်တဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ခံရမယ့်လူတွေက မိမိတို့အလုပ်ကို မိမိတို့ သေချာ လုပ်နိုင်တဲ့လူတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ လူသစ်တွေကတော့ လမ်းဘေးက ကျောက်ခဲတွေထက်တောင် ပိုပြီး အောက်ကျနောက်ကျ ဆက်ဆံခံရတတ်တာမို့လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ထိန်းချုပ်ထားကြ”
“ကျွန်တော်တို့ ဆဲတာတွေ အများကြီး ကြားရမှာလားခင်ဗျာ”
“မင်းတို့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကြားဖူးသမျှ ဆဲရေးတိုင်းထွာချက်တွေထက် ပိုပြီး များပြားတာတွေကို ကြားရလိမ့်မယ်”
“ဝါး... အဆဲခံရရင် အသက်ရှည်တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။ ကျွန်တော် ချင်ရှီဟွမ် မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာကိုတောင် လုပ်နိုင်တော့မယ် ထင်တယ်”
ဂျီဆော့က ပြုံးလိုက်တယ်။ ဂျွန်မင်းက အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ရယ်မောလိုက်တာပဲ။
“မင်းကတော့ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မယ့် ပုံပဲ။ ဒါထက်... နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။ ငါနဲ့ သာ စောစော တွေ့ခဲ့ရင် မင်းကို ဒီနေရာမှာတင် စာချုပ် ချက်ချင်း ချုပ်လိုက်မှာ”
“ပြောမနေပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်လည်း ဒီလို ကုမ္ပဏီကောင်းကောင်းနဲ့ စာချုပ် ချုပ်ချင်တာပေါ့”
“ငါ ဒါကို ဥက္ကဋ္ဌ ဘန် ကို ပြောလိုက်ရမလား”
“မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်က စီးပွားရေး ကျင့်ဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းချင်လို့ပါ”
“ဒါဆို မင်း စာချုပ် သက်တမ်းကုန်ရင်ကော မလာချင်ဘူးလား”
“ဥက္ကဋ္ဌက စာချုပ် သက်တမ်းမတိုးချင်တော့ဘူးဆိုရင်တော့ လာမှာပေါ့။ သူက ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဒီတိုင်း သစ္စာဖောက်လို့ မရဘူးလေ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုတာ မိမိရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်ရမယ် မဟုတ်လားခင်ဗျာ”
“တာဝန် ဟုတ်လား... ဟုတ်တာပေါ့” လို့ ဂျွန်မင်းက မာရူးကို ကြည့်ရင်း အဲဒီစကားကို ပြောလိုက်တယ်။ မာရူးက အနေရခက်စွာနဲ့ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်ပါတယ်။ ဂျွန်မင်းက သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ‘မင်းရဲ့ ငွေကြေးတန်ဖိုးအတိုင်း အလုပ်လုပ်ဖို့က မင်းရဲ့ တာဝန်ပဲ မဟုတ်လား’ လို့ ပြောနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေလို့ပဲ။
“လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကို ဘာလို့ ခေါ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သိချင်ပါတယ်”
မာရူးက စကားဝိုင်းရဲ့ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်တယ်။
“အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒါ ရှိသေးတာပဲ”
ဂျွန်မင်းက စာရွက်ပုံကြီးကို သူ့ဆီ တိုးပေးလိုက်တယ်။ ထိပ်ဆုံးစာမျက်နှာပေါ်မှာ ‘ဆည်းဆာအချိန် ရုန်းကန်မှုများ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ... ဇာတ်ညွှန်း ပါပဲ။
“ငါတို့ လူမိုက် ၁ နဲ့ လူမိုက် ၂ နေရာမှာ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ အပိုဆောင်း လူပို နေရာတွေပေါ့”
“ဘယ်သူက ၁ ဖြစ်ပြီး ဘယ်သူက ၂ ဖြစ်မှာလဲခင်ဗျာ”
“အဲဒါကို ဒီနေ့ ဆုံးဖြတ်မှာလေ။ ဒါက တကယ်ကို အရေးကြီးတဲ့ အခန်းတစ်ခု ဖြစ်လို့ပဲ”
အဲဒီအချိန်မှာ ဂျွန်မင်းက ခေါင်းမော့ပြီး မှန်နံရံရဲ့ အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ မာရူးလည်း သူ့ရဲ့ အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူက ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
“ငါ ရောက်ပြီ”
ဆေးလိပ်နံ့တွေ ထောင်းခနဲ ထွက်လာနေတဲ့ အဲဒီလူကတော့ ထယ်ဟိုပါပဲ။ သူက ဖိနပ်ပါးကို စီးထားပြီး ဂျွန်မင်းရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ညည်းညူပြောဆိုတော့တာပဲ။
“အစ်ကိုကြီး... ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော် သိပ်ကို ပင်ပန်းနေရတယ်။ ဘာမှ သိပ်မလုပ်ရဘဲနဲ့ကို အင်အားမရှိသလို ခံစားနေရတယ်”
“ငါ မင်းကို ဂိမ်းဆော့တာ ရပ်ပါလို့ ပြောထားတယ်လေ။ မကြာခင်မှာ ရိုက်ကူးရေး စတော့မှာမို့လို့ မင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်သင့်တယ်”
“ကျွန်တော် ကြည့်ရတာ ဒီလိုဖြစ်နေပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ ဂရုစိုက်နေတာပါပဲ။ စာရေးဆရာက သားကြီးဖြစ်တဲ့လူက ဝဝတုတ်တုတ် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရမယ်လို့ ပြောတာကြောင့် ကျွန်တော် ဒုက္ခခံပြီး လျှော့ထားသမျှ ဝိတ်တွေ အကုန် ပြန်တက်လာရတာလေ။ ကျွန်တော် စားလိုက်၊ အိပ်လိုက်၊ ဂိမ်းဆော့လိုက်ပဲ လုပ်နေခဲ့ရတာ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လအတွင်းမှာတင် ၁၅ ကီလိုဂရမ်လောက် တက်လာခဲ့တယ်။ အား... ရုပ်ရှင်ပြီးရင် အဲဒါတွေကို ပြန်ချရဦးမယ်ဆိုတာကို တွေးမိရုံနဲ့တင် ပျို့အန်ချင်လာတယ်”
“ညည်းမနေစမ်းပါနဲ့။ မင်းကို ချခိုင်းလိုက်တာနဲ့တင် အဲဒီဝိတ်တွေကို ဘာမှမဟုတ်သလို ချက်ချင်း ချပစ်နိုင်မှာကို ငါ သိနေတာပဲ”
“အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို သားရေကွင်းလို့ ထင်နေတာလား။ တကယ်ပါပဲဗျာ... လူတွေကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းရတဲ့ လူတွေက တကယ့် လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်ရတဲ့ လူတွေရဲ့ ဒုက္ခကို လုံးဝ မသိကြဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို အစားအသောက် တစ်ခုခု ဝယ်ကျွေးဦး။ ဗိုက်ဆာလို့”
အဲဒီနောက်မှာတော့ ထယ်ဟိုက ‘ကျွန်တော် ကန်ပွန်ဂီ စားချင်တယ်’ လို့ မရပ်မနား ပြောနေခဲ့တယ်။
ဒီလူက နှစ်ကုန်ပိုင်း ဆုပေးပွဲတွေတုန်းကတော့ ဝတ်စုံအပြည့်နဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပုံစံမျိုးကို ပြသခဲ့ပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ တကယ့် ရုပ်သွင်အစစ်အမှန်ကတော့ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်အရွယ် ဝဝတုတ်တုတ် လူကြီးတစ်ယောက်ပါပဲ။ မာရူး သိသလောက်ဆိုရင် သူ့အမေကလည်း ဒီသရုပ်ဆောင်ကို သိပ်ကို သဘောကျတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ သူ အခုအချိန်မှာ သူ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး နောက်မှ သူ့အမေကို ပြလိုက်ရင်တော့ မြင်ရတာ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေမှာ သေချာပါတယ်။
“မင်း ကလေးတွေရှေ့မှာ မရှက်ဘူးလား”
“သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ဆိုတာ အရှက်အကြောက်အားလုံးကို စွန့်ပစ်ထားရတာပါ အစ်ကိုကြီးရဲ့”
“ငါ သိပါပြီဗျာ... ထစမ်းပါ။ မင်းက အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ ဘာလို့ ကလေးဆန်လာလေလေ ဖြစ်နေရတာလဲ”
“ဒါက ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံခဲ့ရလို့ပါဗျာ။ ဟေ့... မင်းတို့နှစ်ယောက်။ အချိန်ရှိတုန်း သွားကစားထားကြဦး။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အလုပ်တွေချည်းပဲ လုပ်ပြီး အသက်ကြီးသွားရင်တော့ ငါ့လိုမျိုး ဆိုးဝါးတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီ အစ်ကိုကြီးထက်စာရင် ပိုပြီး လူသားဆန်ပါသေးတယ်လေ။ ဒီလူကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား။ ငါ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်။ ဒီလူက မတိုင်ခင်တုန်းက...”
“မင်း စားချင်တာ မှာပေးမယ်ဆိုတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး ပါးစပ်ပိတ်ပေးတော့”
“ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုကြီး”
မာရူးအနေနဲ့ ဂျွန်မင်းက တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ ဆန္ဒကို လိုက်လျောပေးတာကို ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ မွန်ဂျောင်ကတော့ ဒီလောကထဲမှာ သူ့ထက် အချိန်အကြာကြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ သိပ်ကို လေးစားရတဲ့လူ ဖြစ်တာကြောင့် ထည့်မတွက်ပါဘူး၊ သို့ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ထက် အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက် ငယ်ပုံရတဲ့ လူတစ်ယောက်အပေါ် ဖြစ်နေလို့ပဲ။
“ဟေ့... ဟေ့။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း တစ်ခုခု မှာကြလေ။ ကြာဇံပြား ဒါမှမဟုတ် အစပ်ခေါက်ဆွဲလား”
“ကျွန်တော် အစပ်ခေါက်ဆွဲ စားချင်ပါတယ်” လို့ ဂျီဆော့က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အကြည့်တွေအားလုံးက မာရူးဆီကို စုပြုံရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။ မာရူးက သက်ပြင်း သဲ့သဲ့တစ်ချက်ချပြီး ခပ်တိုးတိုးပဲ ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် ကတော့ ဖန်စီခေါက်ဆွဲထမင်းပဲ စားပါ့မယ်”
* * * * * * * * *
“အရှေ့က တရုတ်ဆိုင်က တကယ်ပဲ ဟင်းကောင်းတယ်ဗျာ” လို့ ထယ်ဟိုက ကော်ဖီထုပ်လေးနဲ့ ကော်ဖီဖျော်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ ဂျွန်မင်းကတော့ လမ်းခရီးမှာ ဖုန်းဝင်လာတာကြောင့် ထွက်သွားခဲ့ပြီး ပြန်မလာတော့ပါဘူး။
“ကဲ... အခု ငါတို့လည်း စားသောက်ပြီးပြီဆိုတော့ အလုပ်တွေ စလုပ်ကြရအောင်လေ၊ မင်းတို့လည်း အလုပ်ရှုပ်နေကြမှာပဲကို။ ငါတို့ စားပြီးပြီဆိုတော့ လေ့ကျင့်ခန်း နည်းနည်းလောက် လုပ်တဲ့အနေနဲ့ မင်းတို့ ရထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေကို ဖွင့်လိုက်ကြ။ အဲဒါက ရုပ်ရှင်ရဲ့ အဆုံးသတ် စာရင်းမှာ မင်းတို့ရဲ့ နာမည်တွေ ပါဝင်လာမယ့် ဇာတ်ညွှန်းပဲ” လို့ ထယ်ဟိုက သူ့ဗိုက်ကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ မာရူးက ဇာတ်ညွှန်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှန်လိုက်တယ်။ ဇာတ်ညွှန်းက ပြဇာတ်အတွက် ဇာတ်ညွှန်းတွေနဲ့ သေချာပေါက် ကွဲပြားခြားနားပါတယ်။ စင်မြင့်ညွှန်ကြားချက်တွေက ပိုပြီး အသေးစိတ်ကျသလို၊ အခန်းနံပါတ်တွေကိုလည်း ‘#’ တွေနဲ့ မှတ်သားထားပါတယ်။ ဒါတင်မကဘဲ စာကြောင်းတစ်ခုချင်းစီက ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာရဲ့ စရိုက်ကို ထင်ထင်ရှားရှား ပြသနေပြီး ပြဇာတ်တွေထက်စာရင်လည်း ပိုပြီး တိုတောင်းလှပါတယ်။
“ဒါဆို တစ်ခုလုံးမှာ စာမျက်နှာ ၈၀ ပဲ ရှိတာလားခင်ဗျာ” လို့ မာရူးက နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် မေးလိုက်တယ်။ သိပ်ကို တိုတောင်းလှပါတယ်။ ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခုက မိနစ် ၉၀ ကြာမယ့် ရုပ်ရှင်တစ်ကားအဖြစ် ဘယ်လိုမျိုး အသက်ဝင်လာမလဲဆိုတာ သူ တွေးနေမိတယ်။
“တိုတယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ရုပ်ရှင်အဖြစ် ဖန်တီးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သိပ်မတိုဘူးဆိုတာကို မင်း ခံစားမိလိမ့်မယ်။ တိုတောင်းပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ ထာဝရလိုမျိုး ခံစားရလိမ့်မယ်။ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာကသာ စပြီး ညည်းညူဆူပူတော့မယ်ဆိုရင် တစ်ခုလုံးက အဆုံးမရှိတဲ့ သံသရာကြီးထဲကို ကျရောက်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်သွားတာပဲ။ စာမျက်နှာ ၈၀ ရှိတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခုကို ရုပ်ရှင်အဖြစ် ဖန်တီးဖို့အတွက် မင်း အနည်းဆုံး နှစ်လလောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ သိပ်ကို ပင်ပန်းဆိုးဝါးလှပါတယ်။ လူတစ်ယောက် မလုပ်သင့်တဲ့ အရာမျိုးပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အစ်ကိုက သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ”
“တကယ်ကို ရဲရင့်တဲ့ မေးခွန်းပဲ။ ငါ မင်းကို သဘောကျသွားပြီ”
ထယ်ဟိုက လေတစ်ချက် တက်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေတာပဲ။
“အဲဒါက ရုပ်ရှင်ရဲ့ စွဲလမ်းစရာကောင်းတဲ့ အပိုင်းပဲလေ။ ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေတုန်းကတော့ ခံစားချက်က သိပ်ကို ဆိုးဝါးလှပါတယ်။ အစကတည်းက အခန်းတစ်ခုချင်းစီအတိုင်း အစဉ်လိုက် ရိုက်ကူးသွားရင်တော့ ပိုကောင်းမှာပေမဲ့ အခြေအနေတွေက အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ခွင့်မပေးဘူးလေ။ ဘယ်လောက်ပဲ အစီအစဉ်တွေကို သေချာ ဆွဲထားပါစေဦး၊ အမြဲတမ်း လွဲချော်မှုတွေ ရှိနေမှာပဲ။ တစ်ခါတရံမှာ အခန်း ၁ ပြီးတာနဲ့ အခန်း ၃၄ ကို ချက်ချင်း လုပ်ရမယ့် လိုအပ်ချက်မျိုးတွေ ရှိတတ်တယ်။ လူတွေကို စိတ်တိုစေတာက အဲဒီအခန်း ၃၄ က ဂျယ်ဂျူ ကျွန်းလိုမျိုး နေရာမှာ ရိုက်ကူးရမှာ ဖြစ်နေတာမျိုးပဲ။ ငါ ရုပ်ရှင်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ အစကတည်းက ဆွဲထားတဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း တိကျစွာ ရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့တဲ့ ရုပ်ရှင်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှကို မရှိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်း သိလား။ အကြောင်းအရာကတော့... အဲဒီလို ဆိုးဝါးတဲ့ အရာတွေအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီး နောက်ဆုံး တည်းဖြတ်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ကို မင်း မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ခံစားခဲ့ရသမျှ ဒုက္ခတွေအားလုံးကို မင်း မေ့ပျောက်သွားတော့တာပဲ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ နောက်ထပ် ရုပ်ရှင်တစ်ကားမှာ ထပ်ပြီး ပါဝင် သရုပ်ဆောင်မိပြန်ရော၊ အဲဒီ ဖြစ်စဉ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လုပ်မိပြန်တာပေါ့။ ဒါက တကယ်ကို စွဲလမ်းစရာ ကောင်းလှပါတယ်။ မင်းသာ ဒီထဲကို ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ ဆက်ပြီး လုပ်ဆောင်နေဖို့ကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး”
ထယ်ဟို က ကော်ဖီကို တစ်ငုံတည်းနဲ့ ကုန်အောင် သောက်လိုက်တယ်။
“ကဲ... ဒါဆို မင်းတို့ ဇာတ်ညွှန်းကို ဖတ်ပြီးပြီဆိုတော့ အလုပ် စလုပ်ကြရအောင်လေ၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ စာမျက်နှာ ၃၀၊ အခန်း ၄၄။ မြင်လား။ အဲဒီအပိုင်းကို သေချာ ဖတ်ကြည့်လိုက်ကြ။ မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာလည်း အဲဒီအခန်းကို ပုံဖော်ကြည့်လိုက်ဦး။ လူမိုက် ၁ နဲ့ လူမိုက် ၂။ မင်းတို့ စမ်းပြီး လုပ်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ ဇာတ်ကောင်နေရာတွေကို ဆုံးဖြတ်ပေးမယ်။ လူမိုက် ၂ ကတော့ ကြည့်ရတာ မျက်နှာပြရမယ့် အချိန် ပိုများမယ့် ပုံပဲလေ၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ သူက နောက်ဆုံးမှာ အဓိက ဇာတ်ဆောင်နဲ့ စကားပြောရမှာ ဖြစ်လို့ပဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးလည်း အဲဒါကိုပဲ လိုချင်ကြမှာပါ။ မင်းတို့ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ပါဝင်ရမှာဆိုတော့ ပိုပြီး အကြာကြီး ပေါ်ချင်ကြတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား” လို့ ထယ်ဟိုက အပြုံးအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ အခုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ရုပ်သွင်က လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ပိုင်းတုန်းက သွားကြားထိုးတံနဲ့ သွားထိုးရင်း ရယ်မောနေခဲ့တဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားခဲ့ပါပြီ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တည်ငြိမ်နေပြီး သူ့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
“ငါတို့ ဒါကို တစ်ကြိမ်လောက် စမ်းပြီး လုပ်ကြည့်ကြရအောင်၊ ဇာတ်ကောင်တွေကို စိတ်ဖြာလေ့လာပြီး အဲဒီနောက်မှ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့။ ငါ ဒါကို လုပ်ပေးနေတာက စီနီယာ မွန်ဂျောင် က ငါ့ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့လို့မို့လို့ မင်းတို့ သေချာ အာရုံစိုက်ထားကြ။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ဒီအပေါ်မှာ တည်မှီနေတာ ဖြစ်လို့ပဲ။ ငါက စီနီယာရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ စိတ်မပါလက်မပါ ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လုပ်မယ့်လူမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်ပြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကဲ... ဒါဆို ငါတို့ စတင်လိုက်ကြရအောင်လား”
* * * * * * * * *