အခန်း (၄၂၉-၄၃၀)
Vol. 36 Ch. 429-430
အခန်း(၄၂၉)
မိုက်ကယ်က သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်ပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဆိုရင် မိုက်ကယ်ရဲ့ လုပ်ငန်းလိုင်စင်စစ်ဆေးမှုကို အချိန်ဆွဲပေးနိုင်ဖို့အတွက် သူကိုယ်တိုင် စနစ်တကျ အနစ်နာခံပေးဖို့အထိ တောင် စိတ်ကူးရှိနေတာဆိုတော့ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှတာပေါ့။
"အဆင်ပြေပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် မနက်ဖြန်ကျရင်ပဲ လုပ်ငန်းလိုင်စင်စစ်ဆေးမှုကို စလုပ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီ" လို့ မိုက်ကယ်က သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ်။
သူတို့အားလုံးက မိုက်ကယ်ကို ရူးနေတဲ့လူတစ်ယောက်လို ဝိုင်းကြည့်ကြတာပေါ့။ အသိဉာဏ် ရှိတဲ့ဘယ်သူမဆို အထက်တောအုပ်ပွဲတော်ကြီးအတွင်းမှာ လုပ်ငန်းလိုင်စင်စစ်ဆေးမှုကို စတင်ဖို့ စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်ကတော့ သူ့လမ်းသူ လျှောက်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရပြီး သူတို့အနေနဲ့ စိတ်ပြောင်းသွားအောင် ဖျောင်းဖျဖို့ ဘာမှတတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
"ရပါတယ်လေ" လို့ ထိပ်ပြောင်ပြောင်နဲ့ လူအိုကြီးက ပြောလိုက်တယ်။ "သူက ကလေးပဲ ရှိသေးတာပဲ။ သူ့အတွက် အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"
ကျန်တဲ့လူတွေကလည်း သဘောတူကြတာပေါ့။
"ဒါက သူ့အတွက် တကယ်ပဲ အတွေ့အကြုံကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒီအမှားကနေ သူ သင်ခန်းစာယူနိုင်တာပေါ့"
"တကယ်လို့ အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ဈေးရင်ပြင်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီနေရာလေးကို ကြိုဆိုပါတယ်ဗျာ။ မင်း သိချင်တာ တစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ခန်းဆီကိုသာ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့လိုက်၊ တတ်နိုင်သမျှ အချိန်မရွေး ကူညီပေးပါ့မယ်"
"ကျွန်တော်တို့လို ကုမ္ပဏီအသေးလေးတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီပြီး စည်းစည်းလုံးလုံး နေရမှာလေ"
အဲဒီနောက် သူတို့က မိုက်ကယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပေးကြတယ်။
မုန့်တိုက်ပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ ထိပ်ပြောင်ပြောင် လူအိုကြီးရဲ့နာမည်က အော့တို တဲ့။ သူ့ရဲ့ဘေးနား တည့်တည့်မှာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးကတော့ မက်ထရိုပိုလစ်မြို့ပြင်က ရေမွှေးဆိုင်လေးရဲ့ ပိုင်ရှင် ရီနာ ဖြစ်ပါတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ လက်လုပ်သားရေဖိနပ်တွေ အပြည့်တင်ထားတဲ့ ဆိုင်ခန်းပိုင်ရှင် ဖိနပ်ချုပ်သမား ကာတာ ပါပဲ။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ ဇွန်းနဲ့ ခက်ရင်းလိုမျိုး အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေကို အထူးပြုလုပ်တဲ့ ပန်းပဲဆရာ ပီဒရို ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ဆိုင်ခန်းလေးတွေက ရှေးဆန်ဆန်နဲ့ နွေးထွေးတဲ့ပုံစံမျိုး ရှိပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေက ဒီဘက်ခေတ်နဲ့စာရင် အရည်အသွေး တော်တော်လေးကောင်းမွန်တာကို မိုက်ကယ် မြင်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ကင်းစ်ဘရစ်ချ်မြို့ ဒါမှမဟုတ် အန်ဂိုရာမြို့လို တခြားနယ်မြေတွေမှာ သွားရောင်းမယ်ဆိုရင် အရောင်းအဝယ်ဖြစ်ပြီး တော်တော်လေး ရေပန်းစားလာမယ့် ပစ္စည်းတွေဆိုတာ မိုက်ကယ် အတတ်သိတာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက မက်ထရိုပိုလစ်လေ။ ဒီမှာက ပြိုင်ဆိုင်မှုက ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ ဈေးရင်ပြင်ဆီ လာတဲ့လမ်းတစ်လျှောက်မှာတင် ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးတွေ ရောင်းတဲ့ ပိုပြီးကြီးမားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ဆိုင်ကြီးတွေကို သူ မြင်ခဲ့ရပြီးပြီ။ အတိုချုပ်ပြောရရင် သူတို့အနေနဲ့ လူတွေကြားထဲမှာ ထူးခြားနေအောင် လုပ်ဖို့က ခက်ခဲလှပါတယ်။
"မင်းကော သူငယ်ချင်းလေး။ ဘာတွေရောင်းတာလဲ" လို့ အော့တိုက သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော့်နာမည်က မိုက်ကယ်ပါ။ ရီနေးတားကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။
သူတို့လေးယောက်စလုံး ရီနေးတားအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးကြဘူး။ ဒါကလည်း သူတို့က မက်ထရိုပိုလစ်ရဲ့ မြောက်ဘက် ခပ်ဝေးဝေးနယ်မြေတွေကနေ လာကြတာမို့လို့ နေမှာပေါ့။
"ဘာပစ္စည်းမျိုးတွေ ရောင်းတာလဲ။ ပန်းပဲပစ္စည်းလား။ အထည်အလိပ်လား။ စားသောက်ကုန်လား"
မိုက်ကယ်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့က ပစ္စည်းစုံ ရောင်းတာပါ။ ရီနေးတားကုမ္ပဏီက ထုတ်ကုန်အမျိုးမျိုးအပြင် ဝန်ဆောင်မှုတွေကိုပါ ပေးပါတယ်"
ဒီစကားက ဆိုင်ခန်းပိုင်ရှင် လေးယောက်ဆီကနေ စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာစေပါတယ်။ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုတည်းမှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး အကုန်လျှောက်ရောင်းဖို့ စိတ်ကူးက သိပ်မကောင်းလှဘူးလို့ သူတို့ ထင်နေကြတာပါ။
"အစုံရှိတာက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရီနေးတားအတွက် ကိုယ်ပိုင်ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့တော့ ခက်လိမ့်မယ်။ အဝယ်တော်တွေက မင်းကုမ္ပဏီဆီကနေ ဘာရနိုင်မလဲဆိုတာ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့အမြင်တော့ သီးသန့်ထုတ်ကုန်တစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်" လို့ ကာတာက အကြံပြုတယ်။ "ငါ့ကိုကြည့်လေ။ လူတွေက ငါ့ကို ဖိနပ်ရောင်းမှန်း သိကြတော့ ဒီပန်းခြံထဲမှာ ဖိနပ်ပြင်ချင်တဲ့သူမှန်သမျှ ငါ့ဆီပဲ လာကြတာ"
"အဲဒါက သူတို့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေမှပါ ကာတာရဲ့" လို့ ရီနာက ပြန်ချေပလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ သူပြောတာလည်း အချက်ကျပါတယ် မောင်ရင်မိုက်ကယ်ရဲ့။ ငါ့ရေမွှေးဆိုင်က ဝယ်သူအများကြီး မရပေမဲ့ ငါ့ရဲ့သီးသန့်ရေမွှေးရနံ့ကို သဘောကျလို့ လာဝယ်ကြတဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်းတွေတော့ ရလာပြီ"
"မင်းရဲ့ ဆိုင်ခန်းကော။ ဆောက်ပြီးပြီလား" လို့ ပီဒရိုက မေးတယ်။ "မင်းလိုချင်ရင် ငါ ကူညီပေးလို့ရတယ်နော်။ ငါ့ရဲ့ လက်ရာတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ငါက ဒီလိုအလုပ်တွေမှာ တော်တော်ကျွမ်းကျင်မှန်း မင်းသိမှာပါ"
သူတို့အားလုံးက မိုက်ကယ်ကို ဒီခက်ခဲတဲ့ လုပ်ငန်းလိုင်စင်စစ်ဆေးမှုကြားထဲမှာ လမ်းစပျောက်မသွားစေချင်တဲ့ စေတနာသက်သက်နဲ့ပဲ အကြံဉာဏ်တွေ၊ လမ်းညွှန်ချက်တွေကို ပေးနေကြတာပါ။ ဒါက သူတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးမှုခံယူတာ မဟုတ်တော့ ဝေမျှစရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပေါ့။
မိုက်ကယ်က သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်မိပေမဲ့ သူ ဘာလုပ်ချင်လဲ၊ ဘာလုပ်ဖို့ လိုအပ်လဲဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်းကြီး သိနေပါတယ်။
"ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆိုင်ခန်းက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
လူကြီးလေးယောက်က ခေါင်းညိတ်ကြတယ်။ "ရတာပေါ့၊ ရတာပေါ့။ အခုဆို မင်းက ငါတို့အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သွားပြီပဲ၊ ကူညီရမှာပေါ့" လို့ အော့တိုက ပြောလိုက်တယ်။
မိုက်ကယ်က ဆိုင်ခန်းနေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့ကို မေးစရာအချို့ ရှိနေတာကြောင့် သူတို့က J5 နေရာလေးကို တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ဝိုင်းမှတ်သားပြကြတာပေါ့။
တော်သေးတာက အဲဒီနေရာက တော်တော်လေး ကျယ်ဝန်းတာမို့ မိုက်ကယ် ပြင်ဆင်လာတဲ့ ရွေ့လျားဆိုင်ခန်းကားကြီးနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်မှာပါ။
သူက ဈေးရင်ပြင်တစ်ခုလုံးရဲ့ မြေပုံကိုလည်း တောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့က ဘာမှတွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကိုယ်ပိုင်မြေပုံတွေကို ထုတ်ပေးကြပါတယ်။
"ဒီနေရာက အထက်တောအုပ်နယ်မြေဖြစ်ပြီး အလယ်တည့်တည့်မှာတော့ ဈေးရင်ပြင် ရှိတယ်။ ငါတို့ကတော့ အလယ်က ရေကန်ရဲ့ ညာဘက်ခြမ်း တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာ" လို့ ရီနာက မိုက်ကယ်ကို မြေပုံပေးရင်း ရှင်းပြတယ်။
"မြေပုံပေါ်မှာ အလျားလိုက် ဖြတ်သန်းနေတဲ့ အနီရောင်လိုင်းတွေကို မြင်တယ်မလား၊ အဲဒါက ဈေးရင်ပြင်ရဲ့ ပုံမှန်လူသွားလူလာ လမ်းကြောင်းတွေပဲ။ လိုင်းက ပိုပြီးတုတ်လေ လူတွေ ပိုပြီးလာရောက်လည်ပတ်လေပဲပေါ့" လို့ သူမက ဆက်ပြောပြတယ်။
မိုက်ကယ် သတိထားမိတာကတော့ သူ့ဆိုင်ခန်းနဲ့ သူတို့ဆိုင်ခန်းတွေကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းက လိုင်းအလွန် သေးသေးလေးပဲ ရှိတာမို့ အတွင်းဘက်မှာ လူသွားလူလာ အလွန်နည်းပါးတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ။
"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ပွဲတော်ရက်ဆိုရင် ပန်းခြံထဲ လျှောက်သွားတဲ့ ဝယ်သူတွေ ပိုများလာတတ်ပါတယ်။ အခုက သူတို့ ငါတို့ဆီကနေ ဝယ်မဝယ်ဆိုတာကတော့ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုပေါ့လေ" လို့ ပီဒရိုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခပ်ရွဲ့ရွဲ့လေး ပြောလိုက်တယ်။ "အနည်းဆုံးတော့ မင်းတို့တွေက ဟက်ဖေးစတပ်စ် အုပ်စုကြီးရဲ့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီခွဲတစ်ခုနဲ့ တိုက်ရိုက် ပြိုင်ဆိုင်နေရတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ"
"ကလေးရဲ့ တက်ကြွမှုကို သွားပြီး အားမလျှော့စမ်းပါနဲ့ ပီဒရိုရယ်" လို့ ကာတာက ဝင်ပြောတယ်။ "မိုက်ကယ်... အဲဒီဒေသခံ ကုမ္ပဏီကြီးတွေအကြောင်း မတွေးဘဲ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခန်းကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်စမ်းပါ။ အဲဒါတွေ လျှောက်တွေးနေရင် စိတ်ဓာတ်ကျရုံပဲ ရှိမယ်"
မိုက်ကယ်ကတော့ ဘာမှ မတုန်လှုပ်ပါဘူး။ "ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေးပါဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ"
ဆိုင်ခန်းပိုင်ရှင် လေးယောက်စလုံးက မိုက်ကယ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပြင်းပြနေတဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး အံ့ဩသွားကြတယ်။
"ငါ မင်းကို ပိုပိုပြီး သဘောကျလာပြီ သူငယ်ချင်းလေး။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ပြောပြမယ်။ ဈေးရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို မြင်လား"
မိုက်ကယ်က မြေပုံကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အထက်တောအုပ်နယ်မြေရဲ့ စိမ်းလန်းတဲ့ တောအုပ်ဒေသတစ်ခုလုံးကို အရောင်အမျိုးမျိုးနဲ့ ခွဲခြားထားတဲ့ အဆောက်အအုံကြီးတွေက ဝန်းရံပိတ်ဆို့ထားတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
"ပထမဆုံးတစ်ခုက စပိုက်စ်ဗိုက်စ် လို့ ခေါ်တဲ့ ကုမ္ပဏီပဲ၊ သူတို့က လမ်းမကြီးတွေရဲ့ ဘေးတင်ရှိတဲ့ ဒီဒေသရဲ့ နယ်မြေအပိုင်းအခြားကို ထိန်းချုပ်ထားတာ။ သူတို့က ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မျိုးစုံ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ ပျားရည်တွေကိုပါ ရောင်းကြတာ။ မက်ထရိုပိုလစ်မြို့ပြင်ကနေပဲ ရနိုင်တဲ့ ဒီလိုရှားပါးထုတ်ကုန်တွေကို ရောင်းရတာကို သူတို့က သိပ်ပြီး ဂုဏ်ယူကြတာပေါ့"
မိုက်ကယ်က ဒီကုမ္ပဏီအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး၊ ဒါက သူတို့တွေ အောက်ဘက် ကွင်းစ်နယ်မြေ ဒါမှမဟုတ် ကင်းစ်နယ်မြေတွေဆီ ခြေဦးမလှည့်ဖူးကြသေးဘူးဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။
တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဆိုရင် သူတို့ရောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကလည်း သိပ်တော့ ရှားပါးလှမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီနောက် ကာတာက စပိုက်စ်ဗိုက်စ် နယ်မြေရဲ့ ဘေးနားတင်ရှိတဲ့ မြေပုံရဲ့ နောက်ထပ်အပိုင်းတစ်ခုဆီ သူ့လက်ကို ရွှေ့လိုက်တယ်။
"နောက်နယ်မြေတစ်ခုကိုတော့ ဆွိတ်ဝတ်စုံ လို့ ခေါ်တဲ့ အထည်အလိပ် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုက ပိုင်တာ။ သူတို့က ပိတ်ချော၊ ဂွမ်းစ၊ ဖဲသား... မင်း ပြောသမျှ အထည်အလိပ်အကုန်လုံး ရောင်းတာ၊ သူတို့ဆီမှာ အကုန်ရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကို မက်ထရိုပိုလစ်တစ်ခုလုံးမှာ တွေ့နိုင်တယ်။ အစည်းအရုံး ဝန်ထမ်းတွေ ဝတ်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံတွေကို မြင်ဖူးလား။ အဲဒါ သူတို့ဆီက လာတာပဲ"
အဲဒီနောက် မိုက်ကယ်က ဈေးရင်ပြင်ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အခြမ်းဆီ အကြည့်လွှဲလိုက်တယ်။
"ဒီနယ်မြေကိုတော့ ပိရမစ်ဒစ် ကျူဇင်း က ပိုင်တာ။ မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူတို့က ဈေးရင်ပြင်မှာ လူအစည်ကားဆုံး လမ်းကြောင်းနဲ့ တည့်တည့် တန်းနေတာပဲ။ လူတွေ ပန်းခြံထဲ လျှောက်လည်ပြီးလို့ စားချင်သောက်ချင်ပြီဆိုရင် တန်းသွားကြတဲ့ နေရာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒီဒေသမှာ စီမံခန့်ခွဲနေတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေကတော့ အခြေခံအဆင့်တွေပါ၊ တကယ့် အထူးအဆန်း အဆင့်မြင့်ဆိုင်ကြီးတွေလို မဟုတ်ဘဲ သာမန်လူတွေလည်း သွားစားနိုင်တဲ့ ဆိုင်မျိုးတွေပေါ့"
မိုက်ကယ်က အဲဒီနာမည်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဘာမှ အံ့ဩမနေပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စားဖိုမှူး ဂူစတို က မက်ထရိုပိုလစ်မှာရှိတဲ့ သူတို့ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေအကြောင်း သူ့ကို ပြောပြဖူးတာကိုး။
* * * * * * * *
စာစဉ်(၃၆)
အခန်း(၄၃၀)
မိုက်ကယ်ဟာ အပ်ပါးဝုဒ်နယ်မြေထဲက ဒီစားသောက်ဆိုင်တွေအကြောင်း စားဖိုမှူးဂူစတို ဘာများသိထားလဲဆိုတာ မေးကြည့်ရင် ကောင်းမလားလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ပြီးတော့ ဒီအချက်ကို မှတ်ထားဖို့ နိုဗာကို စိတ်ထဲကနေ မှတ်ခိုင်းလိုက်တယ်လေ။
“နောက်ဆုံးတစ်ခုအနေနဲ့ ပြောရရင်တော့ ဒီရပ်ကွက်ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာကို တခြားသူမဟုတ်တဲ့ ကွန့်ချ်ကုမ္ပဏီက ထိန်းချုပ်ထားပြီး လက်ဂါစီ့စ်တွေထဲက တစ်ယောက်က ဦးဆောင်နေတာပဲ”
ဘော့ဘီက ကွင်းချ်ကုမ္ပဏီကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာ မိုက်ကယ် မှတ်မိနေတာပေါ့။ ဒါက ဟက်ဖေးစတပ်စ် အုပ်စုကြီးရဲ့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီခွဲတစ်ခုလေ။ သူတို့က မိုက်ကယ် ခွင့်ပြုချက်လက်မှတ်ရဖို့အတွက် ရည်မှန်းထားတဲ့ ပစ်မှတ်တွေထဲက တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ သူ့ရဲ့ မီသရယ် မှော်ဝင်ပစ္စည်းပေါ်မှာ ဝိဉာဉ်ဆီကို ဘယ်လိုအသုံးချရမလဲဆိုတာ သူ သိချင်နေခဲ့တာ။
သူတို့က သူ့အနီးအနားမှာတင် ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိရတာ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ။
“ဒီကွင်းချ်ကုမ္ပဏီရဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို ဘော့ဘီရဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဒစ်ကီလို့ခေါ်တဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ဦးက စီမံခန့်ခွဲနေတာ။ သူတို့က ပရိဘောဂတွေအတွက် နေ့စဉ်သုံး သတ္တုပစ္စည်းတွေ ပြုလုပ်တဲ့နေရာမှာ အထူးပြုကြတယ်။ မင်း ယုံနိုင်မလားတော့ မသိဘူး၊ သူတို့ရဲ့ လက်ရာ အရည်အသွေးက လူပုတွေရဲ့ လက်ရာမျိုးနဲ့ ထပ်တူနီးပါး ထွက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်”
'ငါတော့ မယုံနိုင်ဘူး' လို့ မိုက်ကယ်က သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီကုမ္ပဏီ လေးခုက အပ်ပါးဝုဒ်နယ်မြေ ပွဲတော်မှာ အဓိက ရှေ့ပြေးပြိုင်ပွဲဝင်တွေ ဖြစ်လာကြမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ တို့တွေက သူတို့နဲ့ ပြိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က တို့နဲ့ အဆင့်အတန်းချင်း တစ်ခြားစီပဲ။ တို့တွေ ပြိုင်ရမှာက ဟိုနားဒီနားမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ တခြား ဒေသခံ ကုမ္ပဏီအသေးစားလေးတွေနဲ့ပဲ။ သူတို့က တို့လိုမျိုးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုကြီးပြီး ပိုသာကြတယ်ပေါ့။
တကယ်တော့ ဒီပွဲတော်မှာ သူတို့က တို့နဲ့ ပြိုင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့အချင်းချင်း ပြိုင်နေကြတာ။ တို့တွေကတော့ သူတို့စားလို့ ဖိတ်ကျတဲ့ အကြွင်းအကျန်လေးတွေကို လိုက်စားရတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပါပဲ။
ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီးတိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ အဲဒီ ကုမ္ပဏီကြီး လေးခုက သူတို့စိတ်ကြိုက် ဝဝလင်လင် စားကြမယ်။ ပြီးရင် ဒေသခံ ကုမ္ပဏီအသေးစားလေးတွေက သူတို့ပန်းကန်ထဲက အကြွင်းအကျန်တွေကို စားကြမယ်။ အဲဒီနောက်မှာမှ တို့တွေက အဲဒီအကြွင်းအကျန်တွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်ကို ထပ်ဆင့်စားရမယ့်သူတွေ ဖြစ်နေတာ။
မျှော်လင့်ရတာကတော့ ခွင့်ပြုချက်စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ပြီး ရပ်တည်နိုင်ရုံလောက်အထိ တို့တွေ ရဖို့ပါပဲ”
ဒါတွေအားလုံးကို ရှင်းပြပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အပိုင်ရှင် လေးယောက်စလုံးက သူတို့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ့် အခက်အခဲတွေကို မိုက်ကယ်တစ်ယောက် နားလည်သွားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်စစ်ဆေးမှုအတွက် တစ်ပတ်အတွင်း အရောင်းရဆုံးပမာဏ ၇,၀၀၀ ရရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ရက်ကို အရောင်းရဆုံးပမာဏ တစ်ထောင် ရရမှာ ဖြစ်တယ်။ သာမန်အခြေအနေမျိုးမှာဆိုရင်တောင် ဒါက အောင်မြင်ဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲတဲ့အရာပဲလေ။
တကယ်လို့ သူတို့ဆိုင်ခန်းနားကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ ဖောက်သည် တစ်ထောင်ရှိမယ်ဆိုရင် အဲဒီထဲက တစ်ရာလောက်က သူတို့ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို လှည့်ကြည့်ရုံလေး ကြည့်သွားရင်တောင် ကံကောင်းလှပြီလို့ ပြောရမယ်။
အခု ပွဲတော်ကြောင့် ဈေးရင်ပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်တဲ့ လူဦးရေ ပိုများလာတာတော့ မှန်ပေမဲ့ ဒေသခံကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်လာတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ အရောင်းနှုန်းက အမှန်တကယ်တော့ ထိုးကျသွားမှာ ဖြစ်တယ်။
အခုအချိန်မှာတင် တစ်ရက်ကို အရောင်းရဆုံးပမာဏ တစ်ထောင်ရဖို့ နေနေသာသာ၊ အရောင်းရဆုံးပမာဏ ၁၀၀ ရဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်သလို ထင်နေရပြီလေ။
“အခု နားလည်ပြီလား မိုက်ကယ်” လို့ အော့တိုက မေးလိုက်တယ်။
မိုက်ကယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး “ကျွန်တော် အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အခုတော့ သူတို့ လေးယောက်စလုံးက မိုက်ကယ်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပူပန်ပြီး ရူးမတတ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးကတော့ ခေါင်းလေးညိတ်၊ သူတို့ကို ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး သူ့ဘဝရဲ့ အဆိုးဝါးဆုံး သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်သလိုမျိုး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပဲ ထွက်သွားတော့တယ်။
“မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့ အားလုံးပဲ” လို့ သူက ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အကောင်းမြင်စိတ်ကြောင့် သူတို့အားလုံး ဆွံ့အလို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်လေ။
* * * * * * * *
မနက်ဖြန် အစီအစဉ် မစတင်မီ အချိန်အနည်းငယ် ကျန်သေးတာကြောင့် မိုက်ကယ်က ပြင်ဆင်မှုတွေလုပ်ဖို့ ရွေ့လျား စားသောက်ကုန် ကားကြီးကို ဒီနေ့ပဲ သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
သူက သူတို့ရဲ့ ဌာနချုပ်ဆီကို ပြန်လည်ကူးပြောင်းရောက်ရှိသွားတဲ့အခါ ရှီနာက သူ့အတွက် အားလုံးကို သေသပ်လှပတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ စီစဉ်ပေးထားပြီးသား ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“လောင်စာဆီ အပြည့် ဖြည့်ထားပြီးပါပြီ သခင်မိုက်ကယ်။ ဒီအရာက ရေခဲသေတ္တာ၊ မီးဖိုတွေနဲ့ တခြား အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေ အားလုံး ဖွင့်ထားရင်တောင် နှစ်ပတ်တိတိ ဆက်တိုက် မောင်းနှင်နိုင်ပါတယ်” လို့ ရှီနာက အစီရင်ခံလာတယ်။
“ကျေးဇူးပဲ”
“ပြီးတော့ သခင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လမ်းဘေးစာတွေအတွက် ကူညီပေးဖို့ စားဖိုမှူးအချို့ကိုလည်း ကျွန်မ စုဆောင်းထားပါတယ်”
အေပရွန်နဲ့ ဦးထုပ်အဖြူ ဆင်တူ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ရီနေးတားနိုင်ငံသားသုံးယောက်က သူ့ရှေ့မှာ ကိုယ်ကိုညွှတ်ပြီး နှုတ်ဆက်ကြတယ်။
“သခင့်အတွက် အလုပ်အကျွေးပြုရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ် သခင်”
မိုက်ကယ်က သူတို့ရဲ့ ပါရမီတွေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့အားလုံးမှာ ချက်ပြုတ်ခြင်းနဲ့ အစားအစာပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အေအဆင့် စွမ်းရည်တွေ ရှိနေကြတာကို တွေ့ရတယ်။ သူတို့က ဒီအလုပ်အတွက် တကယ်ကို သင့်တော်တဲ့သူတွေပဲ၊ သူတို့ လုပ်ရမယ့် ရိုးရှင်းတဲ့ လမ်းဘေးစာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းက လိုအပ်တာထက်တောင် ပိုလျှံနေတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။
တိုနီနဲ့ ရီမီတို့ကလည်း ဒီအလုပ်မှာ ကူညီချင်ကြပေမဲ့ သူတို့ကို မက်တိုနီစ်ကို ပိုမိုကြီးထွားအောင် လုပ်ဖို့အတွက်ပဲ အာရုံစိုက်ထားဖို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်က ရပ်တန့်မယ့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ နှုန်းထားတစ်ခုနဲ့ ဆက်လက် တိုးတက်နေခဲ့တာလေ။ တကယ်လို့ သူတို့သာ ဦးဆောင်မှုနေရာမှာ မရှိရင် အဲဒီတိုးတက်မှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝ ရပ်တန့်သွားစေနိုင်တယ်။
သူတို့ရဲ့ မက်တိုနီစ် ဟင်းချက်နည်းအတွက် နဂါးနှုတ်ခမ်းမွှေး ပါဝင်ပစ္စည်းကို အသုံးပြုထားတာကြောင့် အဲဒါကို အချိန်အကြာကြီး သိုလှောင်ထားလို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်၊ ဆိုလိုတာက အဝေးပို့ဆောင်မှုက မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့။ တကယ်လို့သာ ဖြစ်နိုင်ရင် သူက သူတို့ကိုလည်း ခွင့်ပြုချက်စစ်ဆေးမှုမှာ ပါဝင်စေချင်ခဲ့တာ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မနက်ဖြန် သူတို့ ရောင်းချမယ့် အစားအစာတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေအပေါ် သူက ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပါပြီ။
“ငါ ကားကြီးကို အခု ယူသွားတော့မယ်” လို့ သူက အားလုံးကို ပြောလိုက်တယ်။
ဒါကြောင့် အချိန်ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူက ရွေ့လျား စားသောက်ကုန် ကားကြီးတစ်ခုလုံးကို သူ့ရဲ့ အရိပ်နဲ့ ပတ်လိုက်ပြီး မက်ထရိုပိုလစ်မြို့ဆီကို တစ်ခုလုံး ကူးပြောင်းပို့ဆောင်ဖို့ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်တယ်။
သာမန်လူတွေအတွက်ဆိုရင် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခုကို ဒီလို အဝေးကြီးဆီ တယ်လီပို့လုပ်ဖို့ဆိုတာ ကြယ်ရှစ်ပွင့် နယ်ပယ်မှာ မရှိတဲ့သူတွေအတွက် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်ကတော့ တစ်မူထူးခြားနေတယ်။ သူ့မှာ စိတ်ကြိုက် သုံးနိုင်တဲ့ အကန့်အသတ်မဲ့နီးပါး မှော်စွမ်းအင်တွေ ရှိနေတာကိုး။
သူ့ရှေ့မှာ ဧရာမ မှော်စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဒီလို မှော်စွမ်းအင် အမြောက်အမြား လိုအပ်တဲ့ မန္တန်မျိုးကို စွမ်းအင်ပေးဖို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ သဘာဝ မှော်စွမ်းအင်တွေ အားလုံးကို စုဆောင်းလိုက်တယ်။
ဒီလှုပ်ခတ်မှုကြောင့် လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်လာပြီး ဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံး ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားတာကြောင့် အင်ဂျင်နီယာတွေရဲ့ ဗိသုကာပုံစံတွေဟာ နေရာအနှံ့ ပျံဝဲကုန်တော့တယ်။
အင်ဂျင်နီယာတွေက သူတို့ရဲ့ ဦးထုပ်တွေကို ခေါင်းပေါ်မှာ မြဲနေအောင် အသည်းအသန် ထိန်းနေရချိန်မှာ ရှီနာကတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်ပြီး မိုက်ကယ် သူ့ရဲ့ မန္တန်ကို အဆုံးသတ်မယ့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ မှော်စွမ်းအင်တွေ အလုံအလောက် စုပ်ယူပြီးသွားတဲ့အခါ ကားကြီးရဲ့ အောက်ခြေမှာရှိတဲ့ အရိပ်ကြီးက ရုတ်တရက် အမိုးခုံးပုံစံအဖြစ် ဖောင်းတက်လာပြီး ယာဉ်တစ်စီးလုံးကို အရိပ်တွေထဲ ဝါးမြိုပစ်လိုက်တယ်။
မက်ထရိုပိုလစ်မြို့ရဲ့ တံတိုင်းတွေကနေ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အကွာ တစ်နေရာမှာတော့ ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခုက မြေပြင်ကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမိုးခုံးပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ပြီးတော့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အမိုးခုံးထဲက အရိပ်တွေက မြေပြင်ထဲ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး မိုက်ကယ် ဘေးနားမှာ တည့်တည့်ရပ်နေတဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အခြေအနေရှိ ရွေ့လျား စားသောက်ကုန်ကားကြီးကို ပေါ်ထွက်လာစေခဲ့တယ်လေ။
မိုက်ကယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မှော်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆက သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒီလို အကြီးစား တယ်လီပို့လုပ်ခြင်းက ပေါ်တယ်ရဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးကနေ မှော်စွမ်းအင် အမြောက်အမြား လိုအပ်တာကိုး။ မက်ထရိုပိုလစ်မြို့မှာရှိတဲ့ မှော်မျှော်စင်က အခုလောက်ဆို ဒါကို သတိထားမိသွားလောက်ပြီ။
ကံကောင်းတာက ငါ့မှာ မှော်ပညာရှင်အစည်းအရုံးနဲ့ ဖြစ်လာမယ့် ပြဿနာအားလုံးကို အဆင်ပြေအောင် ရှင်းပေးနိုင်မယ့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။
* * * * * * * *
မက်ထရိုပိုလစ်မြို့ရဲ့ ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်နေတဲ့ မြင့်မားတဲ့ အနက်ရောင် မျှော်စင်ကြီးထဲမှာတော့ အဆင့်မြင့် မှော်ဆရာတွေနဲ့ စုန်းကဝေတွေက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြတယ်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ လေထုထဲက မှော်စွမ်းအင်တွေ လျော့နည်းသွားရတာလဲ”
“ကပ်ဘေးတစ်ခုခု ကျရောက်နေတာလား”
“တို့တွေ ထိတ်လန့်ရတော့မလား။ ငါတော့ ကြောက်နေပြီ”
ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်တာကြောင့် မက်ထရိုပိုလစ်မြို့မှာ မှော်စွမ်းအင် လျော့နည်းသွားရတဲ့အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြဖို့ သူတို့ ချက်ချင်းပဲ အဆိုးဆုံး ဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိလိုက်ကြတယ်။
ဒါပေါ့၊ ဒီလို အရေးပေါ် ကပ်ဘေးအခြေအနေမျိုးမှာ သူတို့ စကားပြောနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူက တခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ မျှော်စင်သခင်ပဲ ဖြစ်နေတာပေါ့။
အဆင့်မြင့် မှော်ဆရာတွေ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ အလေးစားရဆုံး ခေါင်းဆောင်ဆီက အကြံဉာဏ် တောင်းခံဖို့ မျှော်စင်ရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ဆီကို ပြေးသွားကြတယ်။
ပြီးတော့ သူတို့က မျှော်စင်သခင်ရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ မျက်မှန်တပ်ထားပြီး ဆံပင်တိုတိုနဲ့ အဖိုးအိုကြီးက သူ့ရဲ့ စာရေးခုံမှာ ထိုင်နေပြီး လက်ထဲမှာ စာတစ်စောင် ကိုင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
မျှော်စင်သခင်အနေနဲ့ သဘာဝထဲက မှော်စွမ်းအင်တွေ အားနည်းသွားတာကို သတိပြုမိရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထိုလူကတော့ ထိတ်လန့်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး လုံးဝ မပေါ်နေဘူး။
အဲဒီအစား သူက သူ့လက်ထဲက စာကိုပဲ မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ဇဝေဇဝါ ကြည့်နေခဲ့တယ်။
(ချစ်လှစွာသော မှော်ဆရာ သူငယ်ချင်း၊
မှော်စွမ်းအင်တွေက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး လျော့နည်းသွားတဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိလာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အချက်ပေးခေါင်းလောင်းတွေ တီးဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါက ကောင်လေး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်လေ့ရှိတဲ့ အရာတစ်ခုမို့လို့ပါ။
နောက်မှ မင်းကို ငါ အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြပါ့မယ်။ မင်းလည်း အချိန်တန်ရင် ငါ့ရဲ့ စိတ်ပျက်ရမှုတွေကို နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။
လေးစားစွာဖြင့်...
ဆီဘက်စတီယန် အော့ဂင်ဒေါ)
* * * * * * * *
စာစဉ်(၃၆)