အခန်း ၂၃၁

အခန်း(၂၃၁)

“အေး... ကုန်ပစ္စည်းကြော်ငြာ ဖုန်းတွေအကုန်လုံးကို မားကတ်တင်းဌာနဆီ လွှဲလိုက်၊ ပြီးတော့ ကြားထဲကနေ ခိုးပြီး အပိုတွေ လာညှပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ကောင်တွေကိုတော့ အကုန်လုံး လှည့်ပြန်လွှတ်လိုက်။ နောက်ပြီး သရုပ်ဆောင်တွေကို ဖုန်းဆက်ပြီး သူတို့ စပွန်ဆာရထားတဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းတွေ အကုန်လုပ်ထားလိုက်ဦး။ သူတို့က ဝါရင့်တွေဆိုတော့ ပြဿနာတော့ မရှိလောက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရိုက်ကွင်းထဲကို ထူးဆန်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ယူမလာမိအောင်တော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလိုက်။ အေး... အေး... နည်းနည်းလောက် ပိုကြိုးစားပေးပါဦး။ အာ... ပြီးတော့၊ အထူးပြုလုပ်ချက်ကုမ္ပဏီနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ကိစ္စကော ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ဘုတ်ဆန်ဂျောင်လား။ အကောင်းစား ကော့စ်မီနူးတစ်ခု မှာထားလိုက်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ဘေးက ဝိုင်းတွေမှာ သတင်းဂျာနယ်သမားတာတွေ ရှိ၊ မရှိ စုံစမ်းပြီး ရရင် ဖျက်သိမ်းဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါ။ ဖြန့်ချိရေးသမားတွေက လမ်းတဝက်မှာ လာပူးပေါင်းနိုင်တာမို့ သူတို့အတွက်လည်း နေရာနည်းနည်း ချန်ထားပေးဦး။ အကုန်ပြီးရင် ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်”

ဂျွန်မင်း က တောင့်တင်းနေတဲ့ သူ့လည်ပင်းကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရင်း ကုန်းပတ်ပေါ်ကနေ အောက်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူ ဒီအဆောက်အအုံကို ပထမဆုံး ဝယ်ခဲ့တုန်းက အချိန်တွေကို ပြန်သတိရသွားတာပေါ့။ လောကကြီးရဲ့ ကိစ္စတွေက တကယ်ပဲ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးလို့ သူ တွေးမိတယ်။ သူလို နာမည်မရှိတဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်က နောက်ဆုံးမှာ ဒီလိုမျိုး တန်ဖိုးကြီးတဲ့နေရာမှာ အဆောက်အအုံတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့နာမည်ကို လူသိများအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ တကယ့် သရုပ်ဆောင်စစ်စစ် ဖြစ်လာမယ့်သူတွေကိုတော့ သူ ပံ့ပိုးပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေနဲ့ ဝေးကွာသွားတာက နည်းနည်းတော့ နှမြောဖို့ကောင်းပေမဲ့၊ သူ ဘာနောင်တမှတော့ မရှိပါဘူး။

“ဟဲဂျူ... ငါ တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်းလုပ်နေရဲ့လား”

သူကတော့ အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်လာမယ့်သူတွေကို ပျိုးထောင်ပေးနိုင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီလေ။ ဂျွန်မင်း က သူ့လက်နဲ့ အကောင်းဆုံးတွေကို ပျိုးထောင်ပေးချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေါ့၊ သူ အခုအချိန်အထိ ဒါကိုပဲ လုပ်လာခဲ့တာဆိုတော့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲတယ်ဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေတာပေါ့။ ဂျောင်ဟဲဂျူ။ သူမကတော့ သရုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် ဘုရားသခင်ပေးတဲ့ ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပါ။ သူမလိုမျိုး ပုံတူပွားနိုင်ဖို့အတွက် သူ သရုပ်ဆောင် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွေ အမြောက်အမြား ဖန်တီးခဲ့ပေမဲ့၊ ဘုရားသခင်ပေးတဲ့ ပါရမီကို လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပုံတူပွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ။

“နောက်တစ်လှမ်းပဲ။ ကျန်နေတာက နောက်ထပ် တစ်လှမ်းတည်းတင်ပါ...”

ဂျွန်မင်း က အဲဒီအမျိုးသမီးကို အထင်ကြီး လေးစားခဲ့တာ။ သူမအပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ခံစားချက်ကတော့ ဝါရင့်သရုပ်ဆောင် အမြောက်အမြားအပေါ် ထားတဲ့ လေးစားမှုနဲ့ လုံးဝကို အဆင့်အတန်း မတူပါဘူး။ သူမကတော့ သူ့ကိုယ်သူ သူမနဲ့ တစ်တန်းတည်းထားတဲ့ အသုံးအနှုန်းမျိုးကိုတောင် သူ မသုံးရဲတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးပါ။ သူမကို ကောင်းမွန်အောင် ထုပ်ပိုးပြဖို့တောင် မလိုဘဲ၊ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမရဲ့ တည်ရှိမှုကတင် ဘယ်သူ့ကိုမဆို အံ့ဩမှင်တက်စေမှာပဲ။

ဒေဝါလီခံထားရတဲ့ ပြဇာတ်ရုံတစ်ခုထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ပါလို့ မိတ်ဆက်ခဲ့တဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးကို သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတုန်းက၊ ဂျွန်မင်း တစ်ယောက် သူသိတဲ့သူမှန်သမျှကို ဖုန်းဆက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ငါ အစစ်အမှန်ကို ရှာတွေ့ပြီဆိုပြီး ဆူဆူညံညံတွေ လုပ်ခဲ့ဖူးတာပေါ့။ သူမကတော့ သူ စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်ကစလို့ သူမရဲ့ အလင်းရောင်တွေနဲ့ သူ့ကို စွဲမက်စေခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးပါ။ သူမရဲ့ တန်ဖိုးကို မသိဘဲ ပစ်ပယ်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေအကုန်လုံးကို သူ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း သူမကို ဆွဲခေါ်ခဲ့တာ။ သူမကတော့ တစ်ခုပြောရင် ဆယ်ခုကို နားလည်တဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးပဲ။ ဂျွန်မင်း ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သရုပ်ဆောင် အသိပညာတွေအကုန်လုံးကို သူမက စုပ်ယူပြီး သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပစ်ခဲ့တယ်။

တစ်ချိန်ကဆိုရင် ဂျွန်မင်း က သူမကို ကမ္ဘာကြီးဆီကနေ ဝှက်ထားပြီး သူ့တစ်ယောက်တည်းပဲ သိမ်းထားချင်တဲ့ စိတ်အာရုံတွေတောင် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ လေးစားမှုကတော့ စင်ပေါ်မှာပဲ ရနိုင်တာလေ။ သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နိုင်မယ့် ပွဲဦးထွက် လက်ရာတစ်ခု ရဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အစွမ်းတွေအကုန်လုံးကို သူ သုံးလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့... သူမ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။

ဒါက ရိုးရိုးတန်းတန်း ကားအက်ဆီးဒင့်တစ်ခုပါပဲ။ နေ့တိုင်း လူတွေအမြောက်အမြား ကားအက်ဆီးဒင့်ကြောင့် သေဆုံးနေကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ကိစ္စက သတင်းထဲတောင် မပါခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုမျိုး ရိုးရိုးတန်းတန်း မတော်တဆမှုကိုတောင် သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူးလို့ တွေးမိတဲ့အခါ ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဒနာကြီးက ဂျွန်မင်း ရဲ့ ရင်ထဲကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဈာပနပြီးလို့ သူ့ကိုယ်သူ နည်းနည်း ပြန်သတိရလာတဲ့အချိန်မှာတော့၊ ဂျွန်မင်း ဟာ တစ်ခုခု ပူးကပ်နေသလိုမျိုး မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်တွေကို ပျိုးထောင်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ဝါသနာတွေအကုန်လုံးကို သုံးခဲ့တော့တာပဲ။

သူကတော့ သူ့ရဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်တွေဆီကိုလည်း မသွားတော့ဘဲ၊ သူမ ချစ်ခဲ့တဲ့ ခွေးကလေးတွေနဲ့အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးရင်း သူမရဲ့နေရာမှာ အစားထိုးနိုင်မယ့် ပါရမီရှင်အသစ်ကိုပဲ ရှာဖွေခဲ့တယ်။ သူ ဒီလိုမျိုး ၃ နှစ်လောက် အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီလောကကြီးမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ အစားထိုးလို့မရတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရတာပေါ့။

အခုတော့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး သူလည်း အသက် ၅၀ အရွယ်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ၊ သူ့လက်ထဲမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် အိမ်ခြံမြေတွေ အမြောက်အမြား ရှိနေသလို စူပါစတားတွေနဲ့အတူ စားသောက်နိုင်တဲ့ အနေအထားကိုလည်း ရောက်နေပြီလေ။ ထာဝရ တည်တံ့နေလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ ခံစားချက် ရက်စွဲတွေကလည်း နောက်ဆုံးတော့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး အခုတော့ သူက ပြန်ပြုံးပြီး ရယ်မောနိုင်တဲ့ လီဂျွန်မင်း ဖြစ်နေပါပြီ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်လောက်အထိတင် သူက လူသားတွေက တကယ်ပဲ ဆိုးယုတ်လွန်းတယ်လို့ တွေးခဲ့မိပေမဲ့၊ အခုတော့ အဲဒါတွေကတောင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူမဆီကနေ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးအပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ အထင်ကြီး လေးစားမှုတွေနဲ့အတူ သူမရဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုးရှိတဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်နဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ချင်တဲ့ ဆန္ဒပဲ ဖြစ်နေတော့တယ်။

ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ ဝေဒနာ ရက်စွဲတွေကလည်း အမှတ်တရတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ဒါက သူ လက်ခံဖို့ ခါးသီးတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဒါက အမှန်တရားပါပဲ။ အကယ်၍ ဒါက ဦးနှောက်ထဲမှာ မသိစိတ်အရ ဖြစ်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ လူတွေအများကြီး အခုချိန်မှာ ခေါင်းတလားထဲ ရောက်နေလောက်ပြီပေါ့။ ဂျွန်မင်း က ကောင်းကင်ကြီးကို အဓိပ္ပာယ်မရှိ စိုက်ကြည့်နေမိပြီးမှ ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး ၇ လွှာဆီကို ဦးတည်လိုက်ပါတယ်။

“မင်း ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး လျှောက်သွားနေတာလဲ”

ဒုတိယ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ ထယ်ဟို တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတယ်။ သူ လုပ်ခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စက ပြီးသွားခဲ့တဲ့ ပုံပါပဲ။

“သူတို့ ဒီမှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီ ထင်တယ်”

“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီ”

“ဒါဆို မင်း လူမိုက် ၂ နေရာကို ဘယ်သူ့ကို ပေးလိုက်လဲ” ဂျွန်မင်း က ထိုင်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

“ဟန်မာရူး ပါ”

“ဘာလို့လဲ”

ထယ်ဟို က ပြုံးပြီး သူ့ကို စာရွက်နှစ်ရွက် ပေးလိုက်တယ်။ တစ်ရွက်ကတော့ လက်ရေးက တော်တော်လေး ဆိုးပြီး၊ နောက်တစ်ရွက်ကတော့ လက်ရေးက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေတယ်။

“ဖတ်ရခက်တဲ့ တစ်ရွက်က ဂျီဆော့ ရဲ့ စာရွက်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ရွက်က မာရူး ဆီကပဲ။ လူမိုက်ရဲ့ စာသားတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလဲဆိုတာကို သူတို့ကို ရေးခိုင်းလိုက်တာ၊ အဲဒါ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ပေးတဲ့အရာပဲ။ အဲဒါတွေကို ဖတ်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တာ။ တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ဦး”

ဂျွန်မင်း က ဂျီဆော့ ရဲ့ စာရွက်ကို အရင်ကြည့်လိုက်တယ်။

“ဒီအသက်အရွယ်ကြီးအထိ လမ်းပေါ်မှာ အိပ်နေရတဲ့ အရက်သမားအဖိုးကြီးက သနားစရာကောင်းတယ်လို့ တွေးမိတယ်”

သူက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဖတ်လိုက်တယ်။ ဒါက မမှားပါဘူး။ စာသားတွေက ကိုယ်တိုင် ဒါကို ဆိုလိုနေတာပဲ။ ဂျွန်မင်း က ဂျီဆော့ ရေးထားတဲ့ အဖြေကို ချထားလိုက်ပြီး မာရူး ရဲ့ စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

“ဂျီဆော့ ရဲ့ အဖြေက မဆိုးပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒါက ဇာတ်ညွှန်းက ဆိုလိုတာကိုး။ ‘အဖိုးကြီး၊ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်မကောင်းစရာ အတိတ်က ဒီနှစ်တွေအကုန်လုံး ကုန်လွန်သွားတာတောင် ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ဘူးပဲ။ ခင်ဗျား ဘယ်လို အောက်တန်းကျတဲ့ ဘဝမျိုးမှာ ရှင်သန်နေတာလဲ အဖိုးကြီး’ ဆိုတဲ့ စာသားကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင်၊ လူမိုက်က အဲဒီအဖိုးကြီးကို ဘယ်လိုကြည့်နေလဲဆိုတာကို မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မာရူး ကတော့ နောက်ထပ်တစ်လှမ်း ပိုတိုးပြီး အဲဒီခံစားချက်တွေက ဘယ်ကနေ မြစ်ဖျားခံလာလဲဆိုတာကို ရေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့၊ အဲဒီလူမိုက်က စက်ဆုပ်စရာကောင်းပြီး၊ လောကကြီးကို စိတ်ကောက်နေပြီး၊ မလိမ်ဖယ်နိုင်လောက်အောင် လိမ်ဖယ်နေတဲ့သူမျိုး ဖြစ်စေချင်တာ။ ဒီလိုလူမိုက်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဖြစ်နေလို့ မရဘူး မဟုတ်လား”

“မင်း ဒီလိုပြောပေမဲ့လည်း၊ ဒါက တစ်ခန်းတည်းတင် ရှိမှာလေ။ ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ အဲဒီစာသားထဲမှာ အဲဒါတွေအကုန်လုံးကို ထည့်သွင်းနိုင်ပါ့မလား”

“အခန်းတွေအများကြီး ပေါင်းစပ်ပြီးမှ ဇာတ်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်လာတာ၊ ပြီးတော့ ဇာတ်ကွက်တွေအများကြီး ပေါင်းစပ်ပြီးမှ ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခု ဖြစ်လာတာဆိုတာကို ခင်ဗျားက တခြားသူတွေထက် ပိုသိတာပဲလေ။ ကိစ္စတွေက ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မသိနိုင်ဘူး။ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကခင်ဗျားရဲ့ ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပါပဲလို့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပြောလာနိုင်တာပဲ။ ပြီးတော့၊ ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ခ င်ဗျား သူ့ကို သဘောမကျဘူးလား”

အဲဒီမေးခွန်းကို ကြားတော့၊ ဂျွန်မင်း က ပြုံးပြီး စာရွက်ကို စားပွဲပေါ် ချထားလိုက်တယ်။

“ဒါဆို မင်းက သူ့ကို သဘောကျနေတာတောင် ညှဉ်းပန်းနေတာပေါ့။ အစ်ကိုကြီး၊ လူတွေက အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နည်းနည်းတော့ ရိုးသားသင့်တယ်နော်။ အဲဒီလိုမှသာ ခင်ဗျား အိမ်ထောင်ပြုနိုင်မှာ၊ ကလေးတွေ ရမှာ၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ မြေးတွေပါ ရနိုင်မှာပေါ့”

“ဒါဆို မင်းကော အိမ်ထောင်ပြုပြီးပြီလား”

“...ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကောင်းဆုံး အသက် ၄၀ အရွယ်မှာ ရှိနေသေးလို့ အဆင်ပြေပါတယ်”

“မင်း မသိလိုက်ခင်မှာပဲ အသက် ၅၀ အရွယ် ရောက်သွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ မင်း နည်းနည်းလောက် မိန်းမောနေရင် အသက် ၆၀ အရွယ် ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ မင်း အိမ်ထောင်ပြုချင်ရင် အခုပဲ လုပ်လိုက်တော့”

“ဒါက အိမ်ထောင်မပြုနိုင်ခဲ့တဲ့ ဘဝရဲ့ စီနီယာတစ်ယောက်ဆီက လာတဲ့ အကြံဉာဏ်လား”

“ဟုတ်တယ်”

“ဟူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားလို ခွေးကလေးတစ်ကောင်နဲ့အတူ အသက်မကြီးချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သင့်တော်တဲ့ အမျိုးသမီးလည်း မတွေ့သေးဘူး။ ကောင်းမွန်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ပေါ်လာမှပဲ ကျွန်တော် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်မှာပါ”

ဂျွန်မင်း က ထယ်ဟို ရဲ့ မြည်တွန်းတောက်တီးမှုတွေကို လိုက်ဖောရင်း နေရာကနေ ထလိုက်တယ်။ ထယ်ဟို ကတော့ ချွန်းမူရို မှာ အမြဲတမ်း ကင်းထောက်စာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ နာမည်က လူထုကြားမှာ လူသိများသလို၊ သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကလည်း ကောင်းမွန်တာမို့၊ တစ်ခါတရံမှာ သူက အိမ်ထောင်ရေးအတွက် လူတွေ့ပွဲတွေ တက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေ ရတတ်ပေမဲ့၊ သူ တစ်ခါမှ သွားခဲ့တယ်လို့တော့ မကြားဖူးပါဘူး။

“အဲဒါထက်၊ အစ်ကိုကြီး”

“ဘာလဲ”

“ကျွန်တော်တို့ ဇာတ်ညွှန်းဖတ်ပွဲကို ဘယ်တော့လုပ်မှာလဲ။ လူဆုံတွေ့ပွဲပြီးရင် တစ်ခု လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်”

“လုပ်မှာပါ”

“ဒါဆို အဲဒါက ဘယ်တော့…”

“နောက်သီတင်းပတ်အတွင်းပေါ့။ ဒါနဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဇာတ်ညွှန်းဖတ်ပွဲကို မျှော်လင့်နေတာလဲ။ မင်း အဲဒါကို မုန်းတယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ”

“ငါ ဘယ်တုန်းက မုန်းလို့လဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီအချိန်ကျမှ တွေ့ကြတာပေါ့။ ငါ ပြန်ပြီး အိပ်တော့မယ်”

“မင်း အခုအချိန်အထိ အိပ်နေခဲ့တာကို အခုထက်တောင် ပိုပြီး အိပ်ဦးမလို့လား”

“ငါ နောက်ထပ် ၃ ကီလိုလောက် ပိုဝအောင် လုပ်မလို့။ ငါ့ရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းချောမောနေတော့၊ ဝိတ်တက်လာတာက ငါ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ မေးရိုးတွေကို ဘာမှ သိပ်မပြောင်းလဲနိုင်ပါဘူး။ ကြည့်လိုက်စမ်း၊ ငါ့ရဲ့ မေးရိုးတွေက ခါတိုင်းလိုပဲ ထက်မြက်နေတုန်းပဲ”

ထယ်ဟို က ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဂျွန်မင်း က သူ့ရဲ့ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဌာနတစ်ခုချင်းစီကို လူဆုံတွေ့ပွဲ အချိန်ဇယား ပြန်ညှိဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူကတော့ ယတြာခြေပေးမယ့်သူ၊ လက်ရာအတွက် ဆုတောင်းပေးမယ့်သူ၊ ပြီးတော့ ဗေဒင်ဟောပေးမယ့်သူတစ်ယောက်ကို သွားရှာရဦးမယ်။ သူကတော့ နတ်ကနားပေးမယ့်သူကိုတော့ သွားရှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ရာတုန်းက သူ တစ်ခု လုပ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့၊ အဲဒါက အရင်းတောင် ပြန်မရခဲ့ဘူးလေ။ အဲဒီအချိန်ကစလို့ သူ ဒါမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး။

“ဒါဆို သူက သူလိုချင်တဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို ရသွားတာပေါ့”

ဂျွန်မင်း က စာရွက်နှစ်ရွက်ကို အမှိုက်ပုံးထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ လူရွေးပွဲကတော့ ပြီးသွားခဲ့ပါပြီ။ အဓိက သရုပ်ဆောင်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေကို ရရှိထားပြီး လေ့ကျင့်နေကြပြီလေ။ အခုအချိန်မှာတော့ အချိန်ဇယား ပြောင်းလဲစရာ မရှိပါဘူး။ ရိုက်ကူးရေး စတင်လိုက်တာနဲ့ အချိန်ဇယားက အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေမဲ့၊ အစပြုတာကတော့ ကောင်းမွန်ပါတယ်။

ရုတ်တရက်ပဲ သူ့ရဲ့ ဖုန်းက မြည်လာခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းမဖြေခင် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ရတာပေါ့။

“ဘာလဲ။ လူအုပ်စုလိုက်အခန်းရိုက်မယ့် နေရာက ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ။ မင်း ရိုက်ကွင်းမန်နေဂျာဆီ ဖုန်းဆက်ပြီးပြီလား။ ဟူး။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ အထူးပြုလုပ်ချက်အဖွဲ့က လူသစ်တွေကို ခေါ်ပြီး အနီးအနားမှာ တူညီတဲ့နေရာမျိုး သွားရှာခိုင်းလိုက်။ ဖုန်းတွေကိုပဲ သုံးမနေဘဲနဲ့ တကယ့် အလုပ်ကို လုပ်ကြစမ်းပါ။ မနက်ဖြန်ကျရင် အပြီးလုပ်လိုက်။ တည်နေရာရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ရိုက်ပြီး ဒါရိုက်တာနဲ့ ငါ့ဆီ ပို့လိုက်ပါ။ ပြီးတော့၊ ဘာဖြစ်လဲ”

ဂျွန်မင်း က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း သူ့ရဲ့ ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ ရိုက်ကူးရေးကွင်းကို သူကိုယ်တိုင် ကွပ်ကဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာကို သူ ရုတ်တရက် နောင်တရသွားတာပေါ့။ ‘အသက်ကြီးတဲ့သူတွေက အနောက်ကနေပဲ လက်ညှိုးညွှန်ရုံပဲ လုပ်သင့်တယ်’ ဆိုတဲ့ စကားက သူ့ရဲ့ ခေါင်းထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။

“ထပ်ပြီး စစ်ဆေးပြီး အတည်ပြုချက် ရအောင်လုပ်လိုက်။ သူတို့ နောက်ပိုင်းကျမှ ပြန်မဆုတ်နိုင်အောင် လက်ဗွေနှိပ်ခိုင်းထားလိုက်၊ ပြီးတော့…”

ဒီနေ့လည်း သူ အလုပ်တွေနဲ့ ပိမိတော့မယ့် ပုံပါပဲ။

* * * * * * * * *

“ရုပ်ရှင် ဟုတ်လား”

“အေး။ မင်း သိတဲ့အတိုင်း မာရူး က အခုတလော အလုပ်ရှုပ်နေတာ။ အဲဒါ အကုန်လုံးက ရုပ်ရှင်ကြောင့်ပဲ။ သူ လူတွေ့စစ်ဆေးတာတောင် အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ ဒါ အံ့ဩဖို့မကောင်းဘူးလား”

“ဝါး...”

ဂျီယွန်း က ဒေးမြောင် ကို ကြည့်ပြီး အသံတိုးတိုးကလေးနဲ့ အာမေဍိတ် လုပ်လိုက်မိတယ်။ မာရူး က လူတွေ့စစ်ဆေးတာ အောင်မြင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကတော့ အသေအချာပဲ ဂုဏ်ပြုစရာ အချက်တစ်ခုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမအတွက်တော့၊ ဒေးမြောင် နဲ့ စကားပြောနေရတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းနေတာပေါ့။

“တခြားသူတွေ လာမနေကြသေးဘူး။ ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ သွားခေါ်လိုက်မယ်။ လူတွေအကုန် ဘယ်ရောက်နေကြတာလဲ။ လေ့ကျင့်တာက မကြာခင် စတော့မှာလေ” ဒေးမြောင် က နေရာကနေ ထရင်း စကားပြောလိုက်တယ်။ ဂျီယွန်း က အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ၅ နာရီ ၁၀ မိနစ် ရှိနေပြီ။ လေ့ကျင့်တာက ၅ နာရီခွဲမှာ စမှာလေ။ ကျန်တာက မိနစ် ၂၀ တောင် လိုသေးတာမို့၊ သူ ဒီလောက်အထိ အလောတကြီး ဖြစ်နေရမယ့် တကယ့် အကြောင်းပြချက်တော့ မရှိပါဘူး။

“အချိန်တန်ရင် သူတို့ လာကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

“မ... မင်း ထင်လို့လား”

ဒေးမြောင် က ဗလာဖြစ်နေတဲ့ စာသင်ခန်းထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားရင်း ပတ်ပတ်လည်ကို လိုက်ကြည့်နေမိပေမဲ့၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်လို့ ပြောပြီး စာသင်ခန်းထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဂျီယွန်း က သူ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူ့ဆီကို လက်လှမ်းမိမလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချရင်း သူမရဲ့ လက်ကို ပြန်ချထားလိုက်မိတယ်။

ဒီခံစားချက်တွေကတော့ အဲဒီအချိန်ကတည်းက စခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူမရဲ့ စကားကို အရမ်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာနဲ့ နားထောင်ပေးခဲ့တဲ့ စီနီယာလေ။ ဂျီယွန်း က အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ ရင်တွေ ခုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ ဒါက မာရူး ကို မြင်ရတဲ့ အချိန်တုန်းကနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပါ။ ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အဝေးကနေ အထင်ကြီး လေးစားရတာနဲ့ သူမကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်နေရတာရဲ့ ကွာခြားချက်မျိုးပဲ။

သူမမှာ မာရူး အပေါ် ကောင်းမွန်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပေမဲ့၊ သူက အရမ်း ဝေးကွာလွန်းသလို ခံစားရတာမို့ အဲဒါတွေအကုန်လုံးက သူမအတွက်တော့ မရှိနိုင်သလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ သူ့မှာ ရည်းစားရှိနေပြီဆိုတာကို သူမ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတောင် သူမ ဘာမှ မခံစားခဲ့ရပါဘူး။ အမှန်တော့၊ ဒါက အရမ်း သဘာဝကျလွန်းတယ်လို့ တွေးမိပြီး သူမကိုယ်သူမ ပြုံးမိခဲ့သေးတာပေါ့။

အခြားတစ်ဖက်မှာတော့၊ ဒေးမြောင် မှာ ရည်းစားမရှိဘူးဆိုတာကို သူမ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူမ ပထမဆုံး ရရှိခဲ့တဲ့ ခံစားချက်ကတော့ စိတ်သက်သာရာရမှုပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဂျီယွန်း တစ်ယောက် သဘောပေါက်သွားခဲ့ရတယ်။ သူမ သူ့အပေါ်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ခံစားချက်တွေထက် ပိုပြီး ထားရှိနေမိတယ်ဆိုတာကို သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါက သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပါပဲ။ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို အသံထွက်ပြီး ပြောလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးတွေအကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ သူမ ခံစားနေရတယ်။

“ငါ နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး တက်ကြွသင့်သလား” သူမဘာသာ ရေရွတ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဆက်ပြီး မတွေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူမရဲ့ ခေါင်းကြီး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရလို့ပဲ။ ဂျီယွန်း က ဒေးမြောင် ထွက်သွားခဲ့တဲ့ တံခါးဝဆီကိုပဲ မိန်းမောစွာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့တယ်။

* * * * * * * * *

“ငါ့အထင်တော့ ဂျီယွန်း က ငါနဲ့ဆို အဆင်မပြေဖြစ်နေသလိုပဲ”

မာရူး က ဒေးမြောင် ရဲ့ ညည်းတွားသံကို ကြားရတဲ့အခါ မျက်မှောင်ကုတ်မိသွားတယ်။ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားလဲ။

“အာ... မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ မှားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဟာ... ဟာဟာ”

ဒေးမြောင် က ပြုံးရင်း စာသင်ခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ မာရူး က အထဲကို တစ်ချက် ချောင်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒေးမြောင် နဲ့ ဂျီယွန်း က အဝေးကြီးမှာ ခွဲထိုင်နေကြတာ။ အဲဒီအကွာအဝေးကတော့ အဆင်မပြေမှုကြောင့် ဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကို လောင်ကျွမ်းစေတော့မယ့် ပန်းရောင်သန်းနေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အချစ်စွမ်းအင် အရှိန်အဝါတွေကြောင့် ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒါက သူ့အတွက်တော့ အထင်အရှားကြီးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကာယကံရှင် နှစ်ယောက်၊ မဟုတ်ဘူး၊ အတိအကျ ပြောရရင် ဒေးမြောင် ကတော့ လုံးဝကို သဘောပေါက်ပုံမရပါဘူး။

‘ငါ သံသယတော့ ရှိခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အခုထက်ထိ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတုန်းပဲ...’

ဂျီယွန်း က ဒေးမြောင် ကို ကြည့်တဲ့အချိန်က မျက်ဝန်းတွေက တခြားအရာတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေတာပေါ့။ မာရူး က ဒေးမြောင် အနေနဲ့ ဒါကို သတိထားမိပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ မကြာခင် တိုးတက်မှုတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့၊ တိုးတက်မှုကော ဆုတ်ယုတ်မှုကော ဘာမှ ရှိမလာခဲ့ပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အခက်အခဲရှိတဲ့ အကွာအဝေးက ရှိနေတုန်းပဲ။ ဂျီယွန်း က အရှက်အကြောက်ကြီးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ ပြဿနာကတော့ ဒေးမြောင် ကလည်း သူမလိုပဲ အရှက်အကြောက်ကြီးနေတာပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး အရှက်အကြောက်ကြီးနေကြတာဆိုတော့ ဒါကို နားလည်ပေးလို့ ရပေမဲ့လည်း၊ ဒါပေမဲ့လည်း...

“အေးလေ... တစ်မျိုးတော့လည်း သူတို့က တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ နှစ်ယောက်ပဲ”

သူကတော့ သူတို့ရဲ့ ရှေ့မှာ ဒါကို ထုတ်ပြောပြီး သူတို့ရဲ့ စိုက်ကြည့်တာကို မခံယူချင်ပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေသွားရင် ကောင်းမွန်ပေမဲ့၊ အကယ်၍ ကိစ္စတွေက အဆင်မပြေဖြစ်သွားခဲ့ရင် သူ့အတွက်တော့ စိတ်ရှုပ်စရာ ဖြစ်လာမှာလေ။ မာရူး က စာသင်ခန်းရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်ရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ သူတို့ စကားပြောတဲ့အချိန်မှာ နှစ်ယောက်စလုံးက သူ့ဘက်ကို ကြည့်နေကြပေမဲ့၊ ဂျီယွန်း က တစ်ခါတရုံမှာ ဒေးမြောင် ဆီကို ခိုးကြည့်တတ်သလို၊ ဒေးမြောင် ကတော့ ဂျီယွန်း ဘက်ကို တစ်ချက်ကလေးတောင် လှည့်မကြည့်ပါဘူး။

‘မင်းမှာ အကဲခတ်တဲ့ အရည်အချင်း ကောင်းကောင်းရှိရင်၊ သူမကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး’

မာရူး ဟာ အချစ်ရဲ့ အနံ့အသက်တွေကြောင့် ခေါင်းမူးမတတ် ခံစားရတာမို့ စာသင်ခန်းထဲကနေ ခဏလောက် ထွက်လာခဲ့တော့တယ်။ ဒေးမြောင် က သူ့နောက်ကို လိုက်ထွက်ဖို့ လုပ်ပေမဲ့၊ မာရူး က သူ့ကို အထဲ ပြန်ကန်ထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ သူက စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာရှိတဲ့ ပြတင်းပေါက်ဆီကို သွားလိုက်တယ်။

“မာရူး။ မင်း ဟိုမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

စာသင်ခန်း ရှိရာဘက်ကနေ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။

“ဆရာမ ဒီနေ့ စောသားပဲ”

ဒါက ဆိုယွန်း ပါပဲ။

“ငါ မင်း လူတွေ့စစ်ဆေးတာ အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ပါတီလုပ်ပေးဖို့ လာတာလေ”

သူမက လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပလတ်စတစ်အိတ်တွေကို ကိုင်ထားရင်း သူ့ကို လာခဲ့ဖို့ လက်ဝေ့ယမ်းပြနေတော့တယ်။

* * * * * * * * *