အခန်း ၂၃၃

အခန်း(၂၃၃)

သတင်းစာကို အသေအချာ အာရုံစိုက်ပြီး ဖတ်နေတဲ့ မွန်ဂျောင်ဟာ သတင်းစာကို ခေါက်သိမ်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ခြေထောက်နားမှာ လာပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်နေတဲ့ ဒယ်လ်ဂူရဲ့ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးရင်း နေရာကနေ ထရပ်လိုက်ပါတော့တယ်။ ထမင်းစားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီလေ။

“အေးပါ၊ အေးပါ... မင်းလည်း အသက်ရှင်ဖို့ စားရဦးမှာပေါ့”

သူက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကျွေးတဲ့ ပန်းကန်ပြားထဲကို ခွေးစာတွေ လောင်းထည့်ပေးလိုက်ပြီးမှ သူ့ရဲ့ နေ့လယ်စာကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ စားလိုက်တယ်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ ဆေးကြောပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သမီးဖြစ်သူဆီက လက်ဆောင်ရထားတဲ့ ဂျင်ဆင်းနီအနှစ်တစ်ထုပ်ကို ရေနွေးပူပူထဲ ဖျော်လိုက်တာပေါ့။ အရောင်ဖျော့ဖျော့ ဂျင်ဆင်းနီလက်ဖက်ရည်ဆီကနေ ချိုမြိန်တဲ့ အနံ့မွှေးမွှေးလေး သင်းပျံ့လာတယ်။ ဒါဟာ စိတ်ချမ်းသာမှုဆိုတာမျိုးပဲ ထင်ပါရဲ့။ မွန်ဂျောင်က ခွက်ကို လက်ကကိုင်ပြီး အိမ်အပြင်ဘက်ကို ခေတ္တခဏ ထွက်လာခဲ့တယ်။

မေလရဲ့ နေရောင်ခြည်က တော်တော်လေး ပူပြင်းနေတာပါ။ သူက ဥယျာဉ်ထဲက သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို သောက်နေမိတယ်။ ဒီနေ့ကုန်ရင်တော့ သူ့ရဲ့ အေးအေးလူလူ အားလပ်ရက်တွေကို အတန်ကြာ နှုတ်ဆက်ရတော့မယ်။ သူ အနုပညာလောကထဲကို ထပ်ပြီး ပြန်ဝင်ရတော့မှာလေ။ အချိန်ဇယားတွေ ကျပ်ညပ်နေတော့မှာ၊ ကိုယ်လိုချင်သလို သရုပ်ဆောင်လို့ ဖြစ်မလာတာမျိုးတွေနဲ့ ဟိုနားဒီနား အသေးအမွှား အဆင်မပြေမှုတွေ အများကြီး ရှိလာတော့မှာကတော့ အသေအချာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်းပဲ သူ့စိတ်ထဲ ပျော်ရွှင်နေမိတယ်။ အချိန်အတော်ကြာမှ ဇာတိရပ်ရွာကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားရသလိုမျိုး ခံစားချက်ပေါ့။

“ရေအေးနဲ့ပဲ ဖျော်သောက်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ”

ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးနဲ့ ရေနွေးကြမ်းပူပူက မကိုက်ညီဘူးလို့ သူ တွေးလိုက်မိတယ်။ လက်ဖက်ရည်ကို အအေးခံဖို့ အသာအယာ မှုတ်နေတုန်းမှာပဲ အိမ်ထဲကနေ ဒယ်လ်ဂူ ဟောင်နေတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ ပုံမှန်ဆို အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့ ကောင်လေးမို့ ဖုန်းမြည်နေလို့ ဖြစ်ရမယ်။ အိမ်ထဲကို သူ ဝင်သွားတော့ သူ့အထင်အတိုင်းပဲ ဒယ်လ်ဂူက ဖုန်းဆီ မျက်နှာမူပြီး ဟောင်နေတာပါ။

“အေးပါ၊ အေးပါ... လာပြောပေးလို့ ကျေးဇူးပဲကွာ”

ဒယ်လ်ဂူရဲ့ မေးစေ့အောက်ကို တစ်ချက်လောက် ကလိထိုးပေးပြီးတဲ့နောက် သူ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တယ်။

“ဆရာ... ကျွန်တော် ခုနစ်နာရီမှာ လာခေါ်ပါ့မယ်”

“ဩော်... အစည်းအဝေးပွဲက ဒီနေ့လား”

“ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ”

“အေးအေး၊ ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ။ ရာသီဥတုက ပူအောက်လှချည်ရဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ပင်ပန်းအောင် မလုပ်ပါနဲ့ဦး”

ဖုန်းပြောလို့ ပြီးသွားတဲ့အခါ သူက ပြက္ခဒိန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အစည်းအဝေးပွဲ ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးကို စာလုံးအသေးလေးတွေနဲ့ ရေးထားတာ တွေ့ရတာပေါ့။

‘အချိန်တွေ ကုန်တာ မြန်လိုက်တာ’

သူ့မျက်လုံးတွေက ဘေးဘက်ကို မဆိုစလောက် ရွေ့သွားတယ်။ ပထမဆုံး ရိုက်ကူးရေး။ အစည်းအဝေးပွဲ ပြီးတာနဲ့ ရိုက်ကူးရေးက စတော့မှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်သွားတော့မယ်။

“ဒီတော့ ကျန်တာက ငါ့တန်ဖိုးနဲ့ငါ ဘယ်လောက်အထိ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာပဲ ရှိတော့တာပေါ့”

ဂျွန်မင်းက အရာအားလုံးကို အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့တာပဲ။ အပြစ်ပြောစရာမရှိတဲ့ ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားတယ်။ အခု ကျန်နေတာကတော့ သူက တခြားဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ သရုပ်ဆောင်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ စင်မြင့်တစ်ခုကို ပေးထားတာမို့ ကျောင်းကပွဲအဆင့်လောက်ကိုပဲ ပြသလို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ။ မွန်ဂျောင်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။ အခု ဖြစ်ပျက်တော့မယ့်အရာတွေက ရိုးရှင်းတဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်မှုတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အရင်ဆုံး ခေါင်းထဲမှာ အလုံးစုံသော ပုံရိပ်ကို ပုံဖော်ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲကနေ အခန်းကဏ္ဍအတိုင်း သရုပ်ဆောင်ကြည့်ရမယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ မိမိရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို အရှိကိုအရှိအတိုင်း အကဲဖြတ်ပြီး စံနှုန်းမမီဘူးဆိုရင် ဖယ်ထုတ်ပစ်ရတာပေါ့။ အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှသာ ကင်မရာရှေ့မှာ သူ မတ်တတ်ရပ်မှာပါ။ ဒါရိုက်တာက အိုကေပေးရင် အဲဒီအခန်းက ပြီးမြောက်သွားပြီး၊ အဆင်မပြေရင်တော့ တစ်ခန်းလုံးကို ပြန်ရိုက်ရမှာပဲ။ တော်တော်လေးကို ရိုးရှင်းလွန်းတာမို့ ဆင်ခြေဆင်လက် ပေးဖို့ နေရာမရှိပါဘူး။ ရိုက်ကူးရေး စတင်ပြီဆိုတာနဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်က မိမိရဲ့ တန်ဖိုးကို သက်သေပြရမယ့်အပြင် ထုတ်လုပ်သူတွေကိုလည်း စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးရမှာပဲ။

မွန်ဂျောင်ရဲ့ အကြည့်တွေက သတင်းစာတစ်စောင်ဆီ ရောက်သွားတယ်။ မနက်ပိုင်းက ဖတ်ခဲ့ရတဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်က သူ့မျက်စိထဲ ဝင်လာတာပါ။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အသုံးအနှုန်းအချို့ကို သုံးနေကြတာ သူ တွေ့မိတယ်။ သန့်စင်သော အဆိုတော်များနှင့် သန့်စင်သော သရုပ်ဆောင်များတဲ့။ မွန်ဂျောင်က အဲဒီအသုံးအနှုန်းတွေကို တွေ့ရတိုင်း ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်မိတယ်။ ဒါဟာ တကယ့်ကို သရော်စာဆန်လှတာပဲ။ သန့်စင်သော သရုပ်ဆောင် ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုအသုံးအနှုန်းမျိုး ထွက်ပေါ်လာရတာပါလိမ့်။

သရုပ်ဆောင်ဆိုတာ သရုပ်ဆောင်မှုကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် တင်ဆက်နိုင်မှသာ သရုပ်ဆောင် ဖြစ်တာလေ။ သန့်စင်သော သရုပ်ဆောင်တဲ့... သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲဒီစကားလုံးတွေကို ကြားရတိုင်း သူ တကယ်ပဲ ရှက်မိပါတယ်။ ဒီလိုစကားလုံးမျိုး ဖန်တီးရလောက်အောင်အထိ မိမိကိုယ်ကိုယ် သရုပ်ဆောင် လို့ ဘွဲ့ထူးပေးပြီး ပရိသတ်ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် များနေပြီလဲ။

မွန်ဂျောင်က ဒီဇာတ်လမ်းကတစ်ဆင့် သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ဆိုတာ ဘယ်လိုရှိသင့်သလဲဆိုတာကို သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို ပြသချင်နေမိတယ်။ သူက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဆုံးမသွန်သင်ဖို့ သင့်တော်တယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသတ်မှတ်ထားပေမဲ့ စီနီယာတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ အကြံဉာဏ်အချို့ ပေးနိုင်တာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ သူနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေအနေနဲ့ သန့်စင်သော သရုပ်ဆောင်ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းက ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းသလဲဆိုတာကို သိစေချင်နေမိတယ်။

အိမ်ရှင်ဖြစ်သူရဲ့ စိတ်အခြေအနေက လေးလံနေတာကို သတိပြုမိလို့ ထင်ပါရဲ့၊ ဒယ်လ်ဂူက အနားကို ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့ခြေထောက်နားမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ မွန်ဂျောင်က သူ့ခြေထောက်ကနေတစ်ဆင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သဲ့သဲ့ကလေး ပြုံးလိုက်မိပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *

“ကျွန်တော်လည်း တက်ရောက်လို့ ရပါသလား” ဒါဟာ အစည်းအဝေးပွဲအကြောင်း ကြားရတဲ့အခါ မာရူး ပထမဆုံး မေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းပါပဲ။

“အဖွဲ့သားတွေအကုန်လုံး တက်ရောက်ကြမှာပါ။ မင်းထင်သလိုမျိုး လေးလံထိုင်းမှိုင်းတဲ့ အခမ်းအနားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သွားမှာပေါ့။ လူတွေအများကြီးနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်တာက ပိုကောင်းတာပေါ့လေ”

“ဒါဆိုရင် ခုနစ်နာရီမှာ ဆိုးလ် ဘူတာရုံကို လာခဲ့ပါ။ တိကျတဲ့ လိပ်စာကို စာပို့လိုက်မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

သူတို့ ဖုန်းချလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ စာတို ရောက်လာတယ်။ နေရာက ဆိုးလ်မြို့က ဂန်နမ်တဲ့။ အင်တာနက်မှာ ရှာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဧရိယာ စတုရန်းမီတာ ၁၅၀ ပတ်ဝန်းကျင်လောက်ရှိတဲ့ ကပွဲခန်းမတစ်ခု ဖြစ်နေတာကို သူ သိလိုက်ရတယ်။ မာရူးက သူ့ရဲ့ ဘီရိုကိုဖွင့်ပြီး ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်နဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီအမည်းတစ်ထည်ကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ဝတ်စုံသတ်မှတ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ တရားဝင်အခမ်းအနားမျိုး မဟုတ်ပုံရတာမို့ ဒီလောက်ဆို ရပြီလို့ သူ ထင်လိုက်တာပါ။

“အစ်ကို... တစ်နေရာရာ သွားမလို့လား”

တံခါးဝကနေ ချောင်းကြည့်နေတဲ့ ဘာဒါက မေးလိုက်တယ်။

“သွားမလို့၊ ညနေပိုင်းကျရင်”

“ဘယ်ကိုလဲ”

“ဒီလိုပါပဲ”

“ပြောပြလည်း ရတာကို”

“မသိလို့လည်း မင်းအတွက် ဘာမှ မနစ်နာပါဘူး”

“အာ... တကယ်ပဲ”

သူက ညီမဖြစ်သူကို ရှောင်ဖယ်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ နေ့လယ် ၃ နာရီ ရှိပြီ။ အချိန်က လိုပါသေးတယ်။ သူ့အဖေက အလုပ်သွားပြီး၊ သူ့အမေကတော့ လက်ကောက်ဝတ် သက်သာလာကတည်းက အလုပ် ပြန်လုပ်နေတာပါ။ မြို့ခံ စတိုးဆိုင်တစ်ခုမှာ ကောင်တာစောင့်ပေးနေတာဖြစ်ပြီး အဲဒီလောက်ကြီး မပင်ပန်းပါဘူးလို့ ပြောတာပဲ။ မာရူးက သူ့ဘဏ်အကောင့်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဝမ် သန်း ၃၀၀ အကြောင်းကို ဖြစ်နိုင်ရင် မပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

ငွေဆိုတာ နည်းနည်းနဲ့လည်း ဖြစ်သလို၊ အများကြီးနဲ့လည်း ဖြစ်တာပဲ။ အကယ်၍ သူ့မိသားစုက ငွေကြေးအကျပ်အတည်း ဖြစ်နေရင်တော့ သုံးဖို့ ချက်ချင်း ပြောပြမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုကတော့ အဲဒီလောက်ကြီး မလိုသလိုပါပဲ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ သန်း ၃၀၀ ကလည်း အလကားရလာတာ မဟုတ်တာမို့ သုံးတဲ့အခါမှာ သတိထားရမယ်။ ဒါဟာ ဂျွန်မင်းက သူ့ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်း သုံးနှစ်တာအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ တန်ကြေးလေ။ ဒီငွေဟာ သရုပ်ဆောင်ခြင်းနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း မပြုနိုင်တော့တဲ့ အဆိုးဝါးဆုံး အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရရင် သူ့ရဲ့ အသက်ကယ်ကြိုး ဖြစ်လာမှာပါ။

“အစ်ကို... တော့ဘိုကီ စားချင်လား”

“မစားဘူး”

“စားချင်တယ်လို့ ပြောစမ်းပါ”

“...အေးပါ၊ ဒါဆိုလည်း စားကြတာပေါ့”

အခြေအနေတွေက ချက်ချင်းကြီး အကြီးအကျယ် ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်လို့ ခံစားရတာမို့ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတယ်။ ဘာဒါက ချက်ချင်းပဲ သူ့နား ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောတော့တာပေါ့။

“သွားဝယ်ချေ။ ငါ စားပေးမယ်”

‘တကယ့် ဂျပိုးလေးပဲ’

မာရူးက မျက်နှာပြုံးစိစိနဲ့ ရှိနေတဲ့ ဘာဒါဆီကို ဖက်ခေါင်းအုံးတစ်လုံး လှမ်းပစ်လိုက်တယ်။ သူကတော့ သူ့အစ်ကိုကို နှိပ်စက်ဖို့ မွေးဖွားလာတာ အသေအချာပါပဲ။ မာရူး ဘဝမကူးပြောင်းခင်က သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော စကားပြောဆိုမှုဟာ ‘ထမင်းစားရအောင်’ ဆိုတာပဲ ရှိခဲ့တာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အခု တော်တော်လေး ရင်းနှီးလာကြတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ရင်းနှီးလာတယ်ဆိုရုံနဲ့ မရန်ဖြစ်ကြဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း သူက တော်တော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ်။

“အာ... သွားပြီ...”

“တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှာ ငါ့နာမည်နဲ့ ကတ်တစ်ခု ရှိနေတယ် ထင်တာပဲ။ ဩော်... ပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့လက တစ်ယောက်ယောက် ဝမ် နှစ်သိန်း သုံးလိုက်တယ် ထင်တယ်။ အလယ်တန်း တတိယနှစ် ကျောင်းသူတစ်ယောက်က တစ်လကို နှစ်သိန်း သုံးတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား”

ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်နှာဖြစ်နေတဲ့ မာရူးဆီကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ဘာဒါဟာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး အပြုံးနဲ့အတူ မာရူးဆီ ဖက်ခေါင်းအုံးကို အသာအယာ ပြန်ပေးလိုက်တယ်။

“အစ်ကို... ငါ သွားဝယ်လိုက်ပါ့မယ်”

“ငါ အများကြီး မစားဘူးနော်၊ အများကြီး မဝယ်နဲ့”

“အိုကေ”

“ဩော်... ပြီးတော့ သွားရင်းနဲ့ အစားအသောက် အမှိုက်တွေကိုပါ တစ်ခါတည်း လွှင့်ပစ်ခဲ့ဦး”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နံတယ်လေ၊ ငါ မ...”

“ငါကြည့်ရတာ ကတ်ကို နောက်ထပ် မလိုတော့ဘူး...”

“အိုကေ”

“ပြီးတော့ အိမ်အပြန်ကျရင် နွားနို့ပါ ဝယ်ခဲ့ဦး”

“...ဒါကို ငါ ပြန်ကလဲ့စားချေမှာ”

“အေးပါ”

မာရူးက တံခါးဆီကို မေးထိုးပြပြီး ပြုံးလိုက်ပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *

ဂန်နမ် ဘူတာရုံ။ အဲဒီနေရာက ဘတ်စ်ကားတွေ၊ ကားတွေနဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက် ညပ်ပိတ်နေတာပါ။

“မင်းက ဘာလို့ ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ထားတာလဲ”

ဂျီဆော့က နောက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အသံကို ကြားပြီး ကိုယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ မီးခိုးရောင် ရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီအမည်း ဝတ်ထားတဲ့ မာရူး မတ်တတ်ရပ်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတာပေါ့။

“ဒါက ပွဲလေ။ ဒီတော့ ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်တာက မဖြစ်မနေပေါ့”

“အဲဒီစည်းကမ်းက ဘယ်နိုင်ငံကလဲ”

ဂျီဆော့က မာရူးတစ်ယောက်တည်း အပေါ်ကို တက်သွားမယ့်ပုံစံ ဖြစ်နေတာမို့ သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ နေရာက ဂန်နမ် ဘူတာရုံနဲ့ မလှမ်းမကမ်းက အဆောက်အအုံတစ်ခုရဲ့ တတိယထပ်မှာပါ။

“အဲဒါက တော်တော်ကြီးမှာ မဟုတ်လား”

“ဘယ်သူသိမှာလဲ”

“မင်း စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား”

“ငါက အစားအသောက်အတွက် လာတာလေ။ ဘာလို့ စိတ်လှုပ်ရှားရမှာလဲ”

မာရူးရဲ့ ပြန်ပြောပုံတွေက တော်တော်လေး ခြောက်ကပ်လှတယ်။ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တဲ့လူဆိုရင် လူအေးကြီးလို့ ထင်နိုင်ပေမဲ့ ဂျီဆော့ကတော့ မာရူးက ရိုးရိုးလူအေးသက်သက် မဟုတ်မှန်း သိနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူက နွေးထွေးတဲ့လူတစ်ယောက်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။

“လှေကားတွေ မရှိဘူးလား”

“မင်းက ဘာလို့ လှေကား ရှာနေတာလဲ။ ဓာတ်လှေကား ရှိတာပဲဥစ္စာ”

“လှေကားက ကျန်းမာရေးအတွက် ပိုကောင်းလို့ပေါ့”

ဂျီဆော့က ပထမထပ်က လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို မေးကြည့်ပေမဲ့ လှေကားက အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ပြန်လည်ဖြေကြားမှုကို ရခဲ့တယ်။ သူ ဓာတ်လှေကားကိုပဲ စီးဖို့ ရွေးချယ်စရာ ရှိတော့တာပေါ့။

“မင်းအရွယ် ကလေးတစ်ယောက်အတွက် လှေကား သုံးထပ် တက်တာက ဘာလေ့ကျင့်ခန်းမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်”

မာရူးရဲ့ စကားကို ကြားရတဲ့အခါ ဂျီဆော့က “ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဖြစ်ပါတယ်” လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ မာရူးက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေမိတာပေါ့။ ဂျီဆော့က မာရူးရဲ့ အကြည့်ကို မြင်တဲ့အခါ အပြုံးကြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒီလို နေ့ကောင်းရက်ကောင်းမျိုးမှာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သူ မပြောချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း မာရူးက တကယ့်ကို အကဲခတ် မြန်လွန်းပါတယ်။

“အခုမှ စဉ်းစားမိတယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အဲဒီအမျိုးသမီးကြီးကို ကူညီတုန်းက မင်း ချွေးတွေ တော်တော်ထွက်နေတာပဲ။ မင်း နေမကောင်းဘူးလား”

“ကျွန်တော် အမောမခံနိုင်ရုံတင်ပါ”

“...ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဦး။ အသက်ကြီးလာရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်”

“ဟား ဟား ဟား”

သူတို့ ရယ်မောနေကြတုန်းမှာပဲ ဓာတ်လှေကားတံခါးက ပြန်ပွင့်သွားတယ်။ သူတို့ရှေ့မှာ ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး အဖွဲ့သားနှစ်ယောက် ရှိနေတာပါ။ သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မှန်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဝင်ပေါက် ရှိနေပြီး၊ အဲဒီအလွန်မှာတော့ ကပွဲခန်းမကြီး ရှိနေတာပေါ့။

“ဘွတ်ကင် လုပ်ထားပါသလား”

အမျိုးသမီးက မေးတဲ့အခါ ဂျီဆော့နဲ့ မာရူးက သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ပြောလိုက်တယ်။ အမျိုးသမီးက ချက်ချင်းပဲ အဲဒီနာမည်နှစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး နာမည်တွေကို အမှတ်အသား ခြစ်လိုက်တာပေါ့။

“ဝင်သွားလို့ ရပါပြီ”

ဂျီဆော့က တံခါးကို ဖွင့်ရင်း လေချွန်လိုက်တယ်။ အတွင်းထဲမှာတော့ သဲ့သဲ့ကလေး ကြားနေရတဲ့ ဂီတသံ ရှိနေတာပါ။ မျက်နှာကျက်က မီးလုံးတွေက တစ်နေရာနဲ့တစ်နေရာ မတူညီဘဲ ဝင်ပေါက်နားမှာတော့ လင်းထိန်ပြီး လှပနေတာပေါ့။ ဝင်ပေါက်ရဲ့ ညာဘက်အလွန်မှာ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဓိကဇာတ်ကောင်တွေ၊ ဒုတိယဇာတ်ကောင်တွေနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အဖွဲ့သားတွေက ဘယ်ဘက်ကို သွားရမှာဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ညာဘက်ကို သွားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

“ငါတို့က ညာဘက်ကို သွားရမှာ မဟုတ်လား”

“အသေအချာပေါ့”

ဂျီဆော့က ဘယ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ လူအနည်းငယ်ကို အဖွဲ့သားတွေက အခန်းထဲဆီ လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားတာကို သူ မြင်လိုက်ရတာပေါ့။

“အဲဒီအထဲမှာ သူတို့ ဘာတွေ ပြောကြမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ”

“ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှိမလား။ သူတို့က လူတွေကို အဆင့်အတန်းအလိုက် ခွဲခြားထားရုံတင်ပါ။ ငါတို့လို အပိုလူတွေ ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင် ဒီနေရာမှာ လူပေါင်းစုံ ရှိနေတာမို့ အထက်ကလူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပြဿနာဖြစ်ရင် ခက်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်မို့ သူတို့က ဇုန်တွေကို ခွဲခြားထားတာပေါ့”

“ငါ အဲဒီထဲကို ခိုးဝင်ကြည့်ရမလား”

“မင်း တကယ် မလုပ်သင့်ဘူး။ အဲဒီမှာ သရုပ်ဆောင်တွေတင်မကဘဲ ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရေးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့လူတွေ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေပါ ရှိနေမှာ။ အကယ်၍ မင်း သူတို့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ဖျက်ဆီးမိရင် ရုပ်ရှင်မှာ ပါဝင်ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်”

မာရူးက ဝင်မပတ်သက်သင့်ဘူးလို့ ပြောရင်း ညာဘက်ကို လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ ဂျီဆော့လည်း သွားရည်ကျရင်း ညာဘက်ကိုပဲ လျှောက်သွားခဲ့တာပေါ့။ ဒီအခန်းကဏ္ဍက သူ ကြိုးစားပမ်းစားနဲ့ ရခဲ့တာမို့ ဆုံးရှုံးသွားရင် စိတ်ပျက်စရာကြီး ဖြစ်နေမှာလေ။ ညာဘက်မှာတော့ သူတို့ ဘူဖေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မျက်နှာကျက်က စပီကာတွေဆီကနေ မြူးကြွတဲ့ ဂီတသံတွေ စီးဆင်းလာနေတာပါ။ မီးရောင်တွေကတော့ ယေဘုယျအားဖြင့် မှိန်နေတာပေါ့။ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ လူတိုင်း တစ်ခုခုကို စားနေကြတာပါ။

“ဒါက ဘူဖေးသက်သက်ပဲလား”

“မင်းက ဘာကို မျှော်လင့်နေတာလဲ”

“ပါတီပွဲပေါ့”

ဒါက နည်းနည်းတော့ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လှပေမဲ့ ဒီမှာ လူတွေအများကြီး ရှိနေတာမို့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတော့ ကောင်းနေဆဲပါပဲ။ ဂျီဆော့က သီချင်းသံအတိုင်း ပုခုံးကို လှုပ်ခါရင်း ဘူဖေးကို ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ စားချင်တာမှန်သမျှကို ယူပြီး အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ စားပွဲတစ်ခုမှာ ထိုင်လိုက်တာပေါ့။ မာရူးလည်း အဲဒီစားပွဲဆီ ရောက်လာပြီး ထိုင်တယ်။

“လူတိုင်းက စားပဲ စားနေကြတာပဲ”

“သူတို့က ဒါအတွက် လာကြတာလေ”

“ဒါဆို ငါ ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ခဲ့တာ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူးပေါ့။ ကခုန်တာကကော။ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ မြင်ရတဲ့ ကပွဲကကော”

ဂျီဆော့က မေးခွန်းအတော်များများကို မေးလိုက်ပေမဲ့ မာရူးကတော့ တစ်ခုမှ ပြန်မဖြေဘဲ ဆက်စားနေခဲ့တယ်။ သူ ပြန်ဖြေမယ့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြပါဘူး။ ဂျီဆော့က သက်ပြင်းချရင်း ငရုတ်သီးပုစွန်တစ်တုံးကို ခက်ရင်းနဲ့ ထိုးလိုက်တယ်။ ဒီနေ့ ငါ လုပ်မှာက စားဖို့သက်သက်ပဲလားလို့ သူ တွေးနေမိတာပေါ့။ သူက အစားအစာကို စားရင်းနဲ့ တခြားလူတွေကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေမိတယ်။ အခုတင် ဝင်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ဘက်ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးအစုံ ကျယ်သွားတာပေါ့။ ဂျီဆော့က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းနဲ့ လက်လှမ်းပြလိုက်တယ်။ သူ ဒီလိုလုပ်လိုက်တဲ့အခါ မိန်းကလေးက သူ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာတော့တာပဲ။

‘ဟုတ်ပြီ’

ဒီလို လူပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာမှာ ကံပါတဲ့ ဆုံစည်းမှုမျိုး ရှိပါစေပေါ့။ ရုပ်ရှင်ဆန်တဲ့ ဆုံတွေ့မှုနဲ့ အချစ် ဒါပေမဲ့လည်း ဂျီဆော့က မိန်းကလေးက သူ့ဆီ လာနေတာ မဟုတ်မှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရတယ်။ မိန်းကလေးက စားပွဲဆီ ရောက်လာပြီး သူ့ရဲ့ အရိပ်က မာရူးရဲ့ ပန်းကန်ပြားပေါ်ကို ကျရောက်သွားတာပါ။ အဲဒီအခါမှသာ မာရူးက ခေါင်းမော့ပြီး သူ့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

“ဟန်မာရူး။ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”

မာရူးက ဝမ်းသာပုံရော၊ စိတ်ပျက်ပုံပါ ပေါ်နေတာပေါ့။

“မင်းက ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ”

“ဘာလို့လဲဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အသေအချာပေါ့၊ ငါ့ကို ဖိတ်ထားလို့ပေါ့”

မိန်းကလေးက ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လက်ကိုင်အိတ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။

“ငါ အစားအစာ သွားယူတုန်း ဒါလေးကို စောင့်ကြည့်ပေးဦး”

သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ မျက်နှာထားမျိုး လုပ်ပြီး ဘူဖေးဆီ လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ ဂျီဆော့က မာရူးကို ချက်ချင်း မေးတော့တာပေါ့။

“သူက ဘယ်သူလဲ”

“မင်းက ဘာလို့ သိချင်ရတာလဲ”

“ငါတို့ အတူတူ စားကြမှာလေ။ ဒီတော့ အချင်းချင်း သိထားဖို့က လိုတာပေါ့”

“...သူက လီယိုဂျင် တဲ့၊ ငါတို့ အတူတူ သရုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးတယ်”

“တကယ်လား။ သူက ချစ်ဖို့ကောင်းသားပဲ”

“ဘယ်သူက ချစ်ဖို့ကောင်းလို့လဲ။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားလွန်းပြီး ချောင်းကြည့်ရတာကို သဘောကျတာ”

“ချောင်းကြည့်ရတာကို”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယိုဂျင်က သူ့ရဲ့ အစားအစာတွေကို ယူလာပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ ဂျီဆော့က သူ့ကို ကြည့်ပြီး စကားစလိုက်တာပေါ့။

“မင်းက လီယိုဂျင် လား”

“ဘာ... ဘာကြီးလဲ။ ရှင်က ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ”

“မာရူးက ပြောပြတာ။ ပြီးတော့ မင်းက ချောင်းကြည့်ရတာ သဘောကျတယ်ဆို။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ဂျီဆော့က အပြုံးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ မာရူးက သူ့ရဲ့ ခက်ရင်းကို ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်တာကို သူ မြင်ပေမဲ့လည်း သူ့ရဲ့ စပ်စုလိုစိတ်ကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယိုဂျင်က မာရူးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

“ဩော်... ငါက ချောင်းကြည့်ရတာ သဘောကျတယ်ပေါ့။ ဒါဆို နင်ကကော ပေါ့ပျက်ပျက် စကားလုံးတွေနဲ့ ဖွင့်ပြောရတာ သဘောကျတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ယုန်လက်စွပ်ကကော ဘာလဲ”

“ငါ သိပြီ။ ဒါကြောင့်ပဲ စားကြရအောင်”

“နင်က ဘာကို သိတာလဲ”

ယိုဂျင်က မာရူးကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ မာရူးက သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးတွေကို ကုတ်ရင်း ယိုဂျင်ရဲ့ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်တာပေါ့။

“ဟွန်း... ဒါက ပျော်စရာကောင်းသားပဲ။ အခုမှပဲ ပါတီပွဲလို့ ခေါ်လို့ရတော့မယ်”

ဂျီဆော့က လက်ပိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေမိတယ်။ ဒီ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ နေရာက အခုမှပဲ နည်းနည်းလေး ပိုကောင်းလာပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *