အခန်း ၃၂၂

အခန်း (၃၂၂) ဒုက္ခသည် ငါးသိန်းအတွက် နေထိုင်ရေး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းခြင်း

ကျောက်လင်က မိုဟုန်လျန်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်၏။

ဤပါရမီရှင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ကောင်မလေးသည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က ကျောက်လင်ကို မည်သည့်ဘက်မှ ကြည့်မရခဲ့ဘဲ သူ၏ ဇနီးများနှင့်သာ အချိန်ဖြုန်းနေသည်ဟု အမြဲလိုလို ညည်းညူတတ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်က နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သူမျှ မမြင်ဖူးသေးသော ပစ္စည်းအသစ်အဆန်းများကို တီထွင်ပြသပြီးနောက် မိုဟုန်လျန်က ကျောက်လင်ကို လေးစားမှုအသစ်ဖြင့် စတင်ကြည့်ရှုလာခဲ့၏။

နောက်ပိုင်းတွင် မိုဟုန်လျန်က ကျောက်လင်၏ ဇနီးသည် အမြဲတမ်း တောက်ပနေပြီး အခန်းထဲတွင် ကျောက်လင်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နောက်ပြောင်နေတတ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပို၍ သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စမျိုးက မိန်းမတွေကို တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် ပျော်ရွှင်စေတာလား ဟု သူမ တွေးမိသည်။

မိုဟုန်လျန်သည် ယခုအခါ အရွယ်ရောက်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မက်မောခြင်း မရှိသော မိန်းမပျိုဟူသည် မည်သူရှိမည်နည်း။ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများသည် ယောကျ်ားနှင့် မိန်းမ နှစ်ဦးစလုံးကို ပျော်ရွှင်မှုပေးစွမ်းနိုင်မှသာ ကျေနပ်စရာကောင်းမည်ကို သူမ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မိုဟုန်လျန်သည် ခိုးနားထောင်တတ်သော အကျင့်တစ်ခုကို ရရှိလာခဲ့၏။

ခိုးနားထောင်ပြီးနောက် မိုဟုန်လျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကျောက်လင်၏ ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ စွဲလမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခုရက်ပိုင်းများတွင် မိုဟုန်လျန်သည် အလုပ်ရုံ၌ အလုပ်များနေသော်လည်း စိတ်က လွင့်ပါးနေပြီး ကျောက်လင်အကြောင်းကိုသာ အမြဲတမ်း တွေးတောနေမိ၏။

ယခု ကျောက်လင် အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ မိုဟုန်လျန်က ဆက်၍ မထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့ဘဲ သူမကိုယ်သူမ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးချင်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖွင့်ဟဝန်ခံချိန်တွင် မိုဟုန်လျန်သည် အတော်လေး ရဲတင်းနေခဲ့ပြီး ကျောက်လင်ကို တိုက်ရိုက်ပင် လက်ထပ်ချင်နေခဲ့၏။

"ဟုန်လျန်... ကိုယ်လည်း မင်းကို တကယ် အရမ်းသဘောကျပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက သခင်ကြီးမိုရဲ့ မြေးဖြစ်နေတော့ မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို သခင်ကြီးမို သဘောတူဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပြီ... ကိုယ် နောက်ကျရင် သခင်ကြီးမိုဆီ သွားပြီး အကဲစမ်းကြည့်လိုက်မယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

စနစ်ထဲတွင် မိုဟုန်လျန်သည် အဆင့်(၁) အလှပန်းလေး တစ်ပွင့်ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ပေါင်းဖက်လိုက်သည်နှင့် စနစ်က နှစ်နှစ်ဆယ်စာ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းရည်ကို ဆုချီးမြှင့်မည့်အပြင် အခြားသော ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုကိုလည်း ဆုအဖြစ် ပေးအပ်နိုင်ပေသည်။

မိုဟုန်လျန် ကိုယ်တိုင်က ကမ်းလှမ်းလာမှတော့ ကျောက်လင်အတွက် ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော်လည်း မိုဟုန်လျန်သည် မိုချန်းချွမ်း၏ ရင်နှစ်သည်းချာ ရတနာလေးဖြစ်ကြောင်းကို ကျောက်လင်၏ ရင်ထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသဖြင့် မိုဟုန်လျန်ကို အလွယ်တကူ လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျောက်လင်သည် မိုဟုန်လျန်အတွက် မင်္ဂလာအခမ်းအနား တစ်ခုလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျင်းပပေးရမည်ဖြစ်၏။

"ငါ့အဘိုးက ငါ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပါဘူး..."

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုဟုန်လျန်သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ချစ်ကြိုက်ရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်မှုလှိုင်းတံပိုးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွား၏။

ကျောက်လင်က သူမ၏ အဘိုး မိုချန်းချွမ်းထံမှ ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံရမည်ဖြစ်ရာ မိုဟုန်လျန်အတွက် အခက်တွေ့သွားစေသည်။ မိုချန်းချွမ်းက သူမကို အခြားအဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း သူမ သိထားသဖြင့် ကျောက်လင်နှင့် လက်ထပ်မည့်ကိစ္စကို သူ သေချာပေါက် သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်လင်က မိုဟုန်လျန်ကို စကားဆုံးအောင် ပြောခွင့်မပေးဘဲ သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် မိုဟုန်လျန်၏ နှုတ်ခမ်းကို လှမ်း၍ ထိလိုက်၏။

မိုဟုန်လျန်သည် လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကျောက်လင်ကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

ဤသည်မှာ ကျောက်လင်နှင့် သူမ၏ ပထမဆုံးသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုပင် ဖြစ်၏။

"မင်းအဘိုးရဲ့ ကိစ္စတွေကို ကိုယ့်ဆီမှာသာ ထားလိုက်ပါ..."

"ကိုယ်က မင်းကို ခမ်းခမ်းနားနားနဲ့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ လက်ထပ်ချင်တာပေါ့..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ရင်း မိုဟုန်လျန်၏ ဆံပင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။

မိုဟုန်လျန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး ရင်ထဲတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ချိုမြိန်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောက်လင်က သူ၏ အာကာသတဲထဲသို့ ဝင်ကာ အမြန်ရေချိုးလိုက်ပြီးနောက် မင်ချွမ်မြစ်ဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွား၏။

ပထမဦးစွာ ဒုက္ခသည် တစ်သိန်းအတွက် နေထိုင်ရေး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် သံရည်ကျိုအလုပ်ရုံအတွက် နေရာရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်၏။

တတိယအနေဖြင့် ဘိလပ်မြေ၊ ကိုလာ နှင့် ဟော့ပေါ့ အလုပ်ရုံများအတွက် စက်ရုံတည်နေရာများကို ရွေးချယ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ကျောက်လင်သည် ဤအရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်နေသည်။

သေချာသည်မှာ အရေးအကြီးဆုံးအချက်က ဒုက္ခသည်များအတွက် နေထိုင်ရေး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရန်ပင် ဖြစ်၏။ ပိုင်နက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ဤဒုက္ခသည်များကို လွင်တီးခေါင်တွင် အိပ်ခိုင်း၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

မင်ချွမ်မြစ်ကို ကျော်လွန်၍ ပျံသန်းပြီးနောက် တောင်တန်းများသည် အနိမ့်အမြင့် ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဤတောင်ထွတ်များသည် ကျောက်လင် ဝယ်ယူထားသော တောင်ထွတ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်ထဲမှ အချို့ပင်ဖြစ်၏။

သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသည်မှာ ကျောက်လင်၏ ပိုင်နက်ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေမည်ဆိုလျှင် ပထမဆုံး ဈေးကွက်မှာ မင်ချွမ်မြို့ပင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် မင်ချွမ်မြို့အနီးရှိ တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် အလုပ်ရုံ အများစုကို တည်ဆောက်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့၏။ အလားတူပင် အလုပ်ရုံများသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ရမည့် ဒုက္ခသည်များကိုလည်း ဤတောင်ကုန်းများပေါ်တွင် နေရာချထားပေးမည် ဖြစ်သည်။

အမှောင်ကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်လင်၌ လင်းယုန်မျက်လုံးများ ရှိနေသဖြင့် ညဘက်အမြင်အာရုံမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်သည် အမြင့် မီတာတစ်ရာကျော်နှင့် အလျား အနည်းဆုံး နှစ်မိုင်ခန့်ရှည်သော တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။

မီတာ ၅၀ လျှင် ဂူတစ်ဂူ တူးမည်ဆိုပါက ဤတောင်ထွတ်ပေါ်တွင် ဂူပေါင်း ၂၀ အထိ တူးဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဂူတစ်ဂူလျှင် လူ ၁၀၀၀ နေထိုင်နိုင်မည်ဆိုပါက လူပေါင်း ၂၀,၀၀၀ အထိ ဝင်ဆံ့နိုင်ပေမည်။

ကျောက်လင်သည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ စနစ်နေရာလွတ်ကို အသုံးပြုကာ တောင်စောင်းမှ မြေကြီးများကို ချက်ချင်း စတင် စုဆောင်းလိုက်၏။

တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်။

ဤတောင်ပေါ်တွင် ဂူပေါင်းနှစ်ဆယ်ကို တူးဖော်ပြီးစီးသွားကာ ဂူတစ်ခုစီတိုင်းတွင် လူဆယ်ဦး နေထိုင်နိုင်သော ဘုံအခန်းကြီးတစ်ခု ပါဝင်သည်။

"ဒီတောင်က ဒုက္ခသည် နှစ်သောင်း အိပ်ဖို့အတွက် အလုံအလောက် ကြီးမားတာပဲ..."

သူ၏ တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် ဒုတိယမြောက် တောင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း မပျံသန်းတော့ဘဲ သူ၏ စိတ်အာရုံကို စနစ်ဈေးဆိုင်အပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

[အအေးဖျာ : စနစ်အမှတ် ၅၀]

အခု ၅၀၀,၀၀၀ ဝယ်ယူလိုက်၏။

[လေအေးပေးဂွမ်းစောင် : စနစ်အမှတ် ၁၅၀]

အခု ၅၀၀,၀၀၀ ဝယ်ယူလိုက်၏။

[ဆန်ကြမ်းတစ်ရှီ : စနစ်အမှတ် ၈၀၀]

အိတ်ပေါင်း ၂,၅၀၀,၀၀၀ ဝယ်ယူလိုက်၏။

[ဆားနုတစ်ကျင်း : စနစ်အမှတ် ၁၂၀၀]

အထုပ်ပေါင်း ၂,၅၀၀,၀၀၀ ဝယ်ယူလိုက်၏။

[လက်လုပ်သံဒယ်အိုး : စနစ်အမှတ် ၁၀၀၀]

၂၅,၀၀၀ လုံး ဝယ်ယူလိုက်၏။

[သတ္တုစပ်မီးဖိုချောင်သုံးဓား : စနစ်အမှတ် ၁၀၀]

၅၀၀,၀၀၀ ချောင်း ဝယ်ယူလိုက်၏။

[ရွှေနဂါးဆီ : စနစ်အမှတ် ၈၀]

စည်ပေါင်း ၂,၅၀၀,၀၀၀ ဝယ်ယူလိုက်၏။

[တီရှပ် : စနစ်အမှတ် ၁၅]

၅၀၀,၀၀၀ ထည် ဝယ်ယူလိုက်၏။

[ရေခဲပိုးသား ဘောင်းဘီတို : စနစ်အမှတ် ၂၅]

၅၀၀,၀၀၀ ထည် ဝယ်ယူလိုက်၏။

[ချည်သားစစ်စစ် အတွင်းခံ : စနစ်အမှတ် ၁၀]

၅၀၀,၀၀၀ ထည် ဝယ်ယူလိုက်၏။

[အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီ : စနစ်အမှတ် ၂၀]

၅၀၀,၀၀၀ ထည် ဝယ်ယူလိုက်၏။

ဒုက္ခသည် ၅၀၀,၀၀၀ ကို နေရာချထားပေးရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစား၊ အစားအသောက်နှင့် နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများအားလုံးကို တစ်ပါတည်း ပြင်ဆင်ထားသင့်ပေသည်။

ကျောက်လင်သည် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် စနစ်အမှတ် ၅,၄၁၀,၀၀၀,၀၀၀ ကို သုံးစွဲလိုက်၏။

စနစ်အမှတ် : ၈,၄၂၁,၅၉၈,၀၀၀

"ဒီတစ်ကြိမ် ကုန်ကျစရိတ်က အတော်လေး ကြီးမားသွားတယ်... စနစ်အမှတ် ၅.၄ ဘီလီယံလောက် သုံးလိုက်ရပြီး အခုဆို ၈.၄ ဘီလီယံပဲ ကျန်တော့တယ်..."

ကျောက်လင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သို့သော်လည်း တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် လူဦးရေ ၅၀၀,၀၀၀ ရှိလာမည် ဖြစ်သဖြင့် မည်မျှပင် အမှတ်များ သုံးစွဲရပါစေ လုံးဝ တန်ဖိုးရှိပေသည်။

ဤမျှကြီးမားသော လူဦးရေဖြင့် ကျောက်လင်၏ မတူညီသော စက်မှုလုပ်ငန်း အစီအစဉ်များကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် တောင်ထွတ် ၂၅ ခုပေါ်ရှိ တောင်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ဂူပေါင်း ၂၀ စီ တူးဖော်ရန် တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဒုက္ခသည် ၅၀၀,၀၀၀ အတွက် နေထိုင်ရေး ပြဿနာ ပြေလည်သွားခဲ့၏။

ညဥ့်နက်ချိန်တွင် ကျောက်လင်သည် သူနေထိုင်ရာ တောင်ကုန်းများအနီးရှိ အမြင့် မီတာ ၃၀၀ ကျော်နှင့် အလျား ၅ မိုင်ခန့် ရှည်လျားသော တောင်တစ်တောင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်းမှာလည်း ကျောက်သားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် ထိုတောင်၏ အတွင်းပိုင်းကို ပုရွက်ဆိတ်အုံကဲ့သို့ အပြီးအပိုင် တူးဖော်လိုက်ကာ အလွှာဆယ်လွှာနှင့် အလွှာတိုင်းတွင် ကျောက်ဂူအခန်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ဖန်တီးလိုက်၏။

ကျောက်လင်က စနစ်ဈေးဆိုင်မှ ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ဤတောင်ပေါ်ဂိုဒေါင်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို ပင်ပန်းတာပဲ..."

ဂိုဒေါင်တည်ရှိရာ တောင်စောင်းထိပ်တွင် ရပ်နေရင်း ကျောက်လင်က ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤသည်မှာ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း တူးဖော်ရသည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဒုက္ခသည် ၅၀၀,၀၀၀ ရောက်ရှိလာမှုနှင့်အတူ ကျောက်လင်၏ စက်မှုလုပ်ငန်း အသီးသီးတွင် လုပ်သားအင်အား အလုံအလောက် ရှိသွားပြီဖြစ်ပြီး နောင်တွင် ဒုက္ခသည်များကို ထပ်မံ ဝယ်ယူရန် လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"နောက်တစ်ခုက သံရည်ကျို အလုပ်ရုံအတွက် နေရာရွေးရဦးမယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်တွင် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဂူများကို တူးဖော်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထုံကျင်သွားခဲ့ပြီး အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိနိုင်တော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မနက်ဖြန် နေ့ခင်းဘက်တွင်မှ သံရည်ကျိုစက်ရုံအတွက် နေရာလာရွေးချယ်လည်း ရနိုင်သဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြန့်ကြာစေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် အသံထက်မြန်သော ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ ထင်းရှူးနက်တောင်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး အာကာသတဲ ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။

ညဥ့်နက်ချိန်တွင် နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံးပြား အမိုးအောက်၌ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်က မအိပ်သေးဘဲ သူမ၏ ရှေ့တွင် အမျိုးသမီး ငါးဦး ရပ်နေကြ၏။

ကျောက်လင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ စနစ်၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော ချင်းယာ ဒုက္ခသည်စခန်းမှ အမျိုးသမီး ငါးဦး ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။