အခန်း ၃၂၆

အခန်း (၃၂၆) ဘတ္တရီနည်းပညာပေးရင် မြေးမလေးကို လက်ထပ်ခွင့်ပြုမယ်

နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး ဖန်လုံအိမ် အမိုးအောက်တွင် မိုချန်းချွမ်းနှင့် မြေးမလေး မိုဟုန်လျန်တို့ နှစ်ယောက်သား ရပ်နေကြ၏။ သူတို့၏ အကြည့်အောက်ရှိ အောက်ဘက် မြေပြင်တွင် လူအများအပြား ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့မြင်နေရသည်။ ယနေ့တွင် ဒုက္ခသည်ပေါင်း နှစ်သိန်းခန့် ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကြီးမားလှသော အမိုးအကာကြီး၏ ပတ်လည်တွင် မြေအိုးပေါင်း တစ်ထောင်နှင့် သံဒယ်အိုးပေါင်း တစ်ထောင်ကို ယာယီတပ်ဆင်ထားပြီး အသားဆန်ပြုတ်များကို တရစပ် ချက်ပြုတ်နေကြသည်။

ဤဒုက္ခသည်များမှာ ခရီးရှည်ကြီးကို ဖြတ်သန်းလာရသဖြင့် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသော်လည်း ဤနေရာရှိ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများ၌ မျှော်လင့်ချက်ရောင်စဉ်များ လင်းလက်လာကြသည်။ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ မရောက်မီက ဤနေရာအကြောင်းကို ဘာတစ်ခုမျှ မသိရှိခဲ့ကြသဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

ဒုက္ခသည်တစ်ဦးချင်းစီသည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသော်လည်း မြေအိုးပေါင်း တစ်ထောင်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားကြကာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိလာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

"ကျောက်လင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ... သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို ငါ ပိုပြီးတော့ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး..."

"မနေ့က ဒုက္ခသည် တစ်သိန်းရှိတယ်... ဒီနေ့မှာ နှစ်သိန်းဖြစ်လာပြန်ပြီ... ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေကို သူက အဆင်ပြေပြေနဲ့ ကျွေးမွေးနိုင်နေသေးတယ်..."

မိုချန်းချွမ်းက ခဏခဏ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မိုချန်းချွမ်းမှာ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာန နန်းတွင်း လက်မှုပညာဌာနမှ လာသူဖြစ်၍ စီမံကိန်းကြီးများကို တာဝန်ယူခဲ့ဖူးသော်လည်း လူတစ်ထောင်လောက်ကိုသာ အများဆုံး စီမံခန့်ခွဲဖူးသည်။ ထိုလူတစ်ထောင်အတွက်နှင့်ပင် သူ အခက်အခဲပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ ကျောက်လင်မှာမူ လူပေါင်း သုံးသိန်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ခံရရှိနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ မငြိမ်မသက်မှုမျှမရှိဘဲ လုံခြုံစွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်နေသည်။

"အဘိုး... သမီး ကျောက်လင်ကို လက်ထပ်ချင်တယ်..."

ရုတ်တရက် မိုဟုန်လျန်က ပြောလိုက်သည်။ ကျောက်လင်က ယမန်နေ့ညကပင် အဘိုးဖြစ်သူထံ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် သဘောတူထားခဲ့သော်လည်း ယနေ့မနက်စောစော၌ ချီလျန်တောင်တန်းသို့ သွားရောက်ကာ အလုပ်များလွန်း၍ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

သူသည် ထင်းရှူးနက်တောင်သို့ ပြန်မလာခဲ့သည့်အတွက် မိုချန်းချွမ်းထံ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် မေ့ကျန်ခဲ့သည်။ မိုဟုန်လျန်မှာ တစ်နေ့လုံး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ အဘိုးဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူမရွေးချယ်ခဲ့သည့် လူကို ပို၍ပင် လေးစားနှစ်သက်သွားကာ ကျောက်လင်နှင့် လက်ထပ်လိုစိတ်မှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိုဟုန်လျန်မှာ ကျောက်လင်ကို စောင့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်တိုင်ပင် ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဘာ..."

မိုချန်းချွမ်းမှာ မိုဟုန်လျန်ကို ငေးကြည့်နေမိကာ ကြက်သေသေသွားပြီး ခဏတာမျှ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဤမျှ ရုတ်တရက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့။ မိုချန်းချွမ်းမှာ မြေးမလေးကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးကာ တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားချင်သူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မိုဟုန်လျန်မှာ အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်းပင် မသိလိုက်ပေ။ ထို့ပြင် မိုချန်းချွမ်းမှာ မြေးမလေးကို ထူးချွန်သည့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်စေချင်ခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ အဂ္ဂိရတ်မိသားစုဖြစ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း ဘယ်တုန်းက ကျောက်လင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးဆီမှာ အလိမ်ခံလိုက်ရတာလဲ..."

မိုချန်းချွမ်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ မိုချန်းချွမ်း၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ရောက်ပြီးကတည်းက မိုဟုန်လျန်ကို အနားတွင်ပဲ ထားခဲ့သည်။ ကျောက်လင်မှာ မိုဟုန်လျန်နှင့် စကားကောင်းကောင်းပင် ပြောချိန်မရခဲ့။

မိုဟုန်လျန်က ကျောက်လင်ကို ဘာကြောင့် သဘောကျပြီး ချက်ချင်း လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရသလဲဟု သူ တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က မိုဟုန်လျန်ကို လျှို့ဝှက်စွာ စည်းရုံးပြီး အလိမ်ခံရသည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

မိုဟုန်လျန်မှာ ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွားသည်။ သူမသည် ကျောက်လင်ဆီမှာ အလိမ်မခံရ။ ကျောက်လင်ကို မမှားယွင်းစေရ။ ဤစကားများ ကျောက်လင်၏ နားသို့ ရောက်သွားလျှင် သူမကို စွန့်ပစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

"အဘိုး... ကျောက်လင်က သမီးကို မလိမ်ပါဘူး... သမီးက ကျောက်လင်ကို အရင်သဘောကျတာပါ..."

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျောက်လင်နဲ့ သမီး စကားမပြောဖြစ်ကြပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ စွဲဆောင်မှုကို မြင်ပြီးတော့ သမီး သူ့ကို အရမ်းချစ်သွားတာပါ... အဘိုး သဘောမတူရင် သမီး ဘယ်တော့မှ နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မိုဟုန်လျန်က ရှင်းပြပြီးနောက် သူမ၏ ခံစားချက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖော်ပြလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်လင်နှင့် လက်မထပ်ရလျှင် တခြား မည်သည့်ယောက်ျားကိုမျှ စိတ်ဝင်စားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်း..."

မိုချန်းချွမ်း၏ လက်ချောင်းများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ မိုချန်းချွမ်းက ကျောက်လင်ကို လေးစားသော်လည်း မြေးမလေးနှင့် မသင့်တော်ဟု ယူဆသည်။ ကျောက်လင်မှာ ဇနီးပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ်လည်း လက်ထပ်ဦးမည်ဖြစ်ကာ မိန်းမရှုပ်သည့်လူဖြစ်သည်။ မိုဟုန်လျန်ကဲ့သို့ သစ္စာရှိသောသူမှာ ကျောက်လင်၏ ဇနီးများထဲမှ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သွားမည်ကို မိုချန်းချွမ်း စိုးရိမ်သည်။

"အဘိုး... ကျောက်လင်က သမီးကို စိတ်ရင်းနဲ့ မဆက်ဆံမှာကို ကြောက်နေတာလား..."

ရုတ်တရက် မိုဟုန်လျန်က မေးလိုက်သည်။ မိုချန်းချွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဘိုး... သမီး ကျောက်လင်ကို အကြာကြီး လျှို့ဝှက်စောင့်ကြည့်ခဲ့တာပါ... ဟုတ်ပါတယ်... သူက ဇနီးများတယ်ဆိုတာ သမီး ဝန်ခံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ဇနီးတစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားပါတယ်... အဘိုးလည်း မြင်မှာပါ... သူက သူ့ရဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် အလုပ်ရုံတွေ လုပ်ပေးပြီးတော့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို တာဝန်ပေးထားတာလေ..."

"သူ့မှာ သစ္စာမရှိတာကို သမီး ဝန်ခံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ဇနီးတွေအပေါ်မှာတော့ အလွန်အမင်း စိတ်ရင်းမှန်ပါတယ်... သမီးက ကျောက်လင်ကို လက်ထပ်ပြီးရင် ကိုယ်ပိုင်အဂ္ဂိရတ်အလုပ်ရုံကို လုပ်ချင်တာပါ... သူက အားလုံးကို အပြည့်အဝ ပံ့ပိုးပေးမှာပါ... အဘိုးလည်း ကိုယ်ပိုင်အဂ္ဂိရတ်အလုပ်ရုံကို အမြဲတမ်း လိုချင်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... အခု သမီးတို့ရဲ့ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ..."

မိုဟုန်လျန်က အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရင်း ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ကျောက်လင်ကို လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်ကြောင့်သာမက အဘိုးဖြစ်သူနှင့် သူမ၏ အဂ္ဂိရတ်အိပ်မက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဖြစ်သည်။ မိုချန်းချွမ်းမှာ စကားများကို ကြားပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ချစ်ခင်မြတ်နိုးခဲ့ရသော မြေးမလေးမှာ ဤမျှ ထူးချွန်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့။

မိုချန်းချွမ်းမှာ မိုဟုန်လျန် ပြောသော အချက်ကို ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ကျောက်လင်၏ ပုံမှန်လုပ်ရပ်များမှာလည်း မိုဟုန်လျန် ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ တခြားအချက်များတွင် ကျောက်လင်မှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိသည့် သားမက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခဏတာမျှ မိုချန်းချွမ်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ သဘောတူရမည်လား၊ သဘောမတူရမည်လား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဖြူရောင် မီးခိုးတန်းတစ်ခုသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းလာပြီး ထင်းရှူးနက်တောင်ထွတ်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းသွားသည်။

"အဘိုး... ကျောက်လင် ပြန်လာပြီ..."

မိုဟုန်လျန်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီး တောင်ထွတ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ မိုချန်းချွမ်းလည်း တောင်ထွတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်လင်က အသံထက်မြန်သော ကျောပိုးအိတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး ဖန်လုံအိမ် အောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာသည်။

"ဆရာမို... ဟုန်လျန်..."

ကျောက်လင် ဆင်းသက်လာသည်နှင့် ပြုံးရွှင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟွန့်..."

မိုချန်းချွမ်းက ဒေါသထွက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ကျောက်လင်က သူ၏ မြေးမလေးကို လွယ်လွယ်လေး လိမ်ညာသည်ဟု တွေးမိသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ကျောက်တုံးကြီး ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ကျောက်လင်... ငါ အဘိုးကို ပြောလိုက်ပြီ... ငါ ရှင့်ကို လက်ထပ်ချင်တယ်လို့..."

သူ ဒေါသထွက်နေသည်ကို မိုဟုန်လျန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်မှာ နဖူးကို ပွတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အမှားပင်ဖြစ်သည်။ ညက လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီး မိုဟုန်လျန်ကို အဘိုးဖြစ်သူထံ ပြောခိုင်းမိခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောက်လင်မှာ မိုချန်းချွမ်း ဘာကြောင့် ဒေါသထွက်သည်ကို နားလည်သည်။

"ဆရာမို... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါ..."

"ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော်က အရင် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းသင့်တာပါ... ဒါဆိုရင် တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဆရာမို ဘာပဲ တောင်းဆိုပါစေ ကျွန်တော် သဘောတူပါ့မယ်..."

ကျောက်လင်က ငြိမ်သက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ မိုချန်းချွမ်းမှာ ခဏတာ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"မင်းပဲ ပြောလိုက်တာနော်..."

"ကောင်းပြီ... ငါ့အသက်အရွယ်ကို

အခွင့်ကောင်းယူလိုက်တော့မယ်..."

"မင်းက လျှပ်စစ်ပုစဉ်းယာဉ်အတွက် ဘတ္တရီနည်းပညာကို သင်ပေးပြီးတော့ ဘတ္တရီအလုပ်ရုံ လုပ်ဖို့အတွက် မြေနေရာတစ်ခု ပေးမယ်ဆိုရင် မင်းကို ငါ့မြေးမလေးနဲ့ လက်ထပ်ခွင့် ပြုမယ်..."

မိုချန်းချွမ်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။