အခန်း ၁၀၄

အခန်း (၁၀၄) အတိုးပေါ် အတိုးဆင့်ခြင်း

နယ်မြေကမ္ဘာ၏ဟင်းလင်းပြင်၌....

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် လူနှစ်ရာ လေဟာနယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်မခံရမီ နောက်ဆုံးအချိန်အခိုက်အတန့်က သူတို့ထံ၌ ရှိနေခဲ့သော ကိုယ်ဟန်အမူအရာများနှင့် အခြေအနေများအတိုင်း သူတို့ ဆက်လက်၍ ရှိနေကြပြီး အချိန်စီးဆင်းမှုသည် ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည့်အလားပင်။

လူတချို့သည် ပြိုလဲစွာ ငိုကြွေးနေသည့် ကိုယ်ဟန်အမူအရာဖြင့် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ရည်များသည် သူတို့မျက်နှာများပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုနေသည်။ သူတို့၏ ပွင့်ဟနေသော ပါးစပ်များမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာသော်လည်း သူတို့၏ပခုံးများ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေလေ၏။

လူတချို့သည် အထောက်အပံ့များအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာများဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေကျနေပြီး ဝိညာဉ် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား သူတို့၏ ခံစားချက်မဲ့မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့ရှိလေဟာနယ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လူတချို့သည် ပြိုလဲပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ဆဲဆိုနေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေကြပြီး သူတို့၏လက်များ ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏အမူအရာများ ပုံပျက်နေသော်လည်း ကျိန်ဆဲသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ရယ်စရာကောင်းပြီး သနားစရာကောင်းသော အေးခဲ​တောင့်တင်းနေသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားသာ ကျန်ရှိတော့ပေ၏။

သူတို့၏နောက်ဆုံး စကားများကို မှတ်တမ်းတင်နေခဲ့သူများသည် ဖုန်းများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ရှိနေဆဲပင်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောနှောနေသော စိတ်ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာများ ရှိနေသည်။

စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းမှ ထွက်လာခဲ့သော ကစားသမားငါးဦးမှာမူ လူတချို့သည် ငေးငိုင်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး တချို့သည် ဒူးထောက်နေကြကာ လက်မခံနိုင်သော တုန်လှုပ်မှုနှင့် ပို၍နက်ရှိုင်းသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

အချိန်တခဏကြာမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စတင်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံများနှင့် လှုပ်ရှားမှုများအားလုံး ချက်ချင်း ပြန်လည်၍ အသက်ဝင်လာလေ၏။

ငိုကြွေးသံများ၊ ကျိန်ဆဲသံများ၊ အကူအညီမဲ့သော ရှိုက်ငိုသံများက ဤဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဒါက ဘယ်နေရာလဲ...."

"ငါ့ကို အပြင်ပေးထွက်.. ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."

"သောက်ချေးပဲ...မင်း သတ္တိရှိရင် အပြင်ထွက်ပြီး ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ချစမ်း...."

"ဝူး ဝူး ဝူး... အမေ..."

လူသစ်များ၏ ထိတ်လန့်မှုများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဝါရင့်ကစားသမားများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့၏စိတ်နှလုံးသားများတွင် မကောင်းသောကြိုတင်နိမိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အများစုသည် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ဤလေဟာနယ်အတွင်းရှိ စည်းမျဉ်းများနှင့် ပတ်သက်သည့် သဲလွန်စများကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေကြ၏။

ဝမ်ရုံသည် တုန်ယင်စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမနည်းတူ ဖြူရော်နေသော လျှိုချန်ဖုန်းနှင့်တခြားသူများကို မြင်တွေ့မိသည်။ ထိုလူအနည်းငယ်သည်လည်း လှမ်းကြည့်လာကြပြီး သူတို့၏အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားကြကာ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်လုံးများတွင် တုန်လှုပ်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုတို့ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ မဖြစ်မနေ ပါဝင်ခဲ့ရသည်။ ဤနယ်မြေသည် ယခင်က 【စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်း】ကို ရှင်းလင်းခဲ့သော ကစားသမားများကို ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး ပါဝင်ရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ဆာရာသည် လေဟာနယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုထဲတွင် ပျံဝဲနေသည်။ ဆာရာ့ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရချိန်၌ ဝမ်ရုံနှင့် တခြားသူများသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

"ငါတို့ကို အပြင်ပေးထွက်စမ်း...."

ဝမ်ရုံက ပထမဆုံး အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူမ၏အသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်ပြီး စူးရှနေသည်။

"ငါတို့ ခုလေးတင် စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်း နယ်မြေကနေ အဆုံးသတ်လာတာလေ...ငါတို့ ငါးလတောင် အချိန်ပေးခဲ့ရတာ...ဘာလို့ ငါတို့ကို အထဲပြန်ဆွဲသွင်းရတာလဲ..."

"နယ်မြေတစ်ခုကို ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် အနားယူချိန် ရှိတယ်ဆို... ဟုတ်တယ်မလား..."

လျှိုချန်ဖုန်းကလည်း အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ လည်ပင်းမှ သွေးကြောများ ထောင်ထနေသည်။

"ဘာလို့ ငါတို့ကို အတင်းအကြပ် ဆွဲသွင်းရတာလဲ... ဒါက ဘယ်လို သောက်ရေးမပါတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေလဲ"

"ဒါက မတရားဘူး...မတရားဘူး"

မိုဝမ်ကလည်း ရှိုက်ငိုသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းမှ ထွက်ခွာခြင်းသည် လွတ်မြောက်ခြင်းဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဝီလီယံနှင့် ကျန်းတာရီတို့သည် ဘာသာစကား အခက်အခဲ သို့မဟုတ် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးများကြောင့် အော်ဟစ်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ဆာရာ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း တူညီသော ဒေါသနှင့် မေးခွန်းထုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့၏ ပေါက်ကွဲမှုသည် အနီးအနားရှိ လူသစ်တချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့လေ၏။ ငိုကြွေးသံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများ အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားပြီး အတွင်းရေးများကို သိရှိပုံရသည့် ဤလူငါးယောက်အပြင် လေထုထဲရှိ ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးကိုလည်း လူတိုင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤပြင်းထန်သော မေးခွန်းထုတ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ဆာရာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မျှ မရှိခဲ့ချေ။ အမှန်အားဖြင့် သူမ၏ နီရဲသော မျက်လုံးများတွင် နောက်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုပင် ရှိနေသည်။

သူမသည် အထက်မှနေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ ပဲ့တင်သံတစ်ခု ပါဝင်နေသော သူမ၏ ထူးခြားသည့် အသံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ စကားလုံးတိုင်းသည် ရေခဲဆူးတစ်ခုအလား ဝမ်ရုံနှင့်တခြားသူများ၏ နှလုံးသားများထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။

"စည်းမျဉ်းတွေကို အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေက သတ်မှတ်တာပဲ...တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကမ္ဘာက တရားမျှတမှုဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကမှ ကတိမပေးခဲ့ဘူး..."

"ဘာလို့ နင်တို့ ဖြစ်ရတာလဲဆိုတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့..."

ဆာရာ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားပုံရလေ၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့က ထူးချွန်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာကြောင့် အမြင့်ဆုံး ဦးစားပေး အဆင့်မြင့် ကစားသမားတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ..."

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ဝမ်ရုံနှင့်တခြားသူများ ကြက်သေသေသွားကြသည်။

အမြင့်ဆုံး ဦးစားပေး အဆင့်မြင့် ကစားသမားတွေ ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ....သူက ငါတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထည့်စဉ်းစားခဲ့ရဲ့လား...

ဆာရာသည် ဝမ်ရုံနှင့်တခြားသူများကို လျစ်လျူရှုကာ လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အလွန်အမင်း အေးစက်သော အသံသည် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

"ဒီနယ်မြေရဲ့နာမည်က 【ချေးငွေ】လို့ ခေါ်ပြီးတော့ သေဆုံးမှု သတ်မှတ်ချက် မရှိတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုပဲ... ဒီနယ်မြေထဲမှာ နင်တို့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝမ်ရုံတို့လူစုမှလွဲ၍ လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်မှု၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် နားမလည်နိုင်မှု အမူအရာများကို ပြသလာကြသည်။

သေဆုံးမှုသတ်မှတ်ချက်မရှိတဲ့ နယ်မြေတစ်ခု..ဒါက တကယ်ကြီးလား...

"ခဏလေး...ဒီပုံစံမျိုးကို ငါ တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုပဲ..."

"အဲ့ဒါက အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်လေ....အဲ့ဒီ ဒဏ္ဍာရီလာ SSSအဆင့် နယ်မြေဖြစ်တဲ့ အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်မှာလည်း သေဆုံးမှု သတ်မှတ်ချက် မရှိဘူး...."

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီ ချေးငွေနယ်မြေကလည်း အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဖန်တီးသူရဲ့ လက်ရာများ ဖြစ်နေမလား...."

"သောက်ကျိုးနည်း... အဲ့ဒီ ဖန်တီးသူက ကစားသမားတွေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့နေရာမှာ အရမ်းကို ကျွမ်းကျင်ပြီးတော့ စည်းမျဉ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ လူတွေကို ရူးသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်...ဒီနယ်မြေကလည်း..."

သူတို့၏အံ့အားသင့်မှုများနေရာတွင် ကျောချမ်းမှုများက လျှင်မြန်စွာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

မသေရခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ ဘေးကင်းမှုကို မဆိုလိုချေ။ ထို့အစား သေခြင်းတရားထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆုံးသတ်တစ်ခုကို ဆိုလိုနိုင်ပေ၏​။

သို့သော် သူတို့ကို ပို၍ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသောအရာမှာ နယ်မြေ၏နာမည်ပင်။

"ချေးငွေလား... ဒါက ဘယ်လို နယ်မြေမျိုးလဲ... ဒီစကားလုံးကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး..."

"အဲ့ဒါက ငွေချေးတာ တစ်မျိုးမျိုးများလား... အိမ်ဝယ်ဖို့ ချေးငွေလား..."

စီးပွားရေး ဗဟုသုတ အနည်းငယ်ရှိသော ကစားသမားတစ်ဦးက ခန့်မှန်းလိုက်ပြီးနောက် အလွန် အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ခံစားရသော အမူအရာတစ်ခုက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အခုခေတ်မှာ အိမ်တွေက ပေါနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... နေရာတိုင်းမှာ ရှိတယ်... ဘယ်သူကများ အိမ်ဝယ်ဖို့ ချေးငွေ ယူဦးမှာလဲ... အဲ့ဒါက လုံးဝအရူးလုပ်ရပ်ကြီး မဟုတ်လား..."

"အဲ့ဒါက အမှန်ပဲ...အပြာရောင်ကြယ်က ကျယ်ဝန်းပြီး လူဦးရေ ကျဲပါးတယ်... နှစ်တိုင်း သေတဲ့လူတွေက အရမ်းများတော့ လွတ်နေတဲ့ အိမ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... ယွမ်သောင်းဂဏန်းလေးနဲ့ အရမ်းကောင်းတဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို ဝယ်လို့ ရနေတာပဲ.... မဖြစ်နိုင်တာ... အခုအချိန်မှာ အိမ်မရှိတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးလို့လား..."

တခြားကစားသမားတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

အိမ်ခြံမြေ အရင်းအမြစ်များ အလွန်ပေါများပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ရူးသွပ်သော အိမ်ခြံမြေစျေးကွက်မျိုးကို မကြုံဖူးသော အပြာရောင်ကြယ်ပေါ်တွင် နေထိုင်သည့် ကစားသမားများအတွက်မူ "ချေးငွေ" ဟူသော အယူအဆကိုယ်တိုင်က အလွန်စိမ်းသက်နေပြီး ရယ်စရာပင် ကောင်းနေပုံရသည်။

မည်သည့်နေရာ၌မဆို ရနိုင်သော အရာတစ်ခုအတွက် ဆယ်စုနှစ်ချီကြာသည့် အကြွေးကို မည်သည်ကြောင့် လူတွေက ထမ်းရမည်ကို သူတို့ လုံးဝနားမလည်နိုင်ကြချေ။

ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ထိုအတွေးကို ပယ်ချနေကြသော ဤအသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သည့် ကစားသမားများကို ကြည့်ရင်း ချန်လန် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း စကားပြောရန် ခက်ခဲနေလေ၏။

စကားပုံတစ်ခု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားလေပြီ။

ဤသည်မှာ 'သူတို့ ဘာကြောင့် အသားနုပ်နုပ်စဥ်းထားသည်များကို မစားကြသနည်း' ဆိုသည်ပင်။

သောက်ချေးပဲ... အိမ်ရာကိစ္စအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုတဲ့ ဒီလူတွေ... မင်းတို့ နယ်မြေထဲ ဝင်သွားမယ့်အချိန်ကိုသာ စောင့်နေ... ငါ မင်းတို့ကို သေချာပေါက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပေးမယ်...

သူ တွေးတောလိုက်သည်။

ဆာရာသည် ကစားသမားများကို ကြည့်ကာ ချန်လန် ပြောသည်မှာ အမှန်တကယ် မှန်ကန်ကြောင်း တွေးလိုက်မိလေ၏။ ဤလူများသည် ချေးငွေနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှ မသိကြသဖြင့် အရာအားလုံးကို လွယ်ကူသွားစေပေမည်။

သူမ၏နှုတ်ခမ်းများသည် သတိမပြုမိနိုင်လောက်သော ရက်စက်သည့် လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။ ထိုနော​က် သူမက ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အေးစက်စက်အသံဖြင့် အဓိကစည်းမျဉ်းကို ကြေညာလိုက်သည်။

"နယ်မြေကြာချိန်က တစ်နှစ်ပဲ... နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာဖို့အတွက် မင်းတို့နာမည်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အိမ်ရာရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ချေးငွေကို တစ်နှစ်အတွင်း ပြန်ဆပ်ရမယ်..."

သူမ တမင်သက်သက် ခဏရပ်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ကစားသမားများ၏ မျက်နှာများပေါ်မှ 'ဒါပဲလား' ဟူသော အမူအရာများကို အရသာခံ ကြည့်ရှုနေပြီးနောက်ထပ် အစစ်အမှန် ဗုံးတစ်လုံးကို ပစ်ချလိုက်၏။

"မဟုတ်ရင်... နယ်မြေကြာချိန်က အလိုအလျောက် တစ်နှစ် တိုးသွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ချေးငွေက... အတိုးနှုန်းအသစ်နဲ့ အတိုးပေါ် အတိုးဆင့်ပြီး ပြန်တွက်ချက်ခံရလိမ့်မယ်..."

【အတိုးပေါ် အတိုးဆင့်ခြင်း..】

ဤ "ရိုးရှင်း" ပုံရသော တာဝန်ရည်မှန်းချက်ကို ကြားသောအခါ ကစားသမား အများစုသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် အံ့အားသင့်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်လေးများပင် သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် ထင်ဟပ်လာသည်။

"အမ်... ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလား... အကြွေးဆပ်ရုံနဲ့ ပြီးပြီလား..."

"ဒီလိုဆိုရင်တော့... တော်တော်လေး လွယ်ပုံရတယ် မဟုတ်လား..."

"အင်း... ငါတို့ ပိုက်ဆံရအောင် ကြိုးစားပြီးတော့ နည်းနည်း ချွေတာလိုက်ရင် တစ်နှစ်ဆိုတာ ချေးငွေဆပ်ဖို့ လုံလောက်တယ် မဟုတ်လား..."

"ပိုက်ဆံအတွက် အလုပ်လုပ်ရုံပဲလေ..တစ္ဆေတွေ ရှိတဲ့ နယ်မြေတွေမှာ အကြောက်တရားနဲ့ အသက်ရှင်ရတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်..."

အကောင်းမြင်သော ခံစားချက်တစ်ခုသည် ကစားသမားသစ်များကြားတွင် စတင်၍ ပျံ့နှံ့လာပေ၏။

သူတို့သည် ဤတာဝန်ကို အပြာရောင်ကြယ်ပေါ်ရှိ သာမန်အကြွေးတစ်ခု ပြန်ဆပ်ခြင်းနှင့် မသိစိတ်မှ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ကြပြီး ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ခြိုးခြံချွေတာမှုတို့မှတစ်ဆင့် ထိုကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်လိုက်ကြသည်။