ရှင်းရှို့ မိစ္ဆာအိုကြီး တင်းချွန်းချိုး

အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော အတွင်းအား လှိုင်းတံပိုးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာရာ ချူကျန့်မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ခန့် ဆုတ်လိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ပြိုင်ဘက်၏ လက်ဝါးစွမ်းအား ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရုံသာမက ထိုအထဲတွင် လျှို့ဝှက်ပါဝင်လာသော အအေးအဆိပ်များကိုပါ သူ၏ကိုယ်တွင်းသို့ တက်ကြွစွာ စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချူကျန့်သည် ရေခဲဂူတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး အရိုးခိုက်မတတ် အေးစိမ့်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအအေးဓာတ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတိုင်းအဆမသိ ကြီးမားလှသော အတွင်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စ‌ဉ်၏ အဋ္ဌမအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်တော့သည်။

[စနစ်အသိပေးချက် - ဂုဏ်ယူပါတယ်... သင့်ရဲ့ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စ‌ဉ်ဟာ အဋ္ဌမအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားပါပြီ]

နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စ‌ဉ်၏ အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဓိက သွေးကြောပိတ်ဆို့မှုများ အားလုံးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ကျင့်စဉ်ကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေကာ တိယွင် ၏ အဆင့်နှင့် တန်းတူ ဖြစ်သွားလေပြီ။ နဝမအဆင့်ဆိုသည်မှာ ယခင် ရှစ်ဆင့်ထက် ပိုမို ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော အဆင့်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး အတွင်းအားများကို ပိုမို နက်ရှိုင်းလာစေရန် အဆက်မပြတ် စုဆောင်းရမည့် အဆင့်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူသည်လည်း ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လွင့်စဉ်သွားရပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ပွဲစက်ဝိုင်းအတွင်းမှ ခုန်ထွက်ကာ အသက်လု၍ ပြေးတော့သည်။

ချူကျန့်သည် ယခုလေးတင်မှ သွေးကြောများကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးနှင့် လေများ ဆူပွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း အနားယူရန် လိုအပ်နေ၏။ ထိုလူသည် တောင်ကြားဆီသို့ ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်လည်း လိုက်မဖမ်းတော့ဘဲ ကြောက်လန့်တကြား အသံတိတ်နေကြသော ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ သူ၏ အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို ခိုင်မာစေရန် နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စ‌ဉ်ကို တိတ်တဆိတ် လှည့်ပတ်နေလိုက်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ တောင်များကိုပင် ဖြိုခွဲနိုင်ပြီး ကျောက်ဆောင်များကိုပင် အမှုန့်ကြိတ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပြီး စူးရှပြတ်သားသော အအေးအဆိပ်များလည်း ပါဝင်နေသည်။ ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များသည် အစကတည်းက အနားကပ်ရန် တွေဝေနေကြပြီး လီဝမ်ရှို့၏ ကြယ်ပျံ သံတူရွင်း ကလည်း သူတို့ကို အသက်ရှူရခက်စေခဲ့သည်။ ယခု သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူ ကိုယ်တိုင်ပင် အသက်လု၍ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူ၏နောက်မှ တောင်ကြားထဲသို့ ငှက်များအလား ထိတ်လန့်တကြား လူစုကွဲကာ ထွက်ပြေးကုန်ကြတော့သည်။

ချူကျန့်သည် ယဲ့အာနျန်နှင့် တောင်ပိုင်းပင်လယ် မိကျောင်းနတ်ဘုရားတို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အဝေးရှိ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒဏ်ရာရထားသော သွမ့်ယန်ချင်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး ကူညီတိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သွေးထွက်သံယို အကျအဆုံးများ မဖြစ်စေရန် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေကြသော ကိုယ်ရံတော်များကို ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

'ဒီလူဆိုး သုံးယောက် ကံကောင်းသွားတာပဲ...'

သို့သော် လူဆိုး သုံးယောက်စလုံးမှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားကြပြီး အနည်းဆုံး တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လခန့် အနားမယူရဘဲ နောက်ထပ် ကလဲ့စားချေရန် လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင်မူ ချူကျန့်မှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေလောက်ပြီဖြစ်ပြီး လူအများ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ရှို့သည် သူမ၏ ကြယ်ပျံ သံတူရွင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အနားသို့ စိုးရိမ်တကြီး တိုးလာကာ မေးလိုက်၏။

"ဘာများ ဖြစ်သွားသေးလဲ..."

ချူကျန့်က သူ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာ လေပူများ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ အတွင်းအားများသည် မြစ်တစ်စင်းအလား စီးဆင်းနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေကာ သူ၏ အတွင်းအားမှာ အဆင့်အသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ချူကျန့်သည် သူ၏ သိုင်းပညာ အကဲဖြတ်ချက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာသော အတွင်းအားနှင့် နောက်ထပ် အောင်ပွဲ နှစ်ပွဲကြောင့် သူ၏ အမှတ်မှာ (၆၀၀) အထိ တက်လာခဲ့ပြီး သွမ့်ယန်ချင်း၊ မြောင်ရန်ဖုန်း တို့နှင့် တန်းတူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

တရားဝင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက ချူကျန့်သည် "သေရှင်ခွဲဖြာ ဓားတစ်ချက်" ကို အသုံးပြုရန် မလိုဘဲ သွမ့်ယန်ချင်းကို တိုက်ကွက်ပေါင်း တစ်ရာအတွင်း အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေတော့၏။

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှု တန်ဖိုးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ (၇) မှတ်တိတိ တိုးလာခဲ့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ (၃၃) မှတ်အထိ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်သော အမှတ် (၄၀) သို့ ရောက်ရန် (၇) မှတ်သာ လိုတော့သည်။

သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူ၏ အတွင်းအားထဲတွင် ပါဝင်သော ရေခဲပိုးကောင် အဆိပ်သည် အနီရောင်ဖားပြုတ် ၏ အဆင့်နှင့် တန်းတူဖြစ်ပြီး သူသည် သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူ၏ ကိုယ်ထဲမှ ရေခဲပိုးကောင် အဆိပ် အနည်းဆုံး ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို စုပ်ယူလိုက်နိုင်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူနှင့် တိုက်ခိုက်ရခြင်းမှ ဤကဲ့သို့ မျှော်လင့်မထားသော အကျိုးအမြတ်မျိုး ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာမှာ ရေခဲပိုးကောင်၏ အအေးအဆိပ်သည် အနီရောင်ဖားပြုတ်၏ စုပ်ယူပေါင်းစပ်မှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သွားပြီး ၎င်း၏ အရိုးခိုက်မတတ် အေးစိမ့်သော သဘာဝကို ဆုံးရှုံးသွားခြင်းပင်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ လက်သီးနှင့် ခြေကန်ချက်များတွင် သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူကဲ့သို့ အအေးအဆိပ်များ ပါဝင်လာနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ စွမ်းအားမှာ သေချာပေါက် ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်သည် ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ လူတိုင်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အားလုံး အသင့်ပြင်ထားကြ... ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ထဲကို အခုချက်ချင်း ဝင်ကြမယ်..."

...

လူအုပ်ကြီးသည် တောင်တက်လမ်းအတိုင်း တက်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး လျှောက်ရခက်ခဲသော်ငြား ချူကျန့်က လေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားပြီး လမ်းပိတ်နေသော ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များကို အဝေးမှနေ၍ ပစ်ချသွားသဖြင့် သူတို့မှာ အထိအခိုက်မရှိဘဲ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။

ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီထားသော လီဝမ်ရှို့သည် ချူကျန့်၏ အနောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာမှ လိုက်ပါလာပြီး အခြားကိုယ်ရံတော်များကမူ လမ်းလျှောက်လာသော ဝမ်ယွိယန်းနှင့် အားပိတို့ကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပါလာကြသည်။ နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် သူတို့သည် ပြန့်ပြူးကျယ်ဝန်းသော တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

နေရာအနှံ့တွင် အရိပ်ရသစ်ပင်များ ရှိနေပြီး အရပ်မြင့်မြင့် ထင်းရှူးပင်များကလည်း တောင်ကြားတစ်ဝိုက်တွင် ပြန့်ကျဲနေကာ စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုကလည်း ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေ၏။ အဝေးတွင် သစ်သားအိမ် သုံးလုံး ယှဉ်တွဲလျက် ရှိနေပြီး မြင်ကွင်းမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး သာယာလှပနေတော့သည်။

သစ်သားအိမ် သုံးလုံး၏ အရှေ့တွင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိပြီး ထိုသစ်ပင်အောက်တွင် ပြန့်ပြူးကျယ်ဝန်းသော ကျောက်စိမ်းပြားကြီး တစ်ခု ရှိနေကာ ၎င်းအပေါ်တွင် စစ်တုရင်ခုံ တစ်ခုကို အသေးစိတ် ထွင်းထုထားသည်။ လူငယ် သခင်လေးတစ်ဦးနှင့် အရပ်ပုပု၊ ခန္ဓာကိုယ် ပိန်ပါးပါး၊ ဆံပင်ဖြူဖြူ အဘိုးအိုတစ်ဦးတို့ စစ်တုရင် ထိုးနေကြ၏။ အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် အရုပ်များ၏ အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်နေမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပွဲမှာ အတော်လေး ကြာနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်၏။

လူငယ် သခင်လေးမှာ အသက် နှစ်ဆယ့်ရှစ်၊ နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး အဝါနုရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး သာမန်မဟုတ်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ယွိယန်းက "အစ်ကို..." ဟု ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးသွားကာ အားပိ ကလည်း အနောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ဤလူငယ် သခင်လေးသည် မုရုံဖူ ဖြစ်မည်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် ချူကျန့်က သဘာဝကျကျပင် သူတို့ကို မတားဆီးခဲ့ချေ။ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် စစ်တုရင် ထိုးနေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ပညာရှိပြီး နှုတ်မှုရေးရာ ကျွမ်းကျင်လှသော လူကြီးမင်းချုံးပြန့် ခေါ် ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား၏ သခင် စုရှင်းဟယ် ပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခြား လူအုပ်စု အနည်းငယ်လည်း တောင်ကြားထဲတွင် ရှိနေကြသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားလူငယ်တစ်ဦး ရှိနေပြီး သူ၏ အနောက်တွင် ကိုယ်ရံတော် သုံးဦး လိုက်ပါလာရာ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များကမူ ဝမ်ယွိယန်းဆီသို့သာ စူးစိုက်နေသည်။ အလယ်တွင်မူ နိုင်ငံရပ်ခြား ဘုန်းကြီးများအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ဘုန်းကြီး အနည်းငယ်က စစ်တုရင်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ နောက်ဆုံး အုပ်စုကိုမူ ဆံပင်ဖြူသော်လည်း လူငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိကာ ရှည်လျားပြီး လှပစွာ ကျဆင်းနေသော မုတ်ဆိတ်မွှေးများရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဦးဆောင်နေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူတစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူတို့၏ အနောက်တွင် ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့် နှစ်ရာ သုံးရာခန့် အုပ်စုလိုက် လိုက်ပါလာကြသည်။ ဤသူမှာ တင်းချွန်းချိုး ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှ၏။

ကျန်ရှိနေသူများထဲတွင် ရှောင်လင် ဘုန်းကြီးတစ်စု၊ မုရုံ မိသားစု၏ ကိုယ်ရံတော်များဟု ယူဆရသော လူလေးယောက်နှင့် ထူးဆန်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး ရှစ်ယောက်တို့ ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့မှာ ဟန်ကူ တံခါးစောင့်ရှစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်၏။ သူတို့အားလုံးမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရပြီး ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းသားများ၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံနေကြရသည်။

ချူကျန့်၏ အကြည့်များသည် အသက် ငါးဆယ်ခန့်ရှိ သမားတော်တစ်ဦးနှင့် တူသော လူတစ်ယောက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်လေပြီ။ "ငရဲမင်းရန်သူ" ရွှယ်မုဟွာ သည် ဒုက္ခရောက်နေပုံရသော်လည်း ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ချူကျန့်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်းက ဟန်ကူရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျပင် ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သော်လည်း မုရုံဖူနှင့် စုရှင်းဟယ်တို့မှာမူ အသံတစ်သံမျှ မထွက်ဘဲ သူတို့၏ စစ်တုရင်ပွဲထဲတွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား နစ်မွန်းနေကြသည်။

တင်းချွန်းချိုးက အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုကို သတိထားနေပုံရပြီး ချူကျန့်ကို ချက်ချင်း လာရောက် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ချေ။

ချူကျန့်သည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်များကို လျှော့မတွက်ဝံ့ချေ။ ဤတောင်ကြားထဲတွင် လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာရှင်များ အပြည့် ရှိနေသည်။ သူတို့၏ အငွေ့အသက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တင်းချွန်းချိုး၊ စုရှင်းဟယ်နှင့် နိုင်ငံရပ်ခြား ဘုန်းကြီးတစ်ပါးတို့မှာ အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်ကြောင်း ယုံမှားဖွယ် မရှိပေ။ မုရုံဖူမှာ သွမ့်ယန်ချင်းနှင့် အကြမ်းဖျင်း တန်းတူဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွိယန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ကိုယ်ရံတော်များနှင့် လူငယ်လေးမှာလည်း ချူကျန့်အား ခန့်မှန်းရခက်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ရုတ်တရက် မုရုံဖူ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။

တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရုတ်တရက်ဆန်လှ၏။ အနားသို့ ယခုလေးတင်မှ ရောက်ရှိသွားသော ဝမ်ယွိယန်းက လန့်ဖျတ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်ကို... မလုပ်ပါနဲ့..."

သူမ၏ ဘေးရှိ လူငယ်လေးကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီလို မလုပ်သင့်ဘူးလေ..."

သူက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ 'ရွှစ်' ခနဲ အသံတိုးတိုးလေးတစ်ခုနှင့်အတူ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုရုံဖူ၏ လက်ထဲမှ ဓားကို လွင့်စဉ်သွားစေတော့သည်။

သိုင်းပညာ အလွန်မြင့်မားသော နိုင်ငံရပ်ခြား ဘုန်းကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။

"သခင်လေးသွမ့်... တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်တဲ့ သိုင်းကွက်ပါပဲ... 'လျှို့ဝှက်သွေးကြော ဓားစွမ်းအင်' လား..."

ချူကျန့် သဘောတူသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ဤဓားစွမ်းအင်သည် အတွင်းအား သက်သက်ဖြင့်သာ ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး မြန်ဆန်တိကျလှရာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်၏။

အမှန်တကယ်တော့ ဒါက အတွင်းအားများကို ထုတ်လွှတ်သည့် ပုံစံတစ်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်၏ အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှုသည် အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိပြီး အတွင်းအား အသုံးပြုပုံ နည်းလမ်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ပါက ပြုလုပ်ရန် မခက်ခဲလှပေ။ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ချူကျန့်သည် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒလေးတစ်ခုဖြင့် အတွင်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ဤ "လျှို့ဝှက်သွေးကြော ဓားစွမ်းအင်" ထက် အများကြီး သာလွန်လှ၏။

သို့သော် ဂိမ်းကမ္ဘာအတွင်းရှိ ချူကျန့်၏ လက်ရှိ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်စဉ်နှစ်ခု ကျင့်ကြံမှုဖြင့်ဆိုလျှင် ဤသို့ပြုလုပ်ရန် အနိုင်နိုင်သာ ဖြစ်ပြီး ဤသခင်လေးကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ဤသခင်လေး၏ အတွင်းအားမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလှပြီး ထိုသံခမောက်ဆောင်းထားသော လူ ထက်ပင် နိမ့်ကျမည် မဟုတ်ပါလေ။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ အလွန် အစွမ်းထက်လှသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို ချူကျန့် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက တင်းချွန်းချိုးနှင့် ဆုံတွေ့သွားတော့၏။

တင်းချွန်းချိုးက သူ၏ ဝတ်ရုံလက်စအား တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ တပည့် တစ်ရာကျော်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ချူကျန့်နှင့် အခြားသူများကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

သူတို့အထဲတွင် ကစားသမား နှစ်ယောက်ပါ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချူကျန့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

အံ့ဩစရာပဲ ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းကို အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး လေ့ကုတောင် သို့ အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြသည့် ကစားသမားများ တကယ် ရှိနေသည်။

သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူက ချူကျန့်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီလူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေ အများကြီးကို သတ်ခဲ့တဲ့သူပဲ..."

သူ၏ အသံကို နားထောင်ခြင်းအားဖြင့် သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူမှာ အမှန်တကယ်တော့ အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးသော လူငယ်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။