မိစ္ဆာအိုကြီး တင်းချွန်းချိုးနှင့် အပြီးသတ်တိုက်ပွဲ

ချူကျန့်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

ဤသံခမောက်ဆောင်းထားသော လူငယ်လေးသည် ဤမျှငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသော အတွင်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ ဒါက သူ၏ မွေးရာပါ ပါရမီကြောင့်လော၊ သို့မဟုတ် ကံကောင်းထောက်မစွာ ရရှိခဲ့သော အခွင့်အရေးတစ်ခုခုကြောင့်လော သို့တည်းမဟုတ် ဆရာသခင် တင်းချွန်းချိုး၏ သိုင်းပညာများက အမှန်တကယ်ပင် ခန့်မှန်းရခက်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ပြီး သူ၏ တပည့်များကိုလည်း ကောင်းစွာ သင်ကြားပေးနိုင်ခဲ့၍လော။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ တိုက်ပွဲကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သူသာ တင်းချွန်းချိုးကို အနိုင်မယူနိုင်ပါက ကောရှန်၏ ရောဂါကို ကုသရန်အတွက် ရွှယ်မုဟွာကို ကယ်တင်ပြီး လျန်တူမြို့သို့ ပြန်ခေါ်သွားနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေမှာ သူ့အတွက် အလွန်တရာ ဆိုးရွားနေသည်။ တင်းချွန်းချိုးနှင့်အတူ သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူ၊ ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့် နှစ်ရာ သုံးရာခန့် ပူးပေါင်းထားသော အင်အားစုသည် သိုင်းလောကတွင် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်၏။ လျန်တူမြို့ရှိ စစ်သည် ထောင်ဂဏန်းခန့်သာ ပါလာပါက အခြေအနေ ကောင်းနိုင်သော်ငြား ယခုအချိန်တွင် သူ့ထံ၌ သာမန် ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဆယ်နှင့် လီဝမ်ရှို့သာ ရှိနေပြီး အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်သည် လေကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်ရာ သူ၏ လက်ကလည်း ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သူ့အတွက် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်သာ ရှိပြီး ကျရှုံး၍ လုံးဝ မဖြစ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တင်းချွန်းချိုး၏ သိုင်းပညာ အတိမ်အနက်ကို မသိရသေးမီ အလျင်စလို လုပ်ဆောင်၍ မရနိုင်ချေ။

တင်းချွန်းချိုးသည် ချူကျန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီနာမည်ကြီးနေတဲ့ 'စစ်သူကြီးချူ' ချူလော့ကျွင်း ဆိုတာလား..."

ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များသည် ခရာများနှင့် ဗုံများကို တစ်နေရာရာမှ ထုတ်ယူလာကြပြီး စတင် တီးခတ်ကြတော့သည်။ အချို့က "ရှင်းရှို့ နတ်ဘုရား"၊ "ပြိုင်ဘက်ကင်း အစွမ်းထက်သူ"၊ "လောကကို တုန်လှုပ်စေသူ"၊ "အဆုံးအစမဲ့ မှော်စွမ်းအင်" စသည့် စာတမ်းများ ရေးသားထားသော အလံရှည်ကြီးများနှင့် ပိုးသားအလံများကိုပင် လွှင့်ထူလာကြသည်။

တပည့်များစွာကလည်း အသံပြဲကြီးများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ဟေ့... ချူ ဆိုတဲ့ကောင်... မင်းရှေ့မှာ ရှင်းရှို့ နတ်ဘုရား ရှိနေတာတောင် ဘာလို့ ဒူးထောက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ မတောင်းပန်သေးတာလဲ..."

"ရှင်းရှို့ နတ်ဘုရားရဲ့ သိုင်းပညာတွေက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... သူရဲ့ စွမ်းအားတွေက လောကကြီးကိုတောင် တုန်လှုပ်စေတယ်... မသိနားမလည်တဲ့ ကောင်စုတ်လေး... ငါတို့ ဆရာကြီးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် မင်းက နေနဲ့ လကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပိုးစုန်းကြူးလေး တစ်ကောင်လိုပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... သစ်ပင်ကြီးကို လှုပ်ခါဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လေး... မင်းကိုယ်မင်း အထင်ကြီးလွန်းနေတာ... အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး အညံ့ခံရင် ရှင်းရှို့ နတ်ဘုရားက မင်းကို သနားပြီး မင်းရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆပ်ခွင့်ပေးချင် ပေးလိမ့်မယ်..."

ဤကဲ့သို့ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြှောက်ပင့်ဖားယားနေသော စကားများကို ကြားရသဖြင့် ချူကျန့် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားရသော်လည်း တင်းချွန်းချိုးကမူ ငှက်မွေးယပ်တောင်ကို ယပ်ခတ်ကာ အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရပြီး ထိုစကားများအားလုံးကို ကျေနပ်စွာ လက်ခံနေသည်။

သို့သော် ချူကျန့် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ တင်း မိစ္ဆာအိုကြီး ၏ မောက်မာသော စရိုက်သဘာဝအရ သူ့အား တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်တိုက်ရန် တွန်းအားပေးနိုင်သရွေ့ သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူနှင့် ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့် အမြောက်အမြားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။

ချူကျန့်၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော လီဝမ်ရှို့နှင့် ကိုယ်ရံတော်များသည် အံ့ဩ တုန်လှုပ်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်ကာ လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်ကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်က ချက်ချင်း လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အမိန့်မရဘဲ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားနဲ့..."

ထို့နောက် သူက ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး တင်းချွန်းချိုးကို ဒေါသထွက်စေရန် ဆွပေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်စဉ် လေထုထဲမှ အလွန်တရာ သိမ်မွေ့သော လှိုင်းခတ်မှု တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူ ယခုလေးတင်မှ အောင်မြင်ခဲ့သော နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စ‌ဉ်ကြောင့် သူ၏ အာရုံခံစားမှုများ အလွန်အမင်း တိုးတက်မလာပါက၊ ထို့အပြင် သူ၏ နဂိုကတည်းက မြင့်မားနေသော သတိဝီရိယသာ မရှိပါက ဤအလွန်တရာ သိမ်မွေ့သော ပုံမှန်မဟုတ်မှုလေးကို သတိပြုမိရန် လုံးဝ အခွင့်အရေး မရှိနိုင်ချေ။

ဤဂိုဏ်းသည် အဆိပ်များကို အသံတိတ် အသုံးပြုရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်နှင့် ချူကျန့် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူက လက်ချောင်းကို တိကျစွာ ခေါက်လိုက်ရာ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အရာတစ်ခုကို အနီးရှိ ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးဆီသို့ ပြန်လည် လွင့်စဉ်သွားစေတော့သည်။

ထိုတပည့်သည် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒူးများ ခွေကျသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လာတော့သည်။ အခြားတပည့်များမှာ လန့်ဖျတ်သွားကြပြီး နောက်သို့ ကပျာကယာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ချူကျန့်က အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ပြီး တမင်သက်သက် ပြောလိုက်၏။

"ရှင်းရှို့ နတ်ဘုရား ပီပီပါပဲ... ကိုယ့်တပည့်ကိုတောင် သတ်နိုင်လောက်တဲ့ အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ အဆိပ်မှုန့်တွေပဲ..."

သူ၏ စကားထဲမှ လှောင်ပြောင်ခနဲ့တဲ့မှုများကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိလိုက်သည်။

တင်းချွန်းချိုး၏ မျက်နှာကြီး နီရဲသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းမှာ သိုင်းပညာ နည်းနည်းလေး ရှိရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်း အရမ်း မောက်မာနေပြီ ကောင်လေး..."

သူသည် ရုတ်တရက် ဘယ်ဘက်ဝတ်ရုံလက်စအား ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အစိမ်းရောင် မီးစုန်းဓာတ် အလင်းရောင် တစ်စက်က ချူကျန့်ဆီသို့ ပျံသန်းလာတော့၏။

ဤအရာသည် အရေပြားနှင့် ထိမိပါက ငြိမ်းသတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော မီးစုန်းဓာတ် လက်နက် ဖြစ်နိုင်၏။ ချူကျန့်သည် အဆိပ်ကို မကြောက်သော်လည်း မီးလောင်ခံရခြင်းကတော့ သာယာဖွယ် အတွေ့အကြုံ တစ်ခု မဟုတ်ချေ။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအလား ဝင်ရောက်လာသော မီးစုန်းဓာတ် အလင်းရောင်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးဆီသို့ ပြန်လည် လွင့်စဉ်သွားစေကာ ထိုတပည့်၏ အဝတ်အစားများကို ချက်ချင်း မီးတောက်လောင်သွားစေတော့သည်။

ထိုတပည့်သည် အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေသော်လည်း သူ၏ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို အများစုမှာ ကူညီရန် မကြိုးစားဘဲ အဝေးသို့ ကစဉ့်ကလျား ပြေးကုန်ကြသည်။ သူနှင့် ရင်းနှီးပုံရသော တပည့် အနည်းငယ်သာ မီးကို ငြိမ်းသတ်ရန် အမည်မသိ အပြာရောင် အရည်များကို ကပျာကယာ ပက်ဖြန်းပေးနေကြတော့သည်။

တင်းချွန်းချိုးသည် အစမှအဆုံး ထိုတပည့်ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စက် နှာမှုတ်ကာ ချူကျန့်ဆီသို့ နောက်ထပ် မီးစုန်းဓာတ် အလင်းရောင် အချို့ကို ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ချူကျန့်က ၎င်းတို့အားလုံးကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရိပ်ခနဲ ပေါ်လာတော့သည်။

တင်းချွန်းချိုး စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မိုးကြိုးပမာ ပြင်းထန်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးများသည် အထက်အောက် ပျံဝဲနေကာ အလွန်တရာ သိပ်သည်းပြီး ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သော လက်ဝါးရိပ်များကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထိုလက်ဝါးရိပ်များသည် ထိုက်တောင်ကြီး တစ်ခု ပြိုကျလာသကဲ့သို့ တားဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှ၏။

သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အမြန်နှုန်းရော၊ သိုင်းကွက်များ၏ သိမ်မွေ့လှသော အပြောင်းအလဲများပါမကျန် အတွင်းအားသာ ရှိပြီး သိုင်းကွက်များ အလွန် ညံ့ဖျင်းသော သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူ ထက် အဆမတန် သာလွန်လှ၏။

ချူကျန့် ..ထိုသူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဤလူ၏ သိုင်းပညာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှပြီး အနည်းဆုံး အမှတ် (၇၅၀) အဆင့် သတ်မှတ်ချက် ရှိကာ သူ၏ ဆရာကတော် ဟွမ်ရုံ နှင့်ပင် တန်းတူဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ထိပ်တိုက် ရင်မဆိုင်လိုသဖြင့် ချူကျန့်သည် ပုံရိပ်ယောင် ကိုယ်ဖော့ပညာ နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော လျှိုမိုးမခ ခြေလှမ်း ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုကာ မရေမတွက်နိုင်သော လက်ဝါးရိပ်များကြားတွင် ယိမ်းနွဲ့ ရှောင်တိမ်းနေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ အတွင်းအားများမှာ အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံမှာလည်း တင်းချွန်းချိုးထက်ပင် သာလွန်နေလေရာ ပြိုင်ဘက်၏ အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်များကို တိကျစွာ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် သူ ပိုမို နှေးကွေးနေသော်ငြား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွင်းအားများ ပါဝင်သည့် ပြိုင်ဘက်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက် အားလုံးကို ပွတ်ကာသီကာလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ တိုက်ကွက်များ ဖလှယ်ပြီး ဖြစ်သည်။

တင်ချွန်းချိုးမှာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

မိမိ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်များတွင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကို အနံ့ရှူမိရုံဖြင့် သတိလစ် မေ့မြောသွားစေနိုင်သော သေစေနိုင်သည့် အဆိပ်များ ပါဝင်သည်။

ချူလော့ကျွင်းသည် မိမိ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ရုံသာမက အဆိပ်လည်း မမိသည်မှာ အလွန်တရာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှ၏။

ထိုတိုက်ပွဲက တောင်ကြားထဲရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့လေပြီ။

လူတိုင်းက တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြကာ "သူက ချူလော့ကျွင်း ကိုး..." ဟူသော အံ့ဩသံများကို အခါအားလျော်စွာ ကြားနေရသည်။

သို့သော် ထိုတီးတိုးစကားသံများသည် ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ချီးမွမ်းသံများအောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

"ရှင်းရှို့ နတ်ဘုရားရဲ့ နတ်ဘုရား သိုင်းပညာတွေက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... ဒီနေ့ တိုက်ပွဲက မျက်စိပွင့်သွားစေတာပဲ..."

"ငါတို့ ဆရာကြီးသာ ဒီကောင်စုတ်လေးကို ပညာပေးဖို့ မရည်ရွယ်ထားရင် တစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် သူ့ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်မှာပဲ..."

"ရှင်းရှို့ နတ်ဘုရားက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... သဘောမတူတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို နောက်မှ လာစမ်းကြည့်လို့ ရတယ်..."

"သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ရှင်းရှို့ နတ်ဘုရား တစ်ယောက်တည်းသာ စာပေရော သိုင်းပညာမှာပါ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိခဲ့တာ..."

"ချူလော့ကျွင်း... အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်... ခေါင်းငုံ့ပြီး မင်းရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံလိုက်... ဒါဆိုရင် ရှင်းရှို့ နတ်ဘုရားကြီးက မင်းရဲ့ ခွေးအသက်ကို ချမ်းသာပေးချင် ပေးလိမ့်မယ်..."

ကိုယ်ရံတော်များမှာ ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်နေကြပြီး ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များကို ပြန်လည် ဆဲရေးတိုင်းထွာ နေကြတော့သည်။

လီဝမ်ရှို့သည် ကြယ်ပျံ သံတူရွင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ လက်ဖဝါးများမှာလည်း ချွေးများ ရွှဲနစ်နေတော့၏။

သူမ၏ အစ်ကိုချူမှာ တင်းချွန်းချိုး၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ကြီးမားလှသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး အကြိမ်ကြိမ် အထိခံရမလို ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ပွတ်ကာသီကာလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ချူကျန့်ကမူ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု အားလုံးကို စုစည်းထားရန် လိုအပ်၏။

ဒါက တုန်းဖန်းပုပိုက်နှင့် သိပ်မကွာခြားသော ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှင်းရှို့ မိစ္ဆာအိုကြီး တင်းချွန်းချိုးသည် သူ၏ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှ၏။ သူ၏ လက်ဝါးသိုင်းကွက်များသည် အဆုံးအစမရှိ ပြောင်းလဲနေပြီး ဂိမ်းကဲ့သို့ စွမ်းအားတိုးမြှင့်ပေးသော အထူးပြုလုပ်ချက်များပင် ပါဝင်ကာ လက်ဝါး လေပြင်းများက သေစေနိုင်သော အဆိပ်များနှင့် ထူးဆန်းသော စုပ်ယူမှု စွမ်းအားတို့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

အကယ်၍ ချူကျန့်သာ အဆိပ်တိုင်းကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါက လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက လဲကျသွားခဲ့လိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တင်းချွန်းချိုး၏ အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှုသည် သံခမောက်ဆောင်းထားသော လူနှင့် ခပ်ဆင်ဆင် ဖြစ်ပုံရသည်။ ချူကျန့် အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်သည့်အခါများတွင် နတ်သိုင်း ငါးခု၏ အကာအကွယ်ပေးသည့် သိုင်းကွက် ကနဦးအဆင့်အား သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သိုင်းပညာများနှင့် ပေါင်းစပ် ကာကွယ်လိုက်ရာ ပွတ်ကာသီကာလေး ဟန်ချက် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် တင်းချွန်းချိုးသည် မည်သည့် အားနည်းချက်ကိုမျှ မပြသခဲ့သဖြင့် ချူကျန့်အနေဖြင့် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူ့ထံတွင် ချန်လင်းစု ပေးထားခဲ့သော သတိလစ် ဆေးမှုန့်များ ရှိနေသော်လည်း တင်းချွန်းချိုးကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ၎င်း၏ အာနိသင်မှာ မသေချာလှပေ။

သူ၏ ဓားကိုလည်း ချူကျန့် မဆွဲထုတ်ခဲ့ချေ။ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရလဒ်က ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ရာ တင်းချွန်းချိုးကို ကြိုတင် သတိထားမိစေရန် လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

တိုက်ပွဲဝင်နေသူ နှစ်ဦးသည် တစ္ဆေနှစ်ကောင်အလား တိုက်ခိုက်နေကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရောယှက်နေတော့သည်။ ချူကျန့်၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များ နှစ်ဖက်စလုံးသည် တိုက်ပွဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အဆိပ်ပြင်းသော ရိုက်ခတ်မှုများကြားတွင် မပါဝင်မိစေရန် နောက်သို့ တိုး၍ တိုး၍ ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။

တင်းချွန်းချိုးသည် သူ့ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို တိုက်ကွက်ပေါင်း တစ်ရာကျော် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း အနိုင်မယူနိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ တိုး၍ တိုး၍ စိတ်ပူလာတော့သည်။

ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ထဲတွင် လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာရှင်များ အများအပြား ရှိနေပြီး အကယ်၍ သူသာ စံနမူနာပြ အနေဖြင့် တစ်ခုခု မလုပ်ပြနိုင်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်ယောင် ဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာ အမွေအနှစ်များ အားလုံးကို သူ တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်နိုင်ရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ချေ။ ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် တင်းချွန်းချိုးသည် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ထောင်ကို တစ်ချက်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်ကာ ချူကျန့်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားများဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့၏။

ဒါက အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ တစ်သက်တာ ကျင့်ကြံမှုများထဲမှ အနုစိပ်ဆုံး သိုင်းကွက်ပင် ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ဝါးရိုက်ချက်များဖြင့် ဝိုင်းရံခံထားရပြီး ဒေါသတကြီး လှိုင်းပုတ်နေသော ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရကာ လုံးဝ ရှောင်တိမ်း၍ မရနိုင်တော့ချေ။