အကွက်ဆင်ထားသော စစ်တုရင်ပွဲ

တင်းချွန်းချိုး၏ ရင်ထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုနှင့်အတူ ဒေါသအမျက်တို့ ခြောင်းခြောင်းထွက်သွားတော့၏။

သူသည် တစ်သက်လုံး အခြားသူများကိုသာ အဆိပ်ဖြင့် လုပ်ကြံလာခဲ့သူ ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုမူ သူတစ်ပါး၏ အကွက်ဆင်မှုအောက်တွင် ကိုယ်တိုင် သားကောင်ဖြစ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

အထိတ်လန့်ဆုံး အရာမှာ ထိုအဆိပ်အပ်၏ ပြင်းထန်လှသော အာနိသင်ပင်။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အဆိပ်များနှင့် နပန်းလုံးလာခဲ့သော်လည်း ဤမျှ ချက်ချင်းလက်ငင်း အသက်နုတ်ယူနိုင်သော အဆိပ်မျိုးကို တင်းချွန်းချိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

သူ၏ အံ့မခန်း အတွင်းအားနှင့် အဆိပ်ဒဏ် ခံနိုင်ရည်သာ မရှိပါက ယခုလောက်ဆိုလျှင် မြေကြီးပေါ်တွင် ခွေခေါက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ဖန်တီးထားသော အဆိပ်ဖြေဆေးကို ကပျာကယာ သောက်သုံးရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် ချူကျန့်က ချန်လင်းစု ပေးထားသော တစ်ခုတည်းသော အပြင်းထန်ဆုံး အဆိပ်အပ်ကို သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ ထိုအခွင့်အရေးကို လုံးဝ ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဝင်းလက်သွားပြန်သည်။ ချူကျန့်က ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား တင်းချွန်းချိုးဆီသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာလေ၏။

တင်းချွန်းချိုးမှာ ဒေါသထောင်းခနဲ ထွက်သွားသော်လည်း သူ၏ လက်များ ထုံကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ဆက်လက် တောင့်ခံနေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်ပြီး သူ၏ လျှာကို ကိုက်ကာ ခွန်အားများကို အတင်းအကြပ် ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ချူကျန့်ဆီသို့ လက်ဝါးနှစ်ဖက်စလုံးကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သဲများ၊ ကျောက်ခဲများ လွင့်စဉ်သွားပြီး အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်သော လေပြင်းကြီးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာ၏။ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ မှန်းဆ၍မရအောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ဝင်ရောက်လာသော လက်ဝါးရိုက်ချက်၏ ကြမ်းကြုတ်မှုကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချူကျန့်သည် အင်အားချင်း ယှဉ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် နောက်သို့ အစွမ်းကုန် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

လျှိုမိုးမခ ခြေလှမ်းနှင့် ပုံရိပ်ယောင် ကိုယ်ဖော့ပညာတို့ကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ပွတ်ကာသီကာလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်သော လေဟုန်ကြောင့် သူ၏ ရင်တွင်း၌ သွေးများ ဆူပွက်သွားပြီး အလွန်တရာ နေရထိုင်ရ ခက်သွားတော့၏။ ပေအနည်းငယ် အကွာရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်မှာ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားပြီး အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်ကာ လွင့်စဉ်သွားသည်။

တင်းချွန်းချိုးသည် သူ၏ ခွန်အားများကို အလွန်အမင်း ထိခိုက်စေသော တိုက်ကွက်ကြီးဖြင့်ပင် ချူကျန့်အား မသတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိ၏။ လက်မောင်း နှစ်ဖက်စလုံး လုံးဝ ထုံကျင်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဆက်လက် မနေဝံ့တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

“ချူလော့ကျွင်း... ဒီရန်ငြိုးကို ငါ ဆယ်ဆပြန် ဆပ်မယ်... သံခမောက်ဆောင်းထားတဲ့ တပည့်... သွားကြမယ်...”

ထို့နောက် သူသည် တစ္ဆေ တစ်ကောင်အလား တောင်ကြားအစွန်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့၏။

ချူကျန့်မှာ စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

တင်းချွန်းချိုးကို သူ လျှော့တွက်ထားခဲ့မိသည်။ တင်းချွန်းချိုး၏ စွမ်းအားမှာ သူ၏ ဆရာကတော် ဟွမ်ရုံ နှင့် တန်းတူဖြစ်ပြီး ကောကျင့် ပင်လျှင် သူ့ကို အနိုင်ယူရန် ကွက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ သုံးရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် အောင်ပွဲရလိုက်ခြင်းမှာ ကံကောင်းသွားခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

ဤအချိန်တွင် သံခမောက် ဆောင်းထားသော လူသည် တင်းချွန်းချိုးနောက်မှ ပထမဆုံး ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားသူ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသော ကျန်ရှိနေသည့် ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များမှာ ချူကျန့်ကို တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိကြတော့ချေ။ ထိုအစား သူတို့၏ ခရာများနှင့် ဗုံများကို ပစ်ချကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

“ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းက ဒီနေ့ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာရင် မင်းတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်...”

“ရှင်းရှို့ နတ်ဘုရား... အခြေအနေ မကောင်းဘူး... ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြစို့...”

သူတို့သည် အသက်လု၍ ပြေးနေရသည့်အလား တောင်ကြားအစွန်ဘက်သို့ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးကုန်ကြတော့သည်။

ရှင်းရှို့ဂိုဏ်းသားများမှာ လူရွှင်တော်များအလား မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြရာ ချူကျန့်ပင် သူတို့ကို တားဆီးရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။

မူလက ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း တပည့်များထံမှ အစွမ်းထက်သော အဆိပ်အချို့ကို ရယူရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း... တင်းချွန်းချိုးနှင့် တိုက်ပွဲတွင် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော လျှို့ဝှက်လက်နက်များနှင့် အဆိပ်များအားလုံးကို သုံးပစ်လိုက်ရသဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ကုသရေးနှင့် အားဖြည့်ဆေးများသာ ကျန်ရှိတော့၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤလူရာချီ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားခြင်းမှာ ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုဟု သူ ထင်မှတ်လိုက်၏။ အကယ်၍ သေမတတ် တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုပါက ရှင်းရှို့ဂိုဏ်း၏ အဆိပ်များကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ရံတော် အများစုမှာ သေဆုံး ဒဏ်ရာရသွားနိုင်၏။

ချူကျန့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ပန်းကိုးပွင့် ကျောက်စိမ်းဆေးရည် ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူ သောက်သုံးလိုက်သည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် သူ၏ အတွင်းအားများကို အကြီးအကျယ် ကုန်ခမ်းစေရုံသာမက ပြင်းထန်သော အတွင်းဒဏ်ရာများကိုပါ ရရှိစေခဲ့သည်။ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စ‌ဉ်၏ ကုသနိုင်စွမ်း ရှိသော်ငြား အပြည့်အဝ နာလန်ထူရန် အနည်းဆုံး သုံးရက်မှ ငါးရက်အထိ အချိန်ယူရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

တောင်ကြားထဲရှိ လူများမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက် ထုံထိုင်းသွားကြ၏။

လီဝမ်ရှို့နှင့် ကိုယ်ရံတော်များသည် ပထမဆုံး အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်လိုက်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

အခြားသူများမှာလည်း အိပ်မက်မှ နိုးထလာသည့်အလား ဖြစ်သွားကြတော့၏။ ဖမ်းဆီးခံထားရသော ရှောင်လင် ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်လျက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပါသည်။

“ဒီဘုန်းကြီးအိုက ရှောင်လင်ဂိုဏ်းက ရွှမ်နန် ပါ... သူရဲကောင်းလေး ချူရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကယ်တင်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဘုန်းကြီးတို့ လူနှစ်ဆယ်ကျော် ဒုက္ခပင်လယ်ထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တာ သူရဲကောင်းလေး ချူရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပါပဲ... ဒါ့အပြင် ဒီနေ့ သူရဲကောင်းလေးက မိစ္ဆာအိုကြီးကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်... သိုင်းလောကမှာ သူ နောက်ထပ် ပြဿနာ မရှာရဲတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်... ဒါက ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ပါပဲ... သိုင်းလောကက ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးလည်း အလွန် ကျေးဇူးတင်ကြမှာ သေချာပါတယ်...”

ချူကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားသည်။ အကြောင်းမှာ တင်းချွန်းချိုးကို အနိုင်ယူပြီး သိုင်းသမား တစ်စုကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် အထူးဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်ကြောင်းနှင့် သိုင်းလောကရှိ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ နောက်ထပ် ငါးထောင် တိုးလာကြောင်း စနစ်၏ အသိပေးသံကို ကြားလိုက်

ရသောကြောင့်ပါပင်။

ရုတ်တရက် သူ့နားထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အထူးဖြစ်ရပ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ပါတယ်... တင်းချွန်းချိုးကို အနိုင်ယူပြီး သိုင်းသမားတွေကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် သိုင်းလောက ဂုဏ်သတင်း အမှတ် ငါးထောင် တိုးလာပါတယ်...”

မုရုံဖူသည်လည်း ဝမ်ယွိယန်းနှင့်အတူ ရောက်လာပြီး ယဉ်ကျေးဖွယ် စကားအနည်းငယ် ဆိုလိုက်သည်။ ဂိမ်းထဲတွင် အလွန်အမင်း နစ်မွန်းနေခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များကို ကယ်တင်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့ကြောင်းနှင့် ဒါက ကုဆူး မုရုံ မိသားစုက သူ့အပေါ် တင်ရှိသွားသော ကျေးဇူးကြွေးဖြစ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် ပြောဆိုလာသည်။

ချူကျန့်သည် သူတို့နှင့် စကားအနည်းငယ်မျှ ဖလှယ်လိုက်ပြီး သမားတော်ရွှယ်ကို သွားရှာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ၏ သခင် စုရှင်းဟယ်က ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“သခင်လေးချူ... တကယ့်ကို သူရဲကောင်းပါပဲ... ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား အတွက် ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တယ်... အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ထို့နောက် သူက ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ စစ်တုရင်ခုံကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆက်ပြော၏။

“ဒီ အဖိုးတန် စစ်တုရင်ပွဲ ကို ကျွန်တော့် ဆရာသခင် ကွယ်လွန်သူကြီးက သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အပင်ပန်းခံပြီး ဖန်တီးထားခဲ့တာပါ... သခင်လေးချူ စမ်းကြည့်ချင်ပါသလား...”

နေဝင်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ကောရှန်၏ ရောဂါကိုသာ စိတ်ပူနေသော ချူကျန့်သည် စစ်တုရင် ကစားရန် လုံးဝ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် သူ၏ စစ်တုရင် ကစားစွမ်းရည်မှာ အလွန်တရာ ညံ့ဖျင်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်လျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဒီဂျူနီယာက ဆရာကြီး စု ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော် ဒီနေ့ လာခဲ့တာ အဖိုးတန် စစ်တုရင်ပွဲ မှာ ပါဝင်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက် အပြင်းအထန် ဖျားနေလို့ နာမည်ကျော် သမားတော်ကြီး ရွှယ် ကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးဖို့ လာရောက် ပင့်ဆောင်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်...”

ချူကျန့် စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုရှင်းဟယ်မှာ စိတ်ပျက်သွားသော မျက်နှာဖြင့် အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

“သူရဲကောင်းလေး ချူရဲ့ သိုင်းပညာနဲ့ ဂုဏ်သတင်းအရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဆရာသခင် ကွယ်လွန်သူကြီး ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲ ကို ဖြေရှင်းဖို့ တကယ့်ကို အကောင်းဆုံး လူပါပဲ... နှမြောစရာပဲ... နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ...”

ရွှယ်မုဟွာက အခက်အခဲများကြားမှ ရှေ့သို့ ထွက်လာလေ၏။

“သူရဲကောင်းလေး ချူက ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တယ်... ကျွန်တော် ကျေးဇူးဆပ်သင့်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးက ဒဏ်ရာတွေရပြီး အဆိပ်မိနေကြတယ်... သူတို့ကို အရင် မကုသပေးရင် နှစ်ရက်တောင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ထိုအခါ ချူကျန့်သည် ရွှယ်မုဟွာ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသား.. အမျိုးသမီးများကို တစ်ချက် အကြည့် ပို့လိုက်၏။

အမှန်ပင် သူတို့အားလုံးမှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားကြပြီး မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံပေါ်ကာ ဒဏ်ရာများမှာ မသေးငယ်လှပေ။ အကယ်၍ သူတို့ကို အတင်းအကြပ် ခေါ်သွားမည်ဆိုပါက ကောရှန်ကို အစွမ်းကုန် မကုပေးမှာကို ချူကျန့် စိုးရိမ်မိသည်။

ချူကျန့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်သောအခါ ဤထူးချွန်လှသော လူငယ်လေးအား ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားစေလိုသော စုရှင်းဟယ်က ချက်ချင်းပင် အကြံပြုလိုက်တော့၏။

“အကယ်၍ သူရဲကောင်းလေး ချူက ဒီ ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲ ကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီအဘိုးအိုက လိုက်ခဲ့ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... ဆေးပညာနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကျွန်တော်က ရွှယ်မုဟွာရဲ့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံမျိုး မရှိပေမယ့် ဆရာသခင်ဆီကနေ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ သင်ယူခဲ့ဖူးပါတယ်... ဒါကြောင့် ခက်ခဲ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ရောဂါအများစုကို ကုသဖို့ ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်...”

ချူကျန့်သည် သူ၏ စကားများကို သံသယ မဝင်ခဲ့ပေ။ စုရှင်းဟယ်သည် ရွှယ်မုဟွာ ကဲ့သို့သော ကမ္ဘာကျော် သမားတော်တစ်ဦးကို သင်ကြားပေးနိုင်ခဲ့သည်ဆိုပါက သူကိုယ်တိုင်၏ ဆေးပညာမှာလည်း အလွန်တရာ ပြောင်မြောက်မည်မှာ သေချာလှ၏။ သို့သော် ပြဿနာမှာ သူ့အား ကျန်းလုံ စစ်တုရင်ပွဲ တစ်ခုခုကို ဖြေရှင်းခိုင်းခြင်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်နေ၏။

ချူကျန့်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စစ်တုရင် စွမ်းရည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သိုင်းလောကတွင် ကျင်လည်ခဲ့စဉ်က မိတ်ဆွေတစ်ဦးထံတွင် တစ်လကျော်ခန့် သင်ယူခဲ့ပြီးနောက် အလယ်အလတ်အဆင့်ခန့် ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ စစ်တုရင် မကစားခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ အများစုကို မေ့လျော့နေပြီဖြစ်ပြီး အစပြုသူ အဆင့်သို့ပင် မရောက်နိုင်တော့ချေ။

'ထားလိုက်ပါတော့လေ... ဒီအတိုင်း ဖြစ်သလို ကစားလိုက်မယ်... အရေးကြီးတာက ရွှယ်မုဟွာကို မြန်မြန် လုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖို့ပဲ...'

ဤသို့ တွေးလိုက်ပြီး ချူကျန့်က ဆိုလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးရဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ဖိတ်ခေါ်မှုအတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နောက်ထပ် ငြင်းဆန်နေဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အရမ်း ရိုင်းပျရာ ကျသွားပါလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်တုရင် စွမ်းရည်က အလွန်တရာ ညံ့ဖျင်းလွန်းတော့ ဆရာကြီးကို စိတ်ပျက်စေမိမှာ စိုးရိမ်ပါတယ်...”

စုရှင်းဟယ်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“သခင်လေးချူက အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ... မက်မွန်ကျွန်း က ဟွမ်ယောင်ရှီ ဟာ ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ စာပေ၊ ပန်းချီ အပါအဝင် အနုပညာ အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်ကြီးဆိုတာ ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ... သခင်လေးက ရှန်းချန် က ကော မိသားစုရဲ့ တပည့်ဖြစ်မှတော့ မက်မွန်ကျွန်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်တုရင် စွမ်းရည်တွေကို အမွေဆက်ခံထားရမှာ သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပြသပေးဖို့ ရိုသေစွာ တောင်းဆိုပါတယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ဦးဆောင်ကာ စစ်တုရင်ခုံ၏ တစ်ဖက်တွင် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်ပြီး အရုပ်များကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ချူကျန့်မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

မက်မွန်ကျွန်းမှ ဟွမ်ယောင်ရှီ သည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုမျှ ကျွမ်းကျင်သည် ဆိုလျှင်ပင် ပြဿနာက သူသည် ဟွမ်ရုံထံမှ ဘယ်တုန်းကမှ မသင်ယူခဲ့ဖူးခြင်းပါပင်။

'ထားလိုက်ပါတော့...'

ချူကျန့်သည် စကားများများ ဆက်မပြောလိုတော့ဘဲ စစ်တုရင်ခုံ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“သခင်လေးချူ... ကျေးဇူးပြုပြီး အဖြူရောင် အရုပ်ကို ယူပြီး အရင် စကစားပါ...”

ချူကျန့်သည် စစ်တုရင်ပုံးထဲမှ အဖြူရောင် အရုပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး စစ်တုရင်ခုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော ဖရိုဖရဲ အခြေအနေကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဂိမ်း၏ အသိပေးသံက သူ၏ နားထဲတွင် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“သင်ဟာ စစ်တုရင် ကျွမ်းကျင်မှုကို မသင်ယူရသေးပါဘူး... ဒီစစ်တုရင်ခုံက သင့်အတွက် နက်နဲလွန်းနေပါတယ်...”

‘ကဲ... ငါလေးရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေး.. ပျောက်ကွယ်သွားပြီ’

ချူကျန့်သည် အချိန်ပို မဖြုန်းချင်တော့သဖြင့် သူ၏ အဖြူရောင် အရုပ်ကို လွတ်နေသော နေရာတစ်ခုတွင် ဖြစ်သလို ချလိုက်တော့သည်။

စုရှင်းဟယ်မှာ မှင်သက်သွားပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေးချူ... ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတဲ့ အကွက်ပဲ... အဖြူရောင် အရုပ် တစ်အုပ်စုလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ... လောကကြီးမှာ ဒီလို နည်းဗျူဟာမျိုး ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ…”