ဂူထဲမှ ထူးဆန်းသော အဘိုးအို

စုရှင်းဟယ်သည် သူ၏ ဆရာသခင် ချန်ရစ်ခဲ့သော ဤစစ်တုရင်ပွဲကို အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးသူဖြစ်ရာ အခြားသူများက ဖြစ်သလို ကစားခြင်းကို လုံးဝ မနှစ်သက်ချေ။ ချူကျန့်သည် ယခုလေးတင်မှ ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ၏ အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သူ ဖြစ်သော်ငြား စုရှင်းဟယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနှစ်မြို့မှုများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

သူ၏ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမှုကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိ၏။

'သူ့ကို ငါက ဖြစ်သလို ကစားနေတယ်လို့ ထင်သွားအောင် လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး... တကယ်လို့များ ဒီလူကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပြီး ရွှယ်မုဟွာကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်ရင် ရွှယ်မုဟွာက ကောရှန်ကို အစွမ်းကုန် ကုသပေးဖို့ ပိုပြီး တွန့်ဆုတ်သွားနိုင်တယ်...'

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ချူကျန့်သည် သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောင်းလဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီလိုကစားရဲတယ် ဆိုမှတော့ ကျွန်တော့်မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ပေါ့..."

သူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော လေသံကို ကြားသောအခါ စုရှင်းဟယ်မှာ တွေဝေသွားပြီး 'ဒါက တကယ်ပဲ မက်မွန်ကျွန်း က ဆင်းသက်လာတဲ့ စစ်တုရင် သိုင်းကွက်များ ဖြစ်နေမလား' ဟုပင် တွေးလိုက်မိတော့သည်။

သူသည် ချူကျန့် အစားခံလိုက်ရသော အဖြူရောင် အရုပ်အုပ်စုကြီးကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ စစ်တုရင်ခုံပေါ်ရှိ အခြေအနေမှာ ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ အမည်းရောင်က အခိုင်အမာ အသာစီးရနေသော်ငြား အဖြူရောင်အတွက်မူ လှုပ်ရှားရန် နေရာများစွာ ပိုမို ရရှိသွားပြီး နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာလည်း ပါဝင်နေသည်။

'ဟာ... ဒီလို ရူးမိုက်တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတဲ့ အကွက်က အဖြူရောင်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု တကယ် ပေးလိုက်တာလား...'

စုရှင်းဟယ်သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် အမည်းရောင် အရုပ်တစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်သည်။

ချူကျန့်သည် တစ်စက္ကန့် နှစ်စက္ကန့်ခန့် စဉ်းစားဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် အရုပ်တစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်သလို ချလိုက်ပြန်သည်။ ဒါကလည်း ရမ်းသမ်း ကစားလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်ငြား သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ခန့်မှန်းရခက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။

စုရှင်းဟယ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် မှင်သက် ထုံထိုင်းသွားရပြန်၏။ ချူကျန့်၏ အကွက်သည် သူ၏ အဖြူရောင် အုပ်စုငယ်လေး တစ်ခုကို ထပ်မံ အစားခံလိုက်ရပြန်သော်လည်း ဤအနစ်နာခံမှုက အလွန် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေ၏။ အဖြူရောင်သည် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုများကို အမှန်တကယ်ပင် ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ယခုအချိန်မှစ၍ နေရာလွတ်များ အားလုံးမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ အမည်းရောင်အနေဖြင့် နောက်ထပ် အသာစီးရရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

စုရှင်းဟယ်က 'အာ...' ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရှိနေသော နိုင်ငံရပ်ခြား ဘုန်းကြီးကလည်း သက်ပြင်းချကာ မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

"ဒီလိုကိုး... ဒီစစ်တုရင်ပွဲကို အရှုံးအမြတ်နဲ့ပဲ တွက်ချက်နေမယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အသက်နဲ့ သေခြင်းကို ကွဲကွဲပြားပြား မြင်နိုင်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်မှသာ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းကို ရရှိနိုင်မှာပဲ..."

စုရှင်းဟယ်သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကာ သူ၏ အမည်းရောင် အရုပ်ကို ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

"သခင်လေးချူရဲ့ စစ်တုရင် စွမ်းရည်က အလွန်တရာ ပြောင်မြောက်လှပါတယ်... ဂုဏ်ယူပါတယ်... ဒီအဘိုးအို အရှုံးပေးပါတယ်..."

'ဘာ...'

ချူကျန့်မှာ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားရတော့သည်။ သူသည် ရမ်းသမ်း ကစားလိုက်သော ထိုအကွက် နှစ်ကွက်ဖြင့် အမှန်တကယ် အနိုင်ရသွားခဲ့ပြီ။

'မဖြစ်နိုင်တာ... အမည်းရောင်မှာ နေရာအများကြီး ကျန်သေးပြီး အသာစီးရနေတာလေ... ဒီအဘိုးအိုက ငါ့ကို လိမ်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့အတွက် ထောင်ချောက် တစ်ခုခုများ ဆင်ထားတာလား...'

ချူကျန့်သည် အဖြူရောင် အရုပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ထိုင်နေမိပါ၏။ သို့သော် အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်မူ ဤအပြုအမူက ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော ပုံပေါက်နေပါသည်။

"အစ်ကိုချူ... အစ်ကိုက ဒီလောက်တောင် စစ်တုရင် ကစားတော်မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး..."

လီဝမ်ရှို့က အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းပင်။

ကိုယ်ရံတော်များကလည်း ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်ကြီးလေးစားမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့၏။

စစ်သူကြီးချူသည် သိုင်းပညာတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ရုံသာမက စစ်ရေးဗျူဟာများတွင်လည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းကြောင်း သူတို့ သိထားသော်လည်း စစ်တုရင် ကစားရာတွင် ဤမျှလောက်အထိ တော်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။ အကွက် နှစ်ကွက်တည်းဖြင့် တစ်လောကလုံးကို ခေါင်းခဲစေခဲ့သော "အဖိုးတန် စစ်တုရင်ပွဲ" ပဟေဠိကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ပြီး စုရှင်းဟယ်ကို အရှုံးပေးသွားစေရန် အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့လေပြီ။

အခြား စောင့်ကြည့်နေသူများကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဝိုင်းဝန်း အော်ဟစ် ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

စုရှင်းဟယ်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ချူကျန့်ကို အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့် ဆရာသခင် ကွယ်လွန်သူကြီးက ဒီ 'အဖိုးတန် စစ်တုရင်ပွဲ' ကို လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်ကတည်းက ဖန်တီးထားခဲ့တာပါ... ဘယ်သူမှ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာ မရှိပါဘူး... ဒီနေ့မှ ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်တုရင် ပညာရှင်ကြီး.. သူရဲကောင်းလေး ချူနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရပြီး ကျွန်တော့် ဆရာသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့လို့ ကျွန်တော် အရမ်း ကံကောင်းပါတယ်... အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ..."

ထိုအခါမှသာ ချူကျန့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူ၏ ကံကောင်းခြင်း အမှတ် (၄၀) က သူ့ကို ရမ်းသမ်း ကစားလိုက်ရုံဖြင့် အဖိုးတန် စစ်တုရင်ပွဲကြီးကို အမှန်တကယ် ဖြေရှင်းနိုင်အောင် ကူညီပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်နိုင်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုအခါ စုရှင်းဟယ်သည် ကောရှန်ကို သွားရောက် ကယ်တင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါက အမှန်တကယ်ပင် ဂုဏ်ပြု အောင်ပွဲခံရမည့် ကိစ္စရပ် တစ်ခု ဖြစ်၏။

ချူကျန့်သည် ကပျာကယာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးစု... အခု ပွဲက ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဆရာကြီး ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးဖို့..."

စုရှင်းဟယ်က ပြုံး၍ စကားဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"သူရဲကောင်းလေး ချူနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပြီးသားပါ... ကျွန်တော့် ကတိကို ဘယ်တော့မှ မဖောက်ဖျက်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်နဲ့အတူ အရင် လိုက်ခဲ့ပေးပါ... ပြန်လာတဲ့အခါ သူရဲကောင်းလေး အမိန့်ပေးသမျှကို ကျွန်တော် နာခံပါ့မယ်..."

သူ၏ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူနှင့်အတူ မလိုက်ပါက ကောရှန်ကို ကယ်တင်ရန် သူ လိုက်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ချူကျန့် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိ၏။

'ဒီအဘိုးအိုကတော့လေ... အစတုန်းက ဘာမှ မပြောဘဲ ငါ နိုင်သွားမှ စည်းကမ်းချက်တွေ ထပ်ပေါင်းထည့်နေတယ်... ကတိကဝတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လုံးဝ တာဝန်ယူမှု မရှိဘူးပဲ...'

သို့သော် သူများအိမ်အမိုးအောက် ရောက်နေမှတော့ ခေါင်းငုံ့ရမည်သာ။ ချူကျန့်သည် အခြားသူများ၏ ချုပ်ကိုင်မခံရစေရန်အတွက် နောင်တွင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော သမားတော် ချန်လင်းစု ကို မိမိအနားတွင် အမြဲထားရှိရန် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး သစ်သားအိမ် သုံးလုံးအနက် အတွင်းကျဆုံး သစ်သားအိမ်ထဲသို့ စုရှင်းဟယ်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ဤသစ်သားအိမ်ကို တောင်နံရံကို မှီ၍ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

အထဲတွင် ပြတင်းပေါက် သို့မဟုတ် မီးရောင် လုံးဝ မရှိဘဲ မှောင်အတိကျနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ချူကျန့်၏ အမြင်အာရုံမှာ အလွန် ပြောင်မြောက်လှသဖြင့် တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာသော အလင်းရောင်ဖြင့် သစ်သားအိမ်ထဲရှိ အရာများကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရ၏။

အထဲတွင် ပရိဘောဂ သို့မဟုတ် ပစ္စည်းအသုံးအဆောင် တစ်ခုမျှ မရှိဘဲ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး လူနေထိုင်သည့်ပုံ လုံးဝ မပေါ်ချေ။

ချူကျန့် သတိထားစပြုလာချိန်မှာပင် စုရှင်းဟယ်က လျှို့ဝှက်ခလုတ် တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ နံရံတစ်ခုပေါ်တွင် ဝင်ပေါက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ချူကျန့်မှာ လန့်ဖျတ်သွားပြီး ဤနေရာသည် ဂူတစ်ခုဖြစ်ကာ သစ်သားအိမ်မှာ ထိုဂူကို ဖုံးကွယ်ရန် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"သခင်လေးချူ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ..."

စုရှင်းဟယ်က တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် ချူကျန့်ကို ဝင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

ချူကျန့်သည် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ဝင်သွားရသော်လည်း စုရှင်းဟယ်ကမူ အနောက်မှ လိုက်မလာခဲ့ချေ။

ဂူမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်ဝန်းလှကာ ဗဟိုချက်တွင် လူတစ်ယောက် လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချူကျန့် အလွန် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ဂိမ်းထဲတွင် လက်တွေ့ကမ္ဘာရှိ သူကဲ့သို့ နတ်ဘုရားအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သော ဇာတ်ကောင် များ တကယ် ရှိနေနိုင်မည်လော။

သို့သော် အသေအချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူ၏ ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားသော အနက်ရောင် ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် လေထဲတွင် ဆွဲချိတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂူထဲရှိ သေးငယ်သော ပုလဲရောင်ခြည်ကြောင့် အလင်းရောင် အလွန် မှိန်နေသဖြင့် ထိုအနက်ရောင်ကြိုးကို မမြင်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ချူကျန့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်လေပြီ။ တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်စက်နေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေသည့် "လိပ်အသက်ရှူ" ကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်မျိုးကို အသုံးပြုထားပုံရသဖြင့် ဤလူထံမှ ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုခုကို သူ မခံစားမိခဲ့ချေ။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချူကျန့်၏ ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့၏။

ဆောင်းခိုနေပုံရသော ထိုလူသည် နိုးထလာခဲ့ပြီး ကြောက်စရာ အရှိန်အဝါကြီး တစ်ခုက ဂူတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားသည်။

'အစွမ်းထက်လိုက်တာ...'

'အရမ်း... အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်...'

ဒါက ဂိမ်းထဲတွင် သူကြုံတွေ့ဖူးသမျှ အစွမ်းထက်ဆုံး လူဖြစ်နိုင်၏။ ကောကျင့် ပင်လျှင် ဤလူကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ချူကျန့်သည် ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ စူးစိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကာ တုန်းဖန်းပုပိုက်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ ပိုမို ပြင်းထန်သော ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိလိုက်သည်။ အကယ်၍ တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော သူ၏ ကြံ့ခိုင်သည့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားသာ မရှိပါက သူသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

နက်ရှိုင်းပြီး အိုမင်းနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့ရဲ့ 'အဖိုးတန် စစ်တုရင်ပွဲ' ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့တာ မင်းပဲလား..."

ချူကျန့် နောက်တစ်ကြိမ် လန့်ဖျတ်သွားရပြန်၏။ သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် အဖိုးတန် စစ်တုရင်ပွဲ ကို စုရှင်းဟယ်၏ "ရှေ့ဆက်ခံသူ" က ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့မှ ဤလူသည် စုရှင်းဟယ်၏ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ဆရာသခင် များ ဖြစ်နေမလား။

သို့သော် ထိုအရာက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော သိုင်းလောက ဂိမ်းခေတ်ကြီးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လက်တွေ့ဆန်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သရဲတစ္ဆေများ သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးများ လုံးဝ ရှိမနေသင့်ချေ။

"ငါ နှစ်သုံးဆယ်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတယ်... နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် စစ်တုရင်ပွဲ ကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့်သူကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ... ကံမကောင်းတာက အဲဒီအကြောင်းတွေကို အသေးစိတ် ရှင်းပြဖို့ ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး... ကလေးလေး... ဒီနားကို လာပါဦး... မင်းကို ငါ သေချာ ကြည့်ပါရစေ..."

ချူကျန့်သည် ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီး၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုတ်ရန် အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဒါက ထောင်ချောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် စုရှင်းဟယ်ကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ဘဲ ဤဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြား ကို အနှေးနှင့်အမြန် မြေလှန်ပစ်မည်ဟု စိတ်ထဲမှ ကြွေးကြော်ရင်း ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

သူသည် ပေဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာအထိ ချဉ်းကပ်သွားပြီး လေထဲတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုနှင့် နှစ်ပေခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အဘိုးအို၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူမှာ အသက် ငါးဆယ်ခန့် ရှိပုံရ၏။ သုံးပေခန့် ရှည်လျားသော အနက်ရောင် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ရှိကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာနှင့် တက်ကြွ၊ သန့်စင်ကာ ချောမောခန့်ညားသော ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန် ရှိသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ပထမတန်းစား ဥပဓိမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

ချူကျန့်မှာ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

အကယ်၍ ဤလူသည် စုရှင်းဟယ်၏ ဆရာသခင်သာ ဖြစ်ပါက သူသည် ယခုဆိုလျှင် အသက် တစ်ရာကျော်နေလောက်ပြီ ဖြစ်ရာ မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှ နုပျိုနေရသနည်း။ သို့သော် သူ၏ အသံမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အိုမင်းနေ၏။

အဘိုးအို၏ တိကျသေချာလှသော အကြည့်များ သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် အဘိုးအို၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ တည်ဆောက်ပုံက တကယ်ကို ပြောင်မြောက်လှပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ သာမန်ပါပဲ... နှမြောစရာပဲ... နေပါဦး... မဟုတ်သေးပါဘူး... မင်း မျက်နှာရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံက ဒီလို ရုပ်ရည်မျိုး ရှိတဲ့သူနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး... မင်း ရုပ်ဖျက်ထားတာလား..."

သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ချူကျန့်ကို သူ၏ရှေ့သို့ ဆွဲယူသွားတော့၏။

ချူကျန့်သည် သတိဝီရိယ အပြည့် ရှိနေခဲ့သော်လည်း တင်းချွန်းချိုးနှင့် အသက်လု တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲထားခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ အတွင်းအားများမှာ ပုံမှန်အခြေအနေ၏ တစ်ဝက်ပင် မပြည့်သေးချေ။ ထို့အပြင် အတွင်းဒဏ်ရာ အများအပြားလည်း ရရှိထားသဖြင့် သူ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်ငြား လုံးဝ ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။