အခန်း ၁၅၉၂
Vol. 107 Ch. 1592
အခန်း (၁၅၉၂) မုန့်ကျန်း၏ ကတိစကား
မကြာမီမှာပင် မင်ရှစ်ရင်သည် ကျင့်ကြံရန်အတွက် တောအုပ်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
...
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဖြစ်သည်။
မင်ရှစ်ရင် အိပ်မှုန်စုံမွှား ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဘေးနား၌ တစ်စုံတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လန့်နိုးသွားပြီး ထထိုင်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် နယ်ရှင်လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော တွမ့်မူရှန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
မင်ရှစ်ရင်က ပေးလိုက်သည်။
“စန်းရှစ်ရှိုး... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာလား။ ခင်ဗျား ဘာဖြစ်လို့ မကျင့်ကြံဘဲ နေနေတာလဲ” မေးလိုက်သည်။
တွမ့်မူရှန်းသည် ရှေ့သို့ ငေးကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။
“လောင်စစ်... ဒါက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား”
“ဘာမှ မမှားပါဘူး။ ကျွန်တော် ထပ်ပြီး သတိပေးမယ်နော်... ဒီနေရာမှာ သူ့အကြောင်း လုံးဝ မပြောရဘူး”
မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက တကယ်ကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်ပဲ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ့်ဆရာသမားကို ပြန်သစ္စာဖောက်ရက်တာလဲ” တွမ့်မူရှန်းက ပြောရင်း နယ်ရှင်လှံကို မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ချလိုက်တော့သည်။
ဘုန်း
မင်ရှစ်ရင်သည် ကြက်သွေးရောင်ဧကရာဇ် စံမြန်းရာ ကြက်သွေးရောင်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ဆိုလိုက်၏။
“ခင်ဗျားက ခွန်အားချည်းသက်သက်ပဲ မသုံးဘဲ ဦးနှောက်ကိုလည်း သုံးဖို့ လိုတယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျားက ဆရာ့ကို သတ်ချင်နေတာဆိုရင်တော့... ကြက်သွေးရောင်ဧကရာဇ်ဆီ သွားပြီး အခုပဲ ပြောလိုက်လေ ကျွန်တော် မတားပါဘူး”
တွမ့်မူရှန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးကျသွားတော့၏။ သူ့မှာ ထိုကဲ့သို့ လုပ်ရဲသည့် သတ္တိ မည်သို့လျှင် ရှိပါမည်နည်း။ ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်သည်။
“သူ ဘေးကင်းပါတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ့ကို ကတိပေးစမ်းပါ”
ယင်းကို ကြားသောအခါ မင်ရှစ်ရင်သည် တွမ့်မူရှန်းကို နှုတ်ဆိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဘယ်ညာကို သတိကြီးစွာဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် တွမ့်မူရှန်းကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ကို အမှောင်ထဲကနေ တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ သံသယရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သတိထားမှ ဖြစ်မယ်”
“မင်းက ဆရာ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေတာလား” တွမ့်မူရှန်းက မေးလိုက်၏။
“ဆရာ့အပေါ် သံသယဝင်တာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ” မင်ရှစ်ရင်က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုပါစေ... တချို့ကိစ္စတွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ဘာသာ ကျွန်တော်တို့ ဖြေရှင်းရမှာပဲလေ”
“တကယ်လား”
“စန်းရှစ်ရှိုး... ခင်ဗျားက ဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းတာ... ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိမ်ရဲမှာလဲ” မင်ရှစ်ရင်က ဆိုလိုက်၏။
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်”
“...”
ထို့နောက် တွမ့်မူရှန်းက ခေါင်းကုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်သေးဘူး... မင်းက မင်းရဲ့ ဆရာကို လှည့်စားပြီး သစ္စာဖောက်နေတုန်းပဲလေ”
“...”
မင်ရှစ်ရင်မှာ တွမ့်မူရှန်းကြောင့် ဆွံ့အသွားရရှာသည်။
တွမ့်မူရှန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ဆရာ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မနိမ့်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် မဟာလေဟာနယ်မှာ ခြေကုပ်ယူဖို့ဆိုတာ အလွန်လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပဲလေ။ ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့က ဆရာ့ဆီကို ပြန်မသွားဘဲ ဒီမှာပဲ အချိန်ဖြုန်းနေရမှာလဲ”
“စန်းရှစ်ရှိုး... ဆရာ့ရဲ့ နောက်ခံက သာမန်မှ မဟုတ်တာ။ မဟာလေဟာနယ်မှာ သူ့ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ” မင်ရှစ်ရင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဆရာက အစွမ်းမထက်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ဆရာ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာပါ”
“ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဟုတ်လား” တွမ့်မူရှန်း မျက်မှောင်ကျုံ့သွား၏။
“စဉ်းစားကြည့်လေ။ ဆရာ့မှာ ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ တိုက်ပွဲစပြီဆိုတာနဲ့ လူတိုင်းက မျက်နှာဖုံးတွေကို ခွာချပြီး တိုက်ခိုက်ကြတော့မှာ။ အကယ်၍ ရန်သူတွေက ဆရာ့ကို မနိုင်ဘူးဆိုရင် သေချာပေါက် ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မှတ်ထားလာကြမှာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုမျိုး အခြေအနေကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံခဲ့ရပြီးပြီလေ” မင်ရှစ်ရင်က ရှင်းပြလိုက်ရာ တွမ့်မူရှန်းမှာ သဘောပေါက်သွားတော့၏။
“မင်းပြောတာလည်း အချက်ကျသားပဲ” တွမ့်မူရှန်းက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
မင်ရှစ်ရင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်တို့က ကြက်သွေးရောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ရမယ်။ အခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာကို အသိအမှတ်ပြုလို့ မရတော့ဘူး”
“ဆရာ့ကို အသိအမှတ်မပြုဘူး ဟုတ်လား” တွမ့်မူရှန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မင်ရှစ်ရင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ “အဲဒီတုန်းက မင်း ဘယ်လောက်တောင် အရိုက်ခံခဲ့ရလဲဆိုတာကို မေ့သွားပြီလား”
မင်ရှစ်ရင် တုန်ရီသွားတော့သည်။ ထို့နောက် အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်၏။
“ဒါက အစီအစဉ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါ။ ဆရာ့ကို ဒုက္ခမပေးမိစေဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် အရင်ဆုံး ကာကွယ်နိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်။ ပြီးတော့ ချီရှန့်ဆိုတဲ့လူကိုလည်း သတိထားဦးနော်”
“ချီရှန့်လား။ ထူဝေ့နန်းဆောင်ရဲ့ ခန်းမသခင်သစ်လေ” တွမ့်မူရှန်းက မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် ဆိုလိုက်၏။
“သူ ဒီကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်လာခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့ခဲ့တယ်” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
တွမ့်မူရှန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ငါလည်း သူနဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် စကားပြောဖူးပါတယ်။ သူ့ရဲ့ စကားတွေနဲ့ လုပ်ရပ်တွေအရဆိုရင်... သူက ငါတို့အပေါ် ရန်လိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိပုံမပေါ်ပါဘူး”
“သူက ဟန်ဆောင်နေတာ။ အပြင်ပန်းမှာတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးနေသလိုလိုနဲ့... တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ဘယ်လို ကောက်ကျစ်တဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒါတင်မကသေးဘူး... သူက တမင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မတော်တဆပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ချီရှစ်တိလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်အောင် လုပ်နေသေးတယ်။ သူ ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းမှားရောက်အောင် လှည့်စားနေတာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”
ယင်းကို ကြားသောအခါ တွမ့်မူရှန်း၏ မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့၏။
မင်ရှစ်ရင်သည် ခေါင်းမော့ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“သူကတော့ သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုဟာ အပြစ်ကင်းစင်တယ်လို့ ထင်နေတာပဲ။ ကံဆိုးတာက သူ သရုပ်ဆောင်တာ အရမ်း သိသာလွန်းနေတာပဲ”
ထို့နောက် တွမ့်မူရှန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။
“တကယ်တော့ သူက ဘယ်သူလဲ”
မင်ရှစ်ရင်က သူ့ကို နှုတ်ဆိတ်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။
“သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်လည်း မသိသလို... သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း မသိဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ဘာမှ မသိတဲ့ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး သူ ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”
တွမ့်မူရှန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ချီရှန့် ပြောတာ မှန်တယ်”
“ဘာကိုလဲ”
“မင်း သူ့ကို သေချာပေါက် သံသယဝင်လိမ့်မယ်လို့ သူက ပြောခဲ့တယ်လေ” တွမ့်မူရှန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“???”
‘သူက ငါ့ရဲ့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းမှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့တာလား’
တွမ့်မူရှန်းက လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“လောင်စစ်... ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ။ သူက တကယ်ပဲ ချီရှစ်တိ ပါကွ”
မင်ရှစ်ရင် ဆွံ့အသွားရရှာသည်။ ခေတ္တမျှကြာမှ သူက မေးလိုက်၏။
“အာ... စန်းရှစ်ရှိုး... ခင်ဗျားက သူ ချီရှစ်တိ ဆိုတာကို ဘယ်လိုများ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တာလဲ”
“အလိုအလျောက် သိစိတ်လေ”
“...”
ဟွမ်တန်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံး တွင် ဖြစ်ပေသည်။
“မျှော်နန်းသခင်... ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ”
ဤနေရာသည်လည်း ရှေးဟောင်းမြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားထားသော နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် လုကျိုးသည် လူတိုင်းကို ဤနေရာသို့ ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ပိုင်ဆိုင်သောအရာကို သူ ပြန်လည် ရယူရပေမည်။
“ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ”
“နားလည်ပါပြီ”
ဤသည်မှာ ဟွမ်တန်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးသို့ သူတို့ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤနေရာကို ပြန်လည် မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်ခံစားမှုများမှာ လှုပ်ခတ်သွားရရှာ၏။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ အာရုံမှာ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးအပေါ်၌ မရှိပေ။ ထိုအစား သူတို့အားလုံးသည် မိုးပြာနဂါးကြီး မုန့်ကျန်း ရှိနေသော ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံး၏ အထက် ကောင်းကင်ယံသို့သာ မော့ကြည့်နေကြပေသည်။
လုကျိုးသည် ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံး အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းလုံးနှစ်လုံးသည် အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ မည်းမှောင်နေသော မြူထုအတွင်း၌ ရွေ့လျားနေသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုကိုလည်း ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။
လုကျိုးသည် လေထဲ၌ ဝဲပျံနေရင်း မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“မုန့်ကျန်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲနော်”
မည်းမှောင်နေသော မြူထုအတွင်းရှိ အရိပ်ကြီးမှာ လှုပ်ရှားခြင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် လကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းလုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြူထုအတွင်းရှိ အရိပ်ကြီးမှာ တွန့်လိမ်သွားတော့၏။ မကြာမီမှာပင် ထိုမြူထုအတွင်းမှ လူသားပုံရိပ်တစ်ခု ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
“မင်းလား။ လူသားတွေကို ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံး အနား ကပ်ခွင့်မပြုဘူးဆိုတာကို မင်း သိပါတယ်”
မုန့်ကျန်းက ပြောလိုက်၏။
“ငါ့ရဲ့ ပစ္စည်းကို ပြန်ယူဖို့ ငါ ဒီကို လာခဲ့တာပါ” လုကျိုးက ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ပစ္စည်း ဟုတ်လား”
“အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဆိုတော့... အများကြီးကို ငါ သေသေချာချာ မမှတ်မိတော့ဘူး”
လုကျိုးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းကင်ရဲ့ နတ်ဘုရားလေးပါးထဲက တစ်ပါးအနေနဲ့ မင်းဟာ ရှေးဟောင်းကာလကတည်းက တည်ရှိလာခဲ့တာလေ။ မင်း သိသင့်ပါတယ်”
မုန့်ကျန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“လူသား... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ”
ဝှစ်
မုန့်ကျန်းသည် မည်းမှောင်နေသော မြူထုအတွင်းသို့ ပြန်လည် ပျံတက်သွားပြီး သူ၏ ဧရာမ မူလသဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပုံရပေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အေးစက်သော လေမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး လျှပ်စီးတန်းများလည်း ကျဆင်းလာတော့သည်။
လျှပ်စီးတန်းများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်လှပြီး မိုးနှင့်မြေကိုပင် နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရပေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အစောကတည်းက သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြပ်နေကြသော မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများသည် သူတို့၏ ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်များကို ထုတ်ယူကာ ကာကွယ်ရေး စွမ်းအင်များကို အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အတော်လေး အလှမ်းဝေးသော နေရာ၌ ရှိနေကြသဖြင့် ထိုစွမ်းအားများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခုခံရန် သူတို့အတွက် မခက်ခဲလှပေ။
...
“သဲနာရီ” လုကျိုး၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေပေသည်။
သဲနာရီသည် နတ်ဘုရားတာအိုစွမ်းအား အနည်းငယ်နှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အမြောက်အမြားတို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက် အရာအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်အေးခဲသွားစေတော့သည်။
ထို့နောက် လုကျိုးသည် ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံး အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ သဲနာရီကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။
အချိန်များ ပြန်လည် စီးဆင်းလာချိန်တွင် မုန့်ကျန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးမှာ လွဲချော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟင်” မုန့်ကျန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတော့၏။ “နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ အတွင်းမှာ မင်းက အထွတ်အထိပ်သက်ရှိ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့တာလား”
“ငါ ကံကောင်းသွားရုံလေးပါ” လုကျိုးက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
မုန့်ကျန်းသည် ဆက်လက်၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ တိုက်ကွက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ၎င်းသည် လုကျိုး၏ ခွန်အားကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းနောက်တွင် ၎င်းသည် လူသားပုံရိပ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ၎င်းက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ”
လုကျိုးသည် ထိုစကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်ပေသည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါက ငါနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အရာပဲ”
မုန့်ကျန်း တိတ်ဆိတ်နေပြန်သည်။ ၎င်း၏ ပုံရိပ်မှာ အတော်လေး ဝေဝါးနေသဖြင့် ၎င်း၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့နိုင်ရန်နှင့် ၎င်း ဘာတွေးနေသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် အတော်လေး ခက်ခဲလှပေသည်။
လုကျိုးသည်လည်း အလျှော့မပေးပေ။ မှတ်ဉာဏ်များက မှားယွင်းနိုင်မည် မဟုတ်သလို ရှေးဟောင်းမြေပုံကလည်း မှားယွင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။
ခေတ္တအကြာတွင် မုန့်ကျန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။
“မင်းလို အဘိုးအိုကြီး... မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံရတာက ငါ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံဆိုးမှုပဲ”
၎င်းနောက် မုန့်ကျန်းသည် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အလင်းလုံးတစ်လုံး ပျံထွက်လာတော့သည်။ လုကျိုးသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ထိုအလင်းလုံးကို ဖမ်းယူလိုက်၏။ သူ ကြည့်ရှုလိုက်ချိန်တွင်မူ များစွာ ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။
‘အဲဒီပစ္စည်းက မုန့်ကျန်းရဲ့ နတ်ဝိညာဉ်ပုလဲ ဖြစ်နေတာလား’
…