အခန်း ၁၅၉၅

အခန်း (၁၅၉၅) ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း (၁)

လီချွင်း၏ အမြင်အရမူ ရွှမ်းယီခန်းမ၏ အင်အားကို တောင့်တင်းခိုင်မာစေနိုင်သရွေ့ သူတို့ မည်သို့သော နောက်ခံမျိုး ရှိနေပါစေ အရေးမကြီးလှပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူသည် ပါရမီရှင် အမျိုးမျိုးကို စုဆောင်းခဲ့ရာ ထိုသူများအားလုံးမှာ အင်အားစု အသီးသီးမှ အစွမ်းထက်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်များချည်းသာ ဖြစ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် လုကျိုး၏ မောက်မာသောအပြုအမူနှင့် အထက်စီးဆန်သော ဟန်ပန်တို့ကို သူ သိပ်၍ ဂရုမစိုက်နေခဲ့ပေ။ မဟာလေဟာနယ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် နဂါးနှင့် ကျားများ ကျက်စားရာ ထိုနေရာမျိုး၌ မည်သူမဆို ခေါင်းငုံ့ရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ နယ်မြေကိုးခုမှ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူမျှ ထိုနေရာ၌ ထင်ပေါ်အောင် မနေရဲကြချေ။ ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ကာလတစ်လျှောက်လုံး သက်သေပြခဲ့ပြီးသား အမှန်တရားပင် ဖြစ်၏။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများအတွက်မူ သူတို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သော ပြဿနာရပ်များမှာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့သည် လီချွင်း ဘာတွေးနေသည်ကို မသိကြသလို မဟာလေဟာနယ်အကြောင်းကိုလည်း ကောင်းစွာ နားမလည်ကြပေ။ သူတို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ မဟာလေဟာနယ်သို့ အရောက်သွားနိုင်ရန်သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

…

ညအချိန်၌ ဖြစ်၏။

လုကျိုးသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် ကောင်းကင်ကျမ်းစာကို စူးစိုက်ဆင်ခြင် ကျင့်ကြံနေ၏။ သူ စတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရင်းနှီးနေပြီးဖြစ်သော ခံစားချက်တစ်ခုမှာ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

‘အရာအားလုံးမှာ အစနှင့် အဆုံး ရှိကြစမြဲပင်။ ၎င်းတို့၌ ရင်းမြစ်နှင့် ဦးတည်ရာ ရှိကြသည်။ မဟာတာအို၏ သံသရာလည်ခြင်းကတော့ အဆုံးမဲ့လှပေ၏’

သူ၏ အသိစိတ်မှာ ဝဲကတော့တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ထိုအခိုက်အတန့်၌ အရာအားလုံးမှာ အရေးမပါတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ထိုအိပ်မက်ထဲတွင်မူ သူ၏ စွမ်းအားများအားလုံး ပျောက်ကွယ်နေပေသည်။ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ မပျံသန်းနိုင်သလို ထွက်ပြေး၍လည်း မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤဖြစ်စဉ်မှာ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အဆုံးမဲ့နေပေတော့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သူသည် ကုသိုလ်ကျောက်တုံးကို အိပ်မက်မက်တတ်ပေသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ထူးဆန်းပြီး နက်နဲလှသော သင်္ကေတများကို ထွင်းထုထားပြီး စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပေ၏။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားမှန်း မသိရတော့ဘဲ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံကို သူ ကြားလိုက်ရတော့သည်။

“မျှော်နန်းသခင်... မျှော်နန်းသခင်”

သူ၏ အသိစိတ်မှာ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်အောက်ခြေမှ ရုန်းကန်တက်လာရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ အခေါ်ခံရတိုင်း သူ၏ အသိစိတ်မှာ အထက်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အသိစိတ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူသည် ရှည်လျားလှသော အိပ်မက်ရှည်ကြီးတစ်ခုမှ နိုးထလာရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှာ သိပ်၍ မလင်းထိန်သေးပေ။ ခန်းမအတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာလည်း ယခင်အတိုင်း ပုံမှန်ပင် ဖြစ်နေ၏။

လုကျိုး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်၏။ ‘ကောင်းကင်ကျမ်းစာထဲမှာ ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုး ကိန်းဝပ်နေတာလဲ... အရာအားလုံးက ရှုပ်ထွေးနေတုန်းပဲ၊ ဘာသဲလွန်စမှလည်း မရှိသေးဘူး’

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စောစောက အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ “မျှော်နန်းသခင်... တာအိုသူတော်စင်လီ စောင့်နေတာ အတော်ကြာနေပါပြီ”

“ကောင်းပြီ” လုကျိုးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ သူသည် ကောင်းကင်ကျမ်းစာကို ဆင်ခြင်ကျင့်ကြံချိန်တွင် အာရုံများအားလုံးကို မေ့လျော့သွားတတ်ပြီး အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိတတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဤကဲ့သို့ နစ်မျောသွားမှုမှာ ယခင်ကလောက် နက်ရှိုင်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ နစ်မျောမှုမှာ ယခင်ကလောက် မနက်ရှိုင်းတော့သည်ကို ခံစားလိုက်ရရာ ၎င်းမှာ သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှု တိုးတက်လာကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

လုကျိုး နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။ သူ မထွက်ခွာမီ ကျင့်ကြံခြင်းခန်းမအတွင်းရှိ စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် အခြားသော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။ လောကကြီး၊ လူသားများနှင့် အရာဝတ္ထုအားလုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ အရာရာမှာ ယခင်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်တည်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောင်အနာဂတ်တွင် သူ ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

…

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများအားလုံး စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။

လီချွင်းသည် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း လုကျိုး၏ ဆိုက်ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပေသည်။

မုန့်ချန်းသုံက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“တာအိုသူတော်စင်လီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ဆိုင်းပေးပါဦး။ မျှော်နန်းသခင်က မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်”

လီချွင်းကလည်း ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မလောပါဘူး... မလောပါဘူး။ ပါရမီရှင်တွေဆိုတာ စောင့်ရကျိုးနပ်တဲ့သူတွေချည်းပါပဲ။ ငါက နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ တောင် စောင့်ခဲ့ပြီးပြီပဲ... ဒီထက် နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ရတာက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး”

ဤစကားများမှာ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ လီချွင်းသည် စိတ်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုကျိုးသည် အဝေးမှနေ၍ လက်နောက်ပစ်ကာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်သောအရှိန်အဝါမှာ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ အထက်စီးဆန်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “စောင့်ခိုင်းထားမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ သွားကြတာပေါ့”

ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် လီချွင်းသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုလု... ငါ့မှာ သေးငယ်တဲ့ အကြံပြုချက်တစ်ခု ရှိတယ်”

“ပြောစမ်းပါ”

“မင်း မဟာလေဟာနယ်ထဲ ဝင်ပြီးသွားတဲ့အခါ အဲဒီအထက်စီးဆန်တဲ့ ဟန်ပန်တွေကို ဖျောက်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ” လီချွင်းက ပြောလိုက်၏။

“ငါက မင်း ကောင်းကျိုးအတွက် ပြောပြတာပါ။ မဟာလေဟာနယ်ဆိုတာ နယ်မြေကိုးခုလိုမျိုး နေရာ မဟုတ်ဘူး”

အမှန်စင်စစ် အတိတ်ကာလက လီချွင်းသည် ဤစကားများကို မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိပေသည်။ ‘မင်းက နယ်မြေကိုးခုမှာတော့ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဟာလေဟာနယ်ထဲ ရောက်တဲ့အခါတော့ ဘာမှမဟုတ်တဲ့သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ လူသစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်နဲ့ တန်တဲ့ အသိအမြင်နဲ့ အပြုအမူမျိုး ရှိရမယ်’

သို့သော်လည်း သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အနည်းငယ် ထူးခြားနေသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီချွင်းသည် သူ၏ စကားလုံးများကို ပိုမို သတိထားကာ သုံးနှုန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။ “ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်”

လီချွင်း “...”

‘ထားလိုက်ပါတော့လေ... ထားလိုက်ပါတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့တာဝန်ကတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ။ မဟာလေဟာနယ်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူဘာသာသူ ရပ်တည်ရမှာပဲ။ သူက အထက်အရာရှိတွေကို သွားပြီး ရန်စမိရင်တောင် ငါနဲ့ ဘာမှ သက်ဆိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး’

နောက်ဆုံးတွင် လီချွင်းသည် မြောက်ဘက်ဆီသို့ မပျံသန်းမီ ပြောလိုက်၏။

“ဒီလိုမှတော့လည်း... သွားကြတာပေါ့”

ယခင်က လုကျိုးသည် သူ၏ စီးတော်သားရဲများကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခဲ့သေးသော်လည်း ၎င်းမှာ လူလုံးအရမ်းကွဲစေမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို လောလောဆယ်တွင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၌သာ ထားရစ်ခဲ့လိုက်တော့၏။

လုကျိုး၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများအားလုံးသည် လီချွင်း၏ နောက်သို့လိုက်ကာ မြောက်ဘက်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။ သိပ်မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တည့်မတ်စွာ ပျံတက်သွားကြ၏။

“ကောင်းကင်ယံထဲမှာလား...” မုန့်ချန်းသုံသည် မဟာလေဟာနယ်ဆီသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းမှာ ဤမျှ မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

လီချွင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ခန်းမဆယ်ခုအတွက် လမ်းကြောင်းတွေကတော့ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မတူညီကြဘူး။ ငါကတော့ ကောင်းကင်ယံထဲက လမ်းကြောင်းတွေကို အသုံးပြုရတာ ပိုပြီး သဘောကျတယ်”

သူတို့အားလုံးသည် တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားကြပြီးနောက် တောင်ထွတ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီချွင်းသည် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ရှေ့မှာ ရောက်တော့မယ်... သေချာကပ်လိုက်ခဲ့ကြ”

ထို့နောက်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် တောင်ထွတ်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်ထွက်ပေါ်သွားတော့၏။ ၎င်းသည် တောင်ထွတ်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝူးဝူးမြည်ဟည်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းနောက်တွင် ဧရာမ သင်္ကေတစက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး စက်ဝိုင်းအတွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးသိပ်သည်းလှသော သင်္ကေတများမှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျောင်းဟုန်ဖုက အံ့မခန်း ချီးကျူးလျက် ရေရွတ်လိုက်၏။ “ဒီလောက် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ သင်္ကေတမျိုးတွေကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါလား”

လီချွင်းသည် ဤကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုမျိုးကို ကျင့်သားရနေပြီးဖြစ်ပုံရသည်။ သူက ပြောလိုက်၏။

“မင်းတို့တွေ ဒါမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြတာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒီလိုအရာတွေကို အထွတ်အထိပ်သက်ရှိတွေကလွဲရင် တခြားဘယ်သူကမှ မဖန်တီးနိုင်ဘူးလေ”

သင်္ကေတများအားလုံး အပြည့်အဝ လင်းလက်သွားချိန်တွင် လီချွင်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။ “အားလုံးပဲ... သတိထားကြ”

ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်

လီချွင်းက သင်္ကေတလမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ ရှေးဦးစွာ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် လုကျိုးက သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့ကာ ကျန်သူများမှာလည်း တစ်ဦးအနောက်မှ တစ်ဦး ထပ်ကြပ်မကွာ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် သင်္ကေတလမ်းကြောင်းကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လီချွင်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “သွားကြမယ်”

စူးရှတောက်ပလှသော အလင်းတန်းကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးတက်သွားချိန်တွင် စွမ်းအင်များမှာလည်း အလွန်အမင်း ပြင်းထန်စွာ ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်သွားတော့၏။

သူတို့သည် သင်္ကေတလမ်းကြောင်းအတွင်းမှ ဖြတ်သန်းသွားရချိန်၌ ခေါင်းမူးနောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရပြီး ဤခရီးစဉ်မှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။

…